7 Yorum

Benim minik, geçimsiz sokak sanatçılarım

Çocuklar insanın içindeki en iyiyi de, en kötüyü de çıkarabilme kapasitesine sahipler…

Ya da şöyle ifade edeyim: Annelik insanın içindeki en iyiyi de, en kötüyü de çıkarabilme kapasitesine sahip. En azından benim için.

Tebeşir aldım çocuklara… Dünyanın en masrafsız, en basit oyuncağı.

Bugün San Jose’deki son günümüz. Toparlanıyoruz. Ben toparlanırken çocukların da oyalanması lazım ki bavulları yerleştireyim. Bir iPad, iki çizgi film derken ekran sınırının da sonuna geldik. Bahçeli evde kaldığımız şu son günün de tadını çıkaralım diyerek verdim ellerine tebeşirleri. Saldım bahçeye.

Diptic

Araba çizdi biri… Üzerinde yük varmış, karavanı çekiyormuş.

photo 2

Canavar çizdi bir diğeri… Yengeç zannettiğimi belli etmedim.

photo 1

Kısa sürede harikalar yarattılar… Canvarlar, kamyonlar, arabalar, uzaylılar…

Fotoğraflarını çektim çizerlerken… ‘Benim minik sokak sanatçılarım’‘Çocukları mutlu etmek ne kadar kolay’ dedim kendi kendime… ‘Yeter ki onları oyalamayı bilelim. Baksana, ellerine bir şey verince nasıl da oyalanıyorlar…’

photo (6)

Ya da değil! Amanın ben fotoğrafı Instagram‘da paylaşıncaya kadar bir çığlık bir kıyamet!.. Neymiş? Canavarlarla arabalar birbirine girmiş! Biri ‘Canavarlar yolda gitmez’ diye öbürünün canavarının üzerini karalamış; diğeri berikinin arabasını silmiş. Bir de baktım ki bahçede tebeşirler uçuşuyor. Biri önde, diğeri arkada bağıra bağıra, ağlaya ağlaya koşturuyorlar.

Sonunda biri şikayet ederek, diğeri ağlayarak geldi. Ben cırladım, onlar pıstı. Şimdi içeride cezalılar. Baş edemediğim zamanlarda ‘Girin içeri kavga etmeyinceye kadar kalın orada!’ diyorum. Bir iki birbirlerine diklenip sonra arayı buluyorlar.

Benim minik, geçimsiz sokak sanatçılarım.

7 yorum

  1. Bayılıyorum böyle kamera arkası anlatımlı annesel fotoğraflara… Hiçbir şey göründüğü gibi değil, ya da herşey aslında bizim de gördüğümüz gibi.. “Kardeş kardeşi atarmış yâr başında tutarmış” derdi rahmetli ananeecimm 🙂 ne diyim bol bol sabır sevgili Elif

  2. Simdiki cocuklar cok cabuk sıkılıyorlar herseyden olayamak zor gecim saglamak ayri bir zor sonra anneler neden cildiriyor diyorlar :)))

  3. Ayyy kesin tebeşir alıcaaaamm 🙂 süper bir etkinlik fikri sağol blogcuanne 🙂

  4. Tebeşir son zamanlarda bizim de kurtarıcımız. Gökçe daha 1,5 yaşında ama hergün evin bitişiğindeki parkta takıldığı için büyüklerden çok şey öğrendi. Diğerlerinde görüp tebeşir istediğinde alıp verdim ama yer mi ısırır mı falan diye meraktaydım. Ama o beni epey şaşırttı, elinde tebeşirle parkın her köşesine bir şeyler çiziyor kendince. Çok da mutlu oluyor. Her zaman çantamda bir paket taşıyorum artık.

    Bu arada biz de kız kardeşimle çok kavga ederdik, 3 yaş küçük benden ama hiç geçinemezdik. Annem bize birbirimizle konuşmama cezası verirdi, yasaklar her zaman caziptir, biz annemden gizli konuşmaya çalışırdık 🙂 O yöntem de çok işe yarıyor yani.

    Sevgiler…

  5. 10 yıllık bahçeli evimizden taşınıp bir apartman dairesine “sığmaya” çalışacağız. 4 yıldır da oğlumun evi. Tebeşir fikri oğluma bahçemizde geçecek son günlerimizde çok iyi gelecek inşallah.

  6. Harika!
    İnşaatlardan briket çalar, sonra yere fırlatıp kırar, parçaları paylaşırdık eskiden. 🙂
    Seksek de çizerdik, resim de… yerlere alabildiğine çizmek nasıl muhteşem bir tatmin duygusu yaşatırdı. Şimdi bir anda o hissi yaşadım tekrar.
    Ellerine sağlık çocukların.
    (Kavga da işin tadı tuzu :))

  7. Yerim o gecimsiz findiklari:))