17 Yorum

Deniz’in Gebelik Günlüğü

Veeee yepyeni bir gebelik günlüğü ile karşınızdayız sayın seyirciler…

Blogcu Anne takipçilerinden Deniz, bundan böyle hamilelik serüvenini her hafta bu bölümde paylaşacak. Ben çok heyecanlıyım. Bu paylaşımlar beni çok mutlu ediyor. Deniz’e burada yer aldığı için teşekkür ediyor, sözü ona devrediyorum.

***

Merhaba Blogcu Anne Takipçileri,

Benim adim Deniz. 32 yaşındayım ve 2006 yılından beri Amerika’da yaşıyorum. Eşim ve ben bundan tam 5 yıl önce (o zamanlar henüz nişanlıydık) doktora eğitimlerimizi yapmak üzere bu ülkeye geldik ve şimdilik hala buradayız. 20’li yaşlarımdayken en geç 30 yaşında anne olacağım diye planlar yapardım ama gerçekten 30 yaşıma geldiğimde, bir yandan doktora bir yandan da tek başıma evi çekip çevirmekle ancak başa çıktığımdan bebek hayallerimi bir süre daha ertelemem gerektiğini anladım. Gel gör ki annelik hormonlarım 30 yaşından itibaren gitgide artmaya başlamış olmalı ki, kendimi yavaş yavaş yemek blogları yerine anne bloglarını okurken bulur oldum! Blogcu Anne ile tanışmam da o zamanlara denk gelir. Bir gün, tesadüfen, Amerika ve Türkiye’de yapmış olduğu iki doğumu karşılaştıran röportajıyla karşılaştım ve o günden sonra kendisinin en yakın takipçilerinden oldum. Özellikle Amerika’da doğum kismi ve normal doğumu desteklemesi ilgimi çekmişti. Zaten benim de bu ülkede doğurmak istememin başlıca nedeni zorunlu olmadıkça sezaryenin tercih edilmemesiydi.

Eşimle bir yandan bebek planlarımızı – henüz öğrenci olduğumuz, dolayısıyla kendimizi zar zor geçindirebildiğimiz, doğru dürüst bir sağlık sigortamız bile olmadığı gibi – çeşitli sebeplerle ertelerken, bir yandan da aslında bebek sahibi olmaya ne kadar hevesli ve hazır olduğumuzu fark ediyorduk. Tabii buna bir de benim, “Birinciyi bir an önce yapmalıyım ki, ikinciyi de çok geç olmadan yapacak zamanım kalsın” paniklerim de eklenince, en zor ve sıkıntılı zamanımızda (yani doktoraları birimiz bitirmiş iş ararken, bir diğerimiz de bitirmek için yoğun bir şekilde çalışırken ve gerçekten de ne yeterli maddi durumumuz ne de sağlık sigortamız varken), bu olasılığı daha fazla engellememeye karar verdik.  Öyle ya, belki de çevremizden sıkça duyduğumuz gibi, hemen bebek sahibi olamayacaktık ve aylarca denemek durumunda kalacaktık. Kısacası, bebişimizin geleceği zamanı Allah’ın takdirine bırakmaya karar vermemizle birlikte benim hamile kalmam bir oldu!!! Meğersem, bizim bebiş zaten gelmeye hazırmış! Size bu satırları yazdığım bugün itibariyle 20 haftalık hamileyim! Yani yolun tam yarısına geldim bile!

Hamileliğimin ilk haftasından itibaren Blogcu Gebe’yi ve Nilü’nün Hamilelik Günlüğü’nü büyük bir keyif ve iştahla okuyor, biraz da hayıflanıyordum keşke ben de böyle bir günlük tutabilsem diye. O yüzden Blogcu Anne’den böyle bir teklif gelince çok mutlu olmakla birlikte biraz da endişelendim açıkçası. Kendimi istediğim kadar açık ya da anlaşılır ifade edememekten korktum ama yine de denemeye karar verdim. Çünkü, anladım ki, hamileliği (kocayla da olsa) tek başına (anneden, aile ve arkadaşlardan uzakta) geçirmek gerçekten de zormuş ve hamile kişisinin sık sık dertleşmek ve soru sormak gibi ihtiyaçları oluyormuş. E dinleyecek ve danışacak sizlerden daha iyi kimleri bulabilirim ki?!

Kısaca bu 20 haftayı özetleyecek olursam:  Bebeğimizin varlığını öğrendiğimiz günden itibaren hayatımızda köklü değişiklikler oldu! Birincisi, bebeğim bana şans getirdi ve aylardır başvurularda bulunduğum üniversitelerin birinden teklif aldım! Hamileliğimin 3. ayını tamamlamak üzereyken, tası-tarağı toplayıp 5 yıldır yaşadığımız New York’tan ayrılarak North Carolina’ya yerleştik. İkincisi, ay başındaki detaylı ultrason taramasında bebeğimizin cinsiyetini öğrendik: ERKEK! Nedense bana hep kız gibi geliyordu, o yüzden erkek olmasına biraz şaşırdım, ama tabii ki çok sevindim. Zaten ilk çocuk olunca cinsiyetinin ne olduğunun pek bir önemi olmuyor. Şimdi artik, oğlumuzun sağlıkla gelişmesini ve zamanı gelince aramıza katılmasını heyecanla bekliyoruz. Önümüzdeki hafta doktor kontrolümüz var. Gelişmeleri size anlatmaya haftaya devam edeceğim.

Sağlıkla kalın,

Deniz

17 yorum

  1. Bebekler hep sanslariyla gelirler, bizde oyle olmustu :). Biz de oglumuzu esimin doktorasini bitirmeye (Amerika’da) calisma asamalarinda kucagimiza aldik, neler hissettigini cok iyi anliyorum. Oglunu saglikla kucagina alman dilegiyle…

  2. Hosgeldin deniz,bu arada elif niludan arada bir haber ver yahuu!napiyo oralarda?bu arada deniz ilk gebeliginde blogcu anneyle tanisman super olmus benden soylemesi kendisi oldukca alcakgonullu olmakla birlikte konuya hakim kisidir ozellikle onerdigi kitaplari zevkle edindim edindirdim coook memnunum.

  3. blogcu gebe ve nilü nün günlüklerinden sonra denizin günlüğünü de takip edeceğim. gerçi ben biraz önden gidiyorum(26. hafta) ama hamilelerin neler hissettiğini neler yaşadığını dinlemek ya da okumak insana iyi geliyor. kendimi yalnız hissetmiyorum. teşekkürler……

  4. Merhaba Elif,
    Sabah başlığı görünce şaşırdım çünkü tam da bu gece rüyamda seni gördüm:) Sana yeniden hamile olduğumu söylüyordum sende bana mutlaka gebelik günlüğü tutmamı:)
    Deniz inşallah sağlıkla kucağına alırsın bebeğini hem de hayalindeki gibi bir doğumla. Yazılarını takip edeceğim.
    Sevgiler.

  5. Niluden haber yorumuna katiliyorum, hafta hafta gebelik gunlugu yazip da dogumu anlatmamak olmaz, kisaca bile olsa!

    • Valla söyledim. Yüz kere söyledim, bin kere söyledim. Yapacak. Emre’nin peşinde koşturuyor, yazacak.

  6. Deniz hoşgeldin 🙂 yazdıklarını keyifle okuyordum ki son satırlarında gülümsemem iyice büyüdü. Kızım da, oğlum da NC – Raleigh doğumlu 🙂 Üniversite deyince yakın olma ihtimalini yüksek buldum. New York sonrası fazlasıyla sakin gelecektir ama çocuk büyütmek için çok güzel bir yer. Genelde Türkiye’de bulunmakla beraber sık sık gelip gidiyorum, o taraflara… seni takipte olacağım, haberleşmek üzere 🙂

  7. Nilü’nün Emre’ye kavuşma yolculuğunu adım adım takip etmiştik , şimdi senin iyi haberlerini bekleyeceğiz inşallah..Ben gebeliği çok sevmiştim,sen de bu günlerin tadını çıkar derim 🙂 Oğluna sağlıkla kavuşman dileğiyle..

  8. Merhabalar,

    Londra’da yasayan ve su an doktorasini bitirip cocuk dogurma hayalleri kuran bir kisi olarak hikayenizi buyuk bir heyecanla takip edicem…

    Umarim her sey gonlunuzce olur:)

  9. 🙂 Herşey güzel olsun… ben de 7 aylık hamileyim. Benim de oğlum olucak 🙂

  10. Denocum, BENIM tanidigim birisinin bir gun blog yazacagi aklimin ucuna bile gelmezdi
    AMA harika bir blog olmus 🙂
    cok opuyorum seni, ve onumuzdeki +-20 haftayi bloglarindan da takip etmeye calisacagim…

    bu arada
    ben TURKIYE standartlarinin cok otesinde ve COK COK COK dogal bir dogum deneyimi yasadim
    yani, 2. bebegi burda yapabilirsin
    yeter ki sen iste 🙂

  11. cok tesadüf bi sekilde blogunuzla tanistim ve tesadüfende denizi de tanimis oldum bebeginiz hayirli olsun bende henüz 10. haftamdayim sizinde dediginiz gibi aileden arkadaslardan herkesten uzaktayken okumak bile bi nebze biseyler ögrenmeye yardimci oluyor bende 2009da evlenip almanyaya geldim ve bizim bebegimizde daha fazla bekleyemeyip bizi ani haberle sok etti…sizi takip etmekten ve yazdiklarinizi okumaktan keyif aldim bundan sonra daha SIK görüsücez insallah hersey gönlünüzce olsun 🙂