12 Yorum

Cincüce’nin Gebelik Günlüğü, 30. hafta

Çoğu gitti, azı kaldı. Cincüce Banu 30. haftayı da geride bıraktı. 

Banu’nun hafta hafta hamilelik yazılarının tümünü buradan okuyabilirsiniz.

***

Herkese merhaba,

Gitgellerle dolu bir hafta geçirdim. Nedeni geçen haftaki yazı ve o yazıya gelen yorumlar. Yorumlara yanıt yazmadım; çünkü kafam o kadar karıştı ki ne diyeceğimi bilemedim. Doktordan sonra Yıldıray’la zaten epey konuşmuştuk bu doğum meselesini. Yorumlar üzerine harıl harıl kafa patlatmaya başladık. O kadar çok olasılık üzerine konuştuk ki… Kendimize alternatifleri olan yeni bir yol haritası mı  çizmemiz gerekiyordu acaba? Başka bir doktor mu bulmalıydık? Yeni bir hastane mi aramalıydık? Tanıdık birileri bulunur muydu? Kim kimi tavsiye ediyordu? Yeterli vakit var mıydı? Çok az zaman kalmamış mıydı? Ben bu doktorla ilgili ne hisediyordum? Sorular, sorular… Yetmiş bin defa fikir değiştirdik.

Sonunda Yıldıray kararı bana bıraktı. Ben ne hissediyordum? İçimden ne geçiyordu? “Ben sana da, senin bedenine de güveniyorum,” dedi, “ters bir şey olacağına inanmıyorum, her şey yolunda gidecek. Ama sen ne istiyorsun?” Çok düşündüm. Bütün o dış sesleri kendimden uzaklaştım. İçime baktım. İç sesim hayatım boyunca beni hiç yarı yolda bırakmadı. Onu dinledim ben de: Doktorumu değiştirmemeye karar verdim.

Doktorumuz bize sadece doğumhaneye babaları almadıklarını söylemişti. Bizim için tek sıkıntı buydu. Sezaryene ilişkin bir şey demedi bize. Ona kesinlikle normal doğumu tercih ettiğimi söylediğimde de aksi bir şey demeyip, her doktorun yaptığı gibi, sadece olasılıkları saydı. Doğuma Yıldıray’la birlikte girme meselesindeyse işin peşini elbette bırakmayacağız. Bunun bizim için ne kadar önemli olduğunu kendisine bir daha, bir daha, bir daha söyleyeceğiz.

Şu saaten sonra yeni bir doktor arayışına girip, hiç tanımadığımız yeni birine alışmaya çalışmak beni daha çok strese sokacak. Oysa normal doğum yapacaksam stresin s’sini yanıma yaklaştırmamam lazım. Bu saatten sonra yeni bir doktora gittiğimizde neyle karşılaşacağımızı da bilmiyoruz üstelik. Belki benim durumumu abartıp “Ooo, rahim, şöyle, böbrek böyle. Çok riskli durumdasınız. Mümkün değil, normal doğum yapamazsınız!” deme olasılığı olmayacak mı bu kişinin? Kendi doktoruma alıştım, ona güveniyorum ve doğum sırasında karşımda hiç tanımadığım biri değil, aylardan beridir iletişim kurduğum tanıdık bir yüz olacak. Bu önemli.

Geçen hafta bir “doula”dan da mesaj aldım. Hafta boyunca yazıştık. Bana o kadar olumlu mesajlar gönderdi ki, diğer olumsuz her şeye kulaklarımı tıkamaya karar vermemde onun büyük katkıs oldu. Bana bir de kitap önerdi: “İçgüdüsel Doğum”. Bu kitabı, hamile olduğumu öğrendikten sonra almıştım zaten. Tekrar anımsatılması iyi oldu. Kitabı tekrar çıkarıp okudum. Kişiyi zihinsel olarak doğuma ve doğumun doğallığına hazırlayan ve çok güzel yöntemlerle destekleyen bir kitap. Tavsiye ederim. (İçgüdüsel Doğum – Doğuma hazırlık için olağanüstü bir rehber / Pam England, Rob Horowitz, Kuraldışı Yayıncılık)

Doula’lıkla ilgili görüşlerime yeni bir boyut kazandıran Esra, uzaktan da olsa elimi tuttu; ona çok teşekkür ederim. Bana doğum sırasında benimsemem gereken yaklaşımla ilgili söylediklerinden küçük bir alıntı konuya son noktayı koyuyor bence:

“Eşim yanımda olmaz ise ben bunu başarabileceğim; çünkü bebeğim ve ben bir takımız. Biz başarabiliriz,” demelisiniz. Oldu ki doktoru ikna edemediniz, kendinizi ikna edin, kendinizi hazırlayın. Ve gerçekten kendi kendinize başarabilirsiniz; çünkü yalnız değilsiniz. Bebeğiniz sizinle beraber, bir iş birliği içinde olacak.  (…) Belki o kadar hızla ve kolay ilerleyecek ki doğum, eşiniz yanınızda olacak ve doktorunuz durumun karmaşıklığından onu fark etmeyecek. Bence bu konuya artık daha fazla takılmayın, önünüzde güzel günler var, bunu değerlendirin.”

Gelelim 30. haftanın sonunda ne durumda olduğuma…

Zihnen rahatım. Bedenen de rahat olduğumu söylemek isterdim; ama hafif hafif ağırlık kendini belli etmeye başladı. Aslında çok da kötü durumda değilim; hakkımı yememek lazım. Fiziksel egzersizlerimi elimden geldiğince yapıyorum. Sabah sırt ağrısıyla uyansam da bir iki hareket, biraz sırt çalışmasıyla ağrı mağrı kalmıyor. Geceleri hâlâ deliksiz uyuyor sayılırım. Yolda çekirge gibi sekerek yürümeye devam ediyorum. Ama gün bittiğinde bir bakıyorum ki çok yorulmuşum. Fazladan bir uyku hali var üzerimde.

Özellikle şu son iki gün seramik atölyesinde her şey üstüme üstüme geldi. Atölyedeki herkes sağolsun üstüme titriyor; bana ağır iş hiç yaptırmıyorlar. Yine de orası bile zorlamaya başladı. Uzun süre oturmak bile yoruyor. Hep ayaklarımı uzatma ihtiyacı duyuyorum. Ara ara reflü belirtileri gösterir oldum. Bağırsaklarımın da dengesi bozuldu. İç organlarım artık sıkışmaya başladılar demek ki. Belli belirsiz de olsa bebeğin kıpırtılarını kasıklarıma doğru hissetmeye başladım. Başı aşağıya dönmüştü zaten. Belki de artık daha dik bir konuma geçiyor ve aşağılara da etki etmeye başladı. Artık sürekli hareket eden bir bıcırık var içimde. Latin müziklerine özel ilgisi var ve tekmeleri beni ara ara “Ay!!!” diye inletecek kadar sertleşti.

Hastane çantam hâlâ hazır değil ve ben bir an önce onu görmek için sabırsızlanıyorum.

12 yorum

  1. Banu’cuğum öyle doğal bir süreç ki bu Rabbim bir güç verecek sana sen istesen de istemesen de zaten çıkacak VAJİNANDAN..Sen kendine ,dolap çekmecemize ve VAJİNA’NA güven.Büttüüüün dualarımız sizinle.Artık bavulunu da hazırla, aceleye getirmeden keyifle yap bu işi hı aceleye gelirse de sorun diil sen her anın tadını çıkar,kuşların sadece senin için uçtuğunu,çiçeklerin sizin için açtığını hiç unutma sevgiyle kal….

  2. Doğumunu sağlıkla atlatıp bebeğii kucağına alacağın, kokusunu içine çekeceğin günler yaklaşıyor..Ne mutlu size!! sen yavruna o da sana kavuşacak..Sağlıkla sıhhatle buluşmanız dileğiyle..Kızımı uyutup yatagına bırakırken öyle güzel kokuyor ki inan bırakmak istemiyorum bile yatağına.. öylece kucağımda uyusn ben de saatlerce güzel yüzünü izleyeyim istiyorum.. Ömrümüze ömür katıyor çocuklarımız.. Yaşanacak çok güzellikler var… öpüyorum..

  3. Esra zaten muhteşemdir. Pozitif enerjiiyse her yere yetişiyor; yani bana bile!! ((:

    İçinin biraz rahatlamış olmasına ve bir karar vermiş olman(ız)a çok sevindim. Esra`nın sözlerini aklından çıkarma, kendini ve bebeğini hep pozitif düşüncelerle yönlendir. Herşey çok güzel olacak! 🙂

    Öpüyorum

  4. Merhaba,
    Gebelik günlüklerini takip etmeye hamileyken başlamıştım, doğum yapalı 6 ay oldu ama hala hoşuma gidiyor okumak 🙂
    Ben vajinal doğum yapmayı çok istedim ve çok şükür nasip oldu. Yaşadığım en güzel tecrübeydi.
    Doğumu nasıl yapacağımı düşünmeye başladığımda eşime doğumhaneye girmek isteyip istemediğini sordum, istemediğini söyledi. Ben de zorlamadım çünkü ancak kendisi de isterse bir anlamı olurdu bunun. Umarım siz doktorunuzu ikna etmenin bir yolunu bulursunuz.
    Şunu da söylemek isterim ki, doğum anında hiç kimseye ihtiyacınız olmuyor ve kimse aklınıza gelmiyor. Sadece siz, bebeğiniz ve -inanıyorsanız- Allah birliktesiniz. Bu mucize anne ve bebeğin mucizesi.

  5. Herkese selam ben28+5 günlük hamileyim zorlu bir sürecin ardından umulmadık bir anda gelmeye karar veren bir kızım olacak inş. Blogcu gebelerin tüm yazılarını okudum sanırım. Maceralarınız ve tavsiyeleriniz yalnız hissetmemi engelliyor doğrusu:) Banu umarım istediğin gibi bir doğum yaparsın. Zaten vakti gelince en doğru şey kendiliğinden olacaktır. Moralin hep yerinde olsun yeter:) bye

  6. merhaba Banu,

    Belki gecen haftaki yazinla ilgili olacak yazdiklarim. Gercekten ic gudune guven derim. Doktor degistirmek dunyanin sonu degil hele ki 30. haftada….
    Ben 36. haftada eyalet ve sehir degistirmek durumunda kalmistim. (Amerika da yasiyorum) Pek cok doktor o haftadaki hamileyi kabul etmemekteydi.Dogum yapacagim hastanede (sadece internet sitesinden bakarak) karar kildim ve oraya gelen doktor listesinden evime en yakin olani sectim ve beni kabul ettiler. Cok seker, guven verici 2 doktora birer kez muayene olup(donusumlu calisiyorlar klinikte) 39.haftada da dogum yaptim.Dogumda sadece bana degil yanimda bulunan anneme bile destek olmustur kendisi.
    Yine sadece isim, biyografi ve fotografa bakarak cok iyi, bilgili, babacan bir cocuk doktoru buldum ogluma.
    Allah hamilelere yardim ediyor inan.
    Hersey gonlunce olsun…

  7. Kac yildir tanidigim cok guvendigim beraber bir hayata basladigim esimle mi yoksa 15 haftadir tanidigim Dr. la mi doguma girmem konusunda galiba cok ta tereddut etmez kimi sececegimi bilirdim. Ama herkesin kendi yasami kendi secimi. Ben Ana-cocuk saglik merkezindeki Ebe kontorolu ile hamileligimi gecirdim. (Kadin Dogumcum-Jinekolog vs. olmadi.) Daha sonra dogumu yapacagim hastaneye elimde dosyamla gidip. kaydoldum. Gece 22 de 3cm acikla beni kaydeden gececi Ebe’den sonra ki vardiya degisimi ile Gece 24.ten sabah 6 ya kadar 2. bir ebe kontrolu ile dogumun acilma faslini yasadik. 6-7 arasi dinlenme ve yeni EBE ile tanisma ile gecti. 8 de ise Aktiv dogum oldu ve bitti. Bir saat once görup merhabalasttigim nerelisin, memleket nere, niye nezaman geldin muhabbetinden sonra bu yeni Ebe ve yardimci hemsire ile dogumum gerceklesti. Gece 22 den sabaha kadar yanimda ise (uyku molasi haric) Esim vardi. Arada 3 ebe ve 3 yardimci hemsire ile tanistim. Ben bu ayni dr. ile doguma hazirlanma ve dogurma saplantisini hic anlamiyorum. Ve bu degismedigi surece de “Dr. larin randevu ile gun verip saati saatine sezeryan ile dogumu yaptirmasina da sadece tesvik ediyor.” yani bu Dr. larin ogun o saatte baska hic mi dogumyapacak gebesi yok, ya da gunduz ise hic mi kliniklerinde isleri yok. Ama galiba ben TR. de Dr. larin EBE gibi is yapip, ama 100 kati maas almasini da anlamis degilim.

    • Bence de, dogal doguma destegin artmasi icin doktorlarin kendi aralarinda ve ebelerle ekip halinde calismaya baslamasi lazim. Ben de yurtdisinda dogum yaptim, dogumun ilk sureci yani aktif doguma kadar olan sure seker gibi hemsire/ebelerle geciyor, hangisinin vardiyasiysa ve size kim duserse. Nobeti olan doktor arada gelip bakiyor, aktif dogum basladiginda ise hangi doktor nobetteyse onunla doguruyorsunuz. Doktoru degil ekibi ve hastaneyi seciyorsunuz yani…

  8. 39. Haftamda Doktorum Kalp spazmi gecirdigi icin devam edemeyeceğini bildirdi 🙁 Yillardir taniyor olmamiza ragmen beni oylece ortada birakti ustelik kimseyi onermeden ! Halen dusundukce inanamiyorum. Ufak bir kac arastirma yaptim tabiki cok vaktim olmadigi icin 3 Dr alternatifim oldu. Once ilkine sonra 2. ‘sine en sonunda da en yakin arkadasimin Doktorundan randevu aldim. 40+3 ‘te beni muayene etti aksamina suyum geldi 🙂 kismet iste. Hemen aradim bizi hastahaneye yonlendirdi sabah 7 ‘de yanimizdaydi.
    Butun surec boyunca ve her muayenede esim yanimda olmasaydi bu kadar mutlu huzurlu ve guclu olmayabilirdim. Normal planlanan dogum icin elverisli bir durum saglanamayinca epidural sezeryan istedim. Yine esimi orda olmasi cok buyuk destekti.

  9. berna yavuzdugan

    Artık sona daha doğrusu yeni bir başlangıca yaklaşıyorsunuz ne guzel 🙂
    doktorunuzu değiştirmek istememeniz de çok yerinde bir karar bence. çünkü bu isteğinizi de önceden tahmin edemeyeceğinizi belirtmek için yorumumu yazmak istedim. ben 2011 yılında oğlumu bir sezeryan sonrası normal dogum denemesi sonucu kucagıma aldım. ben normal dogum yapabilmek icin 38. haftamda doktor degistirmis biri olarak kendimce son derece dogru bir karar verdigimden dogum surecimde emin oldum 🙂 o ana kadar hep esim yanımda olmazsa olmaz mutlaka yanibasimda olmali diyordum. hatta sezeryanlarimda bile yanimda oldu hep. dogum sureci basladiginda biz uzunca bir sure evde kaldik. baslangicta birlikte olmak cok hos ve duygusaldi. ancak hastaneye gecip te dogum kasilmalarini daha yuksek dalgalarda hissetmeye basladigimda zaten kendim ve bebegim dsindaki herhesle bagim minimumdaydı. uyku ile uyaniklik arasi bi transa gecis gibi diyebilirim. aci degildi hissettigim baskiydi ama bedenimin ve ruh halimin gerektirdigi gibi davrandigimda esimin yuzunun aldigi endiseli hali gordukce daha cok geriliyordum bu yuzden yanimda bulunmasini istemedim. buna bende inanamadim ama istemedim hata bir ara kapi araligindan gordum ve gelmesin diye kukredim resmen. o an o kadar buyulu bir an ki hala aklimda bir ruya gibi flu ve muhtesem. demek istedigim o an sizinde esinizin sizi o halde gormesini isteyip istemeyeceginizi su andan bilemezsiniz. belkşde doktorunuz o an esinize ihtiyaciniz oldugunu anlayip onu iceri alacak yani o kadar cok oalsilik var ki bunlari dusunup simdiden karamsarliga kapilmak ve hatta doktor degistirmek hata olur . tabi bunlar tamamen bana ozgu dusunceler siz neler hissedersiniz onuda ancak siz bileceksiniz ama suan degil o an.

  10. Cincüce, bence herşey çok güzel gidecek, hiç merak etme. Ben aynı doktorla devam etme taraftarıyım, insan bir güven ilişkisi geliştiriyor ve doğumda bence bu çok önemli. Göbek koccaman olmuş bu arada ne güzel 🙂

  11. Güzel yorumlarınız ve desteğiniz için teşekkür ederim.
    Olumlu bir şeyle duyunca insan daha da güçleniyor. Güzel şeyler olacak, evet.

    Bu arada yeri gelmişken, Esra Hanım’ın blog adresini de ekleyeyim. Yazıya koymayı unutmuşum: http://doulannesra.wordpress.com/