15 Yorum

Kokoş kız sendromu

Aşağıdaki yazı, Blogcu Anne okurlarından Ezgi Akıncılar tarafından kaleme alındı.

Anneler için emzirme kıyafetleri üreten Happy Milk‘in de ortaklarından olan Ezgi’nin “İki erkek annesi olduğun için durumun vahametine ne kadar hakimsin bilemem ama bazen çok ciddi bir problem olabiliyor” dediği konu sanırım birçok kız annesine “Evet evet!” dedirtecektir. 

***

İki yaş sendromu mu? O da ne? Siz bir de 3-4 yaş kokoş kız sendromunu görün…

Sendrom belirtileri:

  • Bu dönemdeki kız çocuğunun en büyük derdi süslenmek, süslenmek, süslenmektir…
  • Anne kıyafetleri, ayakkabıları (ulaşabiliyorsa tabii ki de topuklu olanlar, yoksa babetler de olur), ruj ve ojeleri en sevdikleri oyuncaklardır,
  • Sabahları okula giderken yaşanan en büyük problem hangi elbisesini giyeceğidir,
  • Eşofman veya pantolon ile okula gitmek ciddi bir mutsuzluk kaynağı olabilir, bunun yanında mus çorap sayesinde şort kabul edilebilir,
  • Giymek istemediği kıyafetlerdeki bahaneleri: “bunların renkleri uyumlu değil” veya “bu kıyafet hiç şık değil” şeklindedir,
  • Giydiği elbisenin üzerine mont giymektense üşümeyi tercih eder, montunu giydirmeyi başarsanız bile önünü iliklemesi için ikna etmeye çalışmak anne için çıldırtıcı olabilir.

Bu süreçte annenin izleyebileceği yollar:

  1. Anne kızının daha rahat edeceğini düşündüğü kıyafeti (ki bu daha rahat oynayabilmesi için pantolon veya eşofmandır) giydirmeye zorlar. Evde ufak bir savaş çıkar. Kokoş kız zorla bu kıyafetleri giyse bile ağlamak, ayakkabılarını 1 saatte giymek, “bugün okula gitmek istemiyorum” krizleri vs gibi bir çok kapris yöntemi ile anneyi delirtir ve kavga halinde evden çıkılır.
  2. Anne uzlaşmacı bir tavır ile mevsim koşullarına uygun elbise ve çorabı uyum bahanesi ile giydirir ve mutlu bir şekilde evden çıkılır.
  3. Kokoş kız o gün solundan kalkmış ve inat seviyesi tepe noktasındaysa anne yenilgiyi baştan kabul eder. Kokoş kızın giymek istediği kıyafeti itiraz etmeden giydirip, olması gereken kıyafetleri okul çantasına koyarak okulda üstünü kirletmesi sebebi ile değiştirilmesini umarak kavgasız bir şekilde evden çıkılır.

Tecrübeyle sabittir ki bu konuda inatlaşmak anne için hem yıpratıcı hem de kaybedilecek savaşa bilerek girmekten başka bir şey değildir. Kokoş kız, annesinin istediği kıyafetleri giyse bile başka şekilde öcünü mutlaka alacaktır.

Bu süreçte en çarpıcı olansa anneanne başta olmak üzere yakın çevrenin yapmış olduğu tek yorumdur: “Kime çekmiş acaba?”

15 yorum

  1. ben kokoş değilim ama kızım öyle, son 1.5 yıldır etekten başka birşey giymiyor eşofman-pantolon hiç giymedi, yavsiyem bol bıol tunik alıp taytla giydirmek, ben çözümü öyle buldum. tunikler elbise gibi olduğu için itiraz etmiyor, tayt üşümesine engel oluyor, orta yol işte.
    10 parmağında 10 ayrı renk oje ile okula gidiyor. ama bu sorun galiba hepsinde var biz arkadaşlarımla karar aldık etek giycez diyor. kız anneleri olarak kreşe eşofman takım yaptıralım dedik kabul edilmedi çocuğun kişilik gelişimi için zararalı diye, annenin sinir katsayısını düşünen yok:). ay çok dertyliymişim bu konuda, her gün sabah kıyafet-saçla uğraşmaktan kendi yüzüme nemlendirici bile sürmeden alel acele evden çıkıyorum. sanki kraliçe elizabeth hanfendi, öyle hazırlanılıyor okula:) ergenliğindeki kıyafet kavgalarını düşünemiyorum bile:)

  2. Melis'in annesi

    bu durumu çok fazla duyuyor olmama rağmen, hatta kızımın kreşindeki sınıf arkadaş annelerinden de duyuyor olmama rağmen, acaba benim kızım ne zaman kokoş olmak isteyecek diye düşünüyorum. Aslında olsun da istiyorum. Benim gibi spor ayakkabılarla gezen, kendisini halen üniversiteli entel-dantel genç kız zanneden, bir gram makyaj yapmayan annesine-bana çekmesin istiyorum. Biraz süslü olsun, büyüdüğünde işe giderken pantolon-ceket topuklu ayakkabı giysin, saçlarına fön çektirsin, ojeleri kıyafetine uygun sürülsün, şık şık gömlekleri bluzları olsun istiyorum ama …. şimdilik hiç belirti vermiyor benim kızım. 5,5 yaşında ama, sabahları kıyafet seçmek bir yana, bugün ne giyeceksin dediğimde, “sen seç kalkamam” cevabını alıyorum :(( elbise giymeyi seviyor ama giymese de olur :(( 2 yaş sendromunu yaşamadık hiç…. sadece 6 yaş ilk ergenlik dönemine girdik… asilik, itiraz, en iyi ben bilirim, siz benim için karar verip, bana kural koyamazsınız olaylarındayız şu aralar… 16 yaş ergenliğine beni hazırlıyor diye düşünüyorum :))) kokoş olmaması, böyle şeyleri hiç takmaması, 2 yaş sendromu yaşamaması acaba bir sorun mu (?) demekten kendimi alamıyorum. Elif hanımın kitabında dediği gibi “anne kişisi her daim endişelenecek bir konu bulur” 🙂

    • Acaba kiz cocuklari annelerine ve cevrelerinde gordukleri (ornek almak istedikleri) diger kadinlara benzemek icin mi susleniyorlar? Benim annem de pek makyaj yapmaz, suslenmezdi, ben de ne “ilk ergenlik”te ne de gercek ergenlikte hic oyle suse puse ilgi duymadim…

  3. benim kızımın da mı böyle olacağını iddia ediyorsunuz? http://birkizbiroglan.com/2013/02/07/gelin-basi/
    ah keşke nerdeeeeeeeeeeeee

  4. Defne nin annesi

    4 yaşına yaklaşan kızımla anlatılanları birebir yaşıyoruz. Gerçekten kız annesi olmak zormuş. Ben ne kadar spor, rahat giyinmeyi tercih ediyorsan O tam tersi. Her gün elbise giyecek, şık giyinecek. Ustelik doğru dürüst makyaj yapmayan benim nasıl makyaj yaptığı öyle bir anlatıyor ki duyan benim boya kutusuna düştüğünü sanacak. Bir de “benim de makyajım olsaydı çok mutlu olurdum” demiyor mu?

  5. Tam da bizi anlatan bir yazı. Ben yazsan ancak bu kadar olurdu. eşofman, pantolon, tayt asla giymez Ada. Ağustos ayında 4 yasında dolduracak. 1 yasından beri kendi seçiyor kıyafetlerini. İlk zamanlar hoşuma gitse de, kar yağdığında bile elbise giymek istemesi beni çıldırtma noktasına getirdi zaman zaman. hasta iken bile evde elbiseyle dolaştı sebebi “ben hastayken de süslü olmak istiyorum” oldu. Mümkünse her elbisesi tüllü, simli, taşlı olmalıymış. Ayrıca uzun, ayaklara kadar tüllü olursa çok mutlu olurmuş. Açık havalarda güneş gözlüksüz çıkmaz. Herkes soruyor kime çekmiş değil. Bana benzememiş kesinlikle. Velhasıl çok güldürüyor beni.

    • DEMET TÜRKMEN

      Alaşlar, Ada bana teyzesine çekmiş :), ben de küçükken böyle değildim sonradan böyle oldum. Ada doğuştan. Küpelerimi ona miras bırakacağım.

  6. Kime çekmiş acaba? en kritik soru..allahım 1-2 yıl sonra bizi de bekliyor mu acaba bu süreçler…
    Bana çekmediği kesin eğer böyle olursa 😀

  7. Haziranda 3 yaşına girecek bir kız annesiyim ve yukarıda yazanları birebir yaşıyorum.. Ben gayet sade kokoşluktan çok uzak spor giyinmeyi seven hafif bir makyajla tüm günü geçiren bir anne modeliyim 🙂 Kızım ise benim tam tersim hergün oje sürmek isteyen dudağına ruj sürmek için yapmadığı huysuzluk kalmayan bir velet 🙂 Sabahları uyandığı gibi ilk sorusu “Bugün okula gidecekmiyim?” oluyor.. İlk günlerde bunu bu kız okulu sevmiyor beni de özlüyor ondan soruyor olarak yorumlamıştım sonra acı gerecekle yüzleştim. Meğer bizim kokoş hatun hafta sonu olup olmadığını öğrenmeye çalışıyormuş çünkü biz ojeyi sadece hafta sonunda sürüyoruz onun minik parmaklarına 🙂 Daha ne yazayım ki 🙂

  8. Çarşamba Gebesi Pelin

    Geçenlerde Kemeraltı’na gittik biraz dolaştık. Bilenler bilir, orada pek çok abiye kıyafet mağazası var. Hatta sırf çocuklara özel abiye mağazaları var. Pullar, satenler, tüller…minicik minicik ama son derece rüküş şeyler. Bir çocuğa hiç yakışmayacak saçma kıyafetler. Eşimin kızı tutturdu bu kıyafetler çok güzel ben bunlardan alıp giymek istiyorum diye. O an ben bile kahroldum, ne diyeceğimi bilemedim. Diyalogumuz: “onlar büyüklere göre”, “hayır küçüklere göre, bak benim boyumdalar!”, “ama onlar düğün kıyafeti, gündelik giyilmez ki” “pöfff ama ben istiyorum, alalım”. Kız çocuk bu açılardan hakikaten zor.. 🙂

  9. Merak etmeyin 6 yaştan sonra bunlar azalıyor, ilkokulda okul telaşıyla o kadar yoruluyor ki rahat giyinmek istiyor benim kızım.

  10. ayhhhh biri bizim kızı mı anlatıyor acaba???

  11. işte imzamı atacağım bir yazı!!!
    hem bende yukarıda anlatılandan bir boyu 4 bir boyu 2,5 olmak üzere 2 tane var….
    bugün akşam mayoyla uyumak istedi küçük hanımlar, böyle daha “şık” oluyormuş:-))))
    tüm kokoş kız annelerine sevgiler.!!!!!!!!!

  12. Kızım 4 yaşında. Bu sene eylülde anaokuluna başladı. Başlamasıyla beraber etek, tütü ve çorap, giymek, yüzükler, bilezikler, taçlar, tokalar vs. takmak gibi saplantılı davranışlarda bulunmaya başladı. Önceleri ben de zorlayarak pantalon, tayt giydirmeye çalıştım. Büyük kavgalar ettik. Hem ben hem kızım mutsuz olduk. Okul eşofmanının yanından bile geçmiyordu. En sonunda bende bıktım zaten uğraşmaktan. Karışmamaya karar verdim. Bütün kış karda, yağmurda elbise, etek giydi. Üşümesin diye 200den çok kalın çoraplar aldım. Karda dışarı çıkarken kar pantolonu giyerse, gittiğimiz kafede etek giydireceğime söz verdim ve sözümü de tuttum. Herkes bize bakıyordu ama napalim.. 🙂 Şimdi kışı geçirdik ama kızımda normalleşmeye başladı. Artık eşofmanda giyiyor, pantolonda ama tabii ki tercihi etekten yana.. Bende her fırsatta ona etek, elbise güzel ayakkabılar ve taçlar alıyorum ve giydiriyorum. Böylece uzlaşma sağlandı ve biz mutluyuz 🙂

  13. beklediğim bir yazıydı diyebilirim.
    sana yazacaktım elif.

    oğulların var ve onlarla ilgili olmadığı için senin sorunun da değil elbet (bu yüzden aklına gelmemiş olabilir bu konuyu işlemek) ancak diğer annelerden fikir almak istediğim bir konu bu.

    şöyle sormak istiyorum

    kız çocukları (bebek demek belki daha doğru) özellikle çevrede gördüğü zaman oje ile başlayıp makyaj filan talep ediyorlar.

    bu durumda soruna anneler nasıl çözüm buluyorlar ? yani ol-a-mayacağını, yanlış olduğunu nasıl antıyorlar ?
    “bu anneler için” demek yeterli olmayacaktır diye düşünüyorum.

    zaten çok makyaj yapan ya da oje kullanan biri değilim ancak arada bir canım istediğinde de sırf bu tartışma ihtimalinin yüzden vazgeçiyorum.

    “görmezse istemez” düşüncesi ama ben olmasam da başka birinde görecek o zaman ne şilde davranacağım ?

    ne dersiniz ?