54 Yorum

Adam olmak ama insan olamamak

Görümcemler burada son 10 gündür. Onlarla kah bizim evde vakit geçiriyoruz, kah İstanbul’u geziyoruz. Dün Beyoğlu’ndaydık mesela. Red Kit İstanbul’da sergisine gittik (pek beğendik, tavsiye ettik)

Dönüşte metroya bindik. Üç yetişkin, üç çocuk şeklindeyiz. Çocuklardan ikisi 6 yaşından küçük, yani ücretsiz yolculuk yapıyor. Neyse, bindik metroya, tam da kalabalık olduğu saat. Her birimiz çocuklardan birini yapıştırmışız elimize aman kaybetmeyelim diye. Trene girer girmez oturduk birer koltuğa. Çabucak doldu tren.

Deniz ve yeğenim Sara benim yanımda oturuyorlar; görümcem, eşi ve diğer oğlu karşımızda. Tam kapılar kapandıktan sonra bir adam yaklaştı yanıma, çocukları işaret ederek “Şunları sıkıştırır mısınız?” dedi. Anlamadım. Daha doğrusu anladım da, bir daha anlatsın istedim.

“Çocukları çeker misiniz, ben de oturayım!” dedi. Ama öyle kötü bir ses tonuyla, çirkin mimiklerle, yüzüme bile bakmadan söyledi ki… Şaşırdım, çekiştirdim çocukları yanıma doğru. Söylendim de bir yandan, “İnanılır gibi değil” şeklinde…

Oturdu adam. “Siz bunlar için para ödemediniz herhalde di mi?” dedi. Hala BUNLAR diyor, sanki poşet.

“Hayır,” dedim, “6 yaşından küçük oldukları için ödemedik.”

“Sanırım anlatabildim” dedi, muzaffer bir edayla… “Çok iyi anlattınız” dedim, anlayana sivri sinek saz dermişçesine…

Ama aslında anlatamamıştı. Anlamamıştım yani. Derdi neydi ki bu adamın? Ödemem gereken bir şeyin parasını ödememiş değildim ki… 6 yaşından küçük çocuklar ücretsiz yolculuk yapıyorlar, özellikle sordum görevliye. Ben ne yapayım? O çocuk ücretsiz seyahat ediyor diye koltuk hakkı mı yok? 20 kiloluk çocuğumu kucağıma mı oturtmak zorundayım? Ya da ayakta mı seyahat ettireceğim? Ya da ben sıra bekleyip trene önce bindiysem, sırf çocuğum ücretsiz yolculuk yapıyor diye onu oturtup kendi yerimi bu adama mı vereceğim? “Çocuklu yolculara” yer verme olayını geçtim, centilmenliği bir kenara bıraktım, görgü kurallarını son durakta indirdim. Bu kadar sevgisiz, bu kadar sabırsız, bu kadar anlayışsız nasıl olabilir insan?

Büyükşehir mi insanları bu hale getiriyor? İnsanların içindeki insanlığı boşaltıp görüntüde “adam” olmaktan ibaret yapıyor? Yoksa bu kişi adam-olmuş-ama-insan-olamamışlardan mı?

Merak ettiğim bir başka şey de, bu insan kılığındaki adam benim iki çocukla yalnız seyahat ettiğimi düşünüyordu. (Karşımda görümcem ve -Amerikalı- eşi vardı ancak olayın farkında değillerdi) Bu adam sanki pis bir şeyden bahsedermiş gibi ŞUNLARI çekin dedi çocuklarım için. Yanımda kocam olsa bu şekilde davranabilecek miydi bana? “Şunları çekin de oturayım!” diye diklenebilecek miydi? Yoksa beni muhattap almayıp, kocama dönüp “Biraz yer açabilir misiniz, ben de oturayım” mı diyecekti?

Yoksa onun da “erkekliği”, birçok erkeğinki gibi, yalnız kadınlara mı geçerliydi?

54 yorum

  1. keşke sıkıştırmasaydın çocukları Elif. bu adam olamamış insanlar kendileri otururken bir yaşli bindiğinde kalkıp yer vermeyen pisliklerden başka bir şey değiller. ben minibüse fln Kuzey’le bindiğimde şoföre baştan söylüyorum, “parasını verdim kaldırmam çocuğu haberin olsun” diyorum. çok iğrençler çok!

  2. Elif’cim çok talihsiz ve sinir bozucu bir olay yaşamışsın. Yanlız bu kadar sakin nasıl kalabildin orayı anlamadım. Ben o adama ne yer verirdim ne de birşey yapardım, üstelik ağzıma geleni de söylerdim. Hiç kimse benim çocuğuma o şekilde hitap edemez. Kaldı ki terbiyesizlik yapan kendisi. Keşke bir iki çift laf etseydin.

    • Benim böyle zamanlarda basiretin bağlanır, sonradan “keske söyle deseydim, böyle deseydim” derim. Ama ondan da öte, bazı insanların insansizligi beni öyle şaşırtıyor ki ne desem anlatamayacakmisim gibi geliyor

      • :)) insanın bazen yuh bu kadarıda olmaz diye gercekten basireti bağlanıyor. Zaten lafını söylesende ağız dalaşına girmekten başka hic bı ise yaramıyor ki daha cok sinirleniyor insan ve kendine yakışmayani da söyleyebiliyor. Butun gunün sınır bozukluğuyla geciyor. Ben evden çıkmadan kapıyı kitlerken dua ediyorum. Allahım kötüyle , cahille karşılaştırma diye. İstanbulda her türlü insan var çünkü

      • Sen de haklısın benim de basiretimin bağlandığı çok zaman oluyor. Özellikle yaşadığın tipte ki olaylar yanlız kaldığında daha da sinir bozucu oluyor. Etraftan bir allahın kulu yardımcı olmaz laf etmez maalesef….

  3. çağla ile çiğdem

    ben olsam yer falan vermezdim. “onlar çocuk siz onlardan daha dirayetlisiniz bir yetişkin olarak. ayakta pekala durabilirsiniz,” falan derdim. yok susamıyorum çocuklara laf edenlere… ben de haftasonu şehir kız kardeşim eşi ve 26 aylık kızımla plaja gittik Çeşme’deyiz. kızım bir süre sonra çok huysuzlandı. ağlama krizine girdi. ben de bir türlü susturamadım ama bayaa mahcubum esasen, çünkü millet kalabalık, dolu sahil. kızkardeşim denizden çıksada arkaya bir yere götürsem uyutsam die aklımdan geçiriyorum. tam da bu sırada beyaz saçlı babam yaşlarında yani 60lı yaşlarda bir amca çıkıp diyorki “yeter artık buraya dinlenmeye geldik…susturamadın bir”… ben yerin dibinde o sırada. ee napiim ben sanki durumdan çok hoşnutum. döndüm dedim ki bişey demenize gerek yok, ben zaten mahcubum, kardeşim denizden gelsin başka yere götüreceğim zaten” dedim :( insanlar gerçekten çok kaba ve anlayışsız…..

  4. Bu tip insanlar emin ol her yerde ve ne yazik ki her zaman da olacaklar. Bazen bos animiza geliyor ya da nutkumuz tutuluyor, tepki veremiyoruz. Sonrasinda da yukarda senin yaptigin gibi hayiflaniyoruz. Ben de anlamakta zorluk cekiyorum bu tip davranan insanlari. Hatta cogu zaman süpheleniyorum; acaba “düsünerek” mi hareket ediyorlar, diye. Ya da gercekten düsünme yetileri var mi, diye.

    Yollarda, otobüste, metroda, durakta, parkta, alis-veris merkezlerinde, orda burda; her yerde o kadar cok, degisik türde insanla karsilasiyoruz ki. Cogunu almiyor benim kafam. Bazi insanlar nasil bu kadar sig, bencil, düsüncesiz, ahlaksiz, terbiyesiz…vs vs olabiliyorlar diye. Nasil`ini hala bilmiyorum ama olabiliyorlar iste.

    Sanirim bizim bu gibi durumlarda yapmamiz gereken kendi terbiyemizden ödün vermeden ve nutkumuzun da tutulmasina izin vermeden bir sekilde tepkimizi “insanca” belli etmek. Ha anlar, anlamaz; o onlarin problemi. En azindan biz, olay gectikten sonra, kendi kendimizi yemeyiz; “Nasil oldu”, “Neden tepki vermedim”, “Keske o an söyle yapsaydim”, diye…

  5. Of Elifcim of, Erdeme hamileyken işe hep metrobüs ile gidip geliyordum ve doğuma iki hafta kalana kadar da çalıştım.. ve bu süre içinde hamile olduğum için 3 kişi (yazıyla sadece üç) yer verdi metrobüste bana biliyor musun ? ve her seferinde nasıl bir dünyaya çocuk getiriyorum ki ben diye düşündüm durdum…

    • amanın yalnız değilmişim, 6 aylık hamileyim çoğunlukla ayakta eve gidiyorum. kendimden şüphe ediyordum anlaşılmıyo mu hamileliğim diye. bir de şöyle bir tespitim var bana yer verenler hep orta yaşlı erkekler. kadınlar ve gençler kesinlikle vermiyor.

    • otobüs basamağında bile gitmişliğim vardır. bir defasında sadece yaşlı bir amca yer vermişti ve benim karnım burnumdaydı. insan olmak bu kadar zor anlayacağınız :)

      • Maalesef okuzler her yerde okuz ve yasla da bir alakasi yok. Ben 7 aylik hamileyken ucakta adamin biri koridorda yanindan koca gobegimle gecmeye calisrken bana esek gibi ‘woh woh’ dedi, ‘affedersiniz size yol vereyim’ diyecegine. 60 yasinda adam ama insan olamayanlardan. Ben de Turkce ‘Allah belani versin’ deyip gectim yanindan.

        • Bak sen yazınca hatırladım, hamileyken dolmuşta bebekli bir bayana yer vermişliğim vardır, kimse kalkmadı, dayanamadım ben kalktım.. Peki kimse utandı mı bu durumdan ? hayır tabiki.. utanacak olsalar oturmuyor olurlardı..

    • Ben işe metro ile gelip gidenlerdeniz. Haklarını yiyemem şimdi bir ikinin haricinde genelde yer veren oldu bana. Ancak bir tanesini hiç unutamıyorum. Tam önümde altmış yaşlarında bir hanım yanında da gencecik bir kız diğer yanında da genç bir erkek vardı. Yaklaşık 3 (bu arada ilk durakta binip son durakta iniyorum) durak sonra yaşlı kadın dedi ki “kızım ben rahatsız oldum artık oturmaktan lütfen gel otur”. Kalkmaya yeltendi teşekkür edip oturması için ısrar ettim. Ama yanlarında ki yüzlerini yerden bile kaldırmadı. Hamile olduğumu görüp direkt kafalarını indirdiler. Artık gençlere bu tip şeylerin öğretilmediğini düşünüyorum. Anne-baba ve eğitmenler bile duyarsız davranıyor. Büyüğe, küçüğe saygı kalmadı. Utanmasalar yaşlıların kolundan kaldırıp kendileri oturacaklar.

  6. Akına hamıleyken bir güruh erkekte asansorde benı çiğniyordu bu metro olayları hep mi böyle bahtsız:(

  7. Böylesine kaba bir adama yer vermeye ne gerek var, hem terbiyesız hem de densız! Ne yazık kı toplum bunlardan öyle çok ki! Susmaktan, kibarlıktan ne anlar bu insanlar! Okurken bile kızıyorum :(

  8. Elif’cim ben olsam o adama hayatta yer açmazdım. Ne münasebet çocukları sıkıştıracakmışsın. Bir de devletin sana tanıdığı ücretsiz seyahat hakkını nasıl sorgularmış. Sabah sabah sinirlendim çok. Ayıp ayıp kadın erkek değil önce insan olsunlar!!!

    • Ben de bubu düşünüyorum ya, sonuçta belediye o parayı verince taşıta binip oturacaksın demiyorki, yer varsa oturur, yoksa ayakta durur.. Çocukları sıkıştırmak ise insanlık dışı.. düşündükçe sinirleniyorum..

  9. Bi soylesisinde ece temelkuran, siz ne zaman bu kadar zalim oldunuz? Demisti…bu adam bana bu sozu animsatti gene, adamdaki mantik, parayi veren dudugu calar…

  10. Merhaba,

    Yıllar önce henüz altı yaşındaki yeğenimi sirke götürmek istemiştim.
    Dolmuşla gitmemiz gerekiyordu.
    Ben özellikle dolmuşum ilk durağına gidip, özellikle iki kişilik yer bulup ve özellikle o yaştaki yeğenimin parasını ödemiştim.
    Sırf kucağıma almayayım diye (hem bir gece önce ateşlenen çocuk rahat yolculuk etsin diye, hemde zaten istesemde kilosundan ötürü taşıyamayacağım için)

    Dolmuş yavaş yavaş dolmaya başladı, ayakta insanlar dikiliyor, derken sırtında sazı olan bir şahıs ve arkadaşı bindi.
    Bir süre geçtikten sonra bana çocuğu çocuğa almam gerektiğini, bu kadar insanın ayakta dikildiğini söylemeye başladı.
    Bende kendimce geçerli nedenlerimi en nazik ve ezik sesimle sıralamaya başladım.
    Sırf bu yüzden ilk durağa gittiğimi, parasını ödediğimi v.s. v.s.
    Ama adamın anlamaya niyeti yoktu, ısrar ettikçe etmeye başladı.
    Ben anlatmaya devam ediyorum, tüm dolmuş bizi dinliyor.
    Yanımda ki çocuk korkuyor…
    Bu sırada kendi tam kapının ağzında dikiliyor ve sazı sırtında asılı,
    basamaktan çıkan insanlar ilk onun sazına çarpıyor, zoraki geçmeye çalışıyor,
    bu ne kenara çekiliyor ne geçenlere yol veriyor.
    Bende baktım olacağı yok, dedim ki;
    ‘sizin sazınız bu çocuğun boyundan büyük, üstelik sırtınıza takmışsınız kaç kişilik yer kaplıyorsunuz, üstelik geçenleri engelliyorsunuz siz onun için para verdiniz mi?’
    afalladı, kendini savunmaya çalıştı alakası yok falan demeye başladı.
    Meseleyi dolmuş şoförü ‘bayan parasını vermiş oturtmuş çocuğu’ diyerek kapattı.
    Ama benim bir günümü mahvetti bu gereksiz konu ve toplu taşıma araçlarına gönül rahatlığıyla binemem hala, çünkü her bindiğimde mutlaka bir olay çıkar canımı sıkan.

  11. Ben de keşke yer açmasaydın, hatta bunlar dedikleriniz çocuk vs deseydin, sen ki haklarını savunursun nasıl susabildin diyecektim ki yorumları okudum ve evet hepimizin bazen basireti bağlanıyor ve sonra şunu deseydim diyoruz.
    Bu ara benim verip veriştirme tınmama günlerim:
    Geçen hafta marketin önüne park edecekken baktım yere engelli işareti çizmişler. Ben de arabadaki 3 yaşındaki çocuğumla kenarda yer boşalmasını bekliyordum. Birden kadının biri çıkıp o yere park edince kendimi arabadan atıp kadının yanına gittim ve kadını kibarca “görmediniz” herhalde diyerek uyarınca, kadın bana lafla saldırdı. Ben de önce açıklamaya çalıştım ama dinlemedi ve hatta koşar adımlarla uzaklaştı. Üstelik markete gelmemiş, karşı apartmanda oturuyormuş. Bir de bu hakkıymış gibi ben burada oturuyorum dedi. Kadın kaçınca bağırmaya başladım. Bana “sen özürlü müsün” dedi ve ben de “asıl sen zeka özürlüsün” dedim.
    Sinirden titremeye başladım kadının sileceğini kaldırdım. Bağırmaya devam ettim hayvan vs diye en azından millet uyansın, varsın bana deli desinler. Neyse güvenlik görevlisi ile görüştük. Adam malesef yönetim de çok tınmıyor dedi. Ama market çıkışı arabama gelip merak etmeyin zabıt tuttuk, bir daha park edemeyecek dedi. Umarım işe yaramıştır. Facebook hesabımda da yazdım ki, ne olur boşver demeyelim diye…
    Bu kadına ne denir çifte kul hakkı yedi. Hem marketin müşterilerinin, hem engelli vatandaşların…

  12. ümmühan(KIZIM VE OĞLUM)

    kızıma hamileyim.ve hamile olduğum her halimden belli.bi hanım yanında oğlu ben ayakta hanımın umrunda değil.rica ettim ben parasını verdim dedi. peki dedim. bu çocukbüyüyünce size saygı duymazsa sakın şaşırmayın dedim.herşey para mı?
    Sizin durumunuzda o kişinin uslubu yanlış.parası verilmeyince poşet mi oldu çocuklar :) fakat toplu taşıma araçlarında dikkat etmek lazım siz görümcenizle otursaydınız .eşi de yalnız otursaydı ila ki yanına biri gelir ve otururdu.siz de rahatsızlık duymazdınız.
    tabii bu benim düşüncem ama iki çocukla ben de toplu taşıma araçlarına binmeyi sevmiyorum.

  13. Elif sana kesinlikle katılıyorum. Ne söylesen anlatamazsın. Anlayacak zihniyette bir İNSAN bunu asla yapmaz zaten. Ben de aynı şeyi yaşasam sanırım aynı şekilde davranırdım, çünkü sen bir iki laf etsen o saygısızlığı ve terbiyesizliği büyütecek daha da çirkinleşecek. Öyle görmüş, öyle öğrenmiş maalesef. Sen ise haklı olduğun halde, onca saygısızca lafı duymakla daha da sinirlerini bozacaksın. Ve bunlardan öyle çok var ki.. Tahammül etmek gerçekten çok güç..

  14. Maalesef sayilari gunden gune artan “buyuksehirin yontamadigi xxxxx, sehir hayatini da zehir eden xxxxxler”. Herkese yorgun, herkes stresli, sicaktan. calismaktan cok cok yorulduk ama “Bu kadar sevgisiz, bu kadar sabırsız, bu kadar anlayışsız nasıl olabilir insan? (Bence insan demeyelim insan kiliginda gezen yaratiklar.)
    Ve de maalesef ki: “erkekliği”, birçok erkeğinki gibi, yalnız kadınlara mı geçerli…..1) Esiniz olsa oyle konusamazdi. Kavga cikar korkusuyla. 2) Normalde daha anne-cocuk dostu bir toplum olsak “Koca adam cocuklarin yerini istiyor diye olay olurdu…ama maalesef parasiz bindi diye olay ondan yana sonlanirdi, hersey paraya indirgenmis toplumumuzda… Nasil ki hamileler, engelliler, yaslilar icin yer reserve edimesi gerekiyorsa, 1.5 kisilik koltuklar yerlerde cocuklu anneler -babalar icin ayrilabilir. Ama o medeniyet ve refha seviyesine gelene kadar ya da velev ki gelemedik biraz özumuze, geleneklerimize donsek insanligimizla, sevgimizle herseyi cozeriz. Ama bencililik, kabalik en basta giden meziyetimiz olmaya basladi…

    not: Dolmuslar da uygulama farkli. parasi odenince hic seslerini cikaramazlar.
    Bende araba koltugu (maxicosinin sepetiyle) oturmus 2 koltuk parasinida vermis. sakin ola bebegi kucagina al falan deme demistim. ….ama belediye otobuslerinde uygulama zaten cocuklar ucretsiz gider, ama guvenlikleri icin de oturtulmalari gerekir yonundedir. Yoksa kimse 2 liranin pesinde degil zaten!!! adama 2 lira+ 2 lira da bahsis verip al rahatladin mi deseydiniz keske!!!!

    Ya da yaniniza oturunca ” imdat bu adam beni eliyle taciz ediyor bu adam bana dokunmaya calisti vs.“erkekliği”, birçok erkeğinki gibi, yalnız kadınlara mı geçerliydi?s…diye ortaligi ayaga kaldirip, adami Linc ettirseydiniz keske”.

  15. ‘sıkışın yavrum ŞUNA yer açalım’ derdim ben.

  16. Ya çocuk sahibi olup da başkalarının çocuklarına tahammül edemeyenlere ne demeli? Anne baba olup çocuk sesine, ağlamasına laf sokan çok insan var ve ben bu insanların ebeveynliklerinden şüphe duyuyorum.

    • Ben de… çocukları bu kadar rahatsız edici bir unsur olarak gören bu şahıslar, bir zamanlar kendilerinin de böyle çocuk olduğunu hiç düşünmüyorlar.
      Ayrıca karnı burnunda bir kadına yer vermeyenlere de ne denilir bilemiyorum. Ben çocuksuz bir kadın olarak saygıdan öte “bir gün benim de başıma gelir” korkusuyla bile o hamile kadına yer veririm. Biraz insan olmak lazım.

  17. gökçe tuna taygun

    halk ulaşım araçlarında yanımda çocuk olsun olmasın benzer durumları ben de yaşıyorum. dikkat ediyorum da eğer başım kapalı değilse hatta bluzumun yakası biraz açıksa falan ne mümkün yer almak ya da aldığım yerde rahat oturmak :( hatta 7 aylık hamileyken ayakta gittiğimi bilirim. konuyu dağıtmak istemem ama bu toplumda yalnız ya da değil KADIN olmak gerçekten zor!
    tekrar geçmiş olsun elif hanım…

  18. Elif böyle tipler(Diyorum çünkü çok kızıyorum!) malesef heryerde var.Senin başına gelenin aynısı ben Eskişehirde tramvayda iken 2 çocuklu bir babanın başına geldi.Ama bu seferki çok da yaşlı olmayan,kokone diye tabir edebileceğimiz bir bayandan ağır tepki geldi.Bende arka taraflarda otururken haksızlığa dayanamadığım için bağırdım,adamı savundum,ne yapsın yani,iki çocuğuyla gibi sözler söyledim.İnsan acayip sinir oluyor :(Ha birde takip ettim kadını,bir durak sonra inmez mi!!!Allahım ya sabır dedim.
    Buna benzer bir kadının yaptığı olay bende de var.http://elavebiz.blogspot.com/2010/01/esparkta-tuvaletteki-saygisiz-kadin_16.html

  19. Suzan Yilmaz Uyanik

    bahsettiginiz konu her acidan cok uzucu.sanirim bir de ortada cocuklarin buyuklere duymasi sart!! olan saygi konusu var. Adam demis ki ‘bunlar adam mi yahu.ben varken oturmak onlara mi dusmus’
    Benzer bir olay yurtdisinda benim basima gelmisti.bu sefer karsimdaki de cocuklu bir kadindi.onun cocugu 2 yaslarindaydi.bense bir elimde kizim(o zaman 5),bir elimde oglum(o zaman birkac aylik) ve arabasi ve cantalar vs ayaktaydik. Kadina bize yer acip acamayacagini sordum.o da cocuguna sordu ‘yer vermek ister misin’diye. Kizi ‘hayir’ deyince kadin bir daha yuzume bakip muhatap bile almadi beni.
    Sanirim boyle durumlarda iki tarafli degerlendirmek gerekiyor. Gonul razi edildiginde ( en azindan bizler), haklarimizdan feragat etmekte bir sikinti duymuyoruz. Ama gonul rizasi ile :)

    • Çocuklarımıza özgüven verelim tamam da, bu kadar kopuk olmak da bana göre doğru değil.

      Ben olsam o çocuğa “yer vermek ister misin?” diye sormak yerine “yer verelim” diye telkinde bulunurdum.

  20. Arkadaslar yasadiginiz olaylarla verdiginiz orneklerde bazılarınız parasını verdigi cocuğu kaldirmadiginda hakli olduğunu söylemiş bazılarıniz ise çocuğunu kaldırmadiği icin kisiyi hatalı gormuş.
    Bence once cocugu bir birey olarak gormekle başlarsak hersey daha iyi oturur. Kadin parasını vermiş yanına yavrusunu oturtmuş. Kimsenin kaldırda ben oturayım demek hakkı yoktur. Boş minibüsü bekleyerek bu olayı halledilmeli.Annem de geçenlerde böyle bir olay anlattı . Ben annemi haksız gördüğümü söyledim. Annecim baktın dolu minibüs binmeseydin dedim. Çünkü kimsenin kimseye ne yapacagını söyleme hakkı yok bence.
    Ben yaşlı, hamile ya da cok kilolu kimi görsem hemen kalkardim. Hic bir zaman yer vermemezlik yapmadım yolum cok uzak olsada. Ama kalkıp ‘bana yer ver diye ‘ duydugum olaylar bana itici geliyor. Çünkü bu ZORUNLU bir olay degil .B u insanın yetistirilmesiyle, insanlığıyla, o anki ruh haliyle vs alakalidir. . Once kendimizi de düzelterek bişeyleri değiştirmeye çalışalım . Kimse Bana yer vermedi ben de vermiyim dememek lazim.Güzel iyi huylu bencil olmayan cocuklar yetiştirelim inşallah bu dünyaya sevgiler

  21. Neredeyse 9 aylık hamileyken metroda ve otobüste kimse bana yer vermediği gibi, bir de üstüne üstlük yanımda boşalan yeri, beni iterek “kapıyorlardı.” Ben de birşey diyemeyip, içten içe sinirden patlıyorum. İstanbul’dan nefret etmiştim. Söylesem ne olacak? Arkadaşım söylenince cevabı yapıştırmışlar, “hamile hamile ne çıkıyorsun sokağa?” diyerek.

  22. Karnım burnumda kaç kez metroya bindim… ve bana yer verilen binişlerimi parmakla sayabilirim… bana yer verenler gençler ya da erkekler değil, bildiğiniz orta yaşlı hanımlardı. hamile bir kadını sadece onlar anlayabiliyorlardı sanırım… yazıyı o günlerimi hatırlayarak okudum…

  23. merhaba elif, ben sana daha enterasan bişeyden bahsedeyim hemen;ben 22 yaşında çalışan genç bi kadınım.çocuğum çoluğum da yok,bebekleri olan kuzenim seni çok takip ettiği için bende alışkanlık oldu o yüzden sürekli takipteyim:) geçen gün üsküdarda minibüse bindim.koltukların hepsi dolu değildi,oturdum hemen bi koltuğa.2-3dk sonra dolmaya başladı ayakta 3-4kişi vardı.biride yaşlıcana bi amca(!)ydı.bende gideceğim yer zaten yakın,yaşına hürmeten dedim yerimi verdim.hiç sesini çıkarmadan oturdu yerime.burda ses çıkarmadı derken teşekkür etmedi demek istiyorum yani.neyse o oturdu ben onun başında ayakta duruyorum derken benim yaşlarımda türbanlı bi kız bindi minibüse.olay burda koptu zaten.kalktı gel kızım otur dedi o kıza.benim az önce yaşına hürmeten ona verdiğim yeri şimdi ben yaşlarda türbanlı bi kıza verdi.okadar sinirlendim ki.resmen şahsıma hakaret etti.çünkü o kızın muhafaza etmesi gereken bişeyler vardı ona göre.ayakta gitse maazallah taciz edilirdi falan,ben zaten çoktan haketmiştim tacizi.gözümün önünde kızda ses çıkarmadan oturuyordu ki müsaade etmedim.EVET etmedim!çünkü çok kızacaktım kendime eğer sessiz kalsaydım.-noluyo yaa az önce ben size yaşınıza hürmeten verdim yerimi,benim namusum daha mı değersiz onun kinden de benle akran kıza veriyosunuz şimdi yerinizi.yada gençleştiniz mi yoksa 2 dakkada.dedim.kızda tam oturmak üzereydi ben böyle konuşunca oturmamıştı; -çekil çekil madem gençleşti beyfendi ben oturucam dedim.kız indi minibüsten adam ne diyeceğini şaşırdı dona kaldı minibüstekilerde öyle.sinir harbi içinde oturdum yerime gittim gideceğim yere kadar.bu başka bi boyutuydu böyle kişiliğe saldırıların.bilin istedim,bende bunu yaşadım.çok tatsızdı ama bu zihniyet dolaşıyor bu ülkenin sokaklarında.

    • helal olsun ilke hanım, benim de epey bir yıl önce başıma gelmişti aynı şey. hem de o zamanlar ülkemiz bu kadar muhafazakar değil, amca gitti kendisine verdiğim yeri türbanlı bir kıza verdi. Maalesef ben daha çok gençtim, hep içimde kalmıştır.

    • Ayy gercekten sinir bozucuymus ya!! Benim arkadasım anlatmıştı. Bı minubuste öğretmenini i görüyor kalkıyor saygıdan yer veriyo. Öğretmenin yanında da torunu var. Öğretmenimiz arkadasim yasindaki torununu oturtuyor koltuğa:)) ne sınır bisi

    • aynı olay benimde başıma gelmişti yıllar önce ama ben donup kalmıştım…
      söyleyemediklerimi söylemişsiniz,bravo size.

    • Ağzına sağlık ya ne güzel vermişsin payını… terbiyesizler..,

    • Ne kadar terbiyesiz ve saygısız bu insanlar! Sessiz kalmayıp ağzının payını verdiğiniz için sizi çok takdir ettim, sizin tepkinizden sonra o adamın yüzündeki ifadeyi görmek isterdim doğrusu içimin yağları erirdi :))

  24. Doktor kontrolune gidiyordum annemle hamile oldugumda baya bi belliydi minibuse binmistik iceride gencler hatta cocuklar bile vardi ve o halimle kimse bana yer vermedi ki ben cocuklugumdan beri yasliya hastaya hamileye yer vererek buyudum zannettim ki benim gibi olanda vardir nafile bi durak sonra indik baska bos olan bi minibuse bindik annem inerken yaziklar olsun dedi ama kime ustlerine bile alinmamislardir kesinlikle o gunden sonra dogum yaptigim hune kdr trafik park sorunu demedim arabayla gittim heryere

  25. Tamda zamanında yazdın bu yazıyı elif,dün acıbademde bir fatura ödeme merkezine gittim 2 yaşındaki oğlumda yanımdaydı bebek arabasında kendi kendine konuşup duruyordu bende arada onu kontrol edip bir yandanda sırada bekliyordum 40-45 yaşlarında fatura işlemleri yapan beyfendi oğlum ses yapınca bir çocuk eksikti diye söylendi o sıradada başka bir amcanın işlemini yapıyor bende “buyrun beyfendi birşeymi dediniz” dedim 2 kez tekrarladım önce duymamazlıktan geldi sonra “hanfendi çocuk sesinden hoşlanmıyorum zorlamı” dedi.Şok geçirdim karşısındaki 2 yaşındaki bir çocuk…ve o sırada oğlum ağlamıyordu kendi kendine konuşuyordu bazen sesini yükselterek konuşuyordu kaldı ki ağlasa bile o bir bebek çocuk bile değil BEBEK!!! bende bir anneyim insanların hoşgörülü olması gerekmez mi hele ki bir erkeğin gücü yeten yetene öylemi yazıklar olsun… birde bana bunu söylerken adam kimse o bebek beyfendi yaptığınız ayıp diyen olmadı pes doğrusu insanlık ölmüş çıkarken dışarıya çocukluların giremeyeceğine dair bir yazı asın dedim ve çıktım…üzülerek söylüyorum ama memleketimizde çok ayı var!!!

    • Şaka gibi ya, gerçekten. Çocuk sevmek zorunda değilsin, ama insan sevmek en azından birlikte yaşamak zorundasın! Yuh yani!

  26. Hakikaten ne ara bu kadar mutsuz, gergin, anlayışsız, bencil bir topluma dönüştük. nerede kaldı hoşgörü, saygı? Çocuk sesine tahammül edemeyen, kendi totosunun rahatı için küçük çocukları yerinden kaldırıp ayağa diken, daha nice nice sevimsiz örnekler. Herkes herşeyi kendinde hak görüyor, bir bencillik bir sınırsız fütursuzluk aldı başını gidiyor..

  27. Bence 6 yaş bir çocuğun büyüklerine yaşlılara hamilelere yer verilmesi gerektiğini ogretmek ıcın uygun bir yaş.cocuga bunu vermezsek ileride kazık kadar olduklarında camdan dısarı bakar yada uyur numarası yapanlardan olurlar

  28. ben bu konuda şanslıyım sanırım,6 aylık hamileyken 2.5 yaşındaki oğlumla yalnız uçağa bindik.inişte oğlum uyumuştu.birçok kişi yardım teklif etti,oğlumu kucaklarında indirebileceklerini söylediler.teşekkür edip oğlumu ben indirdim ama el çantamı bir yolcu taşıdı.
    bu olaydan belki bir ay sonrada istanbulda tranvayda hem bana hemde kucağında oğlumuz olduğu için eşime yer vermişlerdi…

  29. Kanada’da yasiyorum. Buraya ilk geldigim gunlerde toplu tasima araclarinda yer verdigim cocuklu insanlarin kendileri oturmayip cocuklarini oturtmalari cok degisik gelmisti. Sonra kalkip cocuklara yer veren insanlarla oldukca sik karsilasinca, cocuklara yonelik bu hassasiyet cok hosuma gitti. Bizim toplumumuzda ise guya cocuklar cok sevilir ama bu tur durumlarda (ozel otolarda olsun, toplu tasima araclarinda olsun) guvenli bir sekilde seyahat etmeleri konusuna nedense hic dikkat edilmez, tersine zavallilar aynen sizin de yazdiginiz gibi luzumsuz bir canta, paket gibi oraya buraya tikistirilmaya calisilirlar, ya da kazik gibi adamlar kadinlar otursun diye kuzucuklar kendilerinin iki kati insanlarin bacaklari arasinda ayakta tutulup itilip kakilirlar. Hayret, hayret ve cok yazik…

  30. ben, toplu taşıma araçları dolu iken,büyükler ayakta iken çocukların oturtulmasına karşıyım.Ücretini ödesem bile hemen 5 yaşındaki oğlumu alırım kucağıma(ki zaten kendisi de hemen kalkmak ister çünkü böyle öğrendi) üstelik bir de 10 aylık bebeğim varken,çünkü vicdanım el vermez,rahatsızlık duyarım,gerekirse kendim bile kalkarım.Toplu taşımaya tek başıma bindiğim zaman da oturan küçük çocuk varsa ve de araç çok kalabalıksa ebeveyninden rica eder,ya kendim otururum ya da yaşlı birisini oturturum.Çocuk küçük yaşta yer vermeyi,saygı göstermeyi öğrenmezse,büyüyünce nasıl yer vermesini bekleriz ki?Hamileyken de bana sürekli yer verilirdi,yer vermeyen 2 kişiye de ben rica etmiştim hemen kalktılar.Benim, sürekli benden yaşça büyüklere gösterdiğim saygıdan olsa gerek ,hiçbir zaman saygısız bir insanla karşılaşmadım.İnanın ki,gittiğimiz her avm de,restaurantta yanımda oğlum olunca wc önceliği bize verilmiştir.Hatta daha pazar günü Malta Köşkü’nde oğlumla sıramızı beklerken bayanın biri ” çocuk girecek mi,önce siz buyrun ” dedi.Yani ektiğimizi biçiyoruz sanırım….

    • çok şanslıymışsınız, ben de ekiyorum ancak biçemiyorum.
      yoksa yaşlıya, çocukluya, hamileye hep ben de yer veririm.
      ama hamileliğimde kimse bana yer vermedi. bendeki bu ekip biçmenin neresi hatalı anlamadım hiç :)

    • Ben açıkcası sizin gibi düşünmüyorum, yukardaki birçok kişi gibi de düşünmüyorum aslında. Yer vermenin gerçekten ihtiyaca göre olması gerektiğini düşünüyorum. Hamileykende son ay hariç ayrıcalık beklemedim. Son ayda da gerçekten zorlandığım için yer verilince iyi oluyordu. Ben de hamile halimle yeri geldi çocuklu birine yer verdim çünkü o daha zor durumdaydı. Birkere her yaşlı yaşlı değil, tüm gün teyzem günde oturmuş sohbet etmiş, binmiş otobüse öbür tarafta tüm gün yorulmuş dersane dersler sırtında ağır çantası uykusuz belki sınavı vardı geliyor teyzem çocuğum sen gençsin kalk bana yer ver, niye oçocuk daha yorgun veya amca yaşlı ama sakat değil iyi görünüyor genç kız kalkıp ona niye yer versin, kızcağazın taciz edilme ihtimali daha yüksek bulmuş biryer otursun taciz edilip siniri bozulacağına. Ama gerçekten yaşlıdır zor yürüyordur sakattır, çocuk kucağındadır eli dolu zor durumda bir gençtir kendin rızanla yer vermek istiyorsan verirsin. Kimseyi yerinden kaldırma hakkımız yok çocuk veya büyük. Sürekli öncelik beklemekten vaz geçmeliyiz, sıramızı beklememiz gerekiyorsa beklemeliyiz, ayakta gitmemiz gerekiyorsa ayakta gitmeliyiz. Zor durumda teklif edersiniz verirse verir yerini vermezse de bozulmamalıyız bence. Yani ben çocuğumla yolculuğa çıkarken biri bana yardım edecek çocuğumu taşıyacak diye yola çıkmıyorum ki kendim hallederim üstesinden gelirim diye yola çıkıyorum onun için insanlardan beklenti içinde ayrıcalık öncelik beklemiyorum ve bozulmuyorum . İyi durumda olduğunu düşündüğünüz biri daha zor durumda belkide, belki cenazesi var sevdiği biriyle vedalaştı ayakta duracak hali yok. Siz nasıl sen gençsin deyip hüküm verebiliyorsunuz.. Yani bu örnekler uzayıp gider genel kurallar içinde saygılı olsak yeter de bunu bile başaramıyoruz. Tabiki çocuklarımıza saygıyı toplum da yaşama kurallarını görgüyü öğretmeliyiz. Ama aksi bir durumla karşılaştığında önce hakkını aramayı sonra anlayışı ve empati yapmayıda öğretmeliyiz. Ayrıca gerçek yaşlı, zor durumda biri çocuklu çocuksuz , hamile , ağır çantalı bir lise öğrencisi kendimden küçük fark etmez yer veririm, ama bana yer verilsin diye hiç beklenti içine girmem. Herkese sevgiler.

      • Söylediklerinize tamamen katılıyorum. Ben yaşlı birini veya hamile, çocuklu bi kadını görünce hemen yer veririm rahatsız olurum ayakta kalmasından. Ama gayet iyi durumda görünen bazı orta yaştaki kadınlar (yaşlı bile değil) otobüste oturan gençleri gördükleri anda hemen cık cık terbiyesizler biz ayaktayız gençler oturuyor diye söyleniyorlar, o tip insanlara da sinir oluyorum öyleleri için kılımı kıpırdatmam hatta ben de onlara söylenirim kimse yer vermeye mecbur değil belki çok yorgun nereden biliyorsunuz derim. Gençlerin de insan olduklarını ve belki de gerçekten yorgun veya hasta olabilecekleri, bütün gün çalışmış yorulmuş olabilcekleri akıllarına bile gelmiyor nedense. Onlara göre herkes kendinden büyüklere yer vermeli, gençler kesinlikle oturmamalı… Eskiden, dersaneye giderken, kalabalık otobüste elimde kitaplarla ayakta zar zor durmaya çalıştığımı gören yolculardan isterseniz kitapları bana verin teklifi gelirdi hep, ben de genelde geri çevirmezdim ve daha rahat bi yolculuk yapardım. Bu da bi nezaket ve yardımdır. herkes yapmak zorunda değildir o ayrı. fakat gerçekten ihtiyacı olan birini görmezden gelmek de doğru değil.

  31. Arkadaslarimizla bir restaurantta yemek yiyoruz. İki ailede de 3 yaslarinda birer tane cocuk. Ozellikle sigara icilmeyen bolum istedik, o zamanlar yasak yok. Genelde oralarda da cocuklu aileler oturur. Neyse tabiki cocuklar gurultu yapiyorlar. Sesi kisma dugmesi yokki kisalim, yavrum sus diyosun ama susmuyor iste. Babam yasinda bir adam( insan degil ama), garsonu cagirip bizi sikayet etti ve restauranttan cikarilmamizi istedi! Saka gibi eslerimiz de yanimizda! Yani erkek merkek dinlemez, ayı her yerde ayıdır! Tabi gerginlik oldu, garsonlar bizim tarafimizi tutuyorlar ama karsi tarafa da nazik davraniyorlar falan! Onlari baska masaya aldilar, adam delirdi! Esimi tehdit etti, araban su degil mi seni bulacagim falan diye. Tabi korktuk. ve adam bizi buldu! Esime gelip elini uzatti; “Ferit Şahenk” dedi:))) hala guluyorum:)) salak kendini ferit sahenk olarak tanitip akli sira bizi korkutacak:)) sonra baktiki yemedik, yegeniyim dedi:))) bir suru tehditler savurup gitti:))

  32. burda anlatılan konulardan şu çıkıyor hamileye bayana yer ver fakat yetişkine verme. evet bütün hanımlar bunu savunuyor ne tuhaf hem diyorsunuz ki gençlerde saygı eksiliyor öğretilmiyor diye hem de yetişkin bir insanın ayakta durup sabilerin koca koca koltukları işgal etmesini normal karşılıyorsunuz bu anlaşılır gibi değil peki babası amcası yaşında ki bu zatları bebeler otururken onları ayakta görmeleri bu aklı bali olmamış beyinlerde saygı eksikliği yaratmayacak mı daha o yaşta ileride yer vermeme lüksüne psikolojik olrak hazırlanmış olmayacaklar mı tabi ki genç yaşlara geldiklerinde sizin gibi hamile insanlara ve yaşlılara yer vermeyecekler bu doğru mu sizce yani bu ne perhiz bu nelahana turşusu diyesim geldi madem böyle bir gençlik istemiyorsunuz ifadeleriniz şöyle olmalı ki o bebeler şimdiden büyüğe saygıyı anlasınlar ”hadi oğlum kızım bak abi,amca ,teyze ayakta ona yer verelim o senin büyüğün yavrum ilerde hasta yaşlı hamile olan insanlara da böyle yer ver emi bebeğim” deseniz yukarıda dediklerinizin ürününü almış olursunuz hem küçücük bebeğe de para vermemiş olursunuz. ”AĞAÇ YAŞKEN EĞİLİR” ( burda belirtmem gereken bir nüans var çocuk ergenlik yaşında veya yaşından iri görünümlü olur ve anne ye yük olursa durum değişir burda tabiki yerden göğe kadar hakları var fakat bahsi geçen çocuklar daha 6 yaşından küçük çocuklar lütfen biraz daha duyarlı olalım….

  33. Hamileyken bana da yer verilmedi. Bir toplulukta gözümün önünde karpuz kesip yediler, usulen de olsa ikram etmediler.
    Insanlar nasil davranırsa davransın, ben ailemden aldığım terbiyeye göre hareket ederim. o adam cahil Mehmet agadir alti ustu. Ancak, ben Ipek Hanim’im ve oyle davranirim.
    Para versem de vermesem de, ayakta baska biri varsa, ben cocugumu oturtmam. Kucagima alirim, yanimda ayakta durdururum. Icabinda ben de yer veririm. Seviyem, gururum bunu gerektirir.
    Gorgu kurali, kucukler buyuklere yer verir. Erkekler hanimlara, gencler yaslilara.
    Hamile, hasta, sakat.. Onceliklidir.
    Basit bir gorgu kurali.
    Ornek olurum. Kara kalabaliktan farkim budur, ornek olmak da vazifemdir.
    Yani, cocuklariniza efendilik, gorgu ogretin. Kaos ve bencillik degil.
    Bu yazi ve yorumlari, uzulerek, okumamis varsayiyorum kendimi.

  34. Ben senin yerinde olsaydım yer vermezdim elifcim :) orada sorardım ona şunlar dediğin şey nedir POŞET Mİ? diye.