5 Yorum

6. hafta: İlk (ve son) doktor randevusu

Kan testini yaptırdıktan ve bir hafta arayla tekrarladıktan sonra sonuçlarla birlikte doktorun yolunu tuttum. (Kanımdaki HcG beklenen düzeyde yükseliyordu) Deniz’in Babası iş için yurt dışında olunca bana kız kardeşim eşlik etti.

Bu işi ikinci kez yapıyor olmak heyecan seviyesini az biraz düşürse de yine de insanın nefesi kesilecek gibi oluyor. Ne göreceğim? Orada mı? Kalbi atıyor mu? o anda aklımdan geçen sorulardan birkaçıydı. Nitekim doktor bir yandan ultrasonu yaparken bir yandan da görüntüyü tam karşımdaki ekrana yansıttığı için her şeyi görebiliyorum. İşte orada! Minik bir kese. Bu mu yani? Evet, bu…

Henüz kalbi atmaya başlamamış, problem değilmiş. İki hafta sonra tekrar bakacağız. Şimdilik her şey olması gerektiği gibi…

Benim için doğru doktor mu?

Hamile kaldıktan sonra bu doktorla ilk randevumdu bu… Daha önce yıllık kontrole gitmiştim, Deniz’den sonra. Ancak ona doğum için giden bir arkadaşım vardı ve bana doktorun bırak doğal doğumu, normal doğuma bile yanaşmayacağını, muhtemelen sezaryene yöneleceğini önceden söylemişti. Ben de temkinli olmak ve eğer öyleyse başından bilmek için söyledim: “Ben gerekmedikçe sezaryen olmak istemiyorum.” Cevabı maalesef daha önce de duyduğum, hele-bir-o-zaman-gelsin-öyle-konuşuruz tonuyla söylenen, sen-karışma-bu-işi-bilene-bırak anlamına gelen gereken bir “37. haftadan sonra bebeğin akciğerleri olgunlaştığı andan itibaren nasıl doğduğu önemli değildir”di. Alacağım mesajı almıştım, yeni bir doktor arayışına girmem gerekiyordu. (Bu görüşmeyi daha detaylı olarak burada anlatmıştım).

Doğal doğum gibi benim için çok önemli olan bir konuda anlaşamayacağımız kesin olmasaydı bu doktoru görmeye devam edebilirdim. Nitekim “Folik asidi ilk üç ay alman yeterli, pre-natal vitamin almana gerek bile yok, zaten düzenli besleniyorsun” gibi, “Gebelik hastalık değildir. Normalden daha çabuk yorulacağın için vücudunu dinle, bir günde yapacağın işi birkaç güne böl, onun dışında yapacağın bir şey yok” gibi “doğal” yaklaşımları hoşuma gitmişti. Ancak itirafta bulunmalıyım: bu vitamin almama işi aklıma yatmadı ve Deniz’de yaptığım gibi ben yine de prenatal vitamine başladım.

İçeride neler oluyor?

Mercimek tanesi boyutuna ulaşan ve şu anda insan görüntüsüyle uzaktan yakından ilgisi olmasa da sadece sekiz ay sonra burnu-ağzı, kolu-bacağı ile tastamam olacak olan bir hayat var içimde. Her ne kadar fiziksel olarak onu hissedemesem de varlığını yine de belli etmeye başladı, çünkü uyku hali tırmanıyor. Yorgunluk da cabası. Bir de mide bulantısı başlarsa tamam olacak.

Daha önce: 5. hafta: Bu işte bir iş var
Sırada: 7. hafta: Tutmayın beni, uyuyacağım!

5 yorum

  1. Şu an biz de bu haftadayız. Ve bugün ilk kontrolümüze gideceğiz:) Bir baba adayı olarak çok heyecanlıyım.

  2. merhabalar…bebeğin 6. haftada kalbinin atmamış olması ve doktorun bunun problem olmadığını söylememesi ilgimi çekti de…benim de şu an 14 aylık bir oğlum var ve SAT’ne göre 8 hafta hamile olmam gerekirken geçen hafta gittiğim doktor ultrasonda bebeğin 5 haftalık göründüğünü söyledi…bu durumun sebebi ya bebeğin gelişmesinde bi problem olması yada emzirdiğim için yumurtlama dönemimin düzensiz olmasıymış…eğer ikinci seçenekse, yani gelişimi normal seyrindeyse bu hafta kalbinin atıyor olması lazımmış…birinci seçenekse düşermiş, düşmezse de kürtaj gerekirmiş…yarın kalbinin atıp atmadığını görmek için tekrar gideceğiz…bir haftadır kafam bununla meşgul ve araştırdığım her yerde bebeğin kalbinin 6. haftadan sonra atması ciddi bir sorunun işareti olarak gösteriliyor…siz sorunsuz bir gebelik yaşamışsınız, yavrunuzu sağlıklı sıhhatli kucağınıza almışsınız, ne güzel… bu biraz yüreğimi ferahlattı…inşallah benim bebeğim de sağlıklı olur…yavrularınızla uzun, mutlu bir hayat dilerim…

    • Ne desem bilemiyorum. Umarım dediğini gibidir ve geç yumurtladığınızdan bebek görünenden daha küçüktür. Her şeyin istediğiniz gibi olması dileğiyle…