9 Yorum

Vebal

Bugün Anneler Günü’ydü.

Her ne kadar ticari gayelerle oluşturulmuş bir gün de olsa, her ne kadar tüketimi özendiren bir icat da olsa, özellikle sosyal medya sayesinde keyfine vardığım, bir sürü anneyle paylaşıp gülüp eğlendiğim bir gün olacaktı.

Herkes Anneler Günü’nü kutluyordu, bütün markalar bu en özel bir günle ilgili mesajlar yayınlıyorlardı ve ben hepsini üzerime alınıyordum.

Cuma günü çocuklarımın ikisi de okuldan kendi yaptıkları Anneler Günü kartlarıyla gelmişlerdi. Derin, öğretmenlerinin hazırladığı harika bir şiire el baskısı yapmış, Deniz de kalp şeklinde bir kart yapmıştı.

Cumartesi uyandığımda bana -ve babalarının iş seyahati boyunca bizde kalan- anneannelerine kahvaltı hazırladılar. Öyle… Kendi kendilerine… (Deniz’in başı çekmesiyle tabii)

Deniz bunu bir çizgi filmde görmüş, oradan fikir edinmiş.

Acayip hoşuma gitti, oturup yazacaktım. Esprili de bir başlık atacaktım, “Çocuklarınıza televizyon seyrettirmenin faydaları” diye…

Ama olmadı.

Cumartesi günü Trump Tower D&R’da bir söyleşi ve imza günüm vardı. Çok keyifli geçti, çok güzel insanlarla bir araya geldim.

Araba leş gibiydi kaç gündür, yıkamaya vermiştim. Çıkışta ödeme yaparken “Anneler Günü” indirimi yaptıklarını söylediler. “Anne olduğumu nereden anladınız?” diye sordum, çocuklar yanımda yoktu çünkü. “Araba koltuklarından” dediler.

Acayip hoşuma gitti. Çocuklarım yanımda olmasalar da anne olduğum anlaşılıyordu, sanki alnımda “anne” yazıyordu, seviyordum ben bu anne olma işini…

Öyle de yazdım Twitter’da:

Trump

Hemen ardından babam aradı:

Yavrum, ortalıkta kan gövdeyi götürüyor, sen hala Anneler Günü diyorsun?..

Reyhanlı’daki olaylardan haberim yoktu o sırada…

Kalakaldım. Öyle…

Ne Anneler Günü kaldı o an, ne bir şey…

Aslında Anneler Günü işin bahanesiydi. Günler öncesinden o gün yazacağım mesajı da düşünmüştüm: “Anneye her gün Anneler Günü, yeter ki sağlık ve mutluluk olsun; Anneler Günü’müz kutlu olsun” diyecektim.

Dün yine ve yeniden, birçok anne evladından, birçok evlat annesinden koparıldı bu memlekette…

Şimdi şu anda benim çocuklarım mışıl mışıl uyurlarken yataklarında, başka anneler çocuklarına kavuşamayacaklar diye suçluluk duyuyorum ben.

Hiç tanımadığım annelerin, hiç tanımadığım çocuklarından kopartılmalarının vebalini üzerimde hissediyorum.

Sorumlusu ben değilim. Ama önüne geçemiyorum.

9 yorum

  1. Ah Elif o gün ayrıldıktan sonra biz de twitterdan öğrendik olan biteni Aylin ile..biz orada sohbet ederken canlar yanıyormuş… ben de aynı duyguları paylaşıyorum seninle… çok üzgünüm… “hayatımdaki en güzel anneler günü etkinliklerinin ardından günü kutlayamamak ! Hani analar ağlamayacaktı??”diyebildim twitter da 🙁

  2. Sizi de bir ana doğurmadi mi? Analara kıymayin efendiler..

  3. Hayatta herseyi kontrol etme gucumuz olamiyor,bazen cok aciz bazende cok sitemkar kaliyoruz,ama dunya ayni hiziyla donuyor.Su anda kac anne hastane ilac aliyor bilmiyorum ama biliyorum oradalar,ve kac anne cocugunun basinda yuregi buruk hastanelerde bekliyor onuda biliyorum,hayatimin bir kismi 12 yil evvel oralarda gecti sayisini adlarinibilmiyorum ama yuzleri aileleri herzaman zihnimde,ve benim annemde o hastanede bu hayata veda eetii,nice mutlu gunlerim hep buruk gecti ama hayat iste iki evladim bana gosterileri icin aglayan yuzlemi gidicen dedi,Bazen olumu yokolus gibi degilde yeniden varolus gibi gorsemde bazende sitemkar olabiliyorum gayet insani duygularla.Sevgili Elif ,keske annelerin gucu altinda olsa idi hersey ne guzel olurdu hep mutlu huzurlu ama iste hayat bu…

  4. Ne kadar güzel ifade etmişsin… Çınar’a her sarılışımda şükür ederken dünden beri ilave olarak gözlerim doluyor… Keşke birşeyleri değiştirebilecek gücümüz olsa… Keşke hayatın GERİ AL tuşu olsa 🙁

  5. Bambaşka bir dünya olabilirdi anne vicdanı ile kurabilseydik tüm düzeni dünyada.. yine de inanıyorum bizim sesimiz, kelebek etkisiyle dünyayı değiştirebilir.

    http://mineoskay.blogspot.com/2013/05/anneler-gunu.html

  6. Ne denir ki…Cehennem olsun hepsi…

  7. Aynı gün bakan konvoyunda gencecik bir can hayata veda etti Bartında. 21 yaşındaydı, ambulansta görevliydi. Hastaya gitmiyorlardı. Ambulansın takla atması sonucu aramızda değil artık. O annenin anneler gununde beklediği telefon o değildi. : ((

  8. Sen duymamışsın Elifim, peki bu haberleri duymalarına rağmen hala tek gündemleri FB-GS maçı olanları ne yapalım ? Onlar anne değiller diyelim, evlat da mı olmadılar için?

  9. Sirf bu yuzden, buyuk kizim dogdugundan beri cok rahatsiz oluyorum anneler gununden. BIr de haftalar oncesinden baslayan reklamlar vs yok mu iyice gicik oluyorum. Daha oncesinde farkinda degildim pek. Cocugu artik olmayan anneler ve ozellikle annesi olmayan cocuklari dusundukce nefret ediyorum bu gunun bu kadar goze goze sokulmasindan.