26 Yorum

Anne kimliği öğretmen kimliğine karşı

Aşağıdaki yazı Blogcu Anne okurlarından Özden tarafından kaleme alındı.

Daha önce farklı konularla da konuk olan Özden’in diğer yazılarını buradan okuyabilirsiniz.

***

Evet biz de okullu olduk bu hafta. Yok ilköğretime değil, kreşe başladık. Yani oğlum başladı. Ama sanki beraber başladık. Anneler işte anladınız siz beni!

Henüz 3 yaşında Kemal Emir. Yarım gün okula başladı geçtiğimiz pazartesi. Başladık…

Çok hevesli ve mutlu geldi okuluna. Onu yaz boyu bu fikre alıştırmaya çalıştım. Okullu hikayeler okuduk, okula giden çocukların çizgi filmlerini izledik. (Caillou sağ olsun). Hatta gideceğimiz okulu ziyaret ettik birkaç kez, oyunlar oynadık, sınıftaki etkinliklere katıldık. Yumuşak bir geçiş olsun diye… Alışması kolay olsun diye… Peki oldu mu? Hayır.

Ne olursa olsun anneden ayrılmak zor geldi. İlla ben de orda bekleyeyim hatta mümkünse sınıfta olayım istedi. Öğretmenimiz bu uyum haftası olduğu için ilk günlerde biraz müsamaha gösterdi. Ama son iki gün sınıfa almadı. E haklıydı.

Bir sabah babasıyla beraber gittik okula. Ben civarda bir işimi halledip döndüğümde sınıfın kapısında bekleyen babası “Anne diye ağlıyor” dedi. Ve bu cümle beni bitirdi. Asla içeri girmemem gerektiğini bilen, hem de çok iyi bilen ben, beni görünce daha çok ağlayacağını, ufak çaplı bir krizin eşiğinde olduğumuzu bilen ben, bile bile o kapıyı açtım! Evet, duramadım açtım! Annelik işte! Niyetim “Oğlum, ben geldim okuldayım merak etme” demekti sadece. Öğretmenimizin sitemli bir bakış eşliğinde “Neden girdiniz Özden hanım?!? Kemal Emir sakinleşmişti, şimdi daha çok ağlayacak siz çıkınca” sözleriyle kendime geldim ama iş işten geçmişti… Sonrası tahmin edeceğiniz gibi ağlama, bağırma, çığlık kıyamet! Kendimi okuldan dışarı dar attım ama buna rağmen çığlıkları duyuluyordu! O iki saati nasıl geçirdim, o mahalle hatta koca İstanbul bana nasıl dar geldi anlatamam.

En çok da kendime kızdım. Güya ben de öğretmendim. Eğitimciydim hani!?! Niye girdim o sınıfa niye gösterdim kendimi niye sarıldım oğluma niye?? diye diye yedim kendimi. Yedim ama sabrettim bu sefer! Okul bitinceye kadar dönmedim okula. Sonunda sınıfa girdiğimde baktım oğlum öğretmenine yardım ediyor, sınıftaki oyuncakları topluyor yüzü gülüyor. Tabii çok ağlamış belli. Ama n’apsın baktı ki ağlayınca gelmiyor annesi, susmuş kuzum sonunda…

Bakalım, bu pazartesi kapıdan bırakacakmışız çocuklarımızı. Anneleri almıyorlar artık okula. Zaten öyle de olmalı. Başka türlü alışamazlar bu yeni düzene… Alışamayız…

Ne diyeyim?.. Blogcu Annemiz Elif’imizin bu aralar en çok duyduğu sözle bitireyim cümlelerimi:

Hepimiz, bütün anneler ve kuzuları için, hakkımızda hayırlısı olsun…
Hepimize iyi ders yılları, güzel okul anıları olsun…
Öpüyorum hepinizi
Bu aralar yüreği elinde gezen,yavruları okullu olmuş tüm anneleri..
Kalplerimiz bir di mi?
Sevgiyle kalın..

Özden ben,
Bir haftalık okullu Kemal Emir’in
içi pır pır eden annesi

***

Sizin de söyleyecek sözünüz varsa Blogcu Anne’de konuk yazar olabilirsiniz. Konuk yazarlık hakkında buradan bilgi alabilir, diğer konuk yazar yazılarına buradan ulaşabilirsiniz.

26 yorum

  1. hayırlı olsun ÖZden anne ve Kemal Emir’e. kızım 5 yaşında neredeyse 4 yıldır okula gidiyor. İlk günleri hatırladım şimdi, çok zordu. Seneye ilk okula başlamak daha kolay olur sanki… Bu arada 2.kızımı nasıl göndereceğim okula hala düşünemiyorum.

    sevgiler.

  2. Hayırlı olsun.Ben de oğlumu 2,5 yaşından beri kreşe gönderiyorum,şimdi 61 aylık ve şanslıyız ki anaokulunda yarım gün.Kreşe sabahın 7,30 unda bırakıp akşam 6,30 gibi alıyodum.Özel sektörün cilveleri.Çok zor günler geçirdim.,2,oğlumu dört ay önce kucağıma aldım,anneanneye bırakıyorum 3 haftadır ve bu bile zoruma gidiyor.Herşeye yeni baştan başlıcam,kaygısı şimdiden içimde.Çalışan anne olmak çok zor,çok zor çok zor.Ama hayat şartları bizi buna zorluyor.Umarım miniklerimiz bizi büyüyünce anlarlar,sağlıklı bir birey olurlar.sevgiyle…

    • Bu arada böyle şeyleri her okuduğumda gözüm yaşarıp,boğazım düğümleniyor,işyerinde garip garip bakıyolar,anneyim işte napayım,dayanamıyorum diyesim var…

  3. Nihat'ın Annesi

    dağılmış durumdayım… 31 aylık olan oğlumun aile meclisi olarak 36. ayda okkula yazdırmaya karar verdik. vee kaçınılmaz son bu ağlamalar. yere düştüğünde bile ağlarken gözlerim dolan ben… minik nikomun kalbi okadar acırken ne yapıcam acaba… içim daralıyo… tabi her anne nasıl yapıyosa bende yepacağım orası kesin… ama heralde hayatımın en ağır sınavı olacak.

  4. Evet kalplerimiz bir 🙂 Bizde bu yıl 07:30-18:00 kreşe başladık. Biz diyorum çünkü sizin de dediğiniz gibi kızımla beraber ben de başladım. Ama bir yerlerde, tanımadığım da olsa benimle aynı şeyleri yaşayan birilerinin olduğunu görmek nedense içimi rahatlatıyor.

  5. Çocuğunuz daha çok küçük. Eğer çalışmak gibi bir zorunluluğunuz yoksa bu yaşta keşke vermeseydiniz. EVet ağlayacak ve susacak mecburen ama bu susması öğrendiğinden değil, duygusunu geriye atmayı öğrendiğinden olacak. Annelik iç güdülerimiz herkesten öyle doğru ki. İçinizin yanması aslında çocuğunuzun orada olmaması gerektiğini de bilmenizden kaynaklanıyor bence. 3 yaş çocuğu evde bakılması daha uygun olan yaş gurubu olduğundan evde bir büyük tarafından bakılmasının çok daha uygun olduğunu söylüyor uzmanlarımızda. Demek ki mecbur kaldınız hayırlısı olsun. İnşAllah çocuğunuz bu dönemi hasarsız atlatır. Sevgilerimle…

  6. Ne güzel de anlatmışsınız, duygularıma tercüman olmuşsunuz, benimde minik prensesimin okullu olma durumu geçtiğimiz hafta kreşle başladı. Sizinkine çok benzer bir hikaye yaşadık bizde. Hala tam olarak alıştığını söyleyemem. Umarım alışacaklar ve vatana millete hayırlı evlatlar olacaklar. sevgilerimle…

  7. Özden hanımın durumunu tabi ki bilemiyorum.
    Kendisi gibi eğitimci de değilim.
    Fakat anneden ayrılma zamanı gelmediğinde çocuk çok ağlıyor gibi geliyor bana. Eğer ayrılma zamanı gelmişse kreşe gitme sorunsuz başlıyor.
    Ben 5 yaşında anaokuluna gittim hiç zorlanmadım. Oğlum şuan 3,5 yaşında geçen hafta kreşe başladı. 3 gün gidiyor. İlk hafta annanesi de kreşte kaldı. Bu hafta “ben eve gideyim, akşa seni alayım mı” diye sorduğunda “tamam” demiş. Ve çok şükür sorunsuz bir hafta daha geçirdik. Eğer “hayır gitme burda kal” deseydi annanesi kalacaktı. Kreşin genel yaklaşımı bu çocuk “sen artık gelme” diyene kadar annesi ya da güvendiği ona bakan birisi kreşte kalabiliyor. Bana da çok mantıklı geliyor.

    “Başka türlü alışamazlar bu yeni düzene…” ifadesini anlayamadım. Eskiden olsa daha mı farklı davranacaktınız? Yani bir sene erken gidecek diye mi 3 yaşında kreşe verdiniz? Halbuki önünüzde rahat 2-3 sene yok mu?

    Özden hanıma ve diğer okullu annelere kolaylıklar diliyorum. Oğlum şuan ağlamasa da yüreğim benim de “pır pır”.

  8. Ben de bu pazartesi günü başlattım oğlumu kreşe , tüm yaz boyunca iş araştırdım alıştırdım ( öyle sanmışım ) konuştum tamam dedim oldu dedim başlayınca yarım yarım gideriz peşinden dedim ve ne oldu eşim ben işe girdikten bir hafta sonra vefat etti ben iki hafta ara verdim psikolog bir an önce kreşe başlatın dedi ,tüm hayallerim alıştırmalarım tuz buz oldu kreşe bırakamıyorum bile birileri bırakıyor birileri alıyor ( aileden ) çünkü ağlasada ağlamasa gidecek mecbur bende çalışmak mecburiyetindeyim ,bundan 3 hafta önce çalışmak benim seçimim iken şimdi mecburiyetim ….Tüm hafta içi ağladı sabah akşam ama kreşte mutluymuş ben güvenmek mecburiyetindeyim eskiden olsa hafiyelik yapar bir şekilde öğrenirdim ama şimdi seçme şansım yok maalesef …

  9. Sevgili annedaşlar:) hepinizin yorumlarını okudum teşekkür ederim…Size guzel haberlerim var..Kemal Emir in ağlama durumu birkaç gun surdu şimdi gayet iyi, hatta yarın okul olmadığını duyunca çok üzüldü..hergun evde yaptıklarını anlatıyor , dinlemek çok hoşuma gidiyor:) 3 yaş için yarım gün gerçekten isabetli bir karar olmuş benim için diyorum.. yine de temkinliyim tabii umarım sene boyu da böyle devam eder.. mecburiyetten yada değil bir şekilde kuzusunu sabah anaokuluna uğurlayan tüm annelerin en dişe dolu kalplerine tüm sevgimi gönderiyorum yalnız değilsiniz:) öpüyorum hepinizi tek tek

    • Özden Hanım
      Bu yorumu yazmanız çok iyi olmuş yukarıda ki yazınız kadar
      Zira benim kızm 17 aylık ve ben 3 yaşında yarım gün okula göndermeyi planlıyordum şimdiden
      Yazıyı okurken yüreğim ağzıma, gözyaşlarım da gözlerim en ucuna kadar geldi desem yeridir. İnanın benimde içim pırpır etti. Neyse ki oğlunuzun alıştığını okuyunca sevindim. Demek ki bir süreçmiş ve de bitmiş. Hayırlısı olsun her ikiniz için 🙂

  10. Ozden Hanim,

    Ilk baslarda zor oluyor biliyorum ama iciniz rahat olsun cunku bir sure sonra alisiyorlar. Benim oglum (3 yasinda) ben onu almaya gittigimde eger arkadaslariyla birlikte oyun oynuyorsa oyunu ve arkadaslarini zor birakip geliyor bana :). 2,5 yasinda basladi krese haftada iki yarim gun gidip geliyor. Tabii bunda okulunu sevmesininde onemli bir rolu var.

    Herkesin dusuncesine saygim var ama bence 3 yas cokta kucuk bir yas degil krese gitmek icin diye dusunuyorum. Ben bir cocugun ne kadar cok degisik ortam, insan vb. gorur tanirsa o kadar cok gelisecegine, ogrenecegine inaniyorum. Evde belirli bir yastan sonra cocugu oyalamak daha zor, cogu zaman tekrara dusuyorsunuz ve cocugun ilgisini cekmek zorlasiyor. Anne daha cok yoruluyor ve verimsizlesiyor.

    Herkese kolay gelsin, sevgiler.

  11. Muhtesem bi yazi olmus ablacim… Sen ogretmenken de anneyken de en iyisini yaparsin, ayrica annemden ikilemlere asinasin:)

  12. Benim kizimda gecen senennin yari doneminde basladi krese 2.5 yasindaydi bir hafta cok zor gecti aglamalar bagirmalar isyanlar ama bir haftanin sonunda hersey yoluna girmisti hatta yaz tatilinde ogretmeninin adini soylwyip ozledim diye agladi bu sene hamile oldugum icin evimin yakinindaki krese gondermeye karar verdik simdi ogreymeninin adini soyleyip anne beni bekliyor diyor tabiki eski ogretmeni olmicak ama alisicak bakalim bu ptesi basliyor yasayip gorucez umarim zor gecmez :))

  13. Teşekkür ederim herkese , ben ki hamile kaldığımdan beri sanal alemde her şeyi takip eden , doğduğu andan itibaren yok ruh sağlığı yok gdo diye kafayı yiyen ona özel bloglar açan anne paylaşım sitelerinde ay ay her şeyi takip eden biriyken şu an ipler tamamen elimden gitmiş durumda …Hayatın getirdiği öncelikler maalesef kişileri ve hayalleri tamamen değiştiriyor , bu arada herkesin çocuğu ve benim oğlum bir an önce alışır umarım …

  14. Gülsüm KALKAN AY

    ben okul öncesi öğretmeniyim ve anne olmaya adayım kendimi çok merak ediyorum bu konuda acaba ben ne olucam, bu kitabı mutlaka okumalıyım.

  15. merhabalar bizde bu pazartesi kreşli olqanlardanız… ama hiç bir zorluk, hiç bir ağlama yaşamadık ve hatta ilk gün kapıdan içeri girdiğinde “ben çok acıktım öğretmenim arkadaşlarımla kahvaltı yapabilirmiyim ” diye içeri koşan oğlum gün sonunda saat 16 da almaya gittiğimde halen çıkmak istemiyordu.öğretmenleri daha önce kreşe gittiğini sanmışlar ama bizim için ilkti… kreş civarlarında bekleyen ben kalbim her an çalacak telefonda olmasına rağmen o telefon hiç çalmadı… gün sonunda o yemek yemeyen oğlum bütün öğünlerini yemiş ve öğretmenlerindende çok uyumluydu sonucunu duyduktan sonra çok mutlu oldum. sonraki günlerdede bir sorunla karşılaşmadık. çünkü çok istekliydi ve artık oyunlarına ben yetemiyordum sanırım arkadaşlarıyla olmak ona eğlenceli gelmişti.3,5 yaşındayız bu arada.

  16. Yazıyı okuyunca 3 yas cok erken diye isyan etmiştim ve cok üzülmüştüm ama yorumların sonuna doğru biraz fikrim değişti. 3 yastan önce mecbur kalınmadığı surece kesinlikle hele ki tam gün anneden ayrılmaması gerektiğini dusunsem de 3 yastan sonra ille de anneyle bitisik olacak diye bir zorunluluk olmadıgını dusunuyorum bende . Farzedelim ki eskiden oldugu gibi cocuk dısarı cıkmıs aksama kadar oynamıs gelmemiş. İç rahatlatıcı oluyor.. Bir de yukarıdaki yorumlara da bakarsak bazı cocuklar 2 bucukta bile cok uyumlu ve hevesli olabiliyorlar. Cocukların durumu da cok cok onemli. Ahh pır pır eden annelerin kalbini değil de cocukların kalbini düşünüyorum. Dayanamıyorum bilmesem de tanımasam da, birinin bile kalbi kırılmasın, annesiz babasız, gıdasız, oyuncaksız kalmasınlar. Biliyorum ki butun anneler benim gibi. Butun cocukların annesi sanıyorlar kendilerini. Sevgiler…

  17. benim kızım 2 yaşında başladı kreşe. hiç zorluk yaşamadım. 1 gün bile ağlamadı. 2 yaşına kadar 2 bakıcı, annene, babanne ve benle beraber toplam 5 bakanı oldu. Okul bizim hayatımızı kolaylaştırdı.
    Düzen getirdi. bence anne bakamıyorsa, okul en iyi seçim. tuvalet eğitimini arkadaşlarından görerek, suyla oynayarak neşeyle tamamladı. ben kızımın bakımı konusunda çok zor zamanlar geçirdim.
    okul bize çok geldi. herkese mutlu mutlu okullar dilerim.

  18. Merhaba yuregi pir pir eden anneler,
    Ben henuz taze bir anneyim ( 7aylik ) ama 7 yildir her egitim- ogretim yilina yuregi pir pir atarak baslayan bir okul oncesi ogretmeniyim. Her yil ogrencilerimin ve onlardan daha da heyecanli olan velilerimin gozlerindeki huzun, mutluluk, guvensizlik ama yinede guvenme istegi, cocuklarin hic tanimadigi birine ve bir ortama birakmanin tedirginliginin farkinda olarak, elimden geldigince bu surecde ogrencimide onlardan daha fazla ebeveynleride rahatlatmaya calisiyorum.
    Her cocuk o kadar farkli ki tipki parmak izi gibi, ayni ayda ayni gunde dogmus olsalar bile kimisi hoop alisirken kimisi oldukca zorlaniyor. Ama calistigim yillar boyunca alisamayan ogrencim hic olmadi, ama 3 gun ama 5 gun ama bir ay sonunda alisanlari ve hatta okuldan gitmeyecegim diye aglayanlari cook gordum. Biz uzmanlar 3 yasin okul oncesi egitim icin uygun oldugunu savunuyoruz. Gelismis ulkelerin okul oncesi egitim sistemlerini inceledigimizde okullasma oranlarinin 3 yasindan itibaren oldukca yuksek oldugunu gormekteyiz. Cocugunu 3 yasinda okula baslatan sevgili anneler lutfen normalde aksi olmasi gerekirken calisiyor olmanizdan dolayi cocugu birakmak zorunda oldugunuz psikolojisinden siyrilin ve aslinda cocugunuzun gelecegi icin onemli bir adim atmis oldugunuzun farkina varin. Bu mutlulukla cocugnuzun elinden tutun ve onu okula getirin, inanin onlar butun duygularinizi hissediyor siz tedirgin ve mutsuz bir sekilde elinden tutarsaniz oda baslarda tedirgin olmasi gerektigi hissine kapilir…
    Annesinin arkasindan aglayan ogrencim cok oldu cok normal… ama sinifa girdikten sonra inanin hepsi buyuk bir heyecanla kesfetmeye, ogrenmeye ve sosyallesmeye baslar. En isteksiz olan bir sure sonra en fanatik taraftara bile donusebilir. Siz sadece biraz zamana birakin ve biz ogretmenlere guvenin… Bu konuda yada okul oncesi egitimle ilgili herhangi bir konuda akliniza takilan bir sey olursa seve seve yardimci olmaya calisirim. Bu yil o heyecani yakindan yasayamadim ucretsiz izine ayrildigimdan dolayi ama sanal alemde de olsa siz heyecanli ebeveynlerin heyecanini paylasabilirim. gulsen_zorlu@mynet.com dan bana ulasabilirsiniz. Sevgilerimle…