10 Yorum

Öğrenen anne

Deniz’in bir Galatasaray kasketi var, okula sürekli onunla gidiyor. (Deniz’in okulu bu hafta kapanıyor) Geçenlerde babası bir şapka aldı Deniz’e. Böyle, safari şapkası gibi, ensesini de kapatan bir şey. Ancak bayrak gibi GS şapkasından bana fenalık geldiğinden, hem de diğeri ensesini de koruyor diyerekten safari olanı giydirdim bir gün.

Dün sabah okula giderken safari şapkasını takmak istemediğini söyledi Deniz. Nedenini sorduğumda ilk başta “İstemiyorum” demekle yetindi. Anladım ki ardında bir şey var. Meğer bütün arkadaşları kasket takıyorlarmış. Bunun safari şapkasını komik bulmuşlar, alay etmişler. Ve onu oyunlarına almamışlar. “Sadece böyle şapka [kasket] takanlar bizimle oynayabilir” demişler. Bu da çok bozulmuş.

Ben bunu duydum ya… Ta-taaaa! Anneliğimi konuşturmak, ders vermek için süper bir fırsat! Hemen başladım konuşmaya: Deniz’ciğim, insanların nasıl göründüğü önemli değildir. Önemli olan burada (beyin) ve burada (kalp) ne olduğudur.

Kendimce çok önemli şeyler anlatmaya başladım: Mesela, engelli insanlar vardır. Bizden farklı yürürler. Ya da körler vardır, gözleri görmez. Ancak önemli olan ne düşündükleri ve ne kadar sevgi dolu olduklarıdır. Blaaa blaa blaaa.

Sonra baktım, olay koptu. Deniz dağıldı. Benim vermeye çalıştığım dersi dinlemiyor çocuk. Sus Elif dedim, sus. Sünger ol sadece. Öğreten anne olma her seferinde. Çocuğun derdini dinle. Cimbom şapkasını tak. Okula yolla.

Öyle de yaptım.

Akşam babasına anlattığında “Keşke öyle yapmasaydın. Şimdi farklı olmanın istenmeyen bir şey olduğunu düşünecek, ben olsam neden Safari şapkasını giymesi gerektiğini anlatır, onun da eline arkadaşlarına söyleyebileceği argümanlar verir, öyle gönderirdim” dedi.

Ne bileyim, yapmadım, yapamadım o anda. Sanki sadece benim onu dinlememe ihtiyacı varmış gibi geldi.

~~

Çocuk yetiştirmek müthiş bir öğrenme fırsatı biz yetişkinler için.

Deniz’e bakıyorum. Öyle şeyler öğreniyor ki… Anlaşılması gereken hisler, yönetilmesi gereken duygular, çözülmesi gereken karmaşık durumlar. Ben de birçok şeyi onunla birlikte yeniden öğreniyorum adeta.

Allah vere de bu öğrendiklerimi unutmasam.

10 yorum

  1. Baskalari tarafindan kabul edilmek isteyecek ve bu durum simdiden baslamis. Aykiri olmak istemiyor anladigim kadariyla sadece arkadaslari olsun istiyor.

  2. Caillou’nun safari şapkası taktığı bir görseli var. Verecektiniz Deniz’in eline, gönderecektiniz okula, ertesi gün bütün çocuklar safari şapkasıyla gelirlerdi okula kesin 🙂

  3. Doğru yapmadığına emin misin? Çocuk farklı olmak istemiyorsa olmasın. (mı acaba?)

  4. Bence başkaları ne düşünürse düşünsün kendi tercihleri doğrultusunda hareket etmesi konusunda her zaman destek olmak lazım ama bu örnekte safari şapkası kendi seçimi değil de sizin seçiminizmiş gibi anlıyorum ben. Deniz şapka hakkında bir yorumda bulunmuş muydu?

    • Evet, babasının onun için aldığı bir şapkaydı. Hatta aynısından Derin’e de almış. Belki de o da “bebek şapkası” diye etiketledi kendince… Arkadaşlarının tutumu da tuz biber oldu.

  5. Burada farklı olmanın kötü olduğunu düşünen diğer çocuklar sanki. Yani onlara durumu anlatamadıktan sonra Deniz o şapkayla gittikçe her defasında dışlanacaktı belki. Farklı olmanın sorumluluğunu taşımak için çok ufak değil mi? :). İnsan kıyamıyor tabi. Bence üzülmeyin, bunu öğreteceğiniz daha çok fırsat çıkacaktır eminim. Belki de iki şapkayla gider okula, biraz onu biraz diğerini takar. Hem o çocuklar alışır, hem Deniz üzülmez. Ne bileyim… Çocuklar çok acımasız olabiliyor maalesef. Değiştiremeyeceği bir farklılık da olabilirdi, kepçe kulak, kısa boy, ten rengi vs. gibi… Bunları hepimiz çocuklarımıza öğretmeliyiz herhalde. Okulda da bu işlenebilir belki. Annelik zor vesselam…

  6. Bence belli bir yaşa kadar çocuklar diğerlerinden çok da farklı olmak istemiyorlar, yani kabul görmek istiyorlar. Kendi gibi olma kısmı ancak kabul gördükten sonra gelişiyor diye düşünüyorum. Aynı durumda kalsaydım, ben de GS şapkasını takar gönderirdim 🙂

  7. çocuklar ne kadar acımasız!

  8. Bir öğretmen olarak çocukların birbirleirne karşı bu tür tutum sergilediklerini sıkça görüyorum…saçını yeni kestirmiş bir çocuk ya da değşik giyinmiş bir çocuk gördüklerinde çocuklar hemen değişiveriyolar.. “AAA” tutumuna giriyorlar..ve böyle bir durumla her karşılaşmamda çocukları uyarıyor ve ve saçından ya da kıyafetinden ya da sapkasından dolayı aralarına almak istemedikleri,güldükleri ya da alay ettikleri zaman..vs.vs. onlarla konuşuyor “arkadaşınızda sizle oynayacak yarın da sen farklı şapka takabilirsin” gibi onların anlayacağı dilde konuşuyorum ve tekrar bir araya geliyorlar, oynarkende benim gözüme bakıyorlar:) öğretmen bize yanlış davrandığımızı söyledi vs gibi.. Elif senin tutumunu çok normal buldum.. ben de olsam aynısını yapardım..Acaba diyorum Elif, Deniz’in sevgili öğretmeni birşey dememiş mi Deniz’in arkadaşlarına? sınıfta bir açıklama yapmamış mı? aceleden çok düşük cümlelerle dolu bir yorum oldu kusura bakmayın…