18 Yorum

Altın top

Hani bir hikâye vardır.

Fakir ama çok mutlu bir çift, komşuları olan zengin ama mutsuz bir çift varmış. Zengin adamın karısı fakir çiftin mutluluğuna akıl sır erdiremiyor, onları çok kıskanıyormuş. Kocasına demiş ki “Git sor bakayım şu adama… Nedir bunların mutluluğunun sırrı?”

Zengin adam, fakir komşusuna sormuş. “Komşu, sizin üstünüz başınız dökülüyor. Akşam eve yiyecek yemek zor getiriyorsunuz. Yine de çok mutlusunuz. Nedir bunun sırrı?”

Fakir adam cevap vermiş: “Çok kolay. Karımla benim bir altın topumuz var. Her akşam onu birbirimize atıp duruyoruz.”

Zengin adamda para çok ya… Hemen bir altın top alıp eve getirmiş. O karısına atmış, karısı ona atmış derken… Yok, hiç de mutlu olmamışlar.

Gitmiş, fakir komşusuna tekrar sormuş. “Yahu, komşu. Ben de bir altın top aldım. Karımla da birbirimize atıp durduk. Ama hiç mutlu olmadık. Siz nasıl beceriyorsunuz?”

Fakir komşusu gülmüş. “Komşu” demiş, “bizim bir çocuğumuz var. Evin içinde bir karımın kucağında, bir benim kucağımda gezer, durur. Budur bizim mutluluğumuzun sırrı.”

Bunun gibi bir şeyler…

***

Kaç evli (ya da evli hayatı yaşayan) çift “Evet, biz çocuk olduktan sonra daha da mutlu olduk. Çocuğumuz çift olarak mutluluğumuzu perçinledi” diyebiliyor?

Birey olarak daha mutlu olmaktan bahsetmiyorum. Artık “Anne” olduğunuz için mutluluğunuz boyut değiştirmiş olabilir. “Baba” olduğunuz, bir cana can verdiğiniz için daha önce hissetmediğiniz duygular hissediyor olabilirsiniz.

Çift olarak mutlu olmaktan bahsediyorum. Karı-koca olarak… Kadın ve erkek olarak… Sevgili olarak…

Çocuklarınız olmadan önceki halinizi hatırlayın.

Ve düşünün: Eskiden mi daha mutluydunuz, yoksa şimdi mi?

18 yorum

  1. oğluşumuza zor kavuştuk.. hayallerimiz süsleyen bebeğim hayatımıza renk kattı…herkese tavsiye ederiz..

  2. Bence bir seçenek daha eklemelisin: Bir şey değişmedi gibisinden. Uzun uzun düşündüm nasıl etkilendik diye. Kümülatifte değişen bir şey yok. Aramızda eskiden sıkıntı olan konuları şimdi pas geçiyoruz çünkü hem önemini yitirdi hem de zaman yok 🙂 Ama aynı sayıda yeni sıkıntı konusu eklendi :)) Bakalım zaman ne gösterecek. Ama biribizie ayırdığımız zaman azaldığı için bu anlamda olumsuz etkilendik diyebilirim.

  3. yeni evliyim .henüz anne değilim. ama hayat amaçsız anlam kazanmıyor diye düşünüyorum. çocuk sahibi olduktan sonra amaçsız bir hayat süremez bir insan zaten.. ve her kadının (özel bir sebebi olmak veya farklı hedefleri var veya evlenmek gibi bir planı yoksa tabı) anne olmak gibi bir iç güdüsü olduğuna eminim. hangi tatlı duygu emeksiz yaşanabilir ki? yeter ki anne ve baba bu vasfı kazanınca kendilerini ve ihtiyaçlarını unutmasın..

  4. kesinlikle olumlu etkiledi iyikide dogmus iki kizimiz var dunya tatlisi sevgilerini hic birseye degisemem evledndik 1 bucuk yil sonra ilk kizim oldu simdi 4 aylik bitane daha oldu onlardan oncesini hatirlamiyorum evet cok zorlandigimiz zamanlar oluyo esimle birbirimize daha az zaman ayiriyoruz sinemayi unuttuk mesela :)sinevizyonla ev sinemasina terfi ettik ama yinede kizlarsiz olmaz bazen bir kac saatligine ayri kaliyoruz ozaman bile ozluyorum iyiki dogmuslar herkesin hayatini boyle guzellikler susler umarim

  5. bu hikaye aslında torun sahibi olan ve olmayan iki çifti anlşatıyor ama böylesi de olmuş:)) bizim evliliğimizi de olumlu etkiledi ama bunda defne'nin bakımını paylaşmamızın ve bize yardımcı olacak ilk sene bakıcı bu sene annemin varlığı da etkili zannediyorum. yani ben çalışmayıp bütün gün çocuğa baksaydım akşam da eşim yardımcı olmasaydı kuşkusuz olumsuz etkilenirdik. biraz çiftin içinde bulunduğu koşullara da bağlı gibi geliyor bana

  6. Ben dürüst ve samimi olmak istiyorum…sanki bunu söylerken çocuğuma ihanet ediyormuş gibi gelsede gerek eşim gerekse benim için BİREYSEL yani anne -baba olmak adına olumlu etkilesede eş olarak bizi olumsuz etkiledi..sadece karı koca ilişkimizi diil eşimin çocuk yetiştirme tarzı ile benim çocuk yetiştirme tarzı farkımda bariz derecede apayrı olduğundan bi de bu yönden darbe aldığımı düşünüyorum 🙂 eşim her yönden çocuğuyla çok ilgilenen onunla güzel vakit geçiren,kural koymayıp çocuğun gönlünü isteklerini hep ön planda tutan iyi bir baba..ama artık konuşmalarımız hep çocugumuz adına..onun hareketleri,onun konuşma tarzı..yanımızda olmasada onun cümleleri dudaklarımızda başbaşaykende aramızda ve bence artık odaklandığımız şey farklı
    dürüst ve net oldum

  7. kesinlikle Annelik mükemmel..Evladım benim herşeyim…bunları anlatmaya gerek bile yok..
    konu evliliğimize,kadın-erkek ilişkisine gelince.. kızımdan öncesi ve sonrası diye bir ayırım yaparsak..ilginçttir hep anne olduktan sonra kadınların eşlerine daha az ilgi gösterdiğini bu durumdan da kocaların şikayetçi olduğunu duymuştum..eski iş yerimde bir çalışan eşinin doğum yaptıktan sonra çok değiştiğini kendisine hiç ilgi göstermediğini anlatmıştı bize..
    bizde de tam tersi oldu bana göre..eşimin kızımız doğduktan sonra bana gösterdiği ilgiyi,şefkati artık ona gösterdiğini düşünüyorum..bu düşüncemi bir kaç kez dile getirdim..tabii o bunu kabul etmiyor.senin sevgin başka onun sevgisi başka diyor..ama ben sevgi den bahsetmiyorum ki..sadece ilgi,alakasını benden biraz alıp kızıma verdi..
    hee eskiden mi daha mutluydum şimdi mi diye sorarsan kızım olduktan sonra özgürlüğüm elimden alınmış gibi hissettim bir dönem..ama o doğduktan sonra dünya boyut değiştirdi bana göre..daha bir anlam kazandı..o yüzden şimdi daha mutluyum..

  8. Biz 13 yıldır birlikteyiz eşimle ve bunun 8 yılında da evliyiz. Son 3,5 yılı da Ekin'imiz var hayatımızda. Ekin'den önce ve sonrası her şey çok farklı. Eskiden mutluyduk buna şüphe yok ama anne-baba olduktan sonra hem birlikte hem kızımızla mutluyuz 🙂

    Sorunlu, tartışmalı zamanlarımız oldu elbette. Eşimin çok yoğun çalışma temposu, benim aralıksız, yardımsız Ekin'le tek başıma ilgilenmem kimi zaman ikimizi de çok gerdi. Ama Ekin büyüdükçe ve biz anne baba olmaya daha da alıştıkça, sanırım çok daha mutlu olduk :)) Ama birbirimize özen göstermeye çalışıyoruz eşimle. İlk zamanların yorgun ebeveynleri, artık biraz da olsun birbirine vakit ayırmaya çabalayan eşler haline gelmeye başladı. Bu da karı-koca olarak mutluluğumuzu önemli şekilde etkileyen bir durum 🙂

    Sonuç olarak anne-baba olduktan sonra, öncesindeki mutluluğumuz eksikmiş gibi geliyor, tabi o zaman öyle düşünmüyorduk. Şimdiki zamandan geçmişe bakınca, mutluyduk diyorum ama Ekin olmadan eksik olurmuşuz sanki :)))

  9. Sanki mutluluk da sorunlar da boyut değiştirdi gibi…

    Yani, yukarıda da yazılmış: kümülatifte değişen bir şey yok.

    Ama, bazen Çınar'a ikimiz aynı anda bakıp, aynı anda aynı şeyleri ve "onun ikimizden oluştuğunu" düşününce, o gerçekten "çift olarak da" apayrı bir mutluluk oluyor bizim için!

    İlk yıllar çok zor. İlişki yıpranıyor, bu doğru bence de. Ama yukarıda yazdığım anlar, herşeye değiyor 🙂

  10. biz bebekten sonra eskisinden daha iyi veya kötü olmadık belki ama eğer çocuğumuz olmasaydı eminim son 6 yılımızda kötüye doğru giderdik. çocuğu çok isteyen bir kadın veya çift için çocuksuz hayat asla çocuklu hayat gibi olmazdı.

    bebekten önceki 7 ve evlenmeden önceki (bir kısmını beraber yaşayarak geçirdiğimiz) 5 senede yapmayı sevdiklerimizin çoğunu ilk bebekten 3 sene sonra yine yapmaya başlamıştık. (çoğunu dedim 🙂

  11. ben bu konuda hiç yorum yapmasam daha iyi 🙂
    zira ben pes eden ve oğlu ile saadeti seçenlerdenim..

  12. Bence bu sorunun cevabı çiftin ilişkisine göre olduğu kadar, çocuğun yapısına, ve gelişiminin hangi evresinde olduğuna göre de değişiyor.

    Örneğin kardeş kıskançlığı denilen meret yüzünden bizim şu sıralar zorlandığımız bir gerçek. Genel olarak daha mutsuz muyuz? Hayır, neyse ki hayır. Ama gerçekten zorlandığımız zamanlar oluyor, ki anladığım kadarıyla hemen tüm çiftler bunu bu şekilde görmüş.

  13. Zor bir soru yazdığınız gibi kız-erkek iliskisi boyutundan anne-baba boyutuna geçiliyor eski boyuta dönmek bence zor ama bence gereğide yok. Biz esimle evcimen tipleriz.dışarıda gezelim,cocuksuz eğlenelim,alemlere akalım tipler değiliz cocuklarimizla daha mutlu huzurlu olduğumuza karar verdik gözümüzün önünde olsunlar dedik. Gezmeyi değişik yerler görmeyi çok severiz ama hep çocuklarla alıştık ,onlar da artık büyüyorlar onlar da bize uyum sağlayarak mutlu olmayı öğrenecek.

  14. biz çocuktan önce “hiç” evet hiç tartışmayan bir çifttik.çünkü anlaşma yapmıştık,canımızı sıkan bir durumda oturup konuşulacak..dışarıda da olsan,iş yerinde de,hatta uykudan bile uyandırıp..ama kesinlikle surat yapmak,tavır almak,dargın durmak yasak…bunu şuan yapamıyoruz çünkü oturup konuşmaya bile fırsatımız olmuyor.bu yüzdendir,özellikle ben(evde olduğum 7/24 çocukla ilgilendiğim için) patlamaya hazır bomba gibi dolaşıyorum…birde şöyle birşey var,eskiden tartıştığımız hiçbir şey gündeme bile gelmiyor,%90ı çocukla ilgili anlaşmazlıklarımız…niye bakmıyosun,niye kızıyosun vs vs…ama bunun normal bir süreç olduğunu düşünüyorum çünkü henüz 1 yaşında.ona ve onunla yaşamaya tam anlamıyla alışamadık.zamanla tartışmaların da azalacağını ümit ediyorum

  15. Bence eskiden mutlu olmak yada şimdi daha mutlu/mutsuz olmak değil mesele. Tabiki mutsuz değiliz. Çocuklarımız sağlıklı, düzgün bir şekilde gelişiyorlar, etrafımızda bir sürü çocuk sahibi olamayan arkadaşımız var..Bunları düşününce mutsuz olmak mümkün değil. AYrıca bebek/çocukların eve hareket, neşe getirdiği, anne-babanın ortak birşeye imza attığı için gurur dumyaları en doğal şeyler..Ama ilişkimiz çok ama çok değişti..İkinci bebeden sonra hele ne yalan söyleyeyim kardeş gibi olduk 😀 Ayrıca yorgunluk, uykusuzluk, hastalıklar, kendimize hic vakit ayıramamız, eskisi gibi beraber başbaşa vakit geçiremememiz bence ilişkimizi yıpratıyor. Başka yönden sağlamlaşıyor belki, bambaşka bir dünyayı paylaşıyoruz, yardımlaşmayı öğreniyoruz, destek olmayı filan..Ama eski halimizi, öpüş kokuş hallerimizi, gezenti hayatımızı, çifte kumrular durumlarımızı çok özlüyorum ben..çok! Bundan da hicap duymuyorum..suçluluk duygusu duyulmayacak bir konu bence 😉

  16. Elif Hanım,
    Bu aralar Kocam’a, Kocamla olan ilişkimize, halimize zaten takığım. Bugün de bloglarda hep Karı-Koca, evlilik, çocuklu hayat, çocuktan sonraki evlilik konularında yazılar okudumm. İyice daraldım, eve gidip kavga edesim var 🙂