30 Yorum

Sıkıcı anne

Bundan epey bir süre önce sormuştu SlingoMom: Siz, kendi çocuğunuzun yerinde olmak ister miydiniz?

Sorunun cevabının kendimden emin bir “Evet!” olmadığını bildiğimden “Keşke beni ebelemeseydi” diye geçirdim içimden. Ve bugüne kadar attırdım bu yazıyı.

İnsan böyle yüzleşmelerle karşı karşıya kalınca olumsuzluklarının farkına varıyor. Kendimle ilgili en çok eleştirdiğim şey sabır konusundaki eksiklik ve bağırma konusundaki bereket. Ama bu başlı başına, apayrı bir konu. Şimdi hiç girmeyeceğim.

Bugün başka bir yönümü eleştireceğim: Ben çok eğlenceli bir anne değilim sanırım.

Evet, ilgiliyim. Evet, -çoğu zaman- bilinçliyim. Evet, -bazen fazla- araştırıyor, sorguluyorum. Evet, sevgi doluyum; sevgimi göstermekten, söylemekten, çocuklarımı sarılıp öpmekten çekinmiyorum. Evet, doğruyu-yanlışı öğretmek için çabalıyorum.

Eeee? Başka?

Deniz’in ömrü bana “Benimle oynar mısın anne?”, “Anne, 10 dakika oynayabilir miyiz?”, “Yemekten sonra biraz oynayabilir miyim?” demekle geçiyor.

Ben neyi eksik yapıyorum?

Deniz’in okuldan çok yakın bir arkadaşı var, Emre. Okul dışında da görüşüyorlar. Bir o bize geliyor, bir Deniz onlara gidiyor.

Bu Emre’nin kendinden 19 ay büyük bir abisi var.

İşte onların annesi var ya… O kadın benim idolüm.

Evin içinde 19 ay arayla büyüyen iki erkek çocuğuyla gayet sakin ve gördüğüm kadarıyla eğlenceli bir hayat sürdüren bu anne gibi olabilmek isterdim.

Onun bana göre bir avantajı var: Kendisinin de iki abisi varmış. “Ben büyürken hiç bebekle oynamadım” demişti bana. Erkek çocuklarına aşina yani.

Ama iş sadece aşinalık olmasa gerek. İnsanın içinden gelen bir şey olsa oyun oynama isteği.

Deniz onlara en son gittiğinde hep birlikte “Star Wars’culuk” oynamışlar. Deniz, Emre, Emre’nin abisi, annesi ve babası. Çok eğlenmişler.

Düşünüyorum da, aynı senaryo bizim evde gerçekleşiyor olsaydı ben çocukları Doğan’a satar, ya yemek yapar, ya da fırsat bu fırsat biriken maillerimi temizlemeye çalışırdım. Onlarla birlikte -hele de Star Wars’culuk-  oynamak aklıma gelmezdi. Puzzle yapmak? Olabilir. Kutu oyunları? Elbette! Ama vurdulu-kırdılı, bağırmalı-ışın kılıcı sallamalı Star Wars’culuk? A-aa, birden hatırladım ki benim çok işim vardı!

Geçen gün Emre’yi bizden almaya geldiğinde kapıda annesini gören Emre koştu sarıldı. Sonra n’oldu biliyor musunuz? Deniz de koştu, EMRE’NİN ANNESİNE sarıldı.

Ben Deniz’i Emre’nin evinden almaya gittiğimde Emre bana sarılır mıydı acaba? Öyle bir his uyandırır mıydım çocukta? Hiç sanmam. Herhalde ona göre ben, bize oynamaya geldiklerinde onlara meyve soyan, yemeği hazırlayan, Derin’i ezmemelerini hatırlatan, mümkünse Deniz’in odasında oynamalarını söyleyen sıkıcı bir anneyim.

Pfff…

30 yorum

  1. Ayy içim rahatladı biraz…Ben de sadece ben çocuklarıymla oyun oynamıyorum diyordum.Ama hiç içimden gelmiyor.Herşeyi yapıyorum.Araştırıyorum,okuyorum,beslensinler diye çeşit çeşit yemekler falan ama kızlarımla oyun oynamak çok zor geliyor.2 nedeni olduğunu düşünüyorum bunu.

    1-Benden 10 yaş küçük kız kardeşim var benim ve biz sürekli oyun oynadık bebeklerle falan bıktım sanırım.

    2-Çalışan bir anne oluncva zaten evde işler zor yetişiyor, oyun oynamak (ve çok kötü bir söz olacak ama) vakit kaybı gibi geliyor 🙁

    Sevgiler…

  2. çağlayla &cc

    işte bence sorun da burada; ben çocukları doğana satar ya yemek yapardım ya da mailleri temizlerdim…gibi. aynısını ben de yapıyorum şimdiden 🙁 hemen bir fırsat bulunca ya mutfağı temizlemeye gidiyorum, ya yatağı toplamaya. hazır babası varken diyorum. ya hep beraber oynamak. hiç bilemiyorum. ancak dışarı alışverişe gitmişsek beraberiz heralde. yalnız ben de bir de pişmanlık ve keşkeler de var bu konuda. keşke çok yorulmasam da çocuğumla daha çok ilgilensem,keşke daha yaratıcı olsam da çocuğumu çılgınlar gibi eğlendirsem… aman nereye gidecek bu yazının sonu bilemedim 🙂

  3. ben 16 aylık kızımla çok güzel oyun oynadığımı düşünüyorum. hemen hergün değişik birşey buluveriyorum. yemek mi yapıcam oturtuyorum mama sandalyesine bir amuda kalkmadığım kalıyor ama kızımda beni seyrederken kahkahalar atıyor 🙂 eee bizimde babamızda iş yok. kendisi tv seyretmekten çocuğun yüzüne bakmıyor. kendi çocukluğumu düşündüğümde; annemde ben ve erkek kardeşimle oyun oynardı. babam ise oyuncaklarımızla oynardı 🙂

    • Ay çok güldüm.Babamda kardeşime uzaktan kumandalı araba alınca ben bi bakayım calışıyor mu derdı:)

  4. Ben de hareketli oyunlarda, koşturmacalarda daha başarılı olup kutu oyunu, hamur, resim yapmak gibi sabır isteyen oyunlarla çocuğunu oyalayamayan beceriksiz bir anneyim. Görüyorum sağda solda anne-çocuk güzel güzel oturup resimler yapıyorlar, hamurla şaheserler yaratıyorlar.
    Ben? ı ıh.
    Sonra 'neden bu çocuk böyle hareketli?' diye soruyorum.
    Demek insan önce kendisine bir bakmalı.
    irem

  5. İşten eve çok geç geldiğim için hafta içi bırakın oyun oynamayı , oğlumu uyutmaya yetişirsem kendimi şanslı sayıyorum..Belki de bu vicdan azabının (!) etkisiyle haftasonu yerlerde boğuşmak mı istersin , saklambaç mı istersin , kovalamaca mı istersin ne ararsan var oyun sepetimizde 🙂 " Hazır çocuğa bakacak biri varken ben işleri halledeyim " diyenlere de sonuna kadar katılıyorum çünkü benim de oğlumla oynarken aklımın bir köşesi " bu işler nasıl yetişecek " deyip duruyor . Ama bir düşünsenize arkadaşlar , hangi iş onların bir kahkahasından , minicik kollarıyla boynunuza sarılmasından daha önemli olabilir ki..Çocuğumuzun yemeği hazırsa bırakalım kalan işleri , mutfak dağınık kalsın , toz alınmamış olsun , birazcık da miniğimizin ruhunu doyuralım oyunlarla , olmaz mı ?

    • SÜper !!!

    • Kesinlikle çok haklısınız 🙂 Aynı şeyi ben de 10 aylık kızım için yapıyorum. Evet aklımın bir köşesinde sürekli " bir sürü iş var yetişecek" cümlesi var ama kızımın kahkahası herşeye değer :)) Zaman geçiyor bir bakacağız ki kocaman olmuşlar ve evden uçup gitmişler.. Bu zamanlar bir daha geri gelmiyor çünkü ..

  6. Ayaz konusunda ben de hep sunu dusunuyorum.. Ben eglenceli bir anneyim evet ama vaktim varsa.. Halim varsa.. Super egleniyoruz birlikte, belki ben de cok erkekle buyudugum icin buluyorum biseyler.. Ve veee en guzeli de gozlerindeki o isigi gorebiliyorum, "anne harikasin, nerden buldun bu oyunu" isigini.. ama gel gor ki yapamiyorum.. genelde halim olmuyor.. vaktim olmuyor.. ben de genelde babasina satip cogu durumda, aynen islerimi hallediveriyorum.. bazen oynasam da sonra bana yetiyor ama o daha fazlasini istiyor..

    Buyuk yigenim Oguz simdi 15 yasinda, ben hala oldugumda 18'dim. Aman tanrım, gorseniz ne oyunlar oynardim ona, arabalarla, legolarla, sonra atraksiyonlu oyunlar, cadirlar, yuvarlanmalar, saatlerce suren oyunlar.. Bayilirdik ve cok zevk alirdik ikimizde.. Simdi ne o enerjim var ne de o vaktim.. Ogrenciydim tabii o zamanlar ve dedim ya 18 yasindaydim.. Bazen eskilerin erken anne olduklari icin sansli oldugunu dusunurum sirf bu nedenle.. Baska bir enerjisi oluyor insanin..

    Yani kendi yigenim olmak isterdim kesinlikle, kendi oglum? Emin degilim.. Ama bunu asmak istiyorum.. Aklimda fikirler ucusuyor, onceliklerimi belirlemek ve bunu cevremdekilere de kabul ettirmek icin..

  7. Ben de hiç eğlenceli değilim şu sıralar:( Kerim'den önce eğlenceli anneydim diyebilirdim rahatlıkla ama şimdi sıkıcıyım be ya..

  8. Benim de biraz yarama parmak basti bu yazi:(. Bizim ev o kadar sakin ki, gecen haftasonu 18 aylik yegenimin cilginliklarini gören kizim sok oldu, cok gülüp cildirmadi gerci, sakin sakin noluyor burda yaw gibi bakti:). Ama sunu tespit ettim, ben de esim de cok sakin insanlariz, bu cosku, heyecan ve yaraticilik bir tiyniyet meselesi, insan olmadigi bir kisi gibi davranamiyor. Kesinlikle kizimizla canla basla ilgilenip kendimizce oynuyoruz, ama cok eglenceli degiliz sanki, insallah karakteri bize cekmistir de cok baymiyoruzdur yavrumu:).

  9. Annelerın cocuklarıyla keyıflı vakıt gecırmesı gerekır bence.Annemle hamur acardık.Evcilik oynardık.KArdeşim olmadan öncede ''Anne sinekler neden benımle oynamıyo.Onlara söyle benımle oynasın.'' dermişim.Bence her yetişkinin işleri oldugu gıbı çocukların asıl işide oyundur.Psikolojık olarakda faydalıdır onlar için.bize Çare bulmak lazım çocuklarımızla oyun oynamak için

  10. bende erkek ruhlu bir kız cocugu annesi olarak oyunlar konusunda epeyce zorlanıyorum açıkçası. oyle parmak boyası, resim yapmaca, yırt yapıstır falan kesmiyor bizim cadıyı. Varsa yoksa saklambac kovalamaca kosturmaca olsun. Bazen bogusmak bile istiyor hic oyle cıt kırıldım nazlı kızlardan degil. Egleniyorsa kafayı gozu saga sola patlatmasının hic onemi yok hatta katıla katıla gulebiliyor buna. ama calısan ve hamile bir anne icin ne kadar ayak uydurulabilir bir maraton gelin siz dusunun. bende kudurmak istediginde babaya yonlendiren annelerdenim. Anne hadi bir oyun oynayalım dedigindeyse aklıma gelenler genelde masa bası aktıvıtelerı oluyor. Sanırım bende hic eglenceli bir anne degilim. ama dun aksam kızından duydugum " anne sen bir muhtesem annesin" cumlesi ayaklarımı yerden kesmeme yettı de arttı bile. sanırım kızım yınede benimle oynamayı seviyor 🙂

  11. nihat'ın annes

    ay biizm işimiz ne zor yav…

  12. Oynuyorum aslında ben oğlumla.Yani çevremde gördüğüm anneler içinde en çok oynayan benim.Ama mutlu mu oğlum?Değil.Çünkü o 6 yaşında bir erkek çocuğu olarak sürekli aksiyon ve hareket peşinde.Bense hamurlarla,legolarla sakin sakin oynayalım ve o hala 2-3 yıl önceki gibi tatmin olsun derdindeyim.Yani oynamak da yeterli değil.Çocuğun yaşına,huyuna,coşkusuna göre oynayacaksın.Ama benim o kadar enerjim yok ki 🙁

  13. Geçenlerde ege yanıma geldi '' anne yılanın hasta olmuş,doktora götürmen lazım'' dedi. Legolardan yılan yapmış meğer benide oyuna katmaya çalışıyormuş. O doktor oldu bende hasta yılanın sahibi… aslında yorgun olmasam beni bekleyen işler sırada bekliyor olmasa… sa…sa… sa… eglenceli olacak :))

  14. oynuyorum hemde ayaklarım yerdesürünürken uyşacak kadar onları hatırlamayacak kadar ama oğlumla alakası yok ben ne zaman oyun oynayan çocuk görsem atlarım alamamışım hevesimi zaar:Pmillet terapiye falan gider benim terapimde bu başka dünyalarda hayal kahramanlarıyla kimliksiz bi serüven.kocada fena değil bana bakıp bakıp çok geliştirdi kendini:)

  15. Ben eğlenceli bir annemiyim henüz fikrim yok kızım henüz 3 aylık gerçi esim; cocuk bu sürekli konuşup gülen deli kadın kim diyordur diye dalga geçiyor benimle ama eğlenceli anne potansiyelim var bence eşimin 2 yeğeni 5 ve 9 yaslarında bana sürekli sen cocuk gibisin diyorlar annem beni 20 yasında doğurmuş ama hiçde eğlenceli bir anne degildi!!! Bunun yaşla ilgisi yok bence yapı bu…

  16. denden (firarperest)

    Herkesin kendine göre sorunları, günlük telaşı ve koşuşturması var. Avantajım yarım gün çalışmak; ama inanın hem fiziksel hem zihinsel olarak çok yorgun dönüyorum eve. Can'ı gördüğüm an yorgunluğumu unutuyorum. Hopluyoruz, zıplıyoruz, kuduruyoruz. Kılıçlarla da oynuyoruz legolarla da. Ne kadar çok yanında olduğuma değil; ne kadar çok kaliteli zaman geçirdiğime bakarım. Sıkıcı anne olduğum zamanlar da yok değil. Asabi bir insanım, kendi eksikliklerimi görüp çözüm yolları arıyorum. Eşimle birbirimizin eksiklerini kapatmaya çalışıyoruz çocuk konusunda. Can'a karşı çok agresifleşmişsem ordan sıvışmayı tercih ediyorum. Topu eşime atıyorum. Bağırmaktan nefret ediyorum çünkü. Spora başladım uzun bir aradan sonra. 17.30- 19.30 arası spor yapıyorum. Sporu oldum olası sevmişimdir. Müthiş derecede rahatlıyorum. Sinir, stres gidiyor. Senin ne kilon var da spor yapıyorsun diyenlere gülüyorum sadece. Eve döndüğümde daha enerjik oluyorum ve ailecek daha güzel vakit geçirebiliyoruz. Ayrıca ben dışardayken baba-oğula özel bir zaman yaratmış oluyorum. Mesela dün eve döndüğümde kurabiye yapmışlardı 🙂
    Can oldukça geç yatan bir çocuk. Bu yorumu gönderdikten sonra oyunlarına katılacağım. Ev darmadağınık ama umrumda değil 🙂 Şu an burada oturacağıma dağınıklığın yarısını kaldırabilirdim; ama benim de kendimi dinlemeye ihtiyacım var. Velhasıl insan isterse olumsuz şartlara rağmen en azından çocuğuyla dolu dolu vakit geçirebilir. Ayrıca, evet, anne-baba olmak her zaman toz pembe değil. Hele de kadın olmak daha zor.

  17. bazen isterdim bazen istemezdim 🙂 ama arkadaşlarımın yorumunu çok merak ettim o yüzden iznin olursa facebook da arkadaşlarıma sorabilir miyim bu soruyu?

  18. hiç düşünmemiştim şimdiye kadar ! sanırım bende sıkıcı anneyim, sabahtan akşama kadar ev işleri, yemek v.s. derken gün bitmiş oluyor. ezgiyse peşimde yürüteciyle dolaşıp beni çekiştiriyor 🙂

  19. Yanlız değilsin… üstelik benim bir de şöyle iki yüzlüğüm var: Papatyanın arkadaşları geldiği zaman "en eğlenceli anne" ödülüne aday gösterilebilirim… Ancak biricik Pamuk Prenses ile oynamaya sıra gelince esnemekten gözlerimden yaş geliyor. Öz eleştirinden dolayı seni çok takdir ettim… eminim kendini senin yanında sıralayacak bir çok anne daha vardır.

  20. yaaa Elif, içimden geleni söyleyeceğim, çok tatlısın! "Emre nin annesine sarıldı" kısmına ne güldüm! ama her çocuk gibi her annenin de karakteri farklı işte. Deniz ve Derin seni böyle seviyor.

  21. ben süper eğlenceli bir anneyim:) o kutulu oyunlardan acayip sıkılırım evin içinde koştururum öyle eğlenme söz konusu olunca çok kuralım yoktur bağırma koşma dağıtma evi gibi. ben de şöyle düşünüyorum acaba yanlış mı yapıyorum! "çocuğun gelişimi için faydalı" aktiviteler beni acayip sıkıyor..otorite boşluğu olurmu acaba gibi…ben de hep erkek çocuklarıyla iyi anlaştım arakadaşlarım hep erkekti.erkek çocuğum olsun isterdim.kız çocuklarının kırıtmalarına gıcık olurdum:)j-kız anneleri kızmasın bana..

  22. hadi bakalım çuvaldızı kendime batırıyorum… sanırım ben yeri geldiğinde evde ve uygun ortamlarda dışarda koşturmacalı oyunlar oynayan, yorulduğunda oturup oynanabilecek puzle, lego,kitap, araba, oyun hamuru vs. ortaya atıveren ve mutfak işlerini biriktirip biriktirip, eşim eve geldiğinde oğlanı ona devredip bi koşturmacayla halletmeye uğraşan, yarı zamanlı işte, yarı zamanlı evde çalışan eğlenceli bir anneyim…oğlumda aşırı hareketliliğini benden almış olmalı, ona sorsam ne derdi acaba?

  23. Benim bebeğim daha 6 aylık. Bebeğim doğduğundan beri bende onunla oyun oynama, onun için bir şeyler yapma isteği var. Anne ve baba olarak biz bu konuda sıkıcı oluyoruz sanırım bebeğimize karşı. Çünkü onunla nasıl oynayacağımızı pek bilemiyoruz. Agucuklar vs.. tamam da bebeğe 1 aylıkken masal kitabı okuyan daha sonra da bu çocuk bizi neden dinlemiyor diye dertlenen bir acemi annenin bebişinin gözünde ne kadar sıkıcı olduğunu düşünebiliyor musunuz? 🙂 Bir sürü kitap aldım bebek ve çocuk oyunlarıyla ilgili ve sonunda anladım ki bebeğim büyüyüp bir yaş civarına gelene kadar oynadığım oyunların çoğunu anlamayacak bu anneme de ne oluyor böyle diye masum bir gülümsemeyle bakacak bana! 🙂
    Bütün annelere bol oyunlu zamanlar diliyorum!

  24. ayy oyun oynanmaz mı yaaa 🙂 hayat bir oyun 🙂
    bence biraz keyfini çıkarın hayaller aleminin 🙂
    içimizdeki çocuk ölmesin 🙂

  25. Sıkıcı anne olmamak sıkıcı insan olmamaktan geçiyor sanırım..Ben her ne kadar Can'la oynamaya çalışsam da bazen kendimden çekip gidesim olduğundan Can da benden sıklyordur muhakkak ama gidemiyor garibim..

  26. ben çocuklarla çok oynarım..kendi çocuğumla oynayacak mıyım bilemem ama sanırım oynayacağım..hatta koltuk tepelerinde zıplarmışız biz çocuğumla eşimin dediğine göre..benim çocuklarla bu kadar çok oynamayı sevmemin nedeni annem bence..çünkü o da kardeşim ve benimle çok oynardı..yemek mi yapıyo hemen altını kapatır bizimle oynardı, yani elindeki işi bırakırdı..bi keresinde ne oyunu oynayacaksak artık gelinliğini bile tekrar giydirdiğimizi hatırlıyorum! 🙂 babam da çok oynardı bizimle ama sanırım babalar hep oynuyo çocuklarıyla 🙂 koca kazık olduk hala fırsat bulursak hep birlikte tabu vs. gibi oyunlara devam 🙂