100 Yorum

İkinci çocuğu yapmaktan korkanlara…

Sevgili ikinci-çocuğu-yapmak-isteyen-ama-gözü-korkan-kişi,

Bu yazıyı okuduğuna göre muhtemelen ya ilk çocuğunu hafif ele avuca getirdin ve ikincisi için işkillenmeye başladın; ya da sen de benim gibi -henüz çocuk sahibi olmadan bile- çocuğunu kardeşsiz büyütmemeyi kafana koyduğundan seni nelerin beklediğini anlamaya çalışıyorsun.

Seni kolay günler beklemiyor arkadaşım. Ne demiş büyüklerimiz? Bir çocuk hiç çocuk, iki çocuk çok çocuk. (Ya da o anlama gelen bir şeyler işte…) Annece meali: “Tek çocuk sahibi olmayı zor mu sanıyorsun? İkinciyi yap da öyle konuşalım.”

Evet, iki çocuk sahibi olmak zor. Bak bizim evin haline:

Ne diyorduk? Zor. Farklı gelişim evrelerinde olan, henüz bağımsızlığını kazanmamış, ve tuvalet temizliğinden kitap okumaya, uykuya gitmekten sokağa inmeye kadar evdeki yetişkinlere -ve çoğunlukla da anneye- bağımlı olan insan sayısı arttıkça da zorlaşıyor. Bazen “Tek tek gelin!” diye bağırma ihtiyacı hissediyorsun. “Ne istediğinizi sırayla söyleyin, Allah rızası için bi durun!” diye ağlamak istiyorsun. Tabii ki de işe yaramıyor.

Ama, her tünelin sonunda olduğu gibi, bunun da sonunda ışık var. İki çocuğunu da büyütmüş insanlar, genellikle ikinci çocuğun yere sağlam basmaya, derdini anlatmaya başladığı iki yaş civarında işlerin kolaylaştığını söylüyorlar. Bunun böyle olduğu tecrübeyle sabitmiş meğer. Nitekim bak, benim ikinci çocuğum bir buçuk yaşında, ve şimdiden işler nispeten kolaylaşmaya başladı.

İki numara, çat pat kelimelerle de olsa abisine ne istediğini anlatıyor artık. Baksana, abisi ayakkabısını giymesine bile yardım ediyor.

Ya da ufaklık, abisi gibi dişlerini fırçalamaya çalışıyor.

Birlikte oynuyor, yerde debeleniyor, dışarıdayken koşturuyor, evdeyken yağmuru seyrediyorlar.

Geçen gün ne oldu, biliyor musun? Taşınma arifesindeyiz bu aralar. Yeni evde çocuklar aynı odada kalacaklar. Deniz’e bunun böyle olacağını söylediğimde çok sevindi. Sonra kardeşine şöyle derken buldum onu: “Derin, yeni evde seninle aynı odada yaticaz. Ben seni hep koriycam. Artık hiç ağlamicaksın.”

İşte böyle, sevgili ikinci-çocuğu-yapmak-isteyen-ama-gözü-korkan-kişi. Çocuk sahibi olmak başlı başına zor. İki tane olunca daha da zor. Ne demiştik daha önce? İkinci çocuk kolay, İKİ çocuk zor, ki işin maddi yüküne girmiyorum bile.

Ama var ya… Hepsine değer.

100 yorum

  1. ılk resımden sonra gercekten korktum ama senın tabırınle ‘sen hele ılkını bır dogur 😛 ‘ ben bı ılkını dogurayım da sonra okurum bunları bır kez daha

  2. Bu yazının boğazıma bıraktığı düğümden ve gözüme sıkıştırdığı yaştan ikinci çocuğu yapmam gerektiğini anlıyorum. Aslında gizliden karar vermiştim de, kapanış cümleni duymak istiyormuşum. Zevkle okudum, eline sağlık.

  3. Offff çok güzeller 🙂 Valla canım çekti, 3,5 yaşındaki kızımın bir kardeşi olsa güzel olurdu aslında ama olayın maddi boyutu beni endişelendiriyor…

  4. Merhaba,

    Taşınmak zor iş size çoookk kolay gelsin. Ama evinizden ve semtinizden memnundunuz sanırım. Bir sorun mu var acaba diye merak ettim.

    • Kendi yorumumu sonradan okuyunca farkettim ki yazının asıl konusuna hiç değinmemişim bile.. çünkü işime gelmiyor. 5 yaşında bir oğlum var ve eşim kesinlikle ikinci bir çocuk istemiyor. Ben bir bankacıyım ve çalışma saatlerim çok uzun. Oğluma yeterli vakit ayıramamın suçluluğunu yaşarken ikinci bir çocuğu düşünemiyorum bile. Ama bir yandan bazı endişelerim yok değil yani eşim kadar net olamıyorum bu konuda. Ayrıca işin bir de maddi boyutu varki o da çok önemli. Yani bir çocuğuma bugün sağlayabildiğim imkanları ikisine birden sağlamam mümkün değil. O yüzden istemiyorum işte…
      Offf çok sıkıntılı bir konu bu yaa… 🙁

    • elif, gerçekten göktürk dışına taşınmıyorsun di mi?henüz görüşmesek de senin gibi bir komşumun varlığı benim için çok keyifli…

  5. Allah bağışlasın, mutluluğunuz daim olsun. fotoğraflara bittim; hele ayakkabısını giymesine yardım ettiğini gösterene bayıldım resmen. Gaza geldim mi? Hayır 🙂

    • Tüh! Biraz daha uğraşayım!

      Şaka şaka. Gaza gelmek için bahane arayanlara yazdım bu yazıyı. Zorlamaca yok 🙂

  6. walla evin halini görünce gözüm korkmadı desem yalan olur benim de derinden 2 ay küçük bir oğlum var ama maalesef bizim evin görüntüsü şimdiden bu halde. Bizimkiler babayla beraber koltukların minderlerini yerde sevdikleri için çalışan yardımcısı olmayan ve eşi de ev işleri konusunda yardıma pek hevesli olmayan bir anne olarak 2 hatta 3 çocuk istememe rağmen gözüm fena halde korkuyor.Benim için 2 seçenek gözüküyor ya yeni düzenle baş etmeyi öğrenip daha güçlü bir insan olarak bu savaştan da çıkıcam ya da yenilgiyi kabul edip şartları zorlayıp bir yardımcı aramaya başlayacağım.

  7. of keşke kendim çocuk olarak kalsaydım gün geçtikçe korkuyorum artık

  8. Resimleri (hepsi ama) çok beğendim! 1. resim benim için 2 dakikka temizlemek:) hiç bir şey değil!
    Benim de 2 tane çocuğum var. Kızım 3 yaşinda, oğlum 7 aylık, ve çok mutluyum!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Üçüncüyü şimdiden bile düşünyorum:)
    Selamlar!

  9. Uzun tedavi süreçleri ve zorlu bir hamilelik sonunda oğluşuma kavuştum. Doktorum bile hiç ihtimal vermemişken abi oğlum tam 1 yaşındayken ikincisinin yolda olduğunu öğrendim. Yaşadığım şoku tarif etmeme imkan yok. Çalışan ve doktora tezini tamamlamaya çalışan bir anne olarak öğrendiğim andan itibaren ikinci bebişimi bütün kalbimle istedim. İkinci bebiş bana uğurlu geldi ve herşey yolunda gitti.Şimdi abi oğlum 29 küçük oğlu 8 aylık. Zor mu? Evet hemde çoook. Bazan sabrımın ve gücümün sınırlarına ben bile inanamıyorum. En çok endişelendiğim konu “büyük oğlumu çok seviyorum acaba küçüğüde bu kadar çok sevebilecek miyim” düşüncesiydi. Anladım ki sevgi bölünmüyor aksine çoğalıp, iki katına çıkıyormuş. Söyleyeceğim şu ki, iki bebek gerçekten zor ama allah isteyen herkese nasıp etsin. 🙂

  10. İki cocuk zor ama çok da keyifli…yazdığınız gibi ikinci cocuk da 2 yas civarında her şey oturmaya başlıyor….ılerde daha keyifli zamanlar bizi bekliyor

  11. bütün bu saydıklarınızı yaşamış bir anne olarak,şu ann içinde bulunduğum durum anlatlmaz yaşanır türden::))
    çok zorluklarla sreslerle büyüttüm arka arkaya dünyaya gelmiş kuzucuklarımı.
    ama şu an iyi ki diyorum…
    iyi ki de bir çırpıda büyümüşler…
    şu enn güzel destekçilerim yardımcılarım onlar:)
    sizinde zaferinize az kalmış sayılır blogcu annem:)
    bu fotolar bir gün enn güzel anılarımız olarak hepimizin albümlerinde yerlerini aldılar…
    onlarsız bir hayat neye yarar değil mi:)
    gönül dolusu sevgilerimle…
    rabbim bu güzel duyguyu isteyen herkese yaşatsın inşallah:))

  12. Ahh sonunda ağladım ya 🙂 çok tatlısın Deniz.

  13. 1 yıl sonra benim için de herşey biraz daha kolaylaşacak demekkii…. sabır, sabırrr….

  14. Yazınız içimi ferahlattı, benim de 2.5 yaşında bir prensesim var, 2. için kıpırdanmalar başladı, acaba diyoruz:)
    Blogunuzu okumak çok keyifli, çocuklarınızda çok tatlılar, öpüyorum onları:)

  15. Sonunun güzel olacagını bilmek, o yolda çekileceklere değer dedirtmiyor bana şimdilik!

  16. Kayınvalidem de şöyle diyor: “İkiyi bir sayacaksın, biri yok sayacaksın” 🙂

    An itibariyle benim ikinci çocuk gibi bir düşüncem yok ama henüz 28 yaşındayım, ileride ne düşünürüm bilemiyorum, ama iyi ki ilk çocuğumu 30’dan önce yapmışım diyebiliyorum. Şu anki enerji o zaman zor gibi geliyor kendi adıma.

  17. Öyle bi anlatmışsın ki Elif, benimkisi daha 1 yaşında olmasına rağmen 2.yi doğurasım geldi 🙂

  18. Elif Ece Yürük Göksu

    Küçükken karanlıktan korkardım- hala da korkarım ya neyse…Her gece yatağıma gitmemek için ayak diretirdim. Abiciğimle bir odamız vardı, küçük ama bize ait…Beni hiç tek başıma yatağa yollamazdı. Gelir o da yatağına uzanır, ben uyuyana kadar benimle konuşur, birşeyler anlatır. Ben uyuyunca da kalkar dersine ödevine bakar-mış! (Deniz’den de aynı performansı bekliyorum!) 😛 O anlar aklımdan hiç çıkmadı, hep iki çocuklu bir hayat hayal ettim. Kısmetmiş, 1 senedir 2 çocuklu bir anneyim. 🙂 Zor mu? Çok saçma, elbette çok zor. Daha dün çığrından çıkmış şekilde evde avaz avaz bağırıyordum. Buzdolabını açık bulunca karıştırıp bir şişe balsamik sosu yerlere boca eden “mutlu” bir cüce ve aynı anda ağzına aldığı antibiyotik şurubu yerdeki kilime tükürerek çıkaran bir hanım dudu…Oysa ki daha geçen hafta yıkattım ben o kilimi…Zaten “Ya ne yapcam şimdi ben bu kilimiii?” diye bağırınca kocam sağolsun, oturma odasından -uzaktan kumanda yöntemiyle- “Aaaa olan kilime olsun noollcak!” diye müdahale etti. 🙂
    Ama bunca zorluğun yanında her ikisine de bakınca şükredip duruyorum. Ne şanslı bir anneyim, ne şanslıyız. Bir nefes bile değiştiriyor evin havasını. Tüm dertlerim sıkıntılarım geçiyor ikisinin yüzüne bakınca…
    Hem 2. ler daha kolay büyüyorlar sanki? Artık tecrübeden mi her tür kriz durumlarını kanıksadığımızdan mı bilmem… 😛 Kısacası, “2. çocuğu yapın” diye tavsiye ettim gittiiii! 🙂
    Ece

  19. Ama yerim ben o Deniz’i. Kardeşini de koruycakmış.

  20. Elbet bir gün oturup ciddi ciddi düşünülecek bu konu. Gerçi yazıda yorum okuyucuya bırakılmış, zorluklar kelimelere dökülmüş, güzellikler fotoğraflanmış. İşte insan oğlu, okuduğuna değil gördüğüne meyilleniyor 🙂

  21. Ne kadar komik hale gelmişiz. İstemezsen isteme kardeşim..Çok karamsarız..İlle de gaza gelecez..Yok maddi boyut.. İlk aylarda eşim bu kıza kardeş lazım deyince çok sinir oluyordum..Nerdeyse kavga ediyorduk. Küsüyordum öyle öyle kendimi avutuyordum. Çünkü fedakarlık yapmak, çocuğuma katkı sağlamak ağır geliyordu ne yazık ki.. İşin gücün, mesleğin var ve sen evdesin diyordum kendime..Ve bunalımlar… Ama kızım her geçen gün büyümesi bir şeyler öğrenmesi, öğrendiklerini yapnınca gülmesi, hoşlanması, v.s. Öyle mutlu ediyor ki.. Anne olmak her şeye rağmen çok güzel. Acıları, sıkıntıları unutturan gelişmeler oluyor.Kolaylıklar..(Bu arada evim seninkinden toplu değil Elif abla 🙂 Çok fazla üstünde durmamak gerekiyor…Çocuğum evi dağıtarak mutlu oluyor. ) Nerde kalmıştım ?.. Maddi boyutunu düşünmüyorum..Çünkü nasıl doğurmak için bi bahane buluyorsak, bu da doğurmamak için bir bahane bize. Bir tek eşim çalışıyor.Ek gelirimiz yok. Yüksek lisansa da başlayacam.Tek maaşla da olsa harcamalarımızı israf etmeden yaparsak maddi yönden de sıkıntıya girmeyiz..Biz çocuğum hep hep en iyisine layık, hakkıdır, alalım derken ileriyi düşünemiyoruz.. Vel hasılı kelam …Yeter ki isteyelim hiç bir şey zor değil Allahın izniyle… Yeter ki hayatımızı karartacak bahanelere sarılmayalım..

  22. Resimler süper,yazı da harika,çocuklar ise bambaşka…
    Ben gaza geldim mi dersen evet,zaten bana ara ara geliyorlar öyle,ama işim aklıma gelince maalesef vazgeçiyorum.Oğlum 16 aylık,yaz boyunca beraberdik ve çok mutluyduk,ama okul açıldı iş değişti,çok ama çok özlüyoruz birbirimizi,okuldan gelince -ki maalesef akşam 5 gibi evde oluyorum-sarmaş dolaş oluyoruz,okul açıldı açılalı göğsümde uyumak istiyor,odadan çıkmama tahammül etmiyor,yapışık ikiz gibi geziyoruz bu aralar evde.Sabah evden çıkmam ayrı bir sorun ,tam çıkacakken uyanıyor ve çok ağlıyor.Ona hep nedenleriyle çalışmam gerektiğini anlatıyorum,açıkçası duygusal bir hava da estirmiyorum,ama komşular ya da annem ”aman da annesi bırakıp işe mi gitmiş diyince ifrit oluyorum.Bu yüzden çok korkuyorum ikinciyi yapmaktan,vakit ayıramamaktan,bir sürü şeyden…

    • ah bu akraba ve komşular herşeye karışmayı marifet sanarlar . bu konuşmaları
      bıkmak bilmeden sık sık tekrar ederler. boşverip aldırmamak en iyisi .Çünkü biz anneyiz ve kimse bilmesede anlamasada herşeyi bebeklerimiz için yapmıyor muyuz zaten !

  23. Kızım şu an 2 yaş 3 aylık. Ben bu aralar yeniden, kızımın doğumundan sonra ilk defa işe dönmek üzereyim. Herkes ” amaaan başlamadan bi tane daha doğuruver” diyor. Söylemesi ne kolay, uygulaması zorr! Kendimi asla hazır hissetmiyorum aynı sürece bir daha girmeye. Ama işe döndükten bir süre sonra daha da zor olacak biliyorum. Bu zamana kadar kızımla başbaşa olmanın olumlu taraflarını yaşadım hep, aynı şartları ikinci bebeğe verememek nasıl bir vicdan azabına sokar beni bilmiyorum. Tekrar 2-3 yıllık bir ara vermeyi de kendime haksızlık gibi görüyorum, belki bencillik yapıyorum ama çalışmak istiyorum artık. Ooof yani Elif, yazdın, resimler koydun ne güzel, içim cızz etti, ama bende o yürek yok henüz, ilerde olacak mı onu da bilmiyorum. Ama kardeş sahibi olmanın ne kadar önemli olduğunun da farkındayım. Bi daha ooofff çekeyim en iyisi….

  24. 40bin kere masallah ve sanal tükürüklere bogdum sizi. Maddi imkan ve saglik elveriyorsa 2 hatta 3 cocuk taraftari (kendini bilmez) bir cocuk annesiyim. simdilik 16 aylik medium zorluktaki kizima zor yetisiyorum ama gecmiste hep yumurta kapiya dayaninca göstermis oldugum üstün performanslardan ötürü iki numara eklenince bisekilde yürütürüm gibi hissediyorum simdilik, insallah agzimin payini almam.

  25. Bu resimlerden bir nüfus fazlasıyla bizde de bolca mevcut.Evin hali ise ayaklanıp gitmek ister gibi her daim göç niyetinde…
    İlki 20 aylıkken 2.yi düşünenlerdendim ben.Halbuki çocuksuzken 1 çocuğun kafi geleceğini ve fazlasına lüzum olmayacağını düşünmekteydim.Gel gör ki çocuk sahibi olmanın hazzını yaşayınca ve bir çocuğa verilebilecek en güzel armağanın “kardeş” olduğunu idrak edince 2.ci için tez elden kolları sıvamak istedim.Ben 2.ciye niyetlendim lakin 2.ci 3.cüyü de yanına katıp bize büyük bir sürpriz yaptı.
    2 yıl arayla,hiç beklemediğim şekilde 3 çocuk sahibi oldum.İnanılmaz zor,inanılmaz zahmetli,hele ki işi gücü bırakıp mesainin tamamını evde çocuklara ayırıyor olmak insanı tepe taklak ediyor bir anda.Bu denli sabırlı olduğumu ikizlerden sonra anladım diyebilirim.Sanki Allah eksik olan yahut düzeltilmesi gereken özelliklerimi çocuklarla törpülemeyi uygun gördü bana.Tek çocuklu iken tahammülsüz,sabırsız ve asabi bir insanken şimdi kendimdeki değişimleri gördükçe inanamıyorum.
    Zor değil mi?HEmde nasıl,kıskançlıklar,el ele verip ortalığı talan etmeler,yemek yeme,diş fırçalama uyku,gibi temel ihtiyaçların tümünü 3 çocukla birlikte karşılıyor olmak eşim ve benim bünyelerimiz için feci bir yük gibi.Zaman zaman vücudum kaskatı kesilip beynim infilak edecek gibi olsa da iyi ki varlar diyorum.2 oğlum ve 1 kızımla ailemiz şenlendi,mutluluğumuz perçinlendi.Çok şükür verene…

  26. Blogcu anne Deniz’le Derin’in ikili fotoğraflarına bayılıyorum . 2.5 yaşında bir oğlum var .ikincisi içinse yıllar yıllar sonra diye niyet etsem de sizin bu miniklerin fotoları beni yoldan çıkaracak diye korkuyorum .tabi baba kişisini ikna etmek gerekli sanırım bu çok da kolay görünmüyor.:((((

  27. tam da kafamda 2. çocuğu yapsam mı.yoksa delilik mi bu düşündüğüm dediğim bir dönemdeydim. 1.ciden önce hani hep kardeşi olacak demiştim zorluklar beni pesmi ettirdi diye düşünürken bu yazı iyi geldi.
    yer imlerine ekledim.
    evet ya ben istiyorum ikinci çocuğu.okuyup duruyorum yazını bayıldım kardeş bağlarına.
    hazır uykusuzluğa kargaşaya da alışmışken:) fazlasına dayanabilir miyim libidomu ölçmek istiyorum:)

  28. benim de 30 kasımda 4 yaşını dolduracak bir kızım ve 5 ocak da 3 yaşını dolduracak bir oğlum var. kızım 5 aylıkken hamile olduğumu öğrendim. ilk başda doğurup doğurmamak arasında tereddütüm oldu aslında kalbimin derinliklerinde kıyamayacağımı biliyordum. sonuçta 13 ay arayla 2. kez anne oldum. kızım 3 aylıkken işe donmuştum doguma 15 gun kalana kadar çalıştım oğlum 3 aylıkken tekrar işe dondum. iş ev 2 çocuk çok zorlandım ama asıl zorluk oğlumun 9 aylıkken geçirdiği ateşli havale ile başladı. kısaca özetlersem bağırsak düğümlenmesinde dolayı olduğu ameliyatın 3,5 saat sonrasında geçirdiği 3-4 saat suren anestezi verilerip solunum makinasına bağlanarak durdurulabilen ciddi bir havaleydi. havale sonrası beynin sağ tarafındaki hücrelerin tamamı sol tarafındakilerin de bir kısmı ölmüştü. 15 gün sonra hastaneden çıktıktan sonra yeni doğmuş bir bebek kadar bile vücuduna hakim olamayan kafasını tutamayan vücudu hamur kıvamına gelmiş oğlum evimize geldi. 2 senedir de yoğun bir fizik tedavi görüyor. çok şükür şimdi yürüyen ablasıyla kıyasıya oyuncak kavgası yapan görebilen duyabilen henüz konuşmasa da derdini çok güzel anlatan hiç birşeyden eksik kalmayan en önemlisi aklında bir problemi olmayan küçük afacan oldu. bir gece hastane kapısında acaba sağ çıkacak mı diye bekledikten sonra 2 çocukla ilgili yaşadığımız bütün sorunlar o kadar basit kaldı ki anlatamam tabii kızımın yaşadığı zorluklar ayrı onunla oyun oynamaya başlayan yürümek üzere olan kardeşi bir anda hamur kıvamında bir vücut olarak eve geldi ve kendiside henüz 22 aylıkdı. 2 çocuk zor çalışınca daha da zor aralarında yaş farkı az olunca zor böyle bir rahatsızlık geçirince daha da zor. ama onların evde sağlıklı ve güvenli bir şekilde uyuduklarını bilmek, ablanın bişey oldu mu sen mevak etme anne ben onuva gözkulak oluvum demesini duymak, kardeşin abladan eksik kalmamak için oje sürmek saçına toka takmak istemesi birbirlerine bağlılıkları bir gülüşleri hepsini unutturuyor. İyiki varlar allahım iyiki vermişsin bana bu melekleri diyorum. Bende eskiden beri kardeşsiz olmaz diyenlerdenim. İnsanın hayatta dayanağı olacak derdini sevincini paylaşacağı bir kardeşe ihtiyacı var. İki çocuk olunca maddi olarak eksik kalanlar kardeşin ona verecekleri yanında hiç önemli değil. Kardeş imkan varsa kesinlikle gerekli.

  29. Sevgili Blogcu Anne!
    bu yaziyla kac mini göz, el, ayak dünyaya sayende gözlerini acacak. TC devleti kapina dayanip nüfus patlamasina yol acan yazilarindan dolayi seni sansür ya da vergi cezasina madur birakacak bilemiyorum ama sanki bizim 2.mini mize bir sekilde katkin oldu (1 senedir hergün fikrimizi degistiriyoruz artik esim de beni ciddiye almiyor yapalim veya yapmayalim dedigimde:)).
    Ben kardesle büyüdüm hem de aramizda 1 yas olan erkek kardesimle. Simdi ben baska bir ülkede, erkek kardesim bambaska ülkelerde yasiyoruz ve senede 1-2 defa ancak görüsebiliyoruz. Cogu zaman aklimda kalanlar genelde tipik itisip kakismalarimiz, cocukca ve daha sonrasinda da bitmeyen tartismalarimiz ama Derin’le Deniz’in bu resimlerini hele de ayni odada kalacaklari icin Deniz’in ona soyledigini duydugumda yeniden icimdeki masum kardes sevgisini alevlendirdi… Ben kendimi sevgi dolu ve sefkatli bir insan olarak görüyorum esime, ogluma, insana karsi öyleyim (tabii kötü huylarim da var yanlis anlasilmasin gökten yere inmis bir melek degilim ama konumuz dahilindekileri söylüyorum…) Bu sayede yolda kaybettiklerim olsa da kazandiklarim ve ic huzurumla böyle olmaktan mutluyum. Kardesim olmasa bu tarafim bu kadar gelisir miydi bilmiyorum. Beni tanmlayan, bugün beni kendimle kaldigimda, evliligimde, isimde mutlu bir insan yapan sevgiyi cekismelere, rekabete, anlasmazliga ragmen de olsa sevmeyi, beraber ögrendigimiz kardesim olmasa ben bugünkü olmazdim. Bana bunu 3 fotograf, ve iki satirla da olsa hatirlattigin ve eve gittigimde ya da 2 hafta sonra unutmamak icin bu satirlari yazdirdigin icin sana, Deniz ve Derin’e tesekkür ederim!

    • 🙂 Çok teşekkür ederim. Ben de kardeşimin bugünkü “ben” oluşumdaki etkisini yadsıyamam. Kardeş, candır diyorum, daha da bir şey demiyorum.

  30. Elif gökte ararken yerde buldum yazını 🙂 9 haftalık hamileyim, yanında staj yapmak istiyorum :))

  31. Harikalar, süperler, çok güzeller… Hep bir arada mutlu mesut yaşasın canlar… Elif ciğim seni de tebrik ediyorum, böyle güzel evlatlar yetiştirdiğin için, böyle güzel iki kardeşi dünyaya getirdiğin için…
    Benim de 2 oğlum var… Deniz ve Derin e bakınca onları görüyorum 🙂 Biz arayı çok tutmadık, Poyraz 5 Kuzey 3.5 yaşında.. Şimdi çevremizdeki arkadaşlarımız 2. bebeklerini dünyaya getirmeye başladılar. Kuzey 2 yaşına gelinceye kadar acaba tek çocukta mı kalsaydık diye düşünmedim değil :S Fakaaaaat şimdi ne kadar doğru bir adım attığımızın farkındayım. Aralarındaki ilişki insanı mutluluktan ağlatıyor çoğunlukla… Nasıl bir duygu bu tanrım…

  32. yok yok ben almayayım 🙂

  33. Hikayeyi bir de “tek çocuk”tan okumaya ne dersiniz?

    Ben 28 yaşındayım, kardeşim falan yok. Annem ve babam ben 12 yaşındayken ayrıldılar. Ben annemle kaldım. Ama öyle küserek falan ayrılmadılar, hala çok ,iyi dostlar, evli gibiler ve ikisi de hala evlenmediler kimseyle.

    Bugün yeni emekli olan annemin evini Akçay’a taşıdık. Annem önden gitti, eşyasını karşılamak için. Ve yine bugün tip 2 diabet hastası olan babamda prostat şüphesi olduğunu, belki hastaneye yatması gerekebileceğini öğrendim.

    Dün gece çok ağlamaktan gözlerim kurbağaya benziyor. Çünkü babam hasta ve yalnız, bakıma ihtiyacı var. Yanında bir nefese ihtiyacı var.

    Annem ise emekli maaşıyla geçinemiyor İstanbul’da. Bu yüzden kayınvalidemlerin de aynı sebeple göç ettiği Akçay’ı tercih etti. Yalnızlıktan asabi oldu. Babama hem üzülüyor hem de inatlaşıyorlar.

    Mutsuzum. Dün gece sessiz sessiz ağlarken karanlıkta, kocamı dürtüp biraz konuşmak istedim. “Babam hastaymış, annem gidiyor üzülüyorum” dedim. “Onlar da inat etmesinler” dedi. Benim istediğim ya da ihtiyaç duyduğum cevap bu değildi. Ağlamaya devam ettim. Koca da bir yere kadardı işte. Yaşlı teyzeler haklıydı.

    Şimdi tam 5 parçayım. Babama evlatlık yapamıyorum. Gidip bir çorba yapamam çünkü bir de annelik görevim var başından asla ayrılamadığım. Anneme de evlatlık yapamıyorum. Çalışıp kazanıp iki açığını kapatamıyorum. Kocama kadınlık yapamıyorum, bu yalnızlığımı anlamaya çalışmaması beni ondan soğutuyor. Çocuklarıma annelik.. Yapmaya çalışıyorum, çok iyi becerdiğime inanmıyorum.

    Dün gece anne babam ölse (Allah gecinden versin…) ne yaparım diye düşündüm…3 amcam, 3 halam, 3 dayım, 4 teyzem var. Onlarca kuzenim var. Ama hangisinin kapısında hayal etsem kendimi, kapıyı kapalı buldum.

    Sap gibi, yapayalnızım. Babama bir şey olsa… En saçma isteklerimi sorgusuzca kim yapardı? En beğendiğim o pahalı ayakkabıyı, ihtiyacım olmasa da almak istediğim o saçma kitap setini kimse almazdı bana. Daha babaları bile düşünmeden önce çocuklarımı baştan aşşağıya kimse giydirmezdi. Kimse bana “On tane de çocuğun olsa bu kapı sana açık” demezdi. Çok büyük açık verirdim…

    Ve annem olmasa, düzenim altüst olurdu. Parası olmasa da, şartlar mümkün olmasa da doğumgünümü kutlamadan geçmeyen biri olmazdı. Bir şeyi kafama çok taktığımda, kimse benim yerime bu sorunu çözmeye kalkışmazdı.

    Yapayalnızım. En iyi şartlarda anne babam benden önce ölecekler. Ve ben kimsenin dokunmak istemediği bir dikenli bitki gibi öylece kalakalacağım.

    Tüm bunları değiştirebilecek tek şey bence bir kardeşti. Bir abla ya da abiydi. Bu acıyı benimle yaşayıp omuzlarına paylaştırabilecek tek kişi bir kardeş olabilirdi.

    Evlat, koca, dost değil de, bir kardeş. Tabii ki çocuklarım benim hayat ortaklarım, canımdan olan… Ama bir kardeşim olsaydı, hayat benim için şu ankinden daha kolay olurdu. Beni kimseye üzdürmezdi. Beni kimse korkutamazdı, hayat beni bu kadar korkutamazdı.

    O yüzden 2 tane çocuğum var. İyi bir ilişkileri olması için her zaman dua ediyorum. Ve Allah’ın onları bize bağışlaması için.

    Belki konudan sapmışımdır, bilemiyorum. Ama bugün çok üzgündüm, çok üzgünüm. Bu satırları da ağlayarak yazdım. Derin ve Deniz’inm fotoğraflarını görmek, çocuklarımın buna benzer anlarının olması, sadce ikisinin anlayabildiği o özel dil, bana yalnızlığımı hatırlattı.

    Çok yalnızım ve sadece bunu yazmak istedim. Bençe çocuklarımıza bunu yapmaya hakkımız yok.

    • Mehtap… Nice kardeşler biliyorum birbirine uzak olan. Her kardeş de birbirine yakın olamıyor maalesef. Ne mutlu sana ki, sen çocukların için ne istediğini bilmiş ve onu yapmışsın.

      • bu beni avutmuyor ki Elif… ben uzak olmazdım, iyi bir kardeş olurdum diyorum. babamla boşandıklarında annem kürtaj olmuştu. buna asla izin vermemem lazımdı sanırım.

        • Tek diyebildiğim, her şeyin bir sebebi var — bence. Eminim sen çok da iyi bir kardeş olurdun. Ve eminim şimdi bi farkındalıkla birbirini çok seven iki kardeş yetiştireceksin.

    • Bu yazıyı okuduğum bu dakikayı hiç unutmayacağım.

    • Mehtap
      Duygularını öyle güzel anlatmışsın ki, hissettiklerini, bir kardeşim olmasına rağmen, çok iyi anladım. Okurken gözlerim doldu. Üzülme olur mu? Sen bence annen için de, baban için de elinden gelenin en iyisini yapıyorsun. En başta düşünceli bir evlatsın. Çocukların ufaksa, onları da alarak bir süre babanın, bir süre annenin yanına neden gitmiyorsun? Belki bu arada hem kardeş özleminle ilgili, hem de beraberlikleriyle ilgili hislerini onlarla paylaşırsın. Bu saatten sonra elbette bir kardeşin olma ihtimalin çok az, ama, çocukların derdinden en iyi ana babalar anlar. Mutluluğu içinde aramaya çalış olur mu? Belki çevrene baksan, sana kardeş kadar yakın olabilecek bir arkadaş vardır. Sevgiler,

    • Mehtap, yazdiklarin beni cok etkiledi. Elif de demis ya hani her kardes cok yakin olmuyor diye.. simdi sen belki diyorsundur ama olsaydi ve hicbir hayrini gormeseydin kardesinin daha cok uzulurdun emin ol.. bende yalnizim, hatta kizimla koca ulkede 1 hafta yalnizdim ama kardeslerimin ikiside bir kez bile aramadi beni.. kotu hissetmedimmi evet hissettim ama sonucta anneyim ve dunya tatlisi kizim bana en buyuk destekci. en yakin arkadasimla 2 gunde bir konusuyoruz ve bana kardeslerimden daha yakin.
      ne guzel ki senin 2 canin daha var. Onlar senin umudun olacak, yarinin olacak.. Pozitif dusun, anne babanla gecirecegin suanki guzel zamanlarin tadini cikar derim..
      Babasini varken kaybetmis biri olarak, sana destek veren bir baban cok kiymetli..Babana acil sifalar dilerim, cok gecmis olsun! Pozitif dusunmeyi unutma ve uzulme ltf. Eminim elinden geleni zaten yapiyorsundur, 5e bolunmeden tek parca ama saglam olarak dene bence.
      sevgiler,

      • dün çok ama çok kötüleştim. normalde bu durum beni hep yaralar ama hiç böyle kanatmazdı. annemin artık yanıbaşımda olmayacağı fikri tüy dikti… şu an biraz daha güçlü hissediyorum kendimi. şu dünyada hiçkimse beni evlatlarımdan daha çok sevemez düşüncesiyle avunmaya çalışıyorum.

        kıymet bilmez bir evlat da olabilirdim değil mi? değilim ama.

        fakat annemle babamı bişrleştirme çabalarımdan vazgeçmiştim, ikisiyle de kavga ediyorduk çünkü bu yüzden. kavgaları göze alarak bu işe yeniden asılmaya karar verdim. umarım bunu başarabilirim.

        bu arada, buraya yazmak çok iyi geldi. anlaşılmak, üzüntülerime ortak bulmak sakinleştirdi beni dün. çok teşekkür ederim sizlere de…

  34. çok duygulandım ve gururlandım resimleri görünce benim oğullarımda böyle olucak ayyyyy çok heyecanlıyım iyiki 2 tan eoğlum varrr ne mutlu bana:)))))))))))))))))

  35. Gözümde yaşla bitirdim okumayı…
    Hamileliğimin ortalarında tanıştım sizinle ve blog’unuzla, şimdi kızım 17 aylık oldu, hala hergün sabah işe geldiğimde ilk yaptığım şey; kahvemi alıp o günki yazınızı okumak. o kadar samimi o kadar içten ve yakın bir arkadaş gibi hissettiriyorsunuz ki anlatamam.
    Teşekkürler tüm paylaşımlarınız için.

  36. Moral oldu,cesaretlendim. Teşekkürler 🙂

  37. ümmühan(KIZIM VE OĞLUM)

    abla 7 oğlan 1,5 yaşında yüküm o kadar hafifledi ki.ablasını görünce çıldırıyo

  38. betül leloğlu

    bende ilk çocuğunu dün itibari ile 10 aylık hale getirmiş ve ikinci çocuğunu (ilerlemiş yaşı nedeniyle) bian evvel doğurmak isteyen bir anneyim elif 🙂 ve etrafımda beni bu konuda yüreklendirecek yorumlar arıyorum sürekli,ilk çocuğum maşallah bana hiç eziyet çektirmedi, şuana kadar en azından 🙂 bu biraz beni cesaretlendiriyor ama eminim ki senin de dediğin gibi “bir çocuk hiç çocuk,iki çocuk çok çocuk” durumu olacak 🙂

  39. iki kizimin arasi denizle derin ile ayni olacak. bu guzellikler umit verici. pozitif dusunelim, artik geri donus yok, 38 haftadayim 🙂
    elif sen bir aralar sikayet ediyordun, denizin derin dogdugu sirada anneanne-babanne nedeniyle cok simarikliklar huysuzluklar yapmasindan falan sanki yaniliyor muyum?. ben de bundan cok korkuyorum cunku kardes yokken bile buyukanneler varken huy degistirme olayi oluyor, simdi kardes gelince hem kardes olacak hem de buyukanneler, ne yapacagiz bilemiyorum! sizde zamanla hersey duzene girip herkes kendi hayatina donunce mi cozulmustu bu olaylar?

    • O dönemlerde bir rahatlama geldi, evet. Ama ondan sonra da başka türlü şeyler başlıyor. Kıskançlık iyice su yüzüne çıktı mesela. Fakat onun önüne geçmek mümkün değil.

      Deniz’de kardeşine yönelik bir tepki olmadı hiç. Bize yaptı yapacağını. Şimdiyse bazen fiziksel olarak da ifade ediyor kıskançlığını. Ama artık Derin de kendini savunabilmeye başlıyor. Dolayısıyla biz gerekmedikçe karışmıyoruz.

      Su yolunu buluyor Bahar. Ama özellikle ilk dönemlerde birinciye ilgi göstermek çok önemli bence. Sonrasında herkes düzene alışıyor.

  40. Oy Elif oyyy…Son zamanlarda kafamda donup dolasan bir seydi 2. cocuk konusu. Hem istiyorum hem istemiyorum arasi bir durumdayim, ama sanirim ”galiba istiyorum ama cesaretim yok” konumundayim. O yuzden esimle de bu konuyu hic konusmadim o ne dusunuyor diye? 36 yasindayim zaman da geciyor. Bir oglum var 2 yas 6 aylik. Zamani acarsam daha da cok zorlanacagimin farkindayim. Ben en iyisi aksam esim ile bir konusayim bakalim o ne dusunuyor? 🙂

    • Benim ilk planım aralarını 1 buçuk yaş tutmaktı. Hesabı yapıp, Deniz 9 aylıkken hamile kalmam gerektiğini fark edince vazgeçtim 🙂

      Ben bizim yaş aralığımızı (3 yaş 4 ay) pek sevdim. Tavsiye ederim.

  41. Ne guzel yazi olmus!! Ben henuz cocuk sahibi olmadan bile iki cocugum olsun diyenler grubundayim. Daha ilk cocugumun ilk 3 ayindaki bu zor gunlerde boyle bir yazi okumak moral, destek oldu 🙂

  42. Sevgili Elif, gercekten cok guzel bir yazi olmus, resimlere bayildim, cok tatli iki oglun var. Allah bagislasin. Bu arada ne kadar guzel anlarini yakalamissin minikleri, cok ssnslilar. Benim de 2 oglum var; buyuk 7.5 yasinda, kucuk de 10 aylik. Dedigin gibi 2 cocuk zor, telasen iki katina cikiyor, bizde buyuk cok hareketli, devamli bir deney, muziplik pesinde. Fakat yas farki cok olmasina ragmen buyuk okuldan eve gelince minnosla oynamak, onunla konusmak istiyor. Kucuk zaten agabeyine asik, onu gorunce cigliklar, gulucukler atiyor. Ben de hergun sukredip, iyi ki yapmisiz / Allahim bize bu mutlulugu verdi diyorum. Biz zaten ikinciyi cook istemistik, ilkinde hic problem yasamazken, ikinci de sekonder infertilite cikmisti, yaklasik 3 sene ugrastik ve sonra bize surpriz yapti minnos. Zorluklarina ragmen bence de herseye deger, ikinciyi dusunmeyenler tekrar dusunun derim 🙂 Sevgiler.

  43. Ece şimdi 15 aylık ya Allah biliyor ben su anda hiiic düşünmüyorum 2. konusunu ama söyle hazır verseler ,mesela ben hamile olup doğurmuşum, cocuk da 1 aylik olmuş, ama ben hiç farketmemisim o zaman belki olabilirdi:)

  44. Fotolara bayıldım. Harika görünüyorlar. Saglıkla, huzurla, mutluluk ve baglılıkla büyüsünler insallah.
    Ve Evet evin görüntüsüne rağmen, insanın aklı çelinmiyor degil..:) Sevgiyle kalın …

  45. mehtepın yazısı bana çok dokundu.üzüntüsünü hissettim Allah yardımcın olsun aile meselene gelince eşin bile kardeşin gibi olmuyor aynı şeyi hissetmiyor ne kadar iyi olsalar bile.biz 4 kız kardeşiz çokta memnunuz bu yüzden asıl olarakta eşimin ısrarı ve beni ikna etmesiyle 3. çocuğum şu anda 1 yaşında …..eşim 1 kız 1 erkekler hallerinden ikiside şikayetçi……imkanı olana 2 de yetmez 3 diyorum

  46. fotograflara bayildim Elif. Cok tatlilar. Masallah onlara.. Deniz`in sozlerine icim ciz etti ve yine kizima bir kardes yapma istegi gelsede , zor zamanlarimi aklima getirip birde yalniz (!) buyutecegimi dusunerek hemen vazgectm 🙂 simdilik boyle.. bakalim Ada kizim biraz daha buyuyunce neler olacak ??
    kardes iyidir tabi de bazen kardes gibi dostlar d agerekli diye dusunuyorum.
    sevgiler,

    • Katılıyorum Nil. Ben çok şanslıyım ki anlaşabildiğim bir kız kardeşim var. Ancak kardeş gibi dostlar da tadından yenmiyor hakikaten.

  47. Babamı kaybettiğimizde, tam 1 sene annemi akşamları hiç yalnız bırakmamak adına; gündüzden abimle haberleşirdik. Bu gece ben yokum, sen evdesin diye. Ve annemin rahatsızlığının haberini aldığımızda abimle sarılıp ağladık. Kemoterapilerinde kan alma, sonuç alma günlerinde abim gitti, tedavi gününde ben. Tam 18 kür kemoterapi aldı annem. Her bir kür 3 gün demek.

    Annemin rahatsızlığının hortladığını ilk duyduğumda eşim yanımdaydı. Ben gözlerim dolu dolu ona sarılırken beni teselli etmeye çalıştı kendince. 8 aylık hamileydim… Ama 10 dakika sonra tv’ye geri döndü. Abimle ilk karşılaştığımızda ise (o görüşmüştü doktorla), bavulunu almış benim kapımda bekliyordu. Eşini terk etmişti ve annemle benim yanımda olmaya gelmişti.

    Ben o yüzden kardeşin değerini çokca anlayanlardanım ve Defne’mi yalnız bırakmayı hiç düşünmüyorum.

  48. Unutmuşum. Derin’in göbeği beni benden aldı bu arada. Yiyesim geldi o göbüşü.

  49. Çok ama çok tatlılar.. :)) Hele ki diş fırçaladıkları fotoya..
    Ya ben de göbeğe takıldım 😀 Bizimkinde de var o göbekten, Derin le aralarında 1 ay var. Nedir bu göbişin sebebi? Biri bana söylesin ısırasım geliyor valla ama merak ediyorum 😀

  50. Kafam karıştı yine. Yok arkadaş ben 2 . yi kaldıramam derken hiç kimseyle paylaşamasam da niye olmasın dediğim oluyor.
    Ahh Elif kafamı mu fotolar iyice karıştırdı 🙂

  51. harikasın elif, tamda düşünmeye başladığım sıralar iyi geldi bana…kolaylıklar diliyorum.

  52. Kalabalık bir aileden geliyor olduğum için sanırım, ikinciyi hiç düşünmeden yaptım, üstelik oğluşumuz aramıza katıldığında kızım daha 2.5 yaş civarındaydı. Ücretsiz izin lüksünü kullanıyorum, artık buna lüküslük mü denir ya da başka bişey mi bilmiyorum. Bi başıma büyük şehirde tüm bir kışı geçirdik. Neler yaşandı neler yaşadım bir ben bilirim. Ama var ya harbiden akşam yatmadan önce yataklarının başına geçip onları izlediğimde her şeye değer diyorum, olsun yorulmam sınırlı bir zaman dilimi, nolacak diyorum, ama bir de keşkelerim oluyor günü bitiren. Onlar keşke olarak kalsın diyorum bazen kendime bile söyleyemediğim keşkelerim oluyor. Annelik zor meslek, anne olarak doğmuyoruz, annelerimizin bize tek öğretemediği konu belki de annelik. Herkesin yavrucuklarına sağlık dolu günler, birtanesilere de ikinciler diyorum. Hatta Elif Hanım bir de bu konuya el atınız lütfen, ikinciler reformu :)))

  53. ben iki çocuğunu da başından doğurmuş bir ikiz annesi olarak YAŞASIN İKİ ÇOCUKLU ANNELİK!!! diyorum..

  54. ben bu aralar karmakarisik bir haldeyim.oglum yaklasik 10 aylik oldu.gozum arkada kalmadan guvenebildigim bir bakici buldum ve ise geri dondum.yavas yavas islerim yoluna giriyordu ki; gecen hafta 5 haftalik hamile oldugumu ogrendim.ogluma mutlaka kardes – hatta kardesler- dusunuyorduk esimle.ama bu kadar erken dusunmemistik.cok korkuyorum.2. bebegimi sevememekten korkuyorum.ogluma haksizlik yaptim gibi geliyor.o daha bebek bana muhtac onun hakkini yiyorum gibi geliyor.ogluma hamile kaldigimda nefes alisim bile degismisti.ama su an hic bir sey hissetmiyorum.mutlu olmak istiyorum.sevinmek istiyorum.ama basaramiyorum.gozum o kadar korkuyor ki anlatamam.esit davranamamaktan esit sevememekten korkuyorum.boyle seyler olmuyor degil mi?

  55. Merhaba Blogcuanne,
    Çok güzel bir yazı olmuş, eline sağlık.
    Fotolar da en az yazı kadar güzel, sıcacık 🙂

  56. 2 cocuklu bir anne olarak diyebilirimki: 1 cocuk cok zor, 2 cocuk cok kolay… tabi bu, ilk cocugunuzun ne kadar anlayisli, ne kadar olgun olmasiylada ilgili….

  57. Tuba bozacioglu

    Bu yaziyi kacirmisim… Gozlerim doldu!! Allah size bu iki muhtesem yavrucukla uzun saglikli huzurlu cok mutlu bir omur nasip etsin diliyorum.. Gercekten cok tatlilar.. Hem bir sey daha, ya bir gazetede yazsaniza siz kuzum:) Sevgiler

  58. benimde bir oğlum var 3yaş 9 aylık şimdi hamile kalsam oğlum 1 sınıfa başladıgında 2. 2 yasında felen oluyor tam zamanı ama eşim istemiyor napsam kafam cok karışık oglum okula başladıktan sonrada okuluyla ilgilenemm diye ben istemiyorum düşün düşün cok bunaldım….

  59. Üçüncü çocuğuna 6,5 aylık hamile biri olarak hormonların da etkisiyle gözyaşlarımı yerlere akıta akıta ağladım. Kızım 2 ay sonra 5 yaşını dolduracak, oğlum ise 20 aylık. Fotoğraflarınızdaki manzaralar bizim evdekiyle benzer. Onlar büyüdükçe içim daha da aydınlanıyor ve iyi ki doğurmuşum ve bir kardeş daha doğuruyorum diyorum. Evet çok zor özellikle çalışan anneler için. Lakin şu sıralar tek çocuğun daha zor olduğunu düşünüyorum çünkü fotoğraflarınız da ispat ediyor ki kardeşler birbirleriyle vakit geçiriyorlar ve birbirlerine çok şey öğretiyorlar böylelikle bize tek çocuğun ihtiyaç duyduğu kadar ihtiyaç duymuyorlar. Şartlara ve düşüncelere göre değişecek bu zor kararda herkese bol şans. Allah herkesin gönlüne göre versin ve her şeyden önemlisi Allah herkese ve özellikle de çocuklarımıza sağlık versin.

  60. Ah ahhh sen yaktın benim basımı blogcu anne

  61. sizi gülben ergen’in programında gördüm ve sizlere bayıldım hemen üyeliğimi gerçekleştirdim iyikide bunu yaptım.benim oğlum 25 aylık ikinci çocuğu hem istiyor hem istemiyorum ama istediğim zamanlar daha fazla bu resimler anlattıklarınız yorumlardan sonra galiba daha da çok istemeye başladım.herkese evlatlerı ile birlikte sağlıklı günler………

  62. ikinci bebeğini bekleyen bir anne olarak,hormonlarında etkisiyle okurken gözlerimi kırpıştırmak zorunda kaldım:( 2,5 yaşında bir kızım var ve ben 2. bebeğimize 3 aylık hamileyim. Yazınız beni daha da duygusallaştırdı. Ben zorluklarını şimdiden fazlasıyla yaşıyorum 🙁 kızıma tuvalet eğitimi veriyordum fakat yarım bırakmak zorunda kaldım:( aşırı kusmalar,bulantılar, günlerce hiçbirşey yiyememek,4-5 günde bir hastaneye yatıp serum yemek,bebeğimi eskisi gibi koklayamamak,dişlerimi fırçalamanın bile eziyete dönmesi,evin içinde oraya buraya tutunarak dolanmak bunların hepsi beni zaman zaman pişmanlığa sürüklüyor 🙁 fakat hepsinin geçici olduğunu bizleri 4 kişilik aile olarak güzel,zorlu ama bir o kadar da eğlenceli günlerin beklediğini biliyorum.Eminim ki kardeşiyle kızımı el ele yada sarılıyorken gördüğüm gün gözlerim dolarak bu günlerimi anımsayıp, İYİKİ YAPMIŞIM diyeceğim 🙂

  63. Gercekten cok guzel anlatılmış cok guzel yazılmış (: rahatlatmak bir yana bir de özendirilmiş 🙂 sevgiler..

  64. merhaba elif fotolar çok güzel bende 28yaşındayım 4buçuk yaşında bir oğlum var oğlum tek başına çok sıkılıyor gurbetteyim ailem ağrıda ben izmirdeyim çalışmayı çok istiyorum kendime uygun iş bulamadım bir bir yandan işemi girsem yoksa 2ci çocuğumu getirsem düşüncesindeyim 2cisi de olunca acaba çalışabilrmiyim diye merak ediyorum.oğlumu kreşe vermek istiyorum maddi imkan yetmez fiye ben çalışıp kreş parasını ödemek istiyorum yoksa hamile kalıp günü geldimi oğlumu devlet anaokuluna göndersem ilköğretime hazırlık için yeterli olurmu eğer olursa şimdilik çalışmıyıcam .birde diyet yapmaya başladım sence diyeti hamilelikten önce yapmam mantıklımı yoksa doğumdan sonramı yapsam kafama çok şey takıyorum

    • Devlet anasınıfı, devlet ilkokulu için yeterli olacaktır diye düşünüyorum.

      Hamilelikten kısa süre önce diyet çok iyi bir fikir değil bildiğim kadarıyla. Vücut verdiği kiloları hemen geri almaya müsait oluyor

  65. ÖNEMLİ OLAN ÇOCUK DOĞURMAK DEĞİL, ONA HAK ETTİĞİ GELECEĞİ SAĞLAYABİLMEK ; MADDİ VE MANEVİ ANLAMDA…YOKSA NE DEMİŞ ESKİLER : DOĞUR AT ÇAYIRA MEYLAM KAYIRA

  66. ya benim asıl buraları okumam lazımmış ya 🙂
    damla kızım (neredeyse 2 yaşında) bana hiç bir şey yaptırmıyor çağla (neredeyse 4 yaşında ) devreye giriyor tüm yelkenler suda…
    bi taraftan içim ısınıyor ama tabiki de dışarıya belli etmiyorum çemkirsene ablana da diyorum 🙂

  67. Yorumları okuyunca şu kanaate kapılıyorum: çocuk bakmak çooook zor, ikincisini yapmak ise delilik. Yahu bende mi terslik var anlamadım. 1. Ve 2. çocuğu m arasında 20 ay fark var ve bana ikisine birden bakmak zor gelmiyor. Sıkı durun: ben 4 çocuk annesim. Elbette uykusuz kaldığım oluyor ancak genel olarak çok rahat ve mutluyum. Evhamlı olmayıp yaşadığı nız anların tadına varmaya bakarsanız zor gelmez. Ben büyük aile seviyorum, 2 çocuklu basmakalıp aile olmayı istemedim.

  68. Çok güzel ve gerçekçi bir yazı sanırım ben karar verdim ikinci bebeğimi Allahın izniyle getireceğim. Çok teşekkür ediyorum size yavrularinizı öpüyorum sevgiler