16 Yorum

Anne olmayı seviyorum, hep…

Bazen günlük koşturmalar, sıradan telaşlar ve hatta gelecek kaygıları arasında aslında mutlu olduğunu unutabiliyor ya insan…

Kendime bir hatırlatma olsun, şuna bir güncelleme yapayım dedim.

  • Derin’i, ben evden dışarıda vakit geçirdiğim zamanlarda beni özlediği için gece uyanacağını bilecek kadar tanımayı
  • Deniz’in ayaklarının giderek büyümesini, görenlerin onun ayakkabılarını benim zannetmesini
  • Beni ıslak ıslak öpmelerini, gece “iyi geceler” diye sarılmadan uyuyamamalarını
  • Anne sen çok tatlısın, anne seni çok seviyorum, anne sen dünyanın en güzel tostunu yapıyorsun demelerini
  • Bıcır bıcır seslerini
  • Onları gizli gizli seyretmeyi
  • Deniz’in, kalabalık ortamlarda Derin’in hakkını savunmasını
  • Deniz’in kendi işini kendi halletmeye başlamasını; Derin’in de onun gibi olmaya çalışmasını
  • Derin’in, Deniz’in her şeyini taklit etmesini, bu yüzden “sanki okuyormuş” gibi yapıp yazıları parmağıyla takip ederek et-et-et-et demesini
  • Derin’in İngilizce konuşmaya çalışmasını, nereden geldiğini anlamadığım bir aksanla “perpıl” demesini
  • Deniz’in bana resim yapmasını
  • Deniz’e yaptığım resimleri cebine koyup akşam eve gelip o gün ne kadar (az ya da çok) beğendiğini söylemesini; eğer gerçekten sevdiği bir şey yaptıysam “dünyanın en güzel resimlerini yapan anne” olmayı
  • Ben hasta olduğum zaman Deniz’in bana masal okumasını, Derin’in bana arabalarını getirmesini
  • Birbirlerinden çok farklı olmalarını ve onları çok iyi tanımayı
  • … seviyorum.

Anne olmayı hep çok seviyorum.

Seviyorum

Bugün, yarın ve her zaman…

16 yorum

  1. ben de babalarıyla tartıştığım zaman ikisinin bir olup babaya saldırmasını, annecim sen üzülme diye beni okşamalarını, baktılar ki babayı dövemiyorlar, sağını solunu ısırmalarını çok seviyorum. “Salarım bebelerimi üzerine, sinir etme beni!” diyorum. iki ki doğurmuşum be hehe

  2. Anne olmak demek bunları okurken bile ağlamka mı demek. Artık kendimi tanıyamaz oldum ben ne sulu göz biriyim yaaa anne ve çocuk yaşanmışlığı geçen tüm okuduğum hikayalerden etkilenip ağlıyorum. 3,5 yaşında olan Poyrazıma kardeş düşündüğüm için mi depreşiyor duygularım bilemedim işte…

    Sevgiler Elif Hanım..

  3. 🙂 ne tatlısın ..tatlılar…

  4. yazdıklarınız okurken ağladım, ben de çok seviyorum kızımı ve anne olmayı…

  5. Lutfen boyle icimizi acan yazilar yaz, ya da yayinla. Anne olmak sevilmez mi ya….

    Annelik kimimiz icin 10 kez tup bebek tedavisi sonrasi en beklenmedik anda umut gibi dogmustur, kimimiz icinse 20li yaslarda askin tastigi gunlerde bir supriz olmustur, kimimiz icinse 40ina yaklasirken kaderin bir cilvesi olmustur, kimisi icin kariyerinin tam ortasina bomba gibi dusmus, hayati yeniden anlamasina sebep olmustur, kimisi icinse birbirini yalnizliktan kurtaran iki el olmustur, ama birbirine uzanmis seven, sarilan, koruyan kalpler olmustur…kimisi gözlerini yumar uyaninca bebegini koynuna alir, kimisi 30 saat bir pilates topunun uzerinde sancilar ceker ve bebegini kucagina alip anne olur…Ama alt satirda mi desem ortak payda mi desem: HEPIMIZ ANNEYIZDIR VE BEBEKLERIMIZI COK SEVIYORUZ VE HERGUN ALLAHA SUKREDELIM. BIZE BU FIRSATI VERDIGI ICIN VE DIGER BIR COK KADINADA VERSIN DIYE!
    ——-

    NOT: Ben son 3-4 gundur bu sezeryan tartismlari uzerine olan yazi ve sonrasinda misafir yazarin tutumundan cok rahatsiz oldum. En az yorumcu 50 annenin amaci birbirine ve ona destek olmaya calismakti. Ama tam tersine o anneleri suclayan ve hatta benim kulagima hakeret gibi gelen cumlelerin bu bologta olmamasi dilegiyle… herkese ANNE SEVGISIYLE, SABRIYLA kalin derim…

  6. Hani bazen insan duygularını ifade edemez de başkası onun yardımına koşar ya aynen böyle oldu. Çok güzel bir yazı olmuş. Ağlayarak okudum. Biri 3 diğeri 1,5 yaşında iki çocuğum var. Bütün gün koşturup duruyorum ve fark ettim ki ben de mutlu olmayı unutuyorum. Oysa onları ve onlarla birlikte olmayı o kadar çok seviyorum ki… Birlikte çok eğleniyoruz. Hatta parkta herkes bana baksa da; ben de onlarla birlikte oynuyorum ve bundan büyük keyif alıyorum.

  7. Ben daha şimdiden parklardan parklar beğeniyorum ve onunla orada oynadığımızı hayal ediyorum 🙂

  8. Çok güzel yazmışşınız, herzaman olduğu gibi:)) Gerçekten anne olmak çok hoş, kadını dönüştüren köşerini düzleştiren, güçlü yapan birşey. Tamam zorlukları var ama biz güzelliklerini anımsayalım:)) Dün olan birşeyi paylaşmadan geçemicem, aklıma geldikçe yüzümde bir gülümseme oluyor. 2.5 yaşındaki oğlum kucağıma yatıp, ” iiki dodum ben anne” dedi. Neye yorulur bilemem ama ıyiki doğmuş, iyiki varlar, hayatımızı güzelleştiriyorlar.

  9. Ne güzel yazmışssın Elif, valla ikinciye özendim:)
    Allah seni onlardan onları da senden ve babalarından ayırmasın..

  10. Oh be icim isindi sabah sabah okuyunca yazinizi. 3.5 yildir neden blogunuzu takip ettigimi hatirladim ve vazgecmek yerine sadece sizin yazilarinizi, en basta oldugu gibi okuyarak devam etmeye karar verdim. Cunku en son yorum birakma gafletinde de bulundugum konuk yazar yazisindan sonra ben bu blogu neden takip ediyorum sorgulamasi yapmistim. Nedeni cok net bende; ne zaman cocuk bakimi konusunda bir durumla basedemesem sizin blogunuza bakarim. Ve mutlaka kendimi daha iyi hissederim, pozitif duygularla ayrilirim. Yazirlariniz, dilinizi severim, blogunuzda mutlaka kendimden bir seyler bulurum. Daha bir cok sebep sayabilirim ama bunlarin arasinda tartisma hatta kavgaya maruz kalmak, negatif duygularla dolmak yok. O yuzden takipcinizim ama sadece sizin…

    • Çok teşekkür ederim, beni de çok iyi hissettirdi bu yorumunuz 🙂

      Blog o kadar canlı ve dinamik bir platform ki, neye nasıl tepki geleceğini çoğu zaman bilemiyorsunuz.

      O yazının altında da bir açıklama yaptım: Kimseyi kötü hissettirmek için yayınlanmış bir yazı değildi, ve sonrasında gelen yorumları kontrol etmem de mümkün olmuyor. Hele de bu konuda mutlaka alınan bir taraf (genellikle de iki taraf!) oluyor ne yazık ki…

      Ama bu yazımla sizi yeniden kazandığıma çok sevindim 🙂

  11. Sebepsiz yere gelip sarılmasını, sormadan “seni çok seviyorum annecim” demesini, yüzümü asık görse, “anne, üzülme, tamam, yarmazlık yapmıyorum, büyüdüm ben” demesini.. Evet, ben de oğlumu, ve senin gibi, anneliği çok seviyorum.

  12. Elif Hanim, Ikinci cocuk kararini verecek olursam bunda sizin etkiniz buyuk olacak. Boyle yazilar yazmayin lutfen!!
    Hele,bir de abi-kardes iliskisiyle ilgili bir yaziniz vardi ki….onu tekrar okumaya korkuyorum. Direk nufus patlamasina neden olacak turden bir yaziydi.
    Sevgiler.

  13. ahh annelikten güzel şey var mı dünyada? ne kadar şükretsek az değil mi yaradana? allah yavrularımıza sağlıklı, huzurlu ömürler versin. acılarını göstermesin bizlere de.

    ben galiba oğluma kardeş gelsin istiyorum. ama galiba istemiyorum da. mesela şu yazıyı okudum ya şimdi, iş yerimde olmasam, eşimle uygun bi ortamda olsam… ne bileyim… ama akşama biliyorum ki değişecek bu düşünceler… offf kafam karışık benim. sahi ne zaman doğru zaman? insan ne zaman “hah şimdi kardeş çalışmaları için uygun an” diyor? sizler ne zaman karar verdiniz?

  14. Elif hanım duygularimiza Ne güzel tercüman oluyosunuz,, annelikk Ne güzel bi şey ya 24 yaşındayım iki kızım var biri 3 yaşında biri 8 aylık, ilk dogumumda asla bidaha dogurmam dedim okadar zorduki, Ama aradan yanlızca 21 ay geçti yine hamileydim kendim istedim çünkü anneliği taddim, anne olunca onlarla yeniden doğdum hiç bir şeyi umursamayan ben, anne olunca bambaşka biri oldum Ne kadar zordayu olsa zamanla o zorluğu sevdim, benny anneliği anne olmayı onlarla berber büyümeyi cok sevdim…