13 Yorum

Tiryaki

Bir arkadaşım ikinci bebeğini doğurdu. Daha bir hafta olmadı. Dün görmeye gittik.

Konu dönüp dolaşıp uyku meselesine geldi. İlk iki gece çok zor olduğunu, üçüncü gece bebeğin yaklaşık dört saat uyuduktan sonra uyandığını söyledi. O dört saatte bebeğini özlediğini, emzirmeye kalktığında “ohh, seni çok özledim” diyerek kucakladığını, bu işi son kez yaptığını düşünerek her anın tadını çıkarmaya çalıştığını söyledi.

İşte böyle oluyor ikinci (ya da son) çocuklar. Hakikaten her anının tadını çıkarmaya çalışıyorsunuz. Arkadaşımın anlattığı hisleri bire bir hissetmiştim ben de ilk zamanlarda…

***

Derin, bana çok farklı şeyler tattırıyor Deniz’den. Daha bu yaşta farklı kişiliklerini, alışkanlıklarını görebiliyorum. Ve bayılıyorum. Her iki çocuğumun bambaşka karakterler olmalarına, onları keşfetmeye çalışmaya bayılıyorum.

İki üç gündür bir huy edindi. Geceleri uyuturken (kucağımda hafif pışpışlayarak uyutuyorum) yüzüme dokunuyor. O pamuk ellerini, henüz tam hâkim olamadığı, şekilsiz biçimde açıp kapadığı parmaklarını yüzümde gezdiriyor. Burnumu tutuyor, dudaklarımı kavramaya çabalıyor. Gözlerimin içine baka baka yüzümü keşfetmeye çalışıyor.

Önümüzdeki hafta beş aylık olacak. Artık yavaş yavaş kendi kendine uyumaya alışsın istiyorum. O yüzden normalde uykuya tam dalmadan, hafif sersemlemişken yatağına koyup, yatağında uykuya dalmasına çabalıyorum. Genelde… Ancak bir yandan da o kadar hoşuma gidiyor ki onu kucağımda tutmak. Hele bu yüzüme gözüme dokunması var ya… Bitiriyor beni…

Hep duyardım annelerinin saçını okşayarak, kolundaki tüylerle oynayarak uykuya dalan bebekleri. Emzik almayan, uyku arkadaşı olarak da annesini seçen minik veletleri. Derin de öyle olacak mı bilmiyorum ama şu anda bana çok keyif veriyor bu mıncıklanma olayı…

Biliyorum ki buna devam etmek isterse, ve ben de göz yumarsam, işimiz çok zor. Ondan sonra bensiz uyuyamayacak, hep beni isteyecek, falan da filan. Hele de Deniz’le imkansız bu iş. O yüzden fazla dallanıp budaklanmadan son vereceğim. Vermek zorundayım.

Ama bir yandan da kucağıma alıp uykuya yatırmak için sabırsızlanıyorum. Elini yüzümde gezdirsin istiyorum. Bir nevi tiryakisi olmak üzereyim bu işin. Sonu, biraz arabesk bir tabirle, “acı bitecek” olsa da…

Orhan Baba’nın da dediği gibi

Ben zaten her acının tiryakisi olmuşum…

İşte öyle…

13 yorum

  1. ben de aynı duyguları yaşıyorum, uyku eğitimi vermem lazım ama veremiyorum diye yazdım geçen gün hatta, benim önce kendimi eğitmem lazım 🙂 ama çok zevkli yaaa dokunarak uyumak, şu doğal ebeveynlik işini bir araştırayım diyorum sırf bu yüzden, nolcak kucak kucağa yatarız eşşek kadar olana dek 🙂

  2. zamani geldiginde o kopucak ayri uyumak isteyecek. keyfini cikartin bence simdilik, kacirmayin.

  3. Valla ben hic uyku egitimi veremedim hep kucagimda uyudu, zaten uykusuz bir cocuktu simdide sarmas dolas uyuyoruz, hem bazen cok zor hem cok guzel.Kisisel bir karar tabii.

  4. bu bir blog hareketi mi? hani bu ayın konusu çorbalar vs. diye var ya yemek bloglarında…Pratik anne de ikinci çocuk için gaz vermiş.

    • Ha ha! Yok, vallahi değil! Üzerinde konuluşmuş, sözleşilmiş bir şey değil. Derin'i uyuturken aklıma geldi. Ama belki de havada bir şey var, bilemem… 😀

  5. Uyku basli basina bir olay. Bir de uzerine iki cocuk. İkinciyi cok istiyorum ama henuz cesaret edemiyorum.
    Kendi kendine uyumayi ogrenmesi anneye en buyuk hediye. Koray 5 aylikti ben de basladigimda. Yatagina koyup biraz pis pis yapip cikiyordum

    • devam…
      aglamaya baslarsa 1-2 dakika bekliyordum. Oyle 10 dakika 15 dakika cocugu aglatmadim hic. Simdi ise kolayca geciyor uykuya ama yaninda biri olsun istiyor hep. Masal anlatiyorum, bazen sirtini kasiyorum. Bir de beraber yatar olduk anneanne yazliginda oldugumuz icin. Ben zaten cocugun anne ile uyumasini destekleyen gruptayim. Kendi yataginda uyumak isterse tamam da, benimle ve babasıyla sabaha kadar deliksiz uyuyorsa var bu iste bir sey diyorum. Hem bana da iyi geliyor onunla uyumak.
      18 yasina kadar beraber yatacak degiliz ya, yatmayiz degil mi?
      Irem

  6. Valla 18'i bilmem ama benim kızım 8 yaşında ve beraber uyuyoruz ara sıra..:)

  7. Geçen gün emerken; memeyi bıraktı,yüzüme baktı,elini uzattı yanağımı sıktı.Orada olduğuma, benim olduğuma emin oldu.Güldü ve emmeye devam etti.
    Üstüne başka bir mutluluk koyamam sanırım.
    🙂

  8. 40 gunluk kizim kucagimda uyuyunca yatagina birakamiyorum. Terlemeyecek olsa dakikalarca tutarim. 2 yetmez gibi geliyor bana. Daha bu gun esime kizim omuzumda uyurken 1 tane yetmez bana bundan uç bes tane lazım dedim.

  9. Bizimkiler de guya kendi yataklarinda yatiyorlar, ama istedikleri zaman bizimkine gelme ya da bizi kendilerininkine cagirma haklari var. Gece hayatimiz bayagi bir renkli yani. 🙂 Hosuma gidiyor ama onlarla yatmak birbirimize daha cok doyuyormusuz gibi geliyor.

    Farklilik konusunda da iki cocukta kalmaya kararliyim ama karakterleri bu kadar farkli olunca bu gen havuzundan baska ne farkli kombinasyonlar cikartabiliriz acaba diye merak etmiyor da degilim. 🙂

  10. benimkisi 14 aylık ve hala emerek uyuyor, kendi kendine uyumasını arzu ederdim ama kolarımda uykuya dalmak için yaptığı her hareket beni mutlu ediyor 🙂 memeyi bıraktıktan sonra nasıl uyutacağımı inanın bilmiyorum. sanrıım o an gelene kadar da bilemeyeceğim 🙂

  11. merhabalar,
    Kizim 13 aylik ve yaklasik 4 aydir uyuyacagi zaman yuzyuze donuk olarak uzaniyoruz ve o benim kulagimi tutarak, minciklayarak, cekistirerek uykuya daliyor (halen uyuyacagi zaman emzik kullaniyor bu arada). Uyuduktan sonra hemen kendi yatagina aliyoruz.
    Simdiye kadar hic kendi kendine uyumasi icin ugras vermedik, uyku arkadasina da doktorumuz pek olumlu yaklasmadi. artik uyumaya calisirken hem emzigi hem de bizleri birakmasi gerekecek. Ama nasilllll ?????