Bu sabah Deniz’i okula bıraktım. Önce hastalık, sonra tatil, sonra tekrar hastalıkla geçen üç haftanın sonunda yine okula başladı Deniz oğlum. Ama bu sefer bir farkla: Artık tüm gün gidiyor.
Onun için ne kadar fark edecek bilmiyorum. Okula gitmeyi, okulda vakit geçirmeyi çok seviyor. Sevmesinin iki sebebi var bence: (1) Çok eğleniyor (2) Evde boşaltamadığı enerjisini orada boşaltıyor.
Oh be! Geçtiğimiz Cuma günkü doktor randevumda beni şaşırtan bazı sorunlarımın, son zamanlardaki kasılmalar, sular seller olaylarının cevaplarını nispeten de olsa aldım:
Rahmetli babaannem altı çocuğunun altısını da severdi. Ama aralarında iki tanesi vardı ki onların yeri ayrıydı. (Bu gerçeği hiçbir zaman saklamadı!) Biri ‘ilk göz ağrısı’ olduğu için babamdı. Diğeri de kendini akademik kariyere adamış profesör halamdı.
Deniz’e hamileyken: (1) Amerika’da yaşıyordum — iş koşulları Türkiye’ye nispeten daha “sosyal” sayılabilir; en azından özel hayata saygı denen bir şey çoğu iş yerinde söz konusu. (2) Evden çalışıyordum. (3) Hamileliğimin dördüncü ayında çalıştığım departman kapandı, ben de bebek gelince nasıl olsa evde kalacağım diye çalışmayı bıraktım.
Tracy Hogg ismiyle Deniz’e hamileyken tanışmıştım. Benden çok daha deneyimli, iki çocuk sahibi bir arkadaşım “Secrets of the Baby Whisperer” kitabından bahsetmiş, çok iyi tespitleri olduğunu belirtmiş, erken yaşta kanserden ölmesinin büyük kayıp olduğunu söylemişti.
Son üç aya girmek üzere olduğum şu günlerde garip bir uyku düzeni benimsemiş durumdayım. Genelde yattıktan sonra yaklaşık üç dört saat boyunca pozisyonumu değiştirmeden uyuyorum. (Uyurken pozisyon değiştirmek gibi doğal bir eylem bile artık problem olmaya başlıyor çünkü!) Sonrasında hangi tarafa yattıysam orası uyuşmuş olarak uyanıyor, ve Deniz’in üstünü örtmek için (mutlaka açıyor) ayaklanıyorum. Devamı için tıklayın.
Eczaneden gebelik testini alıp yaptıktan ve üzerinde iki pembe çizgiyi gördükten sonra bebeğin babası, belki annemiz ve bir iki yakın arkadaşımızdan sonra (belki de önce) ilk aradığımız insan herhalde doktorumuz oluyor. Neden? Çünkü o bu işin uzmanı. Ona güveniyor, hamilelikle ilgili tüm sorularımızı ona soruyor, her türlü konuda bilgi alıyoruz.
Aslında bu yazıya birkaç gün önce yer verecektim. Çünkü İki Numara’nın ismine çoktan karar vermiştik. Hatta o kadar ki, Deniz ismiyle hitap etmeye başlamıştı bile karnımdaki kardeşine… Ancak son anda bir “acaba?” yaşadık Deniz’in Babası’yla. Sonra yine silkinip kendimize geldik ve kararlaştırdığımız isimle devam etmeyi uygun gördük.
Akdeniz sahillerinde büyümüş, yaz tatillerini denizden çıkmamacasına yüzerek geçiren, deniz hastası bir çift olarak DENİZ ve SU ile ilgili isimleri ikimiz de sevdik.
Hem Pratik Anne, hem de Kendi İzini Süren Deli beni sobelemişler, “Hakkında bilinmeyen 7 şey yaz” demişler.
Aylar önce buna benzer bir şey yazmıştım. Bu sobe onun devamı mı, yoksa yeniden türeyen başka bir şey mi bilmediğim için (ve tabii ki çenesi düşük bir kadın olarak kendimden bahsetmeyi çok sevdiğim için) hakkımda ilginç mi ilginç (!) 7 şey daha yazdım: Devamı için tıklayın.
