12 Yorum

Cincüce’nin Gebelik Günlüğü, 38. hafta

Artık Pazar günleri içimi bir heyecan alıyor, Banu’nun yazısı gelecek mi diye. Az gecikecek olursa “Hayırdır?” diyorum. 

Cincüce Banu’nun tüm yazılarını buradan okuyabilirsiniz.

***

Zaman göreceli midir? Şu geride kalan 38 haftalık sürede bu soruyu sık sık sordum ve her seferinde başka bir yanıt verdim. Sanırım her hamile kişi benzer bir durum yaşıyordur. Bu zaman denilen şey hızlı mı geçer, yavaş mı? Neye göre hızlanır ya da yavaşlar? Peki neden hızlı geçmesi gereken (!) durumlarda inadına yavaşlar? Bu zamanın iradesi mi var yoksa?

cincuce 38.hafta

Hamileliğimin ilk ayları hamile değilmiş gibiydim. Normal yaşantım devam etti. Zamanla ilgili bir problemim yoktu. Sonra zaman giderek hızlandı. Yokuş aşağı… Dörtnala… Hani şu ikinci trimesterde insan enerjisini toplayıp dinçleşiveriyormuş ya, sahiden de öyle oldu. Çok güzel, keyifli bir dönemdi. Fakat o da ne? Zaman! Su olup aktı. Hatta ara ara “Eyvah!” dedik, “bu hızla gitmeye devam ederse bu bebek hop diye doğuverir. Halbuki yapılacak daha tonlarca iş var. Her şeyi nasıl yetiştireceğiz? Aman Tanrım!”

Sonra bir baktık, zaman denilen meret tersine döndü. Haftalardır geçmek bilmiyor. Geç-mi-yor! 38. haftaya girerken “Tamam artık, bebekler bu haftadan itibaren doğarlarsa, dışarıdaki ortama rahatça uyum sağlarlar. Gelişimleri artık tamamlanmıştır,” diyen kaynaklara güvendik ve beklemeye başladık. “Oh olsun zaman, bizimle oynadıni bizi oyaladın, ama bak sonuna geldik artık,” dedik. Bir heyecan, bir heyecan. Bebek artık kocaman. Yerine sığmıyor. Çok hareket ediyor; ama hareketlerin hissi değişti artık. İçimde koca bir kütle var sonuçta. En ufak kıpırtı bile daha sert, daha keskin hissedilir oldu. İçimde bir su samuru dans ediyor. Hem de kesintisiz! Bir taraftan tıp tıp edince, diğer yandan da karşı bir hareket oluyor doğal olarak. Bu karşılıklı zorlama artık zaman zaman can yakan bir boyuta vardı. Geçen hafta bir gün o kadar sancı çektim ki (hatta on dakikada bir sızlamalar şeklinde devam etti birkaç saat), “Tamam artık, galiba doğum başladı,” dedik. Gece yarısına kadar sızlamalar (özellikle leğen kemiğinde) devam etti. O gece uykudan uyanmaya çok hazırdım yatarken. Olmadı. Demek ki daha zamanı değilmiş.

Ailemizin küçük insanı günlerdir bizi yokluyor. Rahmim daha fazla egzersiz yapmaya başladı. Kasılıyor, taşlaşıyor, sonra geçiyor. Ufaklığa sesleniyorum: “Biz senle bunca zaman iyi bir takım olduk. Bundan sonra sen ne zaman tamam dersen, ben hazırım, seni bekliyorum.” Bekliyoruz. Onun için doğru zaman ne zamansa, gelecek. Bekliyoruz ama sabırsızlık aldı başını gitti.

Pek çok tanıdığım son haftalarda ciğerlerinin sıkışmasından söz ediyor. Göbek aşağıdan yukarı o kadar baskı yapıyormuş ki, nefes almakta zorlanıyorlarmış. Ama sonlara doğru bebek aşağı indikçe, o sıkışma hissi kayboluyormuş da biraz daha rahat nefes alabiliyorlarmış. Bu durum bende hiç olmadı. Yani şu ciğerlerin sıkışma hissi. Durum böyle olunca bir karşılaştırma yapıp tahminde de bulunamıyorum. Bu hamilelik işi çok bilinmeyenli, çok değişkenli bir denklem yahu. Net bir şey diyebilene aşk olsun! Nefesle ilgili yaşadığım en büyük sıkıntı burnumda. Deviasyon yüzünden sol taraftan nefes almam daha zordur benim. Ancak geceleri sola yatmak öneriliyor ya, burnum o cephede iyice iptal oldu diyebilirim. Bir de son bir haftadır kaynağını çözemediğim bir alerji illetiyle uğraşıyorum. Ciğerler tamam da, burunda sınıfta kaldım. Çok zorluyor beni.

Minnoş aradan geçen zamanda 3350 gr olmuş. Benim doğum ağırlığımı geçti; babasınınkine doğru hızla ilerliyor. Daha dün nohut kadar değil miydi bu? Zaman yine şaşırttın bizi. Hangi ara büyüdü bu yavru?

Geçen hafta haftaya yine burada olup olamayacağımı sormuştum. Şimdilik buradayım. Ama gelecek haftayı bilemiyorum. Ne dersiniz?

12 yorum

  1. allah yardımcınız olsun… kolaylıklar versin… biz burda sizin için iyi dileklerimizi biriktirip biriktirip gönderiyoruz kuşlarla… güzel haberlerde buluşmak üzere…

  2. taaa en başından beri takip ediyorum seni cincüce… yaklaşık aynı zamanlarda gebe kalmamız da çok eğlenceli bir tesadüf oldu benim icin.. güsel haberlerini bekliyorum minnak ın 🙂
    sevgiler…

  3. Herşey mutlaka her ikinize de en uygun zamanda, en güzel haliyle gelişecektir sevgili Banu. Buna çok inanıyorum.
    Sevgiyle,
    Derya

  4. Banu, yazılarını hamile olduğumu öğrendiğim ilk günden beri keyifle takip ediyorum. Şu an ben 21. haftama, sense son haftalarına girdin, zaman hakikaten çok hızlı geçiyor. Bebeğini en kısa ama en doğru zamanda, sağlıkla kucağına almanı dilerim, sonra darısı başıma 🙂 Bol şans, eminim herşey çok güzel gidecek!

  5. Vallahi zaman çok hızlı geçmiş:) kocaman bir göbüş var ekranda:) umarım rahat ve güzel bir doğum olur. Biz 40. Haftayı da doldurmuştuk işte o zaman geçmek bilmiyor:) doğumdan bir gün önce çıkıp 3 saat dolaşmıştım doğum başlasın diye:))) umarım her şey zamanında olur:) sevgiler

  6. Haklısın Banucum, doğduktan sonra da ilk 40 gün zaman çok yavaş geçiyor, sonrasında su gibi!

    Benim de burnumda aynı sorum var, burun mukozası şişince ilk 3 ay çok ozrlanmıştım ben de. İmdada breathe right bantları yetişmişti. Burnu ilaçla değil, mekanik olarak açtığı için hamilelikte kullanımı da güvenli. Ben çok memnun kaldım, tavsiye ederim sana da.

    Hayırlı kolay doğumlar olsun, sağlıkla büyüsün inşallah bebeğiniz… Sevgiler!

  7. Nihan Zubaroğlu

    Sevgili Banu, 1 hf-10 gün kadar önce doğuma hazırlık için leğen kemikleri kendilerini ayarladıkça o şiddetli ağrı olabiliyor. Bende de öyle olmuştu. Sonra 41. haftada doğdu kızım 🙂 Seninki de öyle olabilir. Bu arada göbek atmayı bir denesene. Çok komik oluyor. Göbek fırlayıp gidecekmiş gibi oluyor :)) Bana, 32. haftada “15 gün içinde doğabilir” denmişti. Aylarca kaygıyla yatmıştım. Sonunda 37’yi de görünce artık ayaklanıp göbek atmaya başlamıştım bir an evvel doğsun diye :)) Ama canı istemedi, 41’i bekledi. Son bir iki haftada karın çatlaklarına çok dikkat et. Krem sür. Bir anda gelişebiliyor, haberin osun. Ve mutlaka tuzsuz ye, ödem oluşmasın. Sağlıklı haberlerinizi bekliyoruz. Sevgiler 🙂

  8. Merhaba,yazılarınızı sürekli takip ediyorum, ben de hamileliğimin 39. Haftasındayım. Yazılarınızı okurken hep kendimle ilgili çıkarımlar yapıyorum. Benim ilk 3 ayım çok zor geçmişti, sonrasında çok şükür bir sıkıntımız olmadı, geçen haftaya kadar. Nerdeyse 10 gündür ben de alerjik bir durum yaşıyorum, geceleri öksürmekten uyuyamıyorum. Dediğiniz gibi son zamanlar hiç bitmeyecekmiş gibi geliyor, Allah hepimizin yardımcısı olsun, bebeklerimizi sağlıkla kucağımıza alırız inşallah.

  9. merhaba
    Bende seni zevkle takip edenlerdenim. Aramızda 2 hafta vardı ben doğum yaptım. Bebeğim şimdi 10 günlük. Ben 39. haftada doğum yaptım. Gece ansızın suyum geldi. Sabaha karşı 6 da da bebeğim dogdu. Son haftalar bana da geçmek bilmemişti. Ben 37. haftadan itibaren bekliyordum ha geldi ha gelecek diye.Tüm arkadaşlarım olsun akrabalarım olsun arayıp duruyor ” sen hala doğurmadın mı diye merak içinde soruyorlardı :)) onlar benden çok sabırsızlandı. Şimdi herşey geride kaldı.İnanılmaz rahatladım. Üzerimden bir yük kalktı 🙂 Sana da hayırlı doğumlar diliyorum. Normal doğumdan da şaşma.Zor olacak ama sonrası çok rahat. hemen ayaklanacaksın. Bol bol dua et, senin bebişine kolaylıkla kavuşmanı,bir avazda doğurmanı dilerim.

  10. Banu artık son günlere geldiğin için sana hayırlı ve kolay bir doğum diliyorum. Arkandan bir hafta geç geliyor olsamda son kontroller minik kızın fazla beklemeyeceği yönünde. Düzenli ama şiddeti düşük sancılar gittikçe sıklaşıyor. Artık korkmuyorum doğum meşgalesinden ama minik kız henüz doğmak için fazla minik. Dün 2700 olduğunu gördük. Her an herşeye hazırlıklı olun lafını duyar duymaz, kızımın kilosu kafama takıldı. Hamilelik süresi boyunca midem et ve ürünlerini kabul etmemişti. Bakliyatla telafiye çalışsam da belli ki yetmedi. Son günlerimi nasıl alternatif beslenme yöntemleriyle geçireyim ki minik kız olabileceği en güçlü haliyle gelsin dünyaya? Tecrübeli gebelerden tavsiye kabul edilir:) şimdiden teşekkürler

  11. Merhaba 🙂
    ben de seni tüm hamileliğin boyunca ilgiyle hafta hafta takip edenlerdenim 38. haftanın bu son yazısından sonra her gün yeni birsey var mı diye bakıyorum. Sanırım artık doğumun oldu, umarım çok kolay ve tam istediğin gibi bir doğum olmuştur. Ben de hamileliğimin 38. haftasına vardım ve gün saymaya başladım. O yüzden senden taze haberleri merakla bekliyorum, finali bir an önce görmek dileğiyle,

    yeni hayatınızda bebeğinizle sağlıklı ve mutlu günler dilerim.

    sevgiler

  12. Cincüce’nin doğum hikayesini ve minik kuzusunu çok merak eden bir tek ben yokumdur eminim 🙂