8 Yorum

3 yaşındaki çocuğumla gurur duyabilir miyim?

Bir annenin 3 yaşındaki oğlunun parmak emmeyi bırakması oğluyla gurur duyması için yeterli sebep midir?

Benim için öyle…

Deniz iki gündür uyurken parmağını emmiyor.

Üç aylıkken emziği atıp yerine tercih ettiği baş parmağını her uykudan önce emdiği için yara yaptığı, dişlerinin bozulmaya başladığı mesajlarım yerine ulaşmış gibi görünüyor.

Dört seferdir “hatırlatma” olması için baş parmağına resimli yarabandı yapıştırıp uyuyor.

Evet, karşılığında “rüşvet” var. Geçen gün kitapçıda beğendiği, Disney’in henüz seyretmese de bayıldığı Arabalar çizgi filminin oyuncaklı kitabı onu bekliyor.

Ama ister rüşvet, ister ne, 3 yaşındaki bir çocuğun küçük dünyasındaki onun için en önemli iki şeyden birinden (diğeri Mumu) vazgeçmesi annesinin onunla gurur duyması için yeterli sebep değil midir?

Deniz’in Babası Deniz’in böyle “dönüm noktalarını” aştığı, memeyi bırakma, bezi bırakma gibi her olay için “Kalbimin bir parçası da orada kalıyor” diyor. Büyüyor çünkü oğlumuz. Bir yandan yaşı icabı yapması gerekenleri yaparken bir yandan da büyüdüğünü, artık bebek olmadığını, giderek bağımsız bir birey haline geldiğini, bize daha az ihtiyaç duyduğunu, göz açıp kapayıncaya kadar kendine ait bir hayatı olacağını bize biz sormadan, bilmek istemememize rağmen hatırlatmış oluyor.

Neyse ki ikincisi yolda… Yoksa hepten depresyona girerdik, oturup rahatlayacağımız yerde…

Merak ediyorum: Biz mi çok melankolik, arabesk bir çiftiz? Yoksa başka anne-babaların da bir yandan gururlanıp, bir yandan hüzünlendikleri, çocuk büyütmeyen bir insanın “ne var ki bunda?” diyeceği böyle garip takıntıları var mı?


Bu da ilginizi çekebilir: İmdat! Çocuğum büyüyor!

8 yorum

  1. olmaz mı:))) Taliş emmeyi bıraktığında depresyona ramak kala kendime gelmiştim yada getirilmiştim;)
    ardından bezi bırakınca son kalesini de kaybeden kumandanlar gibiydim elimde olsa 5 yaşına kadar emzirir ilkokula gidene kadar bezlerdim sanırım:)))
    ne hastalıklı bir ruh hali içindeyim anla artık:))

  2. Yazını okurken "keşke parmağını emerken son bir kez fotoğrafını çekseydik" diye düşündüm.. melankolik olmak için çocuk büyütmesen de teyze olmak yetiyor sanırım.. 🙂

  3. bende kendi kendine uyumaya başladığı için gurur duyuyorum kızımla:))

  4. kızımın ilk dişi çıktığında çok tuhaf hissetmiştim kendimi..büyüyordu..bugün diş çıkarma yarın yürüme vs. O yüzden süslü bi defter aldım geçenlerde kızımla ilgili önemli anları kaydetme üzre.Kızımın büyürken bir yandan gurur duyuyorum bir yandan da gelin olup gidecekmiş gibi hüzünleniyorum.İnsan annesini gerçekten anne olunca anlıyormuş.Eski kıyafetlerinden bile vazgeçmem zor oldu benim için.

  5. Nazife Işık

    Bence kesinlikle yalnız değilsiniz. Aslında bütün bu büyüme işaretlerini sabırsızlıkla bekliyor, gerçekleşince de garip bir hüzne kapılıyoruz. Yalnız şu parmak emme işi benim çok canımı sıkıyor 🙁 3 yaşına kadar emiyorlar demek 🙁 Benim oğlum 2 yaşında henüz, hiç emzik almadı sağolsun tercihini hep parmağından yana kullandı 🙂 Anne sütü alıyor hala ve bu isteğini parmağını emerek dile getiriyor. Benim ümidim memeyi bıraktığında parmağını emmeyi de bırakması yönündeydi ama sanırım bu o kadar da kolay olmayacak 🙁 Yalnız parmağını emmeyi bırakacağı günü dört gözle bekliyorum. Bunun için de üzülürsem çok gülerim halime 🙂

  6. Yalnız olmadığımı, tuhaf olmadığımı bilmek güzel 🙂

    Deniz'in Teyzesi – sen bunu dedikten sonra daha da fena oldum, hakikaten keşke resmini çekseydik son bir kere… 🙁

    NAZİFE – inanın bence üzüleceksiniz. Hem sevinecek, hem üzüleceksiniz 🙂

  7. ben de üzülmeyeceğim Elif, parmağı nasır oldu resmen…

  8. merhaba;
    benim kızım 2 yaşında ve O da 3. ayından beri parmağını emiyor. en az 3 yaşına kadar hiç karışmamaya hatta sonrasında da baskı yapmadan sadece yönlendirmeyle bıraktırmaya çalışmaya karar vermiştim ancak kızım uyanıkken de her boş anında parmağını emdiği için çok kötü yara oldu şimdi parmağı. ilk zamanlar, yaralı parmağına bant yapıştırmamıza itiraz etmeyip bantlı parmağını emmekten vazgeçtiğini gördüğümüzde çok sevinmiştik “bu bırakması için bir fırsat oldu” diye. ama şimdi her zaman emdiği parmağında bant varken diğer elinin baş parmağını emiyor. “o da yara olup acıyacak” uyarılarımızı ya bir iki dakikalığına dinliyor ya da umursamıyor. bir taraftan “yaşayıp görerek öğrensin, karışma; demek ki ihtiyaç duyuyor” diyorum; diğer taraftan bile bile diğer parmağını da yara yapmasına izin vermeye gönlüm el vermiyor. ne yapsam bilemedim; size danışayım dedim 🙂 Bir de şimdi olmasa da bir iki yıl içinde bu alışkanlıktan vaz geçirmeye çalışacağımız çok açıkken, sizin Deniz’e uyguladığınız ve başarılı olduğunuz yöntemin ayrıntılarını merak ettim? Yani sadece tek bir kitap ödülüyle mi aştınız bu durumu yoksa arada başka taktikler de uyguladınız mı? bununla ilgili ayrı bir yazı yazarsanız eminim benim durumumda olan pek çok anne için çok faydalı olacaktır 🙂
    sağlıklı günler dileğiyle…