“Biz kimden kaçıyorduk Anne?”

Bu kitabı bir-iki sene önce bir gazetenin kitap ekinde gördüğümde ilgimi çekmişti. Başlığı kadar kapağındaki resim de merak uyandırmıştı bende… Bir sonraki kitapçı ziyaretimde görüp almıştım.

Okuyalı da çok oldu. Kütüphanenin rafında duruyordu. Geçen hafta annem buradayken eline alıp okuyunca hatırladım, paylaşmak istedim.

Kitabın çocuk bakımıyla, çocuk gelişimiyle bir alakası yok tabii ki…

Ama düşününce “çocuk yetiştirme”yle çok da alakasız değil. Çünkü bir annenin ruh sağlığının çocuğun psikolojisi ve hayata bakışı üzerinde ne kadar da etkili olduğunu gözler önüne seriyor.

Özellikle de kontrolü kaybettiğim zamanlarda Doğan hep bana der: “Elif, senin iyi olman çok önemli… Annenin iyi olması çok önemli. Senin ruh halin Deniz’i çok etkiliyor; seni üzgün ya da sinirli görmeye dayanamıyor bu çocuk” diye… Hele de üzüntümün ya da sinirimin sebebi o anda Deniz’in hareketliliği, Deniz’in inadı, kısacası Deniz’in “çocuk olması” ise…

Bu kitap, her ne kadar biraz aşırı uçta olsa da, Doğan’ın bu teorisini destekliyor aslında… Annenin -sağlıksız ve aşırıya kaçan- endişeleri, kızının neyin tehlikeli, neyin kötü olduğu konusundaki yaklaşımlarını da şekillendiriyor. Ve ortaya travmatik bir anne-kız ilişkisi, kayıp bir çocuk, yitirilen hayatlar çıkıyor.

Hem kitap eleştirmeni olmadığımdan, hem de kitapla ilgili vermeye kalkışacağım detayların fazlaya kaçıp okumayanlar için tadını kaçıracağı endişemden ayrıntıya girmek istemiyorum. Ancak kısaca, bir annenin, çocuğunu tehlikeli gördüğü unsurlardan korumak için hiçbir şeyden kaçınmayacağını anlatıyor hikâye.

Perihan Mağden’in okuduğum ilk kitabıydı bu. Bayağı sürükleyiciydi, iki üç günde bitirdim diye hatırlıyorum. Mutlu bir hikâye olmasa da, güzel bir iz bıraktı bende… Beğenerek okudum.

–
Bu da ilginizi çekebilir: Freud’a Ne Yaptık da Çocuklarımız Böyle Oldu?