29 Yorum

Her şeye itiraz

Çok iyi hatırlıyorum annemin bana böyle dediğini:

Hayır dediysem hayır.

Of, nasıl da ısrar ederdim:

Ama lütfen öyle olsun… Öyle olmazsa böyle olsun… Şöyle yapsak… Böyle etsek?..

Her seferinde hayır der, en sonunda da “Israr etme Elif! Ben hayır dediysem hayır!” derdi.

Bunu çok iyi hatırladığıma göre herhalde ergen yaşlarımda falandım bu konuşmaları yaşadığımızda.

Bir başka hatırladığım şey de annemin “Allah sana senin gibi çocuk versin” demesiydi.

Verdi çok şükür.

Her şeye itiraz eden, bir dediğimi iki değil, elli iki eden bir çocuk verdi.

Ne istediğimin önemi yok:

– Deniz’ciğim, hadi artık eve gidelim? –Haaayır!
Parka inelim mi? –Birazdan.
– Deniz’ciğim, 10 dakika sonra (parktan) eve gidiyoruz. –20 dakika!
Hadi bakalım, yemek zamanı. – Ama anneeeee!
Banyo zamanı! -Hayır, değil.
Banyonda çıkma zamanı! -Ama oynuyoruuum!
– …

Annelerin ah’ı tutar derler ya… Gerçekten öyle mi oldu? Annem bana “Allah sana senin gibi bir çocuk versin de ne çektiğimi anla” dediği için mi “peki” kelimesini duyamıyorum ben? Yoksa 5 yaş çocuklarında görülen bir durum mu bu her şeye, ama her şeye, HEEEEER ŞEYE itiraz?

HER ŞEYE demiş miydim?

29 yorum

  1. Derin her dediğini yapıyor mu Elif? Benim 15 aylık kızım yapmıyor valla. “Şu yana gidicez Defne” derken Defne tam ters yöne koşturmaya başlamış oluyor. Parkta “Salıncaktan inelim artık bak kardeşde bincekmiş” diyorum, İki eliyle salıncağa sımsıkı yapışıp “IIIIHHHHHHHHHH” diye itiraz ediyor konuşamayan cadı. “Eve girelim artık” – “Iııııhhh”, “Yatalım artık” – “Iıııııhhhhhhhhhhh” .

    Biride beşide bir galiba bunların 🙂

    • çağla ile çiğdem

      Aynı şeyleri yaşıyoruz. benim de kızım 16 aylık şu an. ve hiçbir dediğimi yaptıramıyorum. ha kucaklayıp götürüyorum şimdi bikaç ay sonra onu da yapamayacağım. haydi mama sandalyemize oturalım, kesinlikle itiraz. pusete oturup gezelim kıyamet kopuyor. ağzını aç mama yiyelim itiraz. yeni nesil mi böyle acaba. nasıl davranacağız bu çocuklara? ne sinir kalıyor ne stres…. çıkmazdayım.

    • Tabii ki de yapmıyor ama Derin 1,5 , Deniz 5 yaşında. Entellektüel olarak o kadar farklılar ki…

  2. Yazdıklarını okuyunca kendime nazar değdirmekten korkarak ” ben bu konuda şanslıyım galiba “dedim..Benim kuzucum yemek dışındaki konularda hiç itiraz etmez.Parka gittiğimizde “hadi annecim gidiyoruz”derim , oyunu bırakır gelir..Banyodan çıkarırken”hadi bakalım banyo bitttiii ” derim hemen çıkmaya hazırlanır..Ama “hadi yemek yiyelim” dediğim zaman vay halime 🙁 Bir de akşamları yatarken eline bin tane oyuncak toplar , istediğim kadar “hadi annecim,iki tane seç ” diyeyim iki tane eline alıp 3-5 tane de koltuk altlarına sıkıştırmadan asla uyumaz…Koloni halinde giriyoruz yatağa 🙂

    • Buraya böyle yazılmaz, nazar değer sonra… Söylemedi deme 😉

      • Haklısın galiba , ama benim kuzumun da inadının tuttuğu zamanlar var.Bakınız : Yemek ve yatak vakti için yazdıklarım..Okuyanlardan özel ricam”maşallah” deyin , nazar değdirmeyin nooollluuur 🙂 :;

  3. Ben 3.5 yaştan sonra herşey toz pembe olacak sanıyordum ama yaaa! Ağlamak istiyoruuum!:)

  4. 5 yaş?! .. Hiç bitmeyecek değil mi? 2 yaş sendromu felan hikaye, hep var o sendromlar, anladım ben..

  5. 🙂 Daha bir de büyüyorlarrrr….Ben Oğlum 8 yaşında, sanki ergen!! Alanlarını belirliyorlar işte, kendi isteklerini bizlere dikte etmeye çalışıyorlar. Ben de bazen çok ama çok kızıyorum, çok ağlıyorum neden dinlemiyor diye, çok şey mi istiyorum diye. Birde büyüdükçe akıllanıyorlar ya…ben oğlumu yatağa yolluyorum saat 21:00’e doğru. Yaz boyu alıştı tabii geç uyumaya (saat 23:00 gibi), sitede dişarıda oynamaya…şimdi banyo, uyku diyorum kalkıyor geliyor 10 dakkika sonra “Anne susadım”, bir 10 dakkika sonra “anne acıktım” (uyumamak için gün boyu yemek yemeyen çocuk dünyaları yiyor) ve en kötüsü de 20 dakika sonra gözler yaşlı “anne ama ben seni çok özlüyorum yanında uyumak istiyorum”. Numara tabii hepsi, o anda kendi de inanıyor sanırım çünkü gün boyu beraberiz ve hiç de öyle özlemiş’e benzemiyor 🙂 Karakteri ezilmesin diye de devamlı bağırıp çağırmak istemiyorum ama kızıyorum…yorgunlukla birleşince bir hayli sinir bozucu olabiliyor…bazen de çok komik oluyor. Yemek yememek için bahaneler gibi “daha dün yediklerim midemde henüz sindirilmedi” 🙂 Yani büyüdükçe “ıınnhhh”, “istemiyorum”, “hayır” benzeri kısa kelimelerin yerine, daha mantıklı, kafa karıştırıcı ve duygusal olarak sömürücu cümleler ve paragraflar alıyor. Bizde böyle büyüdük, onlarda böyle böyle büyüyecekler :))

    • 8 yaş deyince ben de ümitsizliğe kapıldım birden. :S Ben de bir bizim evde yaşanıyor böyle şeyler, başka çocuklar annelerini böyle üzmüyor heralde ve “annemin Allah sana da senin gibi evlat versin de gör” dediğinden bunun başıma geldiğini düşünüyordum, aynı Elif gibi! 🙂 Demek ki bu hiç bitmeyecek! Ben de 3 yaşındaki oğlumu yatağa yatırıp yanından ayrılınca bir süre sonra aynı gerekçelerle yataktan çıkıp defalarca yanıma geliyor, en son gerekçesi ise “anne korkuyorum, ya karşıma kurukafa çıkarsa” oluyor. ben de gidip erkenden yatmak zorunda kalıyorum ya da oğlum salonda benimle koltukta uzanıp uyumaya çalışıyor. Banyoya girmek, banyodan çıkmak, sofraya oturmak, eve gelmek evden çıkmak, oyuncakları toplamak, üstünü giyinmek, tuvalete gitmek, diş fırçalamak herşey ama herşey bizde de itiraza tabi!! Ben avaz avaz bağırırken buluyorum kendimi, daha bağırırken yaptığımdan utanıyorum ama ben de bir nevi patlama etkisi uyandıyor bu bitmeyen itirazlar. Bazan gücüm yetiyor ilgisini daha fazla çekebilecek birşeyle gerekeni yaptırıyorum, ya da örneğin diş fırçalama konusunda peki fırçalama ama ağzının içinde şimdi bir sürü mikrop var ve dişlerini kemirip çürütürler diyorum koşup fırçalıyor ya da WC sonrası el yıkamaya itirazında sakın bana dokunma ellerinde şimdi hastalık var, ben hasta olmak istemiyorum, hiç bir yere dokunma diyorum koşup yıkayıp geliyor.. ama her zaman bu kadar laf üretecek gücüm olmuyor..

  6. ay ama böyle okuyunca çok şirin geliyo:)
    allah başımızdan eksik etmesin onları inşallah
    ama olayın yaşandığı anda bu kadar şirin olmayabiliyor tabi, ben Defnenin sırf itiraz etmiş olmak için hayır dediğini düşünüyorum mesela. Çıldırıyorum. 3 yaş dönemi de böyle herhalde.

  7. ben ablamınkinden biliyorum dolu dolu 5 yaşındayken bir anda azaldı bu itirazlar. 5 yaş öncesinde kızılca kıyamet kopardı bi şey yapmasını istediğinde. Benimle kaldığı zamanlarda üç kağıtçılık yapardım ben istediklerimi yaptırabilmek adına. “aaa banyon bitseydi keşke de uyumadan önce otoparkçılık oynayabilseydiiikkk” der dudaklarımı da bükerdim. daha cümlem tamamlanmadan fırlardı banyodan ( ama tabii öncesinde yeteri kadar oynamış olurdu suyla).
    şu anda 6’yı doldurmak üzere ve öyle ciddi itirazları kalmadı. bi de annesine daha mı çok nazı geçiyor ne?? deniz ece’nin dediklerini senden daha fazla dinliyor mu mesela?? bizde öyle olabiliyor da :)))

    • Mmmm, sanırım. Yani, elbette bana daha fazla nazı geçiyor. Ve senin dediklerini ben de -bir yere kadar- yapıyorum, ama bir yerden sonra uğraşmaktan fenalık geliyor. Kestirip atıyorum.

  8. Bizimki 2,5 yaşında ve şimdiden böyle. sonrasını düşünmek bile istemiyorum.

  9. Benim ki 10 yaşında devamlı itiraz en önemlisi de hep mutsuz . Artık onları hiç birşey tatmin etmiyor malesef:(((

  10. Bizimki 15 aylik, ve simdiden basladik, yorumlardan gördügüm kadariyla 10 yasa, Elifin postundan anladigimiz kadariyla ergenlige, kendimden bildigim kadariyla (annemle non-stop devam eden catismamdan) 33’e kadar yolu var bu hayirlarin, hepimiz icin hayirlara vesile olsun arkadaslar…

  11. Dün akşam3,5 yaşındaki oğlum banyodan çıkardım diye ağlama krizine girdi. Üstelik 15 dk kendi kendine suyla..vs oynamıştı, yetmedi!
    .

  12. Bende herseye itiraz ederdim ALLAHIM simdi anliyorum ne kadar haksizmisim 🙂

  13. Benimki itiraz ediyor ama sonunda dediğimi yapıyor. Deniz de öyle mi? Misal:
    EVe geliriz:
    – Ayakkabılarını çıkar annecim.
    – Hayır, çıkarmayacağım, banane.
    – Peki annecim, nasıl istersen, çıkarma o zaman.
    Ayakkabılarını çıkarır 🙂

    Yatağa yatarız:
    – Ben uyumayacağım, içeri gideceğim.
    – Peki annecim, sen git, ben uyuyorum.
    Yataktan aşağı iner, salona gidip geri gelir.
    – Anne, ben uyumak istiyorum.

    Bu böyle uzar gider 🙂

  14. Eliif, al bizden de o kadar!! Bir de itirazlara mız mızlanmaları ekliyorum ben!
    Vallahi şu son sene zorlanmadım dersem büyük yalan olur. Özellikle Aslı konusunda! Zorlanmam devam da ediyor Aslı konusunda. SAnki yanlışlarım çok büyük olumsuzluklara neden olabilecekmiş gibi hissediyorum onun ileriki hayatında. Bu yaş çocuğu ile ilgili kitap okumaya da hiç vaktim yok artık. (Bkz: biriken 128 mail) O yüzden diyorum ki hep: “Vallahi ben 0-5 yaş çalıştım öğretmenim. Ondan sonrasını bilmiyorum 🙁 ” Ama tabii böyle demekle de işler çözülmüyor. Birkaç aydır ailecek psikoloğa gitme isteğim var ama beyimiz ne kadar gelecek seanslara, o katılmazsa benim ev ahalisini eğitecek ne kadar gücüm var bilmediğimden ve zaten de henüz bir psikolog bulmadığımdan bir türlü bu işi gerçekleştirememiş bulunuyoruz….
    yalnız değilsiiin!!!!!!

  15. Bizim evdeki 3,5 yaşındaki ergen(!) de aynı durumda, 15 aylık yer cücesi de aynı durumda… offf elif offfff…

  16. benim 15 aylık kızımda da fazla olmasa da bir itiraz durumu mevcut. Daha konuşamıyor ama yine de derdini anlatıyor. Yazılanları okuyunca Allahımm dedim büyüdülçe artacak bu itirazlar eyvahhhhh 🙁 Umarım şimdiye kadar hiç ciddi sorun çıkarmayan ipek böceğim bu itiraz olayını da çok abartmaz.. Aksi halde sonsuz sabırlı babası ve sürekli itiraz eden ipek böceğiyle sabursuz anneyi çok çok zor günler bekliyor..puff

  17. Defne 7-9 ay arası resmen bir yemek yememe dönemi geçirdi, varsa yoksa emiyordu ve onunla yaşıyordu. Tabi ben kendimce bebeğimle psikolojik savaş yaşıyormuşum gibi hissediyorum. Neyseki o dönem geçti ama annem o ara nerdeyse zevkten 4 köşeydi ya! Bana sürekli “Senden nasıl bir çocuk çıkmasını bekliyordun? Senin çocuğun kaşığı uzatınca yemek mi yiyecekti sanki,peh! Ah sen bana neler çektirdin, akşam ağzına koyduğumu sabah ağzında buluyordum..” gibi gibi gibi saydırıp duruyordu. Defne yemedikçe, ciddi anlamda zamanında bana beddua ettiğini düşünüyordum… Annem ah etmediğini söylese de, çektiklerini çekmemden dolayı mutlu olmadı diyemem:)

  18. Poyraz bey 4,5 yaşında ve tüm yazılanlar aynen bizim için de geçerli. Bir de ayağını yere vurarak “istiyorum, istiyorum, istiyorum, şimdi, simdi, şimdi” diyen var mı acaba? :)))
    Herşeyde “5 dakika daha”, artık yemek istemeyince “3 lokma mı daha yiyeyim, 5 lokma mı”. Kibar kibar tehtid ediyorum ben artık. Ne kadar doğru bilemiyorum.
    Oyuncaklarını toplamazsan, onların hepsini bir torbaya doldurup kapının önüne koymak zorunda kalırım.
    İstemiyorsan yemeyebilirsin, ama bu durumda bir süre çikolata yiyemezsin…
    5 dakika sonra eve gidiyoruz, itiraz edersen yarın parka çıkamazsın söyliiim.
    ….. vs gibi 🙂

  19. merhaba,
    Tamamen aynı durumları bizde yasıyoruz.
    oglum 4 yasını bitirdi temmuz ayında. Ayrıca 27 haftalık hamileyim.
    Hep inat ve istedigi olmayınca bir yaygara koparma hali vardı ama son 2 aydır daha fazla arttı.
    Kardes kıskanclıgı mı basladı büyüyen karnımı gördükce bilmiyorum.
    Ağlama ve yaygara koparma dozunu gittikce artırıyor, sanki güc denemesi yapıyor üzerimde.
    Sakin olmaya calsıyorum ve dediklerini ağladı diye yapmayacağımı söylüyorum, aynı sekilde ”hayır dediysem hayır” cümlesini tekrarlayarak direnmeye calsıyorum.
    Benim tesellim şu ki, bu artıslar donem donem oluyor, sonra birsüre duruluyor.
    Herkese kolay gelsin.
    sevgiler

  20. Galiba herşey annelerimizin bize ettiği ahlar yüzünden…:) ya da işte hayat böyle birşey!

  21. ne güzl işte ablacığım 🙂 böyle dediğim dedik çocuklar ilerde sert olur mert olur iyiydir iyi 🙂 bence dua et 🙂