110 Yorum

“Üçtük, dört olduk” diyebilecek miyiz?

Konuk Yazar İçimdeki Dört Mevsim, “ikinci çocuk” konusunun neden’lerini, nasıl’larını, ne zaman’larını baba gözüyle anlatıyor.

Yazarın tüm yazılarını İçimdeki Dört Mevsim etiketinden takip edebilirsiniz.

***

Üçtük dört olduk diyebilecek miyiz?

2004 yılı ortalarıydı. Eşim henüz eşim olmamış ama evlilik yolundaki yolculuğumuz tüm hızıyla devam etmekteydi. Çalıştığımız firmanın spor salonundaydık. Evet, yanlış okumadınız ofisimizde spor salonumuz vardı. İlaç sektörünün altın yıllarıydı. Hamile olan bir arkadaşımız da bizimle beraber düşük tempo yürüyüş yapmaktaydı. Nasıl konu gelişti, konuşmalar neden o noktaya geldi, neden yürüyüşü yarıda kesip yanımıza geldi hatırlamıyorum ama birden hamile olan bayan arkadaşımız bir zincir ve içine geçirdiği bir yüzükle artık belirgin olan göbeğinin üzerinde bir deney yaptı. Bu deney çocuğunuzun olup olmayacağını ve erkek mi kız mı olacağını ortaya çıkaran bir deneymiş meğer. Kız ya da erkek olması benim için hiçbir zaman önemli olmamıştı.  Ben çocuğum olacak mı ve olacaksa kaç tane olacak bölümüne odaklanmıştım. Evet, itiraf ediyorum mühendis olmama rağmen deney sonucunu merak etmiştim hem de çok. Fala inanma ama falsız kalma durumları. Aslında içinde bulunduğum durum o günlerde yeni tanımlamaya ve duymaya başladığım bir iç sesin dış sese dönüşmesiydi.  İki erkek çocuk. Demek çocuğumuz olacaktı ve hem de iki tane. Beni sevindiren çocuğumuzun olacak olmasıydı yoksa iki tane olması zaten olması gereken bir durumdu, normal olandı.

Yıl 2012. Aradan neredeyse 8 koca sene geçmiş. Eşimle 2005 yılı Mayıs’ın da evlendik. Tarihi unutmayayım diye özellikle 20.05.2005’i seçtiğini adım gibi biliyorum. Oysaki unutmam hiç mümkün olabilir miydi? 3,5 yaşında bir erkek babasıyım. 8 sene önce gerçekleşen deney büyük bir oranda başarılı oldu ama hala bir erkek çocuk eksik. Bugün bu eksiklik ve nedenleri hakkında yazmak istedim. Yazmak istedim çünkü bir yanım deneyin %100 tutmasını isterken diğer bir yanım gerçekleşen % ile çok daha mutlu olacağımı söylüyor.

Başak burcu kadını olan annem tek çocuktu ve hep kardeş özlemi olan bir hayat sürdü. İyi ki de sürdü, bu sayede kendimden daha çok sevdiğim iki kardeşe sahibim. Tartıştığımız hatta kavga ettiğimiz zamanlarımız olmadı mı tabii ki oldu ama hep birbirimizi çok sevdik. Hep destek olduk birbirimize. Sevinçlerimiz de ortak oldu hüzünlerimiz de. Biz yalnız kalmak nedir bilmeyiz çünkü hiç kalmadık. Yalnız kalmayacağını bilmektir kardeşlik. Koşulsuz destek, koşulsuz sevgi, koşulsuz şımarabilmedir. Alabildiğince özgür olabilmektir yanlarında. Ağlayabilecek ve destek alınacak  omuz, konuşabilecek iki çift gözdür. Beraber yaşama sanatını öğrenmektir kardeşlik. Bir ormanın içerisinde bir ağaç gibi tek ve hür olabilmektir kardeşlik (Nazım Hikmet’in mısralarından hareketle).

Başak burcu olan eşim tek çocuktu ve dediğine göre kardeş özlemi hiç çekmedi ama hep iki çocuğu olsun istedi. Taaaa ki doğum yapana kadar. Kolay değildi anne olmak. Hiç kimse için değildi. Eşim için de kolay olmadı. Eskilerin toplu komün hayatından hem de çok uzaklardayız. Evler eskisi gibi kalabalık değil artık. Bir de sorumluluk hissi yakıcı oldu mu, sen seyret zorluğu. Önce yoruldu, sonra kızdı, sonra da gülmez oldu. Mutsuz oldu. Yalnız ben de değil, herkes elinden geleni yapıyor olmasına rağmen çözüm bulamadık aylarca. Yeni bir hayatın sorumluluğu için önce özel hayatının ve sonrada iş hayatının sorumluluklarına kolayca son verdi. Sonra yavaş yavaş sular duruldu, zorluklara alışıldı, bir orta yol bulundu. Bernoulli’nin Birleşik Kaplar deneyindeki kaplarda nasıl sıvılar aynı basınç altında aynı hizaya gelmişlerse, bizim evde de her şey bir şekilde hizaya geldi. Tabiat kanunu bu her yerde işliyor bir şekilde. Kimse ona bu kadar zor olabileceğini söylememiş, uyarmamıştı. Bizzat yüzleşip baş etmek zorunda kaldı ve çok şükür ki başardı da. Sekiz sene önce söylenenlerin doğru çıkmasını çok istediğini en iyi ben biliyorum, oğlumuza bir kardeş hem de nasıl istiyor ama bu sefer korkuyor, çekiniyor, çünkü bu kez başına ne geleceğini biliyor. Bir daha aynı zorluklarla baş etmek istemiyor ve onu anlıyorum, hak da veriyorum. Bir daha gülmeye ara vermesini ve mutsuz olmasını istemiyorum.

Diğer tarafta, oğlumun mutlu olmasını istiyorum. Kendine güvenmesini ve kendisiyle barışık olmasını istiyorum. Potansiyelini sonuna kadar kullanmasını ve başkalarının kurallarına göre yaşamaktansa kendi kurallarını koyabilmesini istiyorum. Hayattan keyif almasını ve tadını çıkarmasını istiyorum her bir baba gibi. Huzurlu ve sevgi dolu olmasını ve pişmanlıklar yaşamamasını istiyorum benim yaşadığım kadar. Ben bugün gerek fiziksel olarak, gerekse ruhen, hem madden ve hem de manen ona her şeyin en iyisini verebilecek durumdayım. Biliyorum ve görüyorum ki eşim de. Biz ona sahip olduğumuz için şanslıyız ve o da bizlere sahip olduğu için. Her bir anne, baba gibi onun için yapamayacağımız bir şey yok. Her şeyin en iyisini onun için düşlüyoruz.

Victor Hugo, “İyi olmak kolaydır zor olan adil olmaktır” demiş. İkinci bir çocuğa adil olabilecek miyiz? Tutun ki adil olabildik ki zaten farklı bir durum düşünemiyorum, her şeyin en iyisini aynı oranda ikisine birden verebilecek miyiz? Sevginin paylaşıldıkça büyüdüğünü bilen ve inanan birisiyim ama her şey sevgiyle çözülebilecek mi? Oğlumun suratını ekşitmesine bile dayanamayan evin zayıf halkası olan ben, kardeşinin aramıza katılması sonrasındaki yaşayabileceği travmayı nasıl yönetebileceğim? Fiziksel olarak yeterli olabilecek miyim? Bu bilmem kaç bilinmeyenli denklemi çözebilecek miyim?

Geçen akşam rüyamda ikinci çocuğumuzu gördüm. Erkek. Gülüyordu. Keyfi yerindeydi. Annesinin kucağında bana gülümsüyordu. Oğlum benimle benim hemen yanı başımdaydı. Biliyorum aramıza katılacağı günü bekliyor. Yukarıda yazdıklarımı umarım ki yanlış anlamamıştır çünkü onu şimdiden ve görmeden çok seviyor ve dört gözle bekliyorum ama tüm bileşenleri rayına koymak ve yönetebilmek en azından şimdilik o kadar zor geliyor ki. En başta eşimin hazır olup olmadığını nasıl anlayacağım? Hazır olabilecek mi? Ya oğlum, o da en az benim kadar ya da annesi kadar istiyor olacak mı?

Komik aslında trajikomik başka bir durum ise bu çocuğa bir kardeş lazım, ikinciyi ne zaman düşünüyorsunuz? Ya da Allah rızkını verir cümlelerine fütursuzca söyleyebilenler. Davul işte sesi uzaktan güzel geliyor. Biz çözebilseydik denklemi sen zaten bu cümleleri söylemeyecektin.

Nehirlerin bir hızları vardır ve kendi doğasından daha hızlı akmazlar, akamazlar. Her şey kendine uygun zamanda gerçekleşir. Bu nedenle aslında tüm bunları yazıyor olmama rağmen sakin ve huzurluyum. Yalnızca bekliyorum. Beklerken de yüksek sesle düşünüyorum. Biliyorum zamanı geldiğinde üçtük dört olduk diyeceğiz.

***

Sizin de söyleyecek sözünüz varsa Blogcu Anne’de konuk yazar olabilirsiniz. Konuk yazarlık hakkında buradan bilgi alabilir, diğer konuk yazar yazılarına buradan ulaşabilirsiniz.

110 yorum

  1. İki cocuk buyutmenin tek cocuk buyutmekten daha kolay olacagini dusunuyorum nedense. Sevgiler

    • Benim de nedense içimden size inanmak geliyor 🙂
      Bugün güzel bir gün, güneşli, aydınlık. Böylesi günlerde her şey çok daha kolay görünüyor gözüme ama bir de eşime sormam da fayda var 🙂
      Yorumunuz için çok teşekkürler.

  2. Biz 3tük 4 olacağız:) Haziran’da 3 yaşındaki kızımıza 1 erkek kardeş geliyor. Evet tek çocukla bile özellikle çalışan bir anne için hayat zor ama… Benim 2 kardeşim var, kızımın kardeş sevgisini hiç bilmeden hayatını geçirmesine gönlüm razı olamazdı… Kendimizi hazır hissediyor muyuz hissetmiyor muyuz derken hamile olduğumu öğrendim. Öğrendiğim andan itibaren çok mutlu ve huzurluyum. İyi ki daha fazla geciktirmemişiz diyorum…

    • Çok sevindim 🙂
      Benzer düşünceler içerisindeyiz. Ben de bir yandan kardeş sevgisini tatmasını istiyorum ve bir yandan da şu andaki mutluluk, huzur ve düzenimizin artarak devam etmesini. Her şey kendine uygun zamanda gerçekleşir. Biz şimdilik kendimize uygun zamanı beklemekteyiz 🙂
      Yorumunuz ve paylaşımınız için çok teşekkürler.

  3. benim de henuz 9 aylık bir oglum var ama daha şimdiden 2.yi istiyorum, ama oğlum abi olmak için küçük(en az 3 yaşında olmalı bence), bizim hayatımız karışık, ama ikinci çocugun guzelliği basımıza ne gelecegini biliyoruz, tecrubeliyiz ve hersey cok daha guzel, çok daha kolay olacak, biz mutlu olduktan sonra eminim o da cok mutlu olacak.. eminim zamanı geldiğinde sizin için de herşey rayına oturacak, tıkır tıkır ilerleyecek, daha ne olduğunu bilmeden oğullarınla top oynuyor olacaksın.. (ama itiraf etmeliyim ki ben içten içe sana bir kız çocuk diledim, erkekler kızı olmadan baba olduklarını anlamazlarmıs ya, sen de bir kız cocuk babası ol isterim, bana neyse:)) umarım herşeyin hayırlısı olur hepimiz için..

    • Size katılmamak mümkün değil. Belirttiğiniz gibi siz mutlu olunca çocuklarınızın da mutlu olmama şansları bana göre yok. Bazen ben de hayaller kuruyorum çocuklarımla maçlara gitmek ya da balık tutmak gibi. Kumsalda oturup maaile şarkı söylüyoruz mesela. Ya da yemek masasında günümüzün nasıl geçtiğini konuşuyoruz. Hayallerimde hep 4 kişiyiz ama en küçük olanın erkek ya da kız olmasını hiç düşünmüyorum daha doğrusu düşünmemeye zorluyorum kendimi. Deli saçması gelecek belki ama ben hep bizim hayatlarımızın bir sahne olduğuna ve izlendiğimize inanırım (bir kez daha okuduktan sonra bana daha çok paranoyakça geldi 🙂 2.çocuğumun da şu an bizleri izlediğine inanıyorum. Farklı cinsiyet hayalimin onu kıracağını sandığımdan bu konuda hayal kurmamayı da tercih ediyorum:) Dediğiniz gibi her şeyin hayırlısı olacağını umalım 🙂 Yorumunuz ve dilekleriniz için çok teşekkürler.

  4. Benim de 1 yaşında bir oğlum var. Hamile kalmadan evvel hep bir kızım olsun isterdim. Ama oğlum olduktan sonra 1 oğlan daha ister oldum. 2. çocuğu düşünüyorum ve evet çok istiyorum. Sırf oğlum hayatta yalnız kalmasın düşüncesiyle…Şu 1 sene benim için çok zor geçti, çok ağlayan , uyumayan huysuz ve süt alerjisi olan bir bebeğim vardı. Ve oğlum 3 aylıkken işe başlamak zorunda kaldım. Şimdi şimdi birşeyler yoluna girmeye başladı. Bunlara rağmen istiyorum, benimki kaşınma değildir inşallah 🙂 İnşallah hepimizin gönlüne göre olur.

    • Anlattıklarınızdan ilk dönemler sizin de zor geçmiş ama ne güzel şimdilerde her şey yoluna girmeye başlamış. Sanırım bizde de işler yoluna girdiğinden bizde neden olmasın ki, olabilir mi gibisinden ilk düşünme turlarına başladık. Hayat dediğimiz tercihlerimiz ve umarım tercihlerimiz bizleri hep mutlu eder …

  5. benim de iki kizim var bir bucuk yas arayla. ilk baslarda gercekten cok zor olmustiu buyuk kizimin kiskancliklari acaba ona haksizlikmi yapiyoruz dusunceleri yurt disinda ve tekbasina olmak simdi ben bile inananmiyorum o surecin gectigine ama gecti. butun zorluklar gecti ve tunelin ucundaki isigi yavas yavas gormeye basladim. buyuk 3.5 kucuk 2 yasinda ve mukemmel bi abla kardes arkadas birbirlerine yoldas oldular simdilerde iyiki diyoruz hep iyiki olmus kucuk kizim ilk basta sorulsa kesinlikle iki cocuk cok zor derdim ama simdilerde iyiki iki tane olmuslar 3-4 neden olmasin diyorum zevali elem lezzettir zevali gitti lezzeti kaldi diyebiliyoruz

  6. Çocuk çok güzel bir şey. Onlara bakarken içimden geçenler, kelimelere sığmaz. Ama bir anne olarak diyebilirim ki , hiç kolay değil. Bazı günler,sabır dilerken ve çeşitli rahatlama egzersizleri yaparken buluyorum kendimi. Ama, günler geçtikçe, bütün zorluklar unutuluyor, geriye sadece birlikte ayaşadığınız anlar kalıyor. Dört, üçten iyidir:)
    http://miniklerveanneleri.wordpress.com/

    • Dört gerçekten de üç’e göre çok daha dengeli olmayı çağrıştırıyor 🙂 Zaten tüm yorumlar sonrasında bence 3 şey saptandı (ısrarla genellemelere karşıyım, saptamalar doğruyu yansıtmıyor olabilirler) : 2 çocuklu evlerin ve annelerin tek çocuklu olanlarına göre daha dengeli oldukları, 2.çocuk isteğinin kesinlikle anneye bırakılması gerektiği ve yorucu ama gerekli ve çok keyifli olduğu gerçeği 🙂

      Mesajınız ve yorumlarınız için çok teşekkür ederim.

  7. “ikinci çocuğa adil olabilecek miyiz?” sorusunda bir hata var. Tek çocuklu tüm anne-babaların hatası bence. Ancak ikinci çocuk doğduğunda yerini buluyor soru: “Birinci çocuğa adil olabiliyor muyum?”. Bebek her zaman öncelikli oluyor ve o hep bebek, küçük ve çocuk kalıyor. Birinci ise daha kaç yaşında olursa olsun “büyüyüveriyor”. İkinciler hep daha rahat, daha hızlı daha sorunsuz bakılıyor deneyimleri doğru. Zor olan büyüğe haksızlık etmeden, onun çocukluğunu elinden almadan, ona dünyanın en güzel arkadaşını verebilmekte.

    • Çok haklısınız. Bizim tek önceliğimiz en azından şu an için ilk çocuk olduğundan tüm düşüncelerimiz onun için oluyor. Hayat onun etrafında dönüyor. Kaç yaşında olursa olsun “büyüyüveriyor” sözünüz sonrasında ise sarsıldım. Gerçekten de dikkat edilmesi gereken bir konu zira ben biricik oğlumun gereğinden önce büyümesini ve olgunlaşmasını istemiyorum. Diğer taraftan ona bir arkadaş verme fikri ise oldukça çekici gelmekte. Hayat evet tercihlerimiz ama ikilemler o kadar çok ki Mesajınız ve güzel yorumunuz için çok teşekkürler.

      • İkilemler çok, hele de anne için. hamilelik anından itibaren “herşeye” yeniden başlamak fikri hiç kolay değil. Ben eşimin ve kızımın ısrarlarına rağmen yıllarca hayır dedim bu ikileme. Hatta “ee artık ikincinin zamanı geldi” diyerek ahkam kesen yakınlarıma da “Ismarladık, bakalım. Kriterler tutarsa” diye dalga geçtim yıllarca. Karar verdiğim anı ise hatırlamıyorum. Tek hatırladığım çok yoğun bir şekilde evimde bir bebek daha istediğimdi. Tekrar hamile kalmak, tekrar emzirmek, hatta yapamadığım bir çok şeyi (ilk seferin deneyimsizliği ile kaçan fırsatları) bu kez yapabilmek isteği ile doldum bir gün. Ve oğlum geldi 1,5 yıl önce. İyi ki geldi. Bir arkadaşım ikinci çocuğun denge getirdiğini söylemişti yıllar önce bana, çok haklıymış. Kızım için de dengeli olması için çaba gösteriyoum, bu özel bir çaba gerektiriyor gerçekten ama.. Keyifli satırlarınız için teşekkürler.

        • Asıl ben sizin yorumlarınız için çok teşekkür ederim. “Ismarladık, bakalım. Kriterler tutarsa” sözünüzü çok beğendim. Davulun sesini bilmeyen o kadar çok kişi var ki , bu cevabı kesin kullanacağız 🙂

          Aslında gerek sizin mesajınızdan ve gerekse diğer mesajlardan ortaya çıkan bir gerçek var: Baba bu kararda etkisiz elaman ve doğal olarak bu karar anneye kalmakta. Annenin de çok düşünüp taşınmasına gerek yok, bir anda içine doğuyor ve süreç başlıyor. Ne güzel 🙂

          Böylelikle ben kendi adıma artık bu konu üzerinde düşünmeyi bırakıyorum ve eşimin konu hakkında ki kararını beklemeye çekiliyorum:)

    • ben de ebeveynlerin çocuklarına yaptığı en büyük adaletsizliğin ona bir kardeş yapmamaları olduğu kanaatindeyim.

      ben tek çocuğum ve en büyük haksızlık da bu bana kalırsa. psikoloğumun dediği gibi: “çocuğunun ruh sağlığını düşünüyorsan ona bir kardeş yap!”

      • Kardeş mutlaka gerekiyor, ne kadar gerekli olduğunu ancak O eve geldiğinde görebiliyorsunuz gerçek anlamda. Ben yine de evde el bebek gül bebek prens/prenses yaşattığımız bebelerimizi hızlı büyütmeyelim bu karar ile derim. Bunun bir bebek bakımından daha çok emek istediğine dikkat çekmek istedim. Sevgiler,

      • Mesajınızı eşime göstereceğim. Muhtemelen okumuştur ama bir kere daha okumasını sağlayacağım 🙂

  8. Yazınızı okuduğumda gözlerim doldu (işteyim) tuttum kendimi:( Eşinizin yaşadığı birçok şeyi bende yaşıyorum evre evre eşim biraz daha farklısını yaşıyor. Eşime bir gün gelirde 2. çocuğu istersem bana bugünlerimi hatırlat dediğimi çok net hatırlıyorum. Seviyorum canımdan çok ama endişelerim var. Birde 2. çocuğun endişeleri bilmiyorum kaldırabilirmiyim. İçime hiç sinmiyor bu düşünceler. Nasıl olurda güzel kızımı kardeş sevgisinden mahrum bırakırım çok büyük bir bencillik. Yaşadığım sorunların aynısı yaşayacaksak ayakda durmayı başarabilirmiyiz?
    Bu konularda yanlız olmadığımı bilmek beni hafifletti.

    • Size şu kadarını söyleyebilirim inanın az bile yazdım … İkilem o kadar büyük ve her taraf kendi adına o kadar büyük mutluluk ve sıkıntılar içeriyor ki karar vermek zor oluyor. Her insanın yetiştirme şartlarından, içinde bulunduğu ortamdan, karakterinden kaynaklanan kendine göre bir dünya görüşü, sabrı ve gücü var. Kimisine bazı şeyler kolay gelirken bir başkasına zor gelebilmekte. Bir yandan evet çok istiyorum ama diğer yandan eşimin çok zorlanacağını da biliyorum. Bunu yazarken yanlış anlamayın muhtemelen ben de çok zorlanırım yani ihaleyi eşimin üstüne atmak gibi bir durumum kesinlikle yok. Onun sıkıntı çekmesini ve sorumluk hissinin ona zarar vermesini istemiyorum. Diğer yandan yaşanılan kendimize göre zorluklara rağmen çok istediğimizde kesin. Hayat süprizlerle dolu. Zaten hayatı güzel kılan da bu değil mi? Tüm iş hayatım planlama üzerine kurulu olmasına rağmen bazen özel hayatımda planlamamayı tercih edebiliyorum. Bu konu da öylesi konulardan benim için 🙂

  9. Sanırım 2. çocuğun kararını 1.’den daha uzun süre düşünerek alacağız. Acaba ilk çocuk kaç yaşına geldiğinde sihirli değnekle vurulacak kafamıza ve ne zaman unutacağız yaşanan yorgunlukları? Şimdilik bizim 4 olmamız için sihirli değnek şart görünüyor. 🙂

    • 🙂 Yorumunuz için çok teşekkürler.
      Benim kendi adıma 3 yaş sonrasında konuyu düşünmeye başladığımı söyleyebilirim. Eşime konu hakkındaki düşüncelerimi ise sizin de okumuş olduğunuz yazı ile açtım 🙂 Karar vermek çok zor zaten bu kararı şimdilik kadere bırakmış durumdayım 🙂

  10. Biz ARTIK 4 Kişiyiz. ve itiraf edyim sonunda BİZ olduk 🙂 http://bizolduk.blogspot.com/

    • Çok sevindim 🙂 Tebrik ederim. Dilerim bu mutluluğunuz bir ömür devam eder. Benzer saptama sizden de geldi: denge. Mesajınızın coşkusundan mutlu olduğunuz zaten hissediliyor. Ne mutlu sizlere 🙂

      Mesajınız ve paylaşımınız için çok teşekkür ederim.

  11. Çok haklısınız. Bizim tek önceliğimiz en azından şu an için ilk çocuk olduğundan tüm düşüncelerimiz onun için oluyor. Hayat onun etrafında dönüyor. Kaç yaşında olursa olsun “büyüyüveriyor” sözünüz sonrasında ise sarsıldım. Gerçekten de dikkat edilmesi gereken bir konu zira ben biricik oğlumun gereğinden önce büyümesini ve olgunlaşmasını istemiyorum. Diğer taraftan ona bir arkadaş verme fikri ise oldukça çekici gelmekte. Hayat evet tercihlerimiz ama ikilemler o kadar çok ki 🙂 Mesajınız ve güzel yorumunuz için çok teşekkürler.

  12. Tek çocuk olmama rağmen kardeş eksikliği hissetmedim. Ta ki bu yaşlara gelene kadar.. İnsan büyüdükçe arıyor derdini anlatacak, sevinçlerini paylaşacak bir kardeş. Kuzen, arkadaş, kimse tutmuyor yerini. O yüzden ben kızımın bir kardeşi olsun istiyorum. Küçüklüklerinde zorlansa da hem çocuklar hem anne-baba, ileride bu hisleri yaşamaması için istiyorum. Tabii aynı endişeler bende de var. Kızımdan daha çok kimseyi sevemeyecekmişim gibi geliyor ama o da benim çocuğum olacaksa heralde aynı sevgiden bir tane daha oluşur 🙂
    2.çocuk zamanlaması herkese göre farklı. Benim için kızımın ana okuluna başlaması kıstası var. O evde olduğu sürece onunla ilgileneyim, küçüğün ihtiyaçları ilk aylar belli;mama,uyku,temiz bir bez. Onları karşılamak nisbeten kolay. Okula gittiğinde de küçüğe daha çok vakit ayırayım. Aklımdan geçenler bunlar ama tabi doğru mu yapılabilir mi henüz ciddi ciddi düşünülmüş şeyler değil 🙂

    • Mesajınız ve yorumunuza çok teşekkür ederim. Hep eşim mi benimle yazı paylaşacak ben de sizin yorumunuzu onunla paylaşacağım 🙂 Kendisi de sizin gibi tek çocuk ve kardeş eksikliğini hiç hissetmemiş. Şimdilerde hissediyor mu? Bilemiyorum çünkü biz ikimiz her şeyden evvel çok iyi iki arkadaşız ama kişisel fikrim hissettiği yönünde.

      Benim belirlediğim kıstas ise oğlumun da bilinçli olarak karara ortak olabileceği yaşa gelmesi. Bizim evde bu konuda en azından bir desteğe daha ihtiyacım olacağı kesin 🙂

  13. Hislerime tercüman oldunuz. Elinize sağlık… Heyecanla sizden gelecek güzel haberi bekliyoruz. Bize de bir ışık olur hem 🙂

    • Çok teşekkürler 🙂
      Ben de kendi adıma hayatın bize vereceği süprizleri beklemekteyim. 2 iken çok mutluyduk ama 3’teki mutluluğumuzu anlatamam. O zaman bir neden 4 olmasın ki demeden edemiyor insan 🙂 Ama demekle de olmuyor tabii. Emin olun böyle bir gelişme olması durumunda sizlerle hemen paylaşırım.

  14. 4üz biz….Biri kız(4,5yaşında), diğeri erkek(yaşını yeni doldurdu).Çok yoğun yaşayan bir aileyiz..Babamızın işi yoğun…gündüz dışarda, gece evde bilgisayar başında çalışmak zorundadır.Anne kamu kurumunda çalışmakta ama haftanın 2-3gününü başkabir şehirde geçirmek zorundadır master nedeniyle…Ama tüm bu yoğunluk ve koşturmaca bizim tercihimiz.Kendi tercihlerimizden dolayı kızımızın kardeşsiz kalmasına izin veremezdik…Nitekim 4 olduk…İyi ki olduk…Evet daha çok emek gerektiriyor, dengeyi kurmak zor oluyor ama imkansız değil…İkisinin (kısa süre de olsa:)birlikte vakit geçirdiğine,oyun oynadığına şahit olmak büyük keyif…tavsiye edilir:)

    • Ne mutlu size! Mesajınız için çok teşekkürler. Yine eşimle paylaşılacak mesajlardan bir tanesi 🙂 Çok haklısınız bizim tercihlerim ya da özelliklerimiz nedeniyle en değerli varlığımızı bir takım şeylerden mahrum bırakmak hakkımız olan bir şey olmamalı. Bu açıda aslında hiç düşünmemiştim. Tavsiyeniz bizim için cesaret olacak. Çok teşekkürler.

  15. Bir babanın gözünden bu soruları, düşünceleri, dilekleri okumak çok etkileyici. Biz ikizdik ve annem herhangi bir akraba desteği mümkün olamadan büyütmüş bizleri. Küçüklüğümüze dair hiçbir anı yok belleğinde. Üstelik babam doktordu ve hastalık sözkonusu olunca yanıbaşındaydı.
    Sonra yengemde gördüm, ikinci çocuk, ilki 4 yaşındayken. Daha kolay geldiğini, daha tecrübeli olduğunu söylemişti. Müthiş bir pratiklikle, pek de korkmadan başediyordu yeni bebekle. Daha rahat, daha korkusuzdu. Şaşırmıştım. O zamanlar çalışmıyordu. İki çocuk büyüyünce çalışmak istedi ve iş hayatına atıldı.
    Her anne farklı duyuyor bu dönemi. Hiç kimse, kimseye genellenemiyor. Her annelik, aile, çocuk kendine has. O yüzden en güzeli sizin bir baba olarak böyle devam etmeniz: böyle düşünceli olmak, empati yapmak eşinize herşeyden daha iyi gelecek. Umarım herşey gönlünüze göre olur.

    • Öncelikle güzel yorumuz, paylaştıklarınız ve dilekleriniz için çok teşekkürler.

      Çok haklısınız genelleme yapmak bana göre de hatalı bir davranış olacaktır. Ama ortada bir gerçek var ki ikiz büyütebilmek herkesin harcı değildir. Böylesi bir genelleme yapılacak olsa inanın altına imzamı atardım. Bu nedenle annenizi ayrıca tebrik etmek gerekir.

      Diğer taraftan genelleme yapamamanın verdiği belirsizlik her şeye rağmen tedirgin edici ve planlanamayan durum 🙂 İyi düşünelim iyi olsun 🙂

  16. Bu nasıl güzel bir yazı böyle.. Okurken boğazım düğüm düğüm oldu, gözlerimde yaşlar birikti.. Ne kadar içten yazılmış bir yazı. Uzun zamandır düşündüğüm ama çözemediğim, aklımın hep bir köşesinde duran, zaman zaman kendini gösteren, zaman zaman da içerilere bir yerlere gizlediğim şeylere tercüman olmuşsunuz. Hele ki eşinizin annelik tecrübeleri!! Anneliğin tanımlanamayacak güzel, ama bir o kadar da çok zor olduğunu bize kimse söylememişti!! Biz de sizin gibi “ÜÇÜZ” şu anda, ve bilmiyorum ki “DÖRT” olur muyuz? Yavru için en iyisini istiyoruz elbet, ama bir önceki yazınızda olduğu gibi mutsuz bir anne baba olursak bir yavru nasıl mutlu olur ki?? Yazılarınızı merakla ve ilgiyle bekliyorum. Eşinize çok selamlar, tanımasak da:)

    • Asıl sizin yorumunuz ne kadar güzel ve içten. Sizi böyle düşündürttüğüm için ne mutlu bana.Çok teşekkür ederim 🙂

      Kişisel fikrim söz konusu formülün mutlak surette işlediği yönünde: Siz mutlu olmazsanız yavrunuz da mutlu olmayacaktır. Zaten bir çok düğümün bir araya geldiği nokta da burası zaten. Hayat bu, nice süpriz ve mucizelerle dopdolu. Bazen bekleyip görmek hem en kolayı ve hem de en güzeli 🙂

      Eşim çoktan okuyup almıştır selamınızı. Çok teşekkürler 🙂

  17. Üçtük, dört olduk biz.. Şimdi 1,5 ve 3,5 yaşında iki oğlan çocuğu annesiyim.. İlk çocuğumdan önce o ana kadarki tüm hayatımın rüyası çocuk sahibi olmaktı ama “Kimse ona (bana yani) bu kadar zor olabileceğini söylememiş, uyarmamıştı.”.. İlk oğlum çok zor bir bebekti, uykusuzluğu, gazları, emmesi, yemesi…hala da öyle.. İkinci ise sizinle aynı hislerle yaşanan günlerden birinde kendisi karar verdi gelmeye… Eyvallah dedik, içeri buyur ettik..

    Ebeveynler açısından daha çok emek sarfettiren bir süreç olduğu ve sırf adaleti sağlamanın bile çok ama çok zor olduğu doğrudur.. Sevginin adaletli paylaşımı hakkında endişeniz olmasın, insan yüreği odacıklardan oluşuyor ve her yeni gelen evlat kendi odasını kendisi açıyor.. Her ikisini de çok ama çok seviyorsunuz.. Ama ikinci çocuk özellikle yaş farkı bizimki gibi az ise birinci için haksızlık oluyor biraz.. Çünkü birinci çocuk büyümeden abi/abla oluveriyor ki büyük bir yük bu o küçücük omuzlar için.. Ben hala hamile olduğum için 20 aylık iken memeden ayırarak zorunda kaldığım için, iki yaşında bir bebek iken onu abi yaptığımız için vicdan azabı duymuyor muyum ? Evet duyuyorum…

    Ama geçen hafta kendi odasında dolaptan aşırdığı küçük çikolatayı yemesine göz yumduğum büyük oğlum bir parça çikolatayla salona gelip, “anne bunu da uyanınca kardeşime ver” dedi ya… Ohhhh, diyorum bu dünyadaki evlatlarıma karşı olan misyonum bir miktar da olsa tamamlandı, onlara birer kardeş verdim ya, benden daha mutlusu yok bu dünyada…

    Bilmem anlatabildim mi?

    • Gözüme bir şey kaçırdın Filiz. Ben de çocuklarımın birbiriyle oynadığını, konuştuğunu, birbirlerine sarıldıklarını hayal ediyorum hep. İçimdeki Dört Mevsim, benim de kızım 17 aylık ve 4,5 aylık hamileyim. Hiç hazır olmadığımız bir dönemde geldi ikinci bebeğim. Şimdiyse çok istiyoruz, iyi ki gelmiş diyoruz. Şimdiden hayatımızı değiştirdi diyebilirim. 2. çocuğumun izlediğini hissediyorum demişsiniz ya. Belki o da size sürpriz yapar ve kendi belirlediği zamanda giriverir hayatınıza. Adil olma, sevme, isteme meselesini kafa takmıyorum bile. Geldiğinde onu sevecek ve ilgilenecek 3 kişi olacak. Bu da onun şansı diyorum…

      • “Geldiğinde onu sevecek ve ilgilenecek 3 kişi olacak. Bu da onun şansı diyorum…” çok güzel ifade etmişsiniz. Çok teşekkürler. Eşim ile bugün paylaşacağım yorumların sayısı giderek artıyor 🙂 Çok haklısınız ben hayatın süprizlerine açığım derken belki de gelmeye karar vermesini içimden diliyordum.

    • Ne mutlu gerçekten de size ve darısı bizim başımıza demeden de edemiyorum:) “Kendisi karar verdi gelmeye” Ne de güzel yazmışsınız 🙂 Ben de işte bunu bekliyorum. Keşke karar verip gelse biz de tüm kalbimizle kendisini buyur etsek 🙂

      Mesajınız için çok teşekkürler …

  18. Merhaba,
    Ünlü bir pedagog şöyle diyor.”HİÇBİR ANNENİN TEK ÇOCUK BÜYÜTMEK İÇİN SİNİR SİSTEMİ YETERLİ DEĞİLDİR”. EVET BENCE ÇOK HAKLI…BENİM İKİ OĞLUM VAR. Çocuk sayısı arttıkça her ne kadar annenin fiziksel yükü artıyor olsa da psikolojik yükü azalıyor…Bir süre sonra çocuk da zaten kardeş adı altında aslında arkadaş istiyor..Çok klasik olacak ama kardeşle birlikte paylaşmayı, tahammül etmeyi,beklemeyi ve sevginin bambaşka boyutlarını öğreniyor…Evet ikinci çocuk kolay değil bazı zorlukları var.. Ama artıları eksilerinden çok daha fazla …Ben şu an Allah nasip ederse üçüncüyü düşünüyorum….Eğer yaşım müsait olsa daha da çok isterdim…Sizin gibi bilinçli neyi niye yaptığını bilen bir annenin mutlaka bir çocuğu belki de daha da fazlası Allah nasip ederse olmalı…Tabii eğer hayırlıysa…Emin olun ki zorluklar olacaktır ama kolaylıklar çok daha fazla olacaktır…Sadece Allah’a hayırlı ve sağlıklı bir evlat vermesi için dua edin…Hem kim bilebilir ki belki isteseniz de olmayacak…Her şey nasip kısmet… Ona bir kardeşin mutluluğunu yaşatın…Benim en mutlu olduğum anlar büyük oğlumun küçüğüne iyi geceler öpücüğü verdiği veya onu okşayıp sevdiği anlar…Oysa başlangıçta o kadar kıskanıyordu ki…Şimdi ise yavaş yavaş ona alıştı, kabul etti ve artık sevmeye başladı…Lütfen bu kadar çok düşünmeyin,hayata, eşinize kendinize bir iyilik yapın ve bir minnoş daha gelsin evinize…O bebek kokusunu içinize çektikçe o mis gibi kokuyu her sıkıntı gidecektir…İki tane evladın evinize getireceği coşkuyu bereketi ve gürültüyü:)) düşünün….Baba olmak da kolay değil ama eşiniz bazı şeyleri aşmış…İkinci inanın çok daha farklı oluyor her açıdan ve siz de daha rahat bir anne olacaksınız…Çok fazla takıntı yaptığınız şeyler artık sizin için takıntı olmayacak..Rahat bir anne olacaksınız…Hiç merak etmeyin…Rahat ve tecrübeli…Lütfen yorumumu dikkate alın ve şu bahar mevsimini değerlendirin.. Eşinize ve size hayırlı,sağlıklı ve mutlu evlatlar dileklerimle…Sizi ve bloğunuzu seviyorum.

    • Öncelikle lütfedip bu kadar zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederim. Ayrıca mesajınızın içeriğine yönelik olarak da teşekkürlerimi sunarım. Eşimle paylaşacağımı bilmenizi isterim (muhtemelen çoktan okumuştur ama yine de paylaşacağım). Çok haklısınız aramıza katılmasını istemek bazen yeterli olmayabiliyor. Umarım katılmasını isteriz ve 4 oluruz. Tekrar çok teşekkürler.

  19. 1.5 yaşında bir kızım var ve üçtük dört olmamıza bir kaç ay kaldı:). İkinci çocuk için çok düşündük eşimle ama baktık kı düşünerek bu işin içinden cıkamayacağız (çünkü mantık artılar kadar eksileri de seriyor önünüze) ve kızımızın bir kardeşi olması konusunda da ciddi kararlıyız girdik yola. Ben yaş farkını azaltıp aslında bir noktada küçük çocuk defterini erken kapatarak bir süre sonra hayatı rayına oturtmayı seçenlerdenim. Bir kadın için çok büyük bir değişim yeni bir bebek ve onun tüm sorumluluğunu uzerinde hissetmek yıllar geçip kızım büyüdükçe ikinci bebek fikrınden uzaklaşacağımı hissettim ve o yüzden bu kadar kararlı davrandım. Gerçi annelik duygusu bambaşka yani annelik bu belli olmaz belki yarın :hadi beş olalım demeyeceğimizin garantisini veremem:)

    • Allah tamamına erdirsin İnşallah. Dilerim en güzel ve en sağlıklı bir şekilde aranıza katılır ve mutluluğunuz daim olur. Yorumlardan bir tanesinde okudum sanırım annelerin içine bir şekilde anne olacakları doğuyor ve o noktadan sonra zaten bir şekilde hayatınızın rotasını o yöne doğru çeviriyorsunuz. Siz bakmayın tüm yukarıda yazdıklarıma, kararı ben değil eşim verecek ve ben yalnızca verilen kararın en güzel olması için uğraş veriyor olacağım 🙂 Evdeki huzur, mutluluk budur!

  20. Ahhh..nasıl da benzer şeyler yaşanıyormuş meğer her evde,Herkes şahsına munhasır ve herkes birbirine bu kadar benzer yaşıyormuş.Eşinizin yaşadıklarını gerçekten bende gözlerim dolarak okudum.çünkü 2 yaşında bir oğlum var ve aynı şeyleri yaşadım tahmin ettiğiniz üzere..yalnızdım bebeğimi bırakıp şöyle 1 saat kendime ayıracağım vaktim hiç olmadı.Herkese kızgındım bu yüzden anneme,kayınvalideme yanımda olmayan herkese..Etrafta 40 gün doğum yapmış anneyi yalnız bırakmayanlara imreniyordum.Çok zorlandım bende hiiiç bu kadar zor olduğunu tahmin etmiyordum.2 yıl geçti çok şükür alıştım bebekli bir yaşama artık gurur duyuyorum kendimle tek başıma(tabii eşimle beraber) bu kadar yol katedebildiğim için.
    Evet çok isterim kalabalık bir aile olmayı ama kolay mı yaşadıklarımı tekrar göze almak..Evlilik tepetaklak oluyor bir anlamda bütün dengeler değişiyor.Ama yalnız bir çocuk da yetiştirmek istemiyorum sizin gibi..
    Takip edicem kararınızı belki bana da ilham olur:)
    selamlar….

    • Yazmış olduğunuz yorumu eşim yazmış olsa ancak bu kadar yazabilirdi. Ben yanındaydım ve inanın elimden geleni de değil daha iyisini yapmaya çalışıyordum ama yetmiyordum, yetemiyordum. Dengeye gelmemiz zaman aldı ama geldik. Düşünün geldik ki ben bu konuları artık yüksek sesle düşünmeye başlayabilmişim 🙂 Bence tüm anneler kendileriyle gurur duymalıdırlar kesinlikle hak ediyorlar. Bizim evdeki gururlu ve mutlu anne hem bana ve hem de oğlumuza neşe vermekte. Bundan daha büyük mutluluk olabilir mi? İşte zaten sırf bu nedenle durup kalıyorum çünkü onu hep böyle görmek istemiyorum. Bu nedenle de kararı ona bırakıp, hazır olmasını bekliyorum.

      • Yaşadıklarınızı bu kadar güzel ve açık yüreklilikle dile getirebilmeniz ve eşiniz için elimden gelenin fazlısını yapmaya çalıştım demeniz takdire şayan gerçekten.Eşiniz çok şanslı ve eminim sizde öyle bir eşe sahip olduğunuz için çok şanslısınız.
        Hakkınızda en hayırlı ve en güzel kararı vermenizi ve bu kararla çok ama çok mutlu olmanızı gönülden diliyorum…

  21. 2.çocuk…..! Aramıza katılması için tam tamına 7 yıl uğraştıktan sonra geldi benim minik prensim… iyiki de geldi dünyanın en muhteşem varlığı. iş hayatları… koşturma içinde ona güzel olan herşeyi verebilmek için devirirken günleri…. oğlum henüz 14 aylık iken ona bir kardeş beklediğimizi öğrenmenin şaşkınlığı ve sevincini yaşadık. şu an 28 haftalık hamileyim. mayıs başı gibi kısmetse 2.prenste katılacak hayatımıza. bizde DÖRT olacağız. buna hazırmıydım? hayır…. kabullenmem biraz zaman aldı. ama şimdi içimde kıpırtılarını hissettikçe bir an önce gelmesi için sabırsızlanıyorum. oğluma harika bir arkadaş hediye ediyoruz diye düşünüyorum. onun erken büyümesi kabul edemem. 2 bebek… 2 çocuk … 2 ergen … 2 delikanlı… 2 yetişkin…. hep bu mantıkla bakıcam hayata….. zor günler bizi bekliyor olduğu kadar iki minik prense sahip olmanın verdiği gururla mutlu olmayı başarabilecek bir anneyim ben……! ( not: yazınızdan çok duyguluydu… umarım gönlünüz ve mantığınız eşinizle birlikte aynı yönde baktığı gün hayat size bir güzellik daha verecektir.)

    • Çok sevindim. Tebrik ederim. Dilerim en sağlıklı ve en mutlu bir şekilde minik prensiniz size ve siz de kendisine kavuşursunuz 🙂 Kendisi artık yola çıktığına göre de düşünmeyi bırakın, eminim her şey çok güzel olacaktır …

      Son cümlenizi ben de gönülden diliyorum 🙂

      Bu arada eğer olur da dört olursak kesinlikle ben de sizin yazdığınız gibi olmasına çalışacağım: Oğlumun erken büyümesine ve erken olgunlaşmasına neden olacak şeyleri bertaraf etmeye çalışacağım. Başarabilir miyim bilemiyorum ama kesinlikle bunun için elimden geleni yapacağım.

  22. Kesinlikle kardeş fikri çok güzel. 2 abim var ve her zaman yanımdalar. Oğlumun da kardeşi, Allah nasip eder de olursa, hep yanında olacak inşallah. Ama birazcık daha var.

  23. “her şeyin en iyisini aynı oranda ikisine birden verebilecek miyiz? ” cümlesine takıldım kaldım ben.Herşeyin en iyisini vermeli miyiz ki?Bu herşey ne ki bizi ikinci çocuğu düşünmekten soğutuyor?Biz herşeyi alamadan büyüdük ama daha iyi olmadı mı,elimizdekilerin kıymetini şimdiki nesle göre daha iyi bilmedik mi?

    • Aslında çok da farklı düşünmüyorduk. Belki ben kendimi yeterince iyi ifade edemedim. Ben oğlumun potansiyelini tam olarak kullanmasını istiyorum. Vizyon sahibi olmasını istiyorum. Tüm bunlar için anne ve babası olarak ona bir takım şeyler sağlamamız gerektiğine inanıyorum. Diğer taraftan bununla ilintili ve belki de ilave olarak kazanması durumunda ne ücret olursa olsun her okula gönderebilmeyi istiyorum. İfade etmeye çalıştığım bunlardı aslında 🙂 Mesajınız ve kendimi daha iyi ifade etmemi sağladığınız için çok teşekkürler.

  24. yazınızı okuyunca içim burkuldu.oğlum 15 gün sonra 1 yaşına girecek.ve ben doğumdan sonra geçen 3 aylık zorlu dönemde 2.çocuğu aklından bile geçirme dedim eşime.oda önceden savunduğu kardeşsiz bırakmaya hakkımız yok cevabını vermedi bu sefer.gerçekten çok zorlu bir süreçti ilk 3 ay.şimdilerde düzene girdi ama bu seferde çalışan anne olduğumdan çocuğa bakacak kişi sıkıntıları çıktı.bakıcıya güvenememekten kaynaklı annanne,babanne,yenge bakımı arasında çocuğum gidip geliyor.hem iki çocuğa yeterli gelebilcekmiyiz,eksiksiz yetiştirebilecekmiyiz düşüncesinden hemde kime baktırabilirim kaygısından dolayı 2.çocuğu sanırım düşünemiycez.ama yazınızdan sonra içimdeki burkulmanın tarifi yok.sanırım 2.çocuğum olsun istiyorum.hepimizin hakkında hayırlısı olsun inş..

    • Semiha, inan seninle aynı süreçleri yaşadık.. O ilk 3 ayın ıstırabı diyorum bak, allahım ben ne yaptım diyordum.. O kadar zordu ki… Ama geçiyor ve hatırlamıyorsun bile.. Yukarıda yazdığım diğer yorumu oku lütfen, dediğin gibi hakkınızda hayırlısıı olsun..

    • Biz oğlum doğduğunda şehrin bir miktar dışında yaşardık. Eşim de ben de çalıştığımızdan bakıcı bulmamız gerekiyordu. Bakıcı problemini biz de yaşadık. İstediğimiz gibi birini bulamadığımızdan kendi evimizi kiraya verip kiraya geçtik. Oğlumun daha ilk aylarında ve kışın ortasında taşınmak zorunda kaldık. Haddim olmayarak bence güveneceğiniz bir bakıcı aramaya devam edin.

      Bu arada en zor dönemi artık geride bıraktınız. Bundan sonrasının çok daha rahat olacağına emin olabilirsiniz 🙂

  25. Tüm yorumlari okuyamadim. Ben 3 cocuk annesiyim ve evet inanilmaz zor. Maddi manevi yipraniyor insan.
    Ama bircok gün tek cocuklu arkadaslarima bakarken cok üzülüyorum…cocuklari cok yalniz ve sürekli anne baba’nin ilgisini istiyorlar. Odalarinda birkac dakika oyalandiktan sonra gelip ‘ben sIkIldIm’ diye basliyorlar vs.
    Bizde öyle bir durum yok…..bizim evde sürekli bir hareket var, oyunlar, kavgalar, birbirlerine yapilan dans, sarki gösterileri, ögretmen-ögrenci oyunlari, moda show’lari vs.vs.
    Bana ihtiyaclari olmuyor genelde……ama tabii her birine ayri ilgi göstermek gercektende zor, bölünüyor , yetemiyor insan..bunu tabii 3 cocuk icin söylüyorum. 2nin ideal oldugunu düsünüyorum.

    • Sizi ancak tebrik edebilirim 🙂
      Oğlumun da kendi başına çok oyalandığını söyleyemem. Arada bir kendi kendine oyunlar bulup oynuyor olsa da çabuk sıkılıyor ve yanımıza gelip bizim de dahil olmamızı istiyor. Biz tabii hemen dahil oluyoruz. Haksız mı? Hayır.
      Mesajınız için çok teşekkür ederim.

  26. adı bende saklı...:)

    oğlumun doğduğu gün daha hastane yatağında bir daha artık çocuk istemiyorum demiştim (içimden kendi kendime) ama bir yandandan kardeşsiz tek kalacağı endişeside vardı içimde o gün onada bi çözüm bulmuştum içimde benim babam tek çocuktu ve hiçte tek kalmamıştı.ilk 3 ay benim içinde çok zor geçti gaz sancısı meme ememesi benim sütü sağıp sağıp biberonla vermem o bir tarafta ağlarken ben diğer tarafta süt sağmaya uğraşıyorum falan filan derken 3 ay sonra bambaşka bi çocuk oldu oğlum sakin ağlamalar azalmış huzurlu bir bebek şuan 3,5 yaşında ve hala sakin ve huzurlu bir çocuk…bu arada bende 5 aylık hamileyim oğlumun bir erkek kardeşi olacak şimdiden kardeşim diyor başka birşey demiyor..:)çocuk isteği kadınlara ilahi bir şekilde verilen bi istektir ben çocuk istemem diyen kadın yalan söyler.eşinizin doğum sonrası neden bu kadar hayata küstüğünü bilmiyorum.(engelli bi çocuğunuz mu vardı tedavisi çaresi olmayan bir hastalığımı vardı v.s) bu sorulara cevabınız hayırsa eşiniz kendini boşu boşuna sıkıntıya sokmuş eğer o istek içine gelmişse biran önce ikinci bebeği düşünsün derim ben…:)

    • Ben Kızımın Delisiyim’in yorumuna cevap yazarken sizin bu yorumunuzu kullandım. Çok ilginç geldi ve çok da hoşuma gitti. Çok hoşuma gitti çünkü istediğim bir şeye çaba bile sarf etmeden ulaşabileceğim yönünde bir ümit, bir umut verdi. Çok teşekkürler.

      Bu arada tebrik de ederim. Dilerim sağlık ve mutlulukla bu dönemi tamamlayıp kavuşursunuz. Size şimdiden mutluluklar dilerim.

      Diğer taraftan doğum sonrası depresyon için çoğu kere bir neden olmasına gerek olmuyor. Keşke hiç kimse için olmasa ama pat diye oluveriyor bir anda. Nedenleri tam olarak bilinmiyor ama doğumdan sonra ani gelişen hormonal değişimlerin etkili olduğu düşünülüyor. Başka bir neden olarak da psikolojik stres gösteriliyor, bebeğe karşı aşırı bir sorumluluk duygusunun gelişmesine bağlı olarak. Bence de boşuna ama bir anda oluveriyor işte …

  27. Ben kardeş istemedim kızıma, çünkü benim kardeşlerim vardı ama hep tek başına ve güçlüydüm. bu yüzden kardeş şart cümlelerine ısrarla karşı durdum. Bazen hayatımızı yönlendirmek isterken maalesef hayat bizi yönlendiriyor, Şuan iki aylık hamileyim ve kızımın bir kardeşi olacak.

    • Ne kadar güzel çok sevindim 🙂 Dilerim bu süreç en mutlu ve en güzel şekilde geçer ve kızınız kardeşinize, siz de biricik yavrunuza kavuşursunuz 🙂 Hayatın yönlendirmelerini hep gülerek karşılamakta fayda var 🙂

  28. Bizim ailede ise tam tersi. Babamız ikinci çocuk konusunda çok tedirgin. Acaba kendisinin yedi kardeş olmasından mı kaynaklanıyor bilemiyorum, fakat gelecek onu çok korkutuyor bunu bariz şekilde anlayabiliyorum.

  29. Ahh ah bazen keske dediğiniz gibi komün halinde yasasaydık! Bizde büyükanne, hala, teyze vb yardımcı olacak kimse yok, fena halde yalniziz! Kırkı çıkmamış bebeğimiz 3 yasında iki tatlı kızım var. Kelimenin tam manasiyla surunuyoruz. Kahvaltı yapamıyorum, öğle yemeği imkansız gibi, tuvalete bile gidemiyorum, büyük kızım çizgi film basında, sonsuz bir vicdan azabı! Bebek gün icinde uyursa ki çok zor gerçekleşiyor, digeriyle oynamaya, onu yedirmeye içirmeye çalışıyorum. Gece uykusu toplaya toplaya 4-5 saati bulursa ne ala! Diğer kızım uyanmasın diye çırpınıyoruz, odalar arasında nöbetlese uyuyoruz… biliyorum 3 ay sonra daha iyi olacak, hele 1 sene sonra… Küçüğü iki yasına geldiginde tasından yenmiycek

    • Çok gerçekçi bir mesaj olmuş. Kesin dediniz gibi olacak ve çok kısa bir süre sonra her şey cok daha kolay yönetilebilir olacak ama ben gene de mesajınızı eşimden saklayacağım 🙂 Allah kolaylıklar versin! İçinizi rahatlatacaksa bizim tek bir oğlumuz var ve o da çizgi film seyrediyor hem de azımsanamayacak kadar uzun süreli. Bu nedenle kendinizi çok da suçlamayın.

      Diğer taraftan dediğiniz gibi kısa bir süre sonra gerçekten de tadından yenmeyecek, ne mutlu size 🙂

  30. Küçüğü iki yasına geldiginde tadından yenmiycek durumlar yasayacağız, biliyorum, kimse kolay olacağını söylemedi, biliyorum…

  31. çok çocuklu ailelere o kadar çok özeniyorum ki! 2 çocukluysa harika buluyorum, 3 çocukluysa hayran kalıyorum. bu örneği bir kere daha söylemiştim:avmde 6 çocuğundan 4üyle gezmeye çıkmış annem yaşlarından bir teyzeye ise bayıldım, idolüm odur.
    bakalım biz 4 olduk diyebilcekmiyiz ama çok zor. tek taraflı olmuyor. babaların cesaret vermesi lazım. bir kaç sene anneler için çok zor olacak biliyorum ama ilerde çocukların durumu müthiş olacak.mesela benim bir kardeşim var az geliyor bana. Allahtan ki kuzenlerim var onlara sarıyorum 😉 anne ve babam çok kardeş. onlar için avantaj ki benim için daha çok avantaj, birsürü amcam teyzem var harika bir duygu! oğlumun ise bir dayısı var. tek kalırsa eğer torunumun hiç kuzeni olmayacak 🙁

    • Çocuğunuz kaç yaşında bilemiyorum ama en az 3.5-4 yaşına kadar eşinize zaman tanıyın sonrasında kendisine cesaret gelecektir … Babalar aslında arka planda yer alan gizli kahramanlardır çoğu kere. Bizlerin düşünmesi zorunlu birçok konu vardır. Hiç bir zaman anne olamayız belki ama yalnız bize ait sorumluluklarımız vardır. Eşiniz bence uygun zamanda size gerekli olan cesareti verecektir…

  32. Merhaba,

    Yaşım 39 İlk oğlumda 9 olduğunda alarm çaldı bizde.Eşimin çok yardımcı olmayacağını bildiğim ve kariyerimde hamilelik ile ilgili ara vermemin sürpriz olacağı bir noktada kararı verdik(m) ve 2.oğlum dünyaya geldi..Bebeğin ilk yılı zor sonuçta ama şimdi 26 aylık oldu ve tadından yenmiyor,ama şartmı diyenlere hayır diyorum.Her ikisininde kazançları ve kayıpları var biz 4 olmayı tercih ettik umarım 2si içinde yeterince iyi anne babalar oluruz ve onlarda birbirlerine hep destek olurlar.

    • Aslında tüm bu yazışmaları siz bir parantez ile gayet güzel özetlemişsiniz 🙂 Anne ikinci çocuğu isterse babalara yalnızca uyum sağlamak düşmekte 🙂 Mesajınız için çok teşekkürler.

  33. Ictenlikle yazdiginiz yazilari keyifle okuyorum… Bir baba olarak bu kadar acik yurekli oldugunuz icin de ayrica tebrik ediyorum. 4,5 yasinda bir erkek, 10 aylik bir kiz annesiyim… Hayatimda yaptigim en dogru ikinci sey ogluma bir kardes vermek oldu ( Ilki anne olmakti!:) ) Ki oglum cok zor bir bebekti ben acemi bir anne olarak anneligin o kadar zor olacagini hic dusunmemistim ve kimse beni de uyarmamisti… 🙁 Cok zor, engebeli, duygusal calkantili, bol gozyasli gecti maalesef oglumun bebekligi benim icin… Ama kalbim her zaman en azindan 2 cocuk sahibi olmak icin atiyordu ve yillar gecip oglum kendi islerini yapabilir hale geldiginde ben o zorluklari birer kotu ani gibi hatirlamaya basladigimda farkettim ki rahata alisiyorum… Ve her turlu riski ( uykusuz-kolikli geceler, yemeyen ek gidaya tepkili bir bebek,…) goze alarak 2 bebegime olmaya karar verdim. Ve simdi iyi ki kizim var diyorum… Sanirim biraz sans ( cunku oglum kadar zor bi bebek degil ) biraz da artik tecrubeli bir anne olusum ( belki oglum da zor degildi benim tecrubesizligimdi!:( ) 2. anneligimi daha keyifli yasiyorum. Umarim siz de cok gec kalmadan 4 olma yolunda ilerlersiniz… Cunku dusundukce ertelemek icin bir suru bahane bulacaksiniz ve bunun sonu hic gelmeyecek sadece biraz cesaret onlara saglayacagimiz imkanlarda cok onemli ama beklemek ve ertelemek de cozum degil….Sevgiyle, saglikla kalin…. (Cok uzun ve karisik yazip yer isgal ettim ozur dilerim ama paylasmak istedim…)

    • Bilakis bence gayet güzel ve etkili bir yorum olmuş. Gerek yorumunuz ve gerekse düşüncelerinizi paylaştığınız için çok teşekkür ederim. Eşimle paylaşacağım yorumlardan bir tanesi de sizin ki olacak 🙂 Belirtmiş olduğunuz gibi geçen zamanla bulunan bahaneler belli ki hep doğru orantılı ama anne istemedikçe babanın istemesi toplamada ki sıfır ya da çarpmada ki bir gibi kalıyor 🙂

  34. ahhh… nasıl da dokundunuz içimde gizli gizli sızlayan yarama 🙂 ilk çocuk için nasıl heyecanlı nasıl hevesli karar verebildim de ikinciden nasıl ödüm kopuyor. bi kaza sonucu hamile olduğumu öğreniverirsem diye aklım çıkıyor. sonra da çok kızıyorum kendime. saçmalama kızım diyorum, farzet ki ikinci bir bebeğe hamile kaldın, o da senin bebeğin olacak… ve böyle böyle geçiyor şimdilik günler…
    oğlum 26 aylık. ilk aylarda hatta nerdeyse ilk 1,5 sene içinde yaşadığım zorluklar dün gibi aklımda. günlerimi ziyan eden postpartum depresyon… ve daha neler neler…
    bu aralar herkes “arayı uzatma, aman yaşın fazla geçmeden bi daha doğur, ikisi birlikte büyüsün, oğluna arkadaş gelsin” diyor anlaşmışcasına. ben gülümsüyorum sadece.
    eşim de şu an ikinci bir bebek için hazır görünüyor. yavaştan yavaştan ikinci bir çocukla ilgili cümleler kurmaya başladı. benim nabzımı yokluyor sanki. iki kardeş arasında 4-5 yaş olmasının iyi olacağını düşünüyor. ya da baskı kurmadığını hissettirmek için öyle diyor. ben? bilmiyorum…
    sanırım benim durumumu en basit anlatabilecek kelime şu: is-te-mi-yo-rum. istemeden hamile kalmak istemiyorum. hiç beklemediğim bir anda hamilelik haberi almaktan ödüm kopuyor. ikinci bir çocuğum olacaksa onu da oğlumu istediğim kadar fazla istemeliyim. adaleti taaa o zamandan kurmalıyım. ama bir yandan da… oğlumun kardeşsiz büyümesini içim istemiyor. kardeş sevgisini mutlaka tatsın istiyorum ve okul çağı gelmeden bir kardeşi olursa da iyi olur diyorum. kalbim ve beynim savaşta sanki… sanırım biraz daha zamana ihtiyacım var.

    • Tereddütlerinize en güzel ve özet cevabı yine siz vermektesiniz: “ikinci bir çocuğum olacaksa onu da oğlumu istediğim kadar fazla istemeliyim”. Gerisi bence boş ve dinlemeyin bile. Önce siz istemelisiniz ki her şey çok güzel ve mutluluk dolu olsun hem sizin ve hem de tüm aileniz için. Evdeki huzur, mutluluk budur benim kendime rehber edindiğim reklam sloganıdır. Aradaki yaş farkı genellemesini de düşünmeyin. Her şey kendine özeldir, kendine özgüdür. Yuvayı nasıl dişi kuş yapıyorsa, mutluluk ve huzuru da o sağlamakta. Bu nedenle ailenizin ve evinizin huzuru için sizin huzurlu ve mutlu olmanız gerekiyor. Bu nedenle haddim olmayarak istemediğiniz sürece 4 olmayın. Bu 3’lü çok güçlü şarkıları söyleyin hem de bağıra bağıra ve herkese inat 🙂

  35. biz kizimiz 1 yasina bastigi gun, kendisine insA hayat boyu eslik edecek kardesinin yolda oldugunu ogrendik..benim de esimin de birer kardesleri var..ama bana nedense “1 cok az” geldiginden hep cok cocuk hayali kurdum…kizimizin bebekligi uykusuz geceler disinda bizi cok zorlamadigi icin, “her cocugun ayni” olabilecegine inanarak da 2. hamilelik bizim icin supriz olmadi…ilk hamileligimde oldugu gibi “son ana” kadar calisarak ve kendim araba kullanarak doguma gittim..
    ilk dogumdan farkli olarak aklim hep kizimdaydi bu sefer…ikinci kizimi kucagima verdiklerinde once o tarif edilemez cosku seli, akabinde de buyuk kizim uzulmesin panigi kapladi icimi…simdi buyuk ablamiz 3 yasinda, kucuk hanim 16 aylik..cok ama cok zor gecti..kucuk hanim kolikti, aglamayi huy edindi, ablada ne kadar rahat ettiysek kucuk hanim bizi o kadar zorladi..beni depresyona sokmayan tek sey “calismak” oldu..cunku calismam lazim, kizlarim icin guclu olmam lazim-mutlu olmam lazim diyerek kendimi oyalaadim.
    evet hersey cok cok zordu, ama buyuk kizim kendisine birsey alindiginda “ama kardesime de alalim” dediginde, veya gittigimiz yerlerde “benim bir de kcuk kardesim var” diye anlattiginda, birbirlerine sarilarak cizgfilm izleidklerinde iyi ki yapmisiz diyorum…evde ses eksik degil, desibel hep yuksek ama olsun…
    gecen hafta kcuk hanimin dislerinden dolayi gece sanirim 10 kere kalktigim bir sabah esime “3.cocugu istedigim her an bana bu geceyi hatirlat lutfen” desem dr, burnuma yenidogan kokusu geliiyor..
    ikisi arasinda adil olmak icin ugrasirken ilgimizi 3’e nasil bolecegiz dusunemiyorum bile..ama kendimiz icin olmasa da kizlarimizin bu hakkini ellerinden almamaliyiz diye dusunuyorum….

    • Siz çalışırken çocuklarınıza kim bakıyor bilemiyorum ama çalışmak dediğiniz gibi çok önemli. Güçlü olmanın dışında kafanız belli bir süre için başka şeyler de düşünüyor olduğundan muhtemelen rahatlıyorsunuzdur da ve eve her dönüşünüzde özlemiş ve sıfırlanmış olarak dönüyorsunuzdur ki bence de bu çok önemli. Son paragrafınızdan bence siz 5’de olursunuz ve çok da güzel olur diye düşünüyorum 🙂

      • oncelikle cok tesekkur ediyoruz:-) ben calisirken 3 yildir bizimle olan bir ablamiz kizlara bakiyor..zaten buyuk hanim artik okulda, kucuk hanim da hasretle herkesin eve donmesini bekliyor…ablamiz da ben eve gelince kendi cocuklarina kavusmak uzere eve gidiyor, yatili bir yardimcimiz yok..
        ama ailemiz 5’lediginde zaten zor olan “calisan anneliği” sürdürüp sürdüremeyecğim konusunda ciddi tereddütlerim var, ki bu bambaska bir yazinin konusu olur…
        siz de insA “3’dük 4 olduk” demenin mutlulugunu tez zamanda yasarsiniz..:-)

        • Çok teşekkürler 🙂 Dilerim dileğiniz gerçek olur!
          Biz de 3 yıldır tek bir bakıcı abla ile devam etmenin şansın ve mutluluğunu yaşıyoruz (sırf onun için evimizi bırakıp kiraya geçtik 🙂 ). Siz de bu yönden şanslısınız . Kişisel fikrim ne olursa olsun çalışmaya devam etmeniz. Çalışmak her şeyden size çok iyi gelecektir. Kalabalık aile kulağa o kadar hoş geliyor ki!

  36. İçimdeki Dört Mevsim, yine tadına doyulmaz bir yazı yazmışsınız. Kaleminize sağlık… İçinizde 7 kardeş olan var mı bilmiyorum ama ne kadar muhteşem bir şey olduğunu anlatmaya kelimelerim yetmez sanırım. Bizim ev bir kreş, çocuk oyun kulübü gibiydi. Ben şimdi, 7 çocuklu bir annenin 1 çocuklu kızı, 9 çocuklu bir annenin 1 çocuklu geliniyim. Kalabalıktan da öte “kapkalabalık” bir aileyiz. çekirdek ailemizde 3’üz. Dört, beş olmayı istiyoruz biz de. Fakat istemek yetmiyor… Çocukluğumu düşündükçe, babamın ve annemin maddi yetersizlikleri geliyor ilk önce aklıma. Dört çocuk birden okula gidiyorduk. Şartlar zordu. Karadeniz’in küçük bir köyünde fındıkla geçimini sağlayan bir aileydik. Ama çok güçlü bir aile bağımız vardı. Anne ve babamızın birbirine olan sevgi ve saygısıyla sağlam temeller üzerine kurduk hayatımızı… Kardeş can’dır. 4 ablam, 1 abim, 1 erkek kardeşim var. İyi günde kötü günde, mutlulukta, üzüntüde… Her şeyde kardeş desteği, kardeş paylaşımı, kardeş samimiyeti gibi yok. Bayramlarda seyranlarda bir arada olmak gibisi var mıdır? Anılar, yaramazlıklar, çocukluk günleri masaya yatırılınca mutluluk doruğa çıkar. Ben böyle bir hayatın içinden gelen bir anneyim. Oğlum 3 yaşında… Kardeş istiyor. Eşim de istiyor bir çocuk daha. Ben de istemiyor değilim… Nasıl ve ne zaman olur, olur mu olmaz mı bilemiyorum… Bildiğim tek bir şey var: Oğlumun kardeşsiz kalmasını istemiyorum. Ben de sizin gibi bekliyorum…

    • Öncelikle güzel yorumunuz ve paylaştıklarınız için çok teşekkürler.Çok mutlu oldum.

      Nilhan – Küçük mucizem’in eşinin 6 kardeşi varmış. Benzer düşüncelerim sizin için de geçerli: Ne kadar şanslısınız. Ne anılarınız, ne maceralarınız, konuşacak ne kadar çok konunuz vardır. Her bir gününüz birbirinden renkli geçmiş ve geçiyordur. Tabii benzer düşüncelerim eşiniz için de geçerli. Sizin yavrunuzun yalnız kalma gibi bir durumu zaten olmayacaktır ama kimse de bir kardeşin yerini tutamayacaktır. Dilerim çok beklemezsiniz ve yavrunuz kardeşine bir an evvel kavuşur 🙂

  37. İkinci çocuğu düşünemeyecek olanlardanım. Fatma A’nın bahsettiği gibi… o kadar yalnız bırakıldım ki kbebeğim doğduğunda.. Henüz hamileydim, kayınvalidem bakıcı bulun benden size hayır yok dedi, üstelik kendisine annem gibi hürmet ederdim, aramız da iyiydi. Annemi kaybedeli zaten 10 küsur sene olmuştu. Bense bakıcı bile ayarlayamadan erken doğum yaptım ve bir anda kolik bir bebekle yalnız kaldım. Kızımın 40’ı çıkmadan, kardeşim evlendi, düğününe gidemedim, o da düğünü benim için erteleme zahmetine bile girmedi. kolik yavrum kucağımda ağlarken, apar topar ev işlerine yardımcı bir kadın buldum, kara cahil, aynı şeyi kırk kez söyleten bir kadın. Ona aylarca tahammül etmek zorunda kaldım, çünkü yeni birini arayacak gücüm yoktu. Kendi şehrimdeyim ama kimsem yoktu işte, kabus gibi. Bazı akşamlar eşim dizi seyretmek için salonun kapısını kapar, ağlayan bebeğim ve beni dışarda bırakırdı. Kayınvalidem 14 aylık bebeğimin bir kez bile altını değiştirmiş değil, sadece sever sonra gider, sanki bizim ev müze. Neyse, çok yakınıp sizleri bunaltmak istemem. Ama benim şartlarımda ikinci imkansız.. Sizlere en iyisini ve hayırlısını diliyorum.

    • Hayat evet her zaman toz pembe olmuyor. Keşke tüm hayatlarımız Türk filmi tadında, saflığında ve iyiliğinde olsa. Ama değil işte 🙁 Diğer taraftan siyah-beyaz da değil. Evet bazen siyaha yakın griler hayatımızı doldurabilmekte ve belki uzun da sürebilmekte ama bunun açık gri olacağı zamanlar da olacaktır.
      Nietzsche’nin bir sözü vardır: Beni öldürmeyen herşey beni güçlendirir. Her gün biraz daha güçlendiğinizi unutmayın.
      Dilerim kısa sürede her şey yoluna girer. Umarım beyaza yakın aydınlık günleriniz çok yakındır.

  38. Gülten Tüfekçioğlu

    merhaba,öncelikle paylaşımınızı çok samimi bulduğumu, gözlerim dolu,büyük bir keyifle okuduğumu söylemeliyim,kaleminize sağlık..iki ekek bebeğim var,biri 20 diğeri 3 aylik sürpriz kuzucuğu 🙂 eşim tıp doktoru ve çok yoğun iş temposuna rağmen akşamları ve pazar günleri çocuklarımızla çok ilgileniyor,annem emekli öğretmen ve 6 aydır bizimle yaşıyor,ihtiyaç duyduğumuzda babam bizimle,yani biz birden bire kocaman bir aile olduk..eşimle 3 yıl önce evlendik,bebekler geldi,biz çok aktif sosyal hayatı olan bir çift iken,ilk bebekle birlikte tabi ki kısıtlandık,ikincisi ile birlikte daha da kısıtlandık,ama farklı formüllerle oeski günlerimizi yaşıyoruz,daha çok evde arkadaşlarımızı ağırlıyoruz ve daha keyifliyiz 🙂 bazen eşimin bana gülüşünü yakalıyorum,biliyorum aklına ne geldiğini,benim sadece iki yılda nasıl duble anne olduğuma,ondan önce sadece kendi sorumluluğu var iken şimdilerde koskoca bir şirketi idare etmeme,son iki yılımın alışverişlerini bez ve ıslak mendile yaptığıma,zaman zaman kendimi unutuşuma vs..inanın bana hakikaten çok zor ve çok keyifli,şimdi uyuyan bebeklerimi ve eşimi izliyorum ve iyiki hayatımdalar diyorum :)onlar benim en kıymetlilerim, güzel haberlerinizi bekliyorum 🙂

    • Mesajınız ve güzel yorumlarınız için çok teşekkürler. Doktorluk olunabilecek en zor mesleklerden. Doktor bir baba ve 2 çocuk ile dengeli ve mutlu bir aile belki de 2 kat daha zor. Tebrik ederim sizleri. İkiz çocuk büyütmek gibi zor bir süreç. Buna karşılık dede ve büyük annelerin varlıkları ve yardımları sizler için büyük bir şans 🙂

      Gelişmelerden haberdar edeceğim kesin, yeter ki bir gelişme olsun 🙂

  39. Merhaba,
    Benim 9 ve 3.5 yaşlarına iki kızım var. İkinci kızım doğduktan sonra tam aile olduğumuzu hissettim. Kare as tamamlandı diye düşündüm. Ondan önce hep birşeyler eksik gibiydi. Ben de çalışan bir anneyim. İki çocuğumda kreş yaşına kadar bakıcılarla büyüdüler. Çok zorlandığım günler oldu fakat iyiki de varlar ben onlarla çok mutluyum.

    • Masalcigeldi’nin yorumunda benzer bir yaklaşım vardı: “Bir arkadaşım ikinci çocuğun denge getirdiğini söylemişti” Sizde de aynı durum var. Ne kadar güzel 🙂

      No pain no gain demişler, biraz zorlanmayı göze almak her halikarda gerekiyor sanırım ama önemli ve güzel olan fazlasıyla buna değiyor olması 🙂 Mesajınız ve yorumunuz için çok teşekkürler.

  40. Selamlar, henüz 59 günlük bi anne olarak yazıyorum. Lise yıllarından beri hayalim 3 çocuk annesi olmaktı. Şu an 31 yaşındayım ve bir kız annesiyim. Evet şu andada hayalim aynı. Eşimle hayatı eşit paylaşmadığımız halde. (Evin ve bebeğin sorumluluğu çoğunlukla bende). Hayalim gerçek olur mu bilmiyorum ama bi ikinci bebeği düşünüyorum. Yazınızdaki hassasiyet, incelik ve en önemlisi adalet duygusu nasıl derler takdire şayan… Haddim olmayarak söylüyorum nehri bazen akışına bırakmak gerekli. Fazla kontrollü olmamak gerekli BAZEN diye düşünüyorum.

    • Çok haklısınız 🙂 Yazarken değil ama yorumları okuyup cevaplarken bu kararı zaten bir şekilde aldım 🙂 Artık nehir tamamen kendi halinde 🙂 Karşılıklı bu etkileşim için her birinize ayrı ayrı teşekkürlerimi sunmak isterim.

      Dilerim hayalinize ulaşırsınız ki bence bu dönemde hala hayalinizi koruyabildiğinize göre kesin ulaşacaksınız da 🙂

      Güzel yorumlarınız için ise ayrıca teşekkürlerimi sunmak isterim 🙂

  41. hepsini okuyamadım ama düşüncelerimi iletmek istedim. biz de 4 kişiyiz. 2 kişi yattığımız yatağımızdan bel ve sırt ağrısıyla birlikte 4 kişi olarak kalkıyoruz.

    biz karı koca olarak sizin yazınızda bahsettiğiniz “fütursuzlardanız”. İki çocuğumuzu da planladık, ikisi de “bizim” istediğimiz zamanda dünyaya geldiler, çok da erken anne baba olduk biz. çocuklarımıızn arasında 3 yaş var. biz bebek yapmayı planlarken o planlarımızın tek bir cümlesinde dahi maddiyat sözkonusu olmadı. o zamanlar ben bankacıydım, eşim de hala muhasebe müdürü (yani maddi sorun-çözümlerin gayet içinde 2 insandık) ama para konusunu hiç düşünmedik, planlamadık, lafını etmedik. Tek düşündüğümüz 3 kişi olmaya hazır olup olmadığımızdı. ben kocamın bana destek olup olmayacağından emin değildim ve o da sanırım beni bir anne gibi hayal edemiyordu. tek endişelerimiz bunlardı yani. kim bakar, nasıl olur onu bile düşünemedik, tabii bu son yazdığımız 2.’de çok düşündük 🙂

    velhasıl bebek yapalım dedikten 1 ay sonra hamileydim. sonra oğlum büyüdü, 3 yaşına geldi ve bana kardeş yapmamış olmasını sürekli başına kaktığım annem hadi 2.’yi yapın dedi. belki gaza geldik, belki biz de içten içe istiyorduk, bilemiyorum ama bu bize çok hoş bir fikir gibi gözüktü. bu fikirle birlikte aklıma ilk düşen “acaba oğluma haksızlık etmiş olur muyum?” kısmıydı. sonra düşündüm de, kıskanmaması imkansızdı, anormaldi. onu benim gibi tek bırakmak, tüm imkanlarımı ayakları altına sermek ona daha büyük haksızlık olmaz mıydı? benim gibi, benim tabirimle “şu yalan dünyada sap gibi” mi kalsındı? oğluma bu haksızlığı yapamayacağımı düşündüm ve ona bir kardeş fikri içimize hemencecik sindi. konunun dillendirilmesinden yine 1 ay sonra kızıma hamileydim.

    zor ama imkansız değil ve bence üzerinde bu kadar uzun uzadıya düşünülmesi de saçma geliyor bana. maddi imkanlarımız şahane değil, bir evimiz bile yok, kiradayız ve doğumlardan sonra hep işsizdim. ama geçinebiliyoruz, çocuklarım okula gidiyor, mutlular. sabah hangisi uykudaysa diğeri onu öperek uyandırıyor. sofraya oturunca birbirlerini yemeğe çağırıyorlar. birine bir şey alırsan yanında bekleyip öbürüne de aynısından vermeni bekliyorlar. oğluma kızınca kızım abisini avutuyor, kızıma bağırırsam oğlum hemen onu başka odaya götürüp oyalıyor. bunlar benim hayatta ilk kez görüp ayran budalası gibi bakakaldığım şeyler. ben ömrümde hiçkimseyle bir şeyimi, eşyamı, duygularımı böyle paylaşmadım, bilmiyorum da nasıl yapıldığını.

    depresyon tedavisi görüyorum çünkü kocamın müthiş desteğine rağmen çocuklarla başetmek zor, sabır işi. ama çok mutluyum. kendimi artık yalnız hissetmiyorum. her şey yoluna giriyor, zaman her şeye çare oluyor.

    kusura bakmayın ben pek kısa yazamıyorum, hele ki konu kardeş olunca duygularımı paylaşmak istedim. hangi şartlarda olursa olsun bence 4 olma fikri çok sıcak, çok güzel, çok da faydalı bir fikir. dünyada kardeşliği tatmayan insan kalmaması dileğiyle, umarım her şey gönlünüzce olur.

    • Oldukça içten, doğal ve gerçekçi yazmışsınız. Burası benim blogum değil ama BlogcuAnne’nin hoşgörüsüne sığınaraktan iyi ki de uzun yazmışsınız demek istiyorum 🙂

      Mesajınız ve paylaştıklarınız için çok teşekkür ederim. Çocuklarınız ve birbirleriyle olan ilişkileri o kadar sıcak anlatılmış ki kendimi Emile Zola okuyormuş gibi hissettim. Bu arada bundan önceki yorumlarda da ifade ettiğim gibi artık düşünmüyorum, bekliyorum 🙂

  42. 2 kız bir erkek kardeşin en büyüğü olarak büyüdüm ve şuan tam 3 yaşında bir oğlum var ve bu sıralar bende bu konu üzerine yoğunlaşmış durumda olmama rağmen bizdede durum tam tersi eşim istemiyor, ve bu konuda çok fazla konuşmuyor ve zamana bırakıyoruz şimdilik… ama yazılmış olan tüm mesajlar kulağıma küpe oldu, teşekkürler dile getirdiğiniz için tüm bu duygu ve düşüncelerinizi…keşke eşimde dile getirebilseydi….

    • Çok teşekkürler 🙂 Babaların dediğim gibi düşünmeleri gereken bir çok şey var. Şimdilik tercih etmiyorsa illa ki vardır bir sebebi diye düşünüyorum ama anne isterse babanın yapacak çok fazla bir şeyi kalmıyor 🙂 Bekleyip görmek tabii en güzeli olacaktır …

  43. Sadece 2 yil hadi 3 olsun zorluklari degmez Bir omur boyu vicdan Azabina ve surekli cani siklan Bir cocuk bilgisayar bagimlisi televizyon bagimlisi yurt disinda yanliz yasamasam 3 cocuk yapardim hic Kimsem yok Burda esim ilgisiz ama hakkim yoktu kizimi kardessiz birakmaya kimseninde hakki yok cocuklarini kardessiz birakmaya ne Yani omrunden 2 yil feda olsun kizim Icin

    • Tüm hayatımız zaten çocuklarımız, çok haklısınız. Benim ya da eşimin bir kaç yılını zor geçirmesi aslında hiç önemli değil, önemli olan biz mutlu olmazsak çocuklarımızı nasıl mutlu edeceğimiz. Çözümler aslında aileden aileye göre değişecektir. Mevcut saptamalara ek olarak sizin de belirtmiş olduğunuz çocuk açısından da tüm bunları düşünmemiz gerekiyor ve her çocuk en az bir kardeşi hak ediyor. Ama denge, mutluluk ve huzur için annelerin bunu istemesi bence yine en öncelikle olan 🙂 Mesajınız ve yorumunuz için çok teşekkür ederim.

  44. Bizim de iki çocuğumuz var, aralarında 3 yaş var. Birinci de aynen eşiniz gibi neye uğradığımı şaşırdım ve çok yardım alıyor olmama rağmen depresyona girdim. Sonra herşey bir dengeye kavuştu ve ikinciyi de birinci gibi çook isteyerek yaptık. vee süprizz, ben gene depresyonlardaydım, hayatım gene altüst olmuştu, bütün dengeler yine yeni yeniden oynamıştı yerinden. üstelik bu defa vicdan azabı ikiye katlanmıştı, her iki çocuğa da yetemediğim duygusu beni yiyip bitiriyordu (bebeği emzirmeye vakit kalmıyordu, büyük kardeşle ise gezip dolaşmaya, oynamaya).İkinci doğumdan sonra yaklaşık bir sene geçti ama hala gülümseyebildiğimi söyleyemem, hayattan zevk alamıyorum. Ama çocukların birbirleriyle iletişimleri arttıkça çok mutlu oluyorum. Zamanla yine herşeyin bir dengeye oturacağını umuyorum. Anne babalar için çok çocuk zor ama kardeşler birbirleri için şanstır diye düşünüyorum. Onlar için doğru olanı yaptığımıza inanıyorum. İkinci çocukta tecrübeden dolayı çoğu şey daha kolay geliyor, stres az oluyor ama yine de güllük gülistanlık değil. Size ikinci için baskı yapanlar, doğumdan sonra ortadan toz oluyorlar. Hoş toz olmasalar da, bütün anneler yalnızdır (çok yardımcı olan harika bir eşim var ama annelerin duygusal yükünü kimse paylaşamaz bence) Size kararınızda kolaylıklar dilerim. Sevgiler

    • Depresyon! Beni artık en çok korkutan ve çaresiz bırakan kelime. İnsanın içindeki enerji yok olup gidiyor karşısında. Ben girmedim ama yazımda belirtmiştim eşim girdi. Benim enerjim tükendi ki onunkini düşünmek bile istemiyorum. Çok şükür şimdi kendimizce dengedeyiz ve çok mutluyuz 🙂 Yukarıdaki yazımdan da anlaşılacağı gibi ben bu kabusu tekrar görmek istemiyorum çünkü artık oğlum annesinin üzgün ve mutsuz olduğunu fark edebilecek bir yaşta. Ben dayanırım ama onun dayanmasını istemiyorum. Ne eşimin ve de oğlumun mutsuz olmasını istemiyorum. Mesajınızda ikinci istediğinizi yazmışsınız. Sonrasında başınıza gelenler de o kadar da kolay başımıza gelebilecek şeyler ki kendi adıma daralmadığımı söyleyemem. Ne komik sizin yorumunuz en azından şimdilik gelen son yorum ve beni tekrar başlangıç noktasına geri götürdü 🙂 Tamam kardeşler birbirleri için şanstır gibi çok güzel bir yorumunuz olmuş ama içimdeki endişe hala devam etmekte. Belki de bekleyip tüm işleri oluruna bırakma ve sonrasında her türlü şeyi kabullenme ve gerekirse çözme yine en iyisi olacak 🙂 Hayat zaten biz onu planlama çalışırken başımıza gelenler değil mi? 🙂 Mesajınız ve paylaştıklarınız için çok teşekkür ederim.

  45. Defne hanim sizinle ozelde konusabilirmiyim face Book hesabiniz varmi iletisime Gecmek istiyorum sizinle

  46. Merhaba. Bende 2. çocuk fikrinde gidip gelmekteyim kızım 5 yaşında ve biz beş yıldır yastık yüzü görmedik. Anaokuluna başladı bu yıl ortalama 3 aydır uykusu düzene girdi. şöyle deliksiz 5 saat uyuyabilmek ne güzel şeymiş meğer. Bütün bunları düşününce 2. çocuk gözümü gerçekten korkutuyor. Ama kardeşsiz kalmasına da gönlüm elvermiyor bu arada yaşta geçiyor tabi insanın tahammül sınırlarıda zorlanıyor bu yazıları okuyunca kızıma karşı suçluluk hissetmeye başladım ne zor bir süreç. Eşim de çok istiyor 2. çocuğu ama ben beş yıldır hapis hayatı yaşıyorum neredeyse herkes için herşeyin hayırlısını versin Allah.

    • 5 yıl sonra yeni yeni düzene girmiyor olması gerçekten de zor bir dönem geçirdiğinizi gösteriyor. Bazen işi oluruna bırakmak en güzeli ve en kolayı aslında 🙂 2.yavrunuzun belki de uykuyu çok sevebileceğini göz ardı etmemelisiniz 🙂 Dediğiniz gibi her şeyin hayırlısı …

      Mesajınız ve paylaşımınız için çok teşekkürler …

  47. merhabalar,
    yazılarınızı fırsat buldukça okumaya çalışıyorum.bugün anneler günü ve ben tek başıma oturmus sizin yazılarınızı okuyorum.benimde iki oğlum var Allah cümlemizin evladını korusun.önceleri bizde tek çocuk diyorduk .8 yıl aradan sonra baktık ki oğlum kardeş istiyor” tamam gelsin” dedik.biraz geç geldi bizim ufaklık abisiyle arasında 12 yaş var.çok güzel bir duygu.kardeş hakkındaki düşüncelerinizi okurken gözlerim doldu.üç kardeşiz ve hiç yalnız kalmadık.inşallah kalmayızda. eşinizi, evliliğinizi,oğlunuza olan sevginizi okadar güzel dile getiriyorsunuzki okurken kendimi buluyorum.teşekürler…

  48. merhabalar, yazınıza tesadüfen denk geldim. Benim 6,5 ve 4,5 yaşında iki oğlum var. Yukarıda bir hanım doğumdan sonra çok yalnız kaldığından bahsetmiş. Evet ben de iki doğumumda da yalnızdım ve 2 doğumumda sezeryanle oldu. Ama hiç bir zaman bunları dert etmedim evet yalnızdım ama belki bir sürü yardımcıyla 1 çocuğa bile bakamayanlara nazaran da bir o kadar mutlu ve güçlüydüm. Çocuklarımın bana bir anneciğim demeleri bütün sıkıntılara değer diye düşünüyorum. Belki özel okullarda okuyamayacaklar ama onları seven bir ailede büyüyecekler. Nice kolejlerde okumuş ama Anne Baba sevgisi görmemiş çocuklar var. O yüzden ne para ne de çekilen zahmetler engel olmamalı çocuk sahibi olmaya. Biz olmak budur zaten ben olmaktan vazgeçmek….