19 Yorum

İçimde korkular…

Geri dönüşü olmayan bir yoldayım ve beni korkular aldı.

Birkaç hafta sonra ikinci bebeğim burada olacak. İkinci kez anne olacağım.

İçimde korkular:

  1. Ya onu Deniz kadar sevemezsem?
  2. Ya onu daha fazla seversem?
  3. Sevgi boyutunu bir kenara bırakacak olursak: ya bebekle ilgilenmeye çalışırken Deniz’i ihmal eder, onun büyüdüğünü kaçırırsam?

Deniz’in daha pirinç tanesi kadarki halini ultrason fotoğrafında gördüğümde, günlerce bakıp bakıp “Ne kadar sevileceğini hiç bilmiyorsun!” diyordum. Ama ben bile bilmiyormuşum.

Çok güzel, rahat ve bebeğimle yakın bir hamilelik geçirmiştim, ancak Deniz’e olan sevgim onu kollarıma aldığım an başka bir boyuta geçti. Neremden, nasıl çıktı bu anormal sevgi, bilmiyorum. İçimde böyle bir potansiyel olduğunu, bir şeyi bu kadar çok sevebileceğimi, sevgimi nasıl anlatmayı bilemeyeceğimi, yer yer fiziksel yollara başvurup poposunu sıkıştırarak, ayaklarını ısırarak tatmin olmaya çalışacağımı bilmiyordum.

Şimdi Deniz büyüdü. Sevgim de büyüdü, büyüyor. Tahmin edemeyeceğim  boyutlara ulaşıyor. Hala onu sıkıştırmak istiyorum. Hala uyurken baktığımda “Bunu ben mi yaptım?” diye soruyorum.

Ve arkasından şu sorular geliyor: “Bir tane daha bundan için yeterince sevgi var mı içimde? Ya yoksa ve sevgim bölünürse? Ya ikisine birden yetmezse? Ya yüzüme gözüme bulaştırırsam? Uykusuzlukla başa çıkamayıp birinden birini ihmal edersem? Sinirlenip Deniz’e patlarsam?” Çok kızarım kendime… Onun ne suçu var ki?

Birileri bana bu hissettiklerimin normal, hormonsal, annesel, gebesel, kısacası geçici ve yersiz olduğunu söyleyecek mi?

19 yorum

  1. Elifçim bu hissetiklerin bir kere kesinlikle NORMAL. Ayrıca hormonal, annesel ve gebesel de…Yalnız umarım ki bir de geçici olsun.Yaşamadan bilemeyeceğim galiba…Yersiz mi dersen bak işte onu da bilmiyorum. Şunu biliyorum ki o fotoğrafı (ultrason) gördükten sonra ben o güzel oğlanı kucağıma almak için sabırsızlanırdım.

  2. Bu soruların cevaplarını ne yazık ki ben de bilmiyorum. Ama emin olduğum bir şey var, hem Deniz hem de Derin ileride bir kardeşleri olduğu için çok mutlu olacaklar. Biz üç kardeşiz ve insanın bir kardeşi olması çok başka bir şey gerçekten, içiniz rahat olsun….

  3. Normal canım, normal Elifcim. Bak sana bir anektod: Ada doğmadan önce aynı apartmanda oturdukları kuzenimin oğlunun da bakımına destek olan, büyümesini gözlemleyen annem Ada doğduktan sonra İstanbul'a geldiğinde bir gün telefonla konuşurken, kuzenin oğlu anneme "teyzem artık Ada bebek geldi diye hep orada mı kalacaksın, İstanbul'dan gelmeyecek misin, peki beni eskisi gibi çok sevmeyecek misin" diye bir soru sormuş. Annemin cevabı, "seni tabii ki hep çok seveceğim, Ada bebeği de çok seveceğim, benim kalbimde bir sürü oda var, hepiniz için ayrı ayrı" şeklinde olmuştu (soruyu sonradan anlattı bana).

    Anne kalbi kocamandır, içinde sayısız oda vardır. Sen iki kolunun altına alıp iki oğlunu "bunları ben mi yaptım?" diyeceksin, eminim :)

  4. Çocuklarını birbirlerinden ayıracağını hiç sanmıyorum. Ama hep annelerin bi ilk göz ağrısı lafı vardır :) O ilk his belki farklı olabilir. Yine de iki bebeğini de aynı oranda seveceğine ben çok eminim :)

  5. Bence sevgi mayalanan bir şey… Sende bu koca yürek olduğu sürece bitmez ki sevgin. Herkese yeter, taşar, artar…

  6. ikinci çocuğunu bekleyen bir anne olarak yalnız olmadığını söyleyebilirim sadece. Yaayacağız ve göreceğiz sanırım…..

  7. Benim de 5 yaşında bir oğlum var ve 3 ay sonra ikinci oğlum doğacak inşallah. Aynı kaygıları bende paylaşıyorum seninle. Ama sanırım bu soruların en iyi cevabını zaman bize verecektir. Her gebe kadın gibi bazı şeyleri biraz fazla mı kafamıza takıyoruz acaba?

  8. Şu hayatta sozsuz olan birşey varsa o da sevgidir, ne tükenir, ne bölünür ne biter, ve hepimizin de yaşam, mutluluk ve huzur kaynağıdır ( çok felsefk oldu galiba:) Ben ablayım, benden 5 yaş küçük bir erkek kardeşim var. 33 yaşındayım ve hala onu kıskanırım, ama heralde bu dünyada kendi çocuğumdan sonra en çok da onu severim. Kısaca demek istediğim Deniz'in kaderi abi olmak, bunun onun açısından iyi ve kötü tarafları var, ama bu onun yazgısı. Derin'inki ise kardeş olmak…Sen ne yaparsan yap, nasıl davranırsan davran bunlar onların sıfatları ve onları kendileri yapcak özellikleri olacak. (Senin çocukların adını kullanarak yazdımi, özür, bu benim genel olarak olaya bakışım aslında, umarım düşündüklerimi doğru şekilde yazabilmişimdir) Sevgiler,

  9. Benim biri 5.5 yasinda biri 6 aylik iki kizim var ve emin ol ikinci kizim dogmadan once ben de ayni endiseleri tasimistim. Ama icini rahatlatir mi bilmiyorum, kesinlikle birincinin sevgisi azalmadan ikinciye yer bulunuyor. Esraozlem'in annesine katilmamak mumkun degil (odaciklar mevzusu) Hamileliginin tadini cikar :)

  10. Sunu diyebilirim. Ben ikinciyi yaptim. Dogumdan evvel sevmekle ilgili bir suphem olmadigi gibi dogumdan simdi bir ucuncusu olsa onu da bu kadar sevsem diye dusunuyorum. Soyle bir gercek var. her cocugunu insan farkli farkl iseviyor. ikisini de co kseviyor, gun gectikce daha da cok seviyor ama iki cocugun da farkli insanlar, cok farkli sekillerde seviyorsun. Ama o sevgi birbirinden bolunmuyor. Nasil esinle evlenirken anneni babani daha az sevmedigin, veya yeni bir arkadas edindiginde eskilerinden tasarruf etmedigin gibi.
    Ilk cocuga birinci kadar birebir ilgi olmayacagi dogru. Ama belki boylesi daha iyi :) Hem artik onu da seven bir anne baba disinda bir de kardes olacak. Onun da aldigi sevgi artacak yani.

  11. Korkma…
    Eminim herşey çok güzel olacak…
    Herşeyin bir dengesi vardır ve sen anladığım kadarıyla bu dengeyi bulabileceklerdensin….

  12. Benim de biri 5.5, biri 1.5 yasinda iki kizim var. Ikinci dogmadan uzuluyordum onu mumkun degil birinci kadar sevemem diye. Tipki birinciyi ne kadar sevecegini tahmin edemedigin gibi, ikinciyi de o kadar cok seviyorsun ki, aklin almiyor. Buyuk kizima yeni dogan bebekle kalbimin buyuyecegini, boylelikle her ikisinin de sevgisine de yer olacagini soylemistim. Bence esas korkun ikisini birlikte gordugunde yasayacagin duygu patlamasini nasil kontrol edecegin olmali. 😉

  13. http://www.cookiemag.com/homefront/firstperson/20
    Elif bu yaziyi faydali bulacagini dusunuyorum. Ikiz annelerinin bir cocugu otekinde tercih etmeleri (favoritism) uzerine yazilmis, ama iki kardes durumuna da uyuyor. Diyor ki boyle hisler normal, ve anlar olacak ki bir cocuk oburunden daha kolay olacak, belki onu daha cok sevdiginizi dusundugunuz zamanlar olacak, vs. Umarim seni daha cok stres yapmaz bu yazi :) ama ben begendim ve gercekci buldum.

  14. Hislerin gayet normal ama Pratik Anne'nin dedigi gibi ikisni de ayri ayri cok seviyor insan ve ucuncu olsa onu da bunlar kadar severim. Annem burdaydi,2 ay kaldi bizimle,gecen cuma gitti.Bir haftadir basbasayiz,zor oluyor bazen tabii..ama ogreniyoruz.Gecen gun Defne'yi anaokulundan almaya gittim.Derin slingte,Defne'nin elinden tutuyorum,bunlari ben mi yaptim,ben gercekten iki cocuk annesi bir kadin miyim simdi diye dusundum :)sevgiler

  15. Blogcu annem, sevgi konusunda hiç bir değişiklik olmuyor emin ol, Deniz e olan sevgin azalmayacak, yeni bebiş de fazlasıyla sevgiyle gelecek dünyaya. Tek sorun Deniz e ayıracağın zamanı paylaşmak olacak ki, yardımcılara büyük iş düşüyor bu durum da.
    Sevgiler

  16. ben de ikinciyi de kesinlikle isteyen altı aylık bir bebek annesi olarak bir daha bu kadar sevebilirmiyim diye düşünüp duruyorum. Ya Ayaz'ı ihmal edersem diyorum. Hislerime tercüman olmuşsunuz, ikinci bebişe cesaret için benim de bu yorumlara ihtiyacım var :)

  17. Yorumlarınız için teşekkürler… Özellikle deneyimli iki çocuk annelerinin yorumları beni rahatlattı. Evet, kesinlikle hormonların ve ayların yorgunluğunun da etkisi var bu hislerde ve tabii ki zaman gösterecek neler olacağını… Ancak yalnız olmadığımı fark ettim ve rahatladım.

    Anne ve Bebişi – sling'le ilgili paylaşımın için çok teşekkür ederim. Ayrıyeten gündeme getireceğim, özellikle de tartışmaların alevlendiği şu günlerde önemli bence…

    Sevgiler…