15 Yorum

Durun, siz kardeşsiniz!

Uzmanlar diyormuş ki: Bir ailede herkes herkesle ayrı ayrı, kaliteli kaliteli vakit geçirecekmiş. Mesela

Birinci çocuk anneyle ayrı
Birinci çocuk babayla ayrı
İkinci çocuk anneyle ayrı
İkinci çocuk babayla ayrı
Birinci çocuk anne-babayla ayrı
İkinci çocuk anne-babayla ayrı
Anne-baba birbirleriyle

ayrı ayrı vakit geçireceklermiş. Valla ideal bir teoriye göre böyle olması gerekliymiş. Pardon da bu kadar vakti kim kaybetti ki biz bulalım? Ve ben yine rahmetli babaannemi anmak istiyorum: Altı çocuğunun altısıyla da ayrı ayrı vakit geçi… ahahahahhaaaa!

Şekerim seni bilmem ama benim böyle bir halim de, vaktim de yok. Biz her gün masanın etrafında bir araya gelebildiğimize şükrediyoruz.

Bazen de gelmediğimize şükrediyoruz. BaĞzı günler öyle zor, öyle yorucu geçiyor ki, akşam baba eve geldiğinde çocukları üzerine atıp evden kaçmak istiyoruz. Çünkü, yetişkin bir anne günde ancak 10 saat falan kavga gürültüye tahammül edebilir ve bizim evde bu 12 saati geçince ben mutasyon geçiriyorum.

Kuzenimin ikizleri var. Bir kız, bir oğlan, Deniz’den dokuz ay küçükler. Canlarım. Geçenlerde aradı ablam (abla derim ben ona), onunla telefonla konuşmaya çalışırken ben, içeride bir kavga koptu, ben telefonda cırladım, çocuklar ayrı bağırdı falan derken dedi ki bana: ‘Elif kız ayır bunları ara sıra… Birini anneanneye gönder… Berikini babaanneye gönder, birbirlerini özlesinler.’ 

Teoride çok doğru olmakla birlikte pratikte ne kadar uygulanabilirdi bilmiyorum. Nitekim, birinin gitmek istediği yere diğeri de gitmek isterdi, evde kalan benim başıma ekşirdi falan derken bu olayı dün test etme imkanı bulduk.

Çarşamba günleri yapmam gereken bir sürü işim oluyor; ben de çocukları Salı akşamı anneme bırakacak, Çarşamba akşama kadar günümü değerlendirecektim. Ancak elbette evdeki hesap çarşıya uymadı ve çocuklu hayat sen başka planlar yaparken çocuğunun hastalanmasıdır (ve buraya bilumum başka özlü sözler gelecek) ve tabii ki Deniz ateşlendi. Neyse, yine beta mikrobundan şüphelendik, değilmiş falan filan derken ben bütün planlarımı değiştirip çocukları almaya gittim.

Derin efendi demez mi ‘Ben eve gelmicem, burda kalıcam!’ diye? Dört gün, yedi gün orada kalacakmış. ‘Aman ben de çok meraklıydım biri ateşli iki çocuğun kavgasına, istediğin kadar kal!’ diyerek annemde bıraktım onu, döndüm eve.

(Yukarıdaki fotoğrafa bakıp da içlenmesin kimse… Bunu bir önceki gün parkta çekmiştim, hepimiz beraberken…)

Akşam yatarken Deniz ‘Ben Derin’i özledim! dediğinde birbirlerinden henüz ayrılalı iki saat olmamıştı. Derin ise poposunu devirip yatmış, ancak sabah kalktığında ‘Bu kadar yeter, eve gidicem ben!’ buyurmuş. E hani siz birbirinizi özleyecektiniz?!

Neyse, annem atladı otobüse, getirdi bizimkini. Bunlar sarmaş dolaş… Ancak sadece iki dakika 43 saniye falan sürdü bu sarmaş dolaşlık. Sonrasında kavga yine gırla!

Yav arkadaş, ben hayatımda böyle saçma sapan kavgalar görmedim. Yani cidden bak, saçma salak sebeplere kavga eden insanlar çok gördüm, hatta onlardan biri de oldum, ama bu kadarını görmedim. O kadar kural yazdık, sınır çizdik, kimsenin umurunda değil. ‘Onun penceresinden niye güneş girmiyor’ diye kavga edilir mi?! Nereden bileyim onun penceresinden neden güneş girmediğini? Ve bu konuda ne yapmamı bekliyorsun acaba?!

Hayır bir de yorgunluktan, sinirden birbirine iyice sarmak nedir arkadaşım? Siz deli misiniz? Git çekil bir köşeye, kafanı dinle! Yok, biri sinirliyse ille diğerinin de sinirini bozacak. Evde dellendiler, parkta hava alsınlar diye dışarı çıkardım, koskoca Moda Parkı’nda yine birbirlerini buldular oynayıp kavga edecek. Gidin kaydırakta kayın falan diyorum, ‘Hepsi dolu’ diyor bir de bana, yalanÇı!

Ben de insanım ama. Benim de bir sabrım var. Benim de günlük bir kavga çekme limitim, bir gürültü kaldırma sınırım var.

Bana da yazık.

15 yorum

  1. :))) sabah sabah cok iyi geldi yazınız…zira böyle kavga dolu bir evden koşarak kaçıp işe sığındım:)

  2. Bayıldım ben bu yazıya, benim 2 çocuğum yok ama hem oğluma hem yeğenime bizim evde veya kızkardeşimin evinde annem bakıyor, sonuçta 2 çocuklu bir evdeyiz yani ve her gün benzer kavgalar bizde de yaşanıyor. 5 yaşında afacan ve kabul ediyorum ki kıskanç bir abi ( kendisi oğlum olur ) ile 2 yaşında hem cadı hem de ” terrible two” nun hakkını fazlasıyla veren bir cimcime ( kendisi yeğenim olur ) bir araya gelirse ne olur, olan tırlatmasına az kalmış anneanneye olur 🙂 Kim hangi oyuncağı alsa o oyuncak bir anda diğerinin de oyuncağı oluveriyor, TV’de şarkı çıksa ” bu benim şarkım, yok efendim benim şarkım ” kavgası çıkıyor, ufaklık uyurken oğluma ses yapma deyince bizim oğlanın nedendir bilinmez ( ! ) sesinin sınırlarını zorlayası tutuyor 🙂 Ez cümle, yalnız değilsin Elif , #direnedirenebüyüteceğiz

  3. uzmanların hastasıyım :))

  4. 10gündür istanbulda annemin yanında tatildeyim. Hamileliğimin yorgunluğunu bir nebze atarım sanıyordum nasılsa bakacak kişiler olacaktı etrafta. Evdeki hesap çarşıya uymadı. Annemle çok yakın oturan ablamın oğluyla kızım ne ayrı kalabiliyorlar ne bir arada. Araları bir yaş sabahtan akşama kadar kavga ayırmaktan, kuytularda yoluşmasınlar diye peşlerinde koşmaktan hiç oturamıyorum bile ve sonuç çok daha fazla yorgunum. Bir değil iki çocuğu ikna etmeye çalışıyorum tüm gün. Tabi ikinci bebeğim doğunca neler olacak o da ayrı hikaye, şimdiden gözüm korktu.

  5. bir güneşi ikna edemedin mi..girseydi onun penceresindende :))))
    çok ballar yaaa maaşallah diyroum..
    benim ki sabah bana kubilay deme diyor..e ne diycem anne de.. o anneymiş ben kedi… tamam dedim sustum..komik bıldırcınlarrrr… iki olsalar kimbilir ne komiklikler olucak… :))

  6. aynı bizim ev, anane ya da babaneye bıraksak özler, evde durmadan kavga. yastık kavgası toka kavgası bebek kavgası, kavga hiç bitmiyor yani 🙂

    küçük olan büyüğe yumrukla vuruyor vuruyor vuruyor, sonra arkasını dönüp cık cık cık diyor sonra yeniden vurmaya başlıyor, önce gülen abla sinirlenip itiyor sonra ikisi birden ağlayarak (anırarak mı desem acaba) yanıma koşup diğerini şikayet ediyor. ben bu arada deliriyorum cırlamaya başlıyorum, eşim çocuklara bağırma diye bana bağırıyor, tv sesi sonuna kadar açık…
    yakında komşular bizi apartmandan atacak 🙂

  7. Bu kadar gerçekçi, bu kadar normal bir anne olduğun için bayılıyorum sana. Bir yandan gülüyorum, bir yandan yalnız değilim diyorum. .. Seviyorum da seni :))

  8. Benim de biri altı olmak uzere olan bir kızım bir de 17 aylık oğlum var. Küçük olan kızınca ablasını ısırıyor. Büyük olan anında tepki vermiyor ama tenhada yakalarsa ufak da olsa mıncırıyor. O mıncırınca küçük biraz sabredip sonra bağırmaya başlıyor. Ama sanki asıl sorun ben müdahale edince çıkıyor. Müdahale etmezsem orta yolu buluyor gibi geliyor bana.

  9. işteeee bu nedenlerle ben Pazartesi işbaşı yaptığımda hic sendrom yaşamıyorummm :))))) tamam vicdanda yapıyorum ama resmen evden kaçıyorum :)) sevgiler.

  10. Eee ama bu böyle açık açık anlatılır mı blogcu anne??? Iki aylık olan oğlan büyüyünce böyle mi olucaz biz de??? Allah yardım etsin o zaman vay halimize…

  11. İkinici çocuğu düşünürken kötü oldu bunu okumak 😀

  12. Bizde abimle boyleydik aynen sacma sapan nedenlerle kavga ederdik. Lisede abim fen lisesine gitti yatili okudu hafta sonlari geliyordu eve… H ici gun saymakla geciyordu benim icin… Abimin gelecegi gunleri sayiyordum ozellikle cuma gunu o dersler bitmezdi bitmeezzz…. Eve nasil geldigimi onu nasil bekledigimi anlatamam… Her gelecegi zaman derdim ki odami abime vericem cok rahat etsin benim odam daha guzel orda yatsin bidibidibidi… Gelirdi 15 dk surmezdi ,kavga kiyamet…… Sonra haftasonu bi bitsede gitse derdim:)) Sonra h ici yine ayni terane gunleri sayardim bide aglardim abimi benden ayirdiniz yatili okula yolladiniz ne hakkiniz vardi diye… hey gidi gunler:)))
    Simdi guya yetiskin olduk biz ama hala kavga ediyoruz …
    Ben yurtdisindayim , abim bol bol geliyor yegenni gormeye ama yine kavga ediyoruz busefer surec uzadi ama 1 gun falan surebiliyor iyi gecinmemiz:)) Sonra yine uyuz uyuz haller konusmalar… Ama bence bizde sorun var yani yada hic buyuyemedik…
    Sonra o gidiyor ben yine abim abimm abim oylede boylede bidibidibidiiii…

  13. Elif’cim çok güzel bir yazı gerçekten..
    bu kardeş kavgaları yazılarını okuyunca çok korkuyorum, gerçi korkunun ecele faydası yok ama:)
    bizde 19 ay ara ile iki kız var, bakalım onlar neler yapacak ve ben nasıl delireceğim:)
    sevgiler,

  14. Elif, afedersin esek kadar olduk yine de abimle kavgamiz bitmedi bizim de. Ayni Merveler gibi.
    Simdi ben yurtdisinda olunca ozluyoruz tabi birbirimizi. Eve gidince ay kardesim canim, nasil ozledim. maksimum 2 saat. Sonra abimin genelde sorusu soyle: Sen ne zaman gidiyordun Gulcin 🙂 Bak daha 1 aksam bile yatmamisim evde 🙂 Ama iste inan onunla kavga etmeyi de cok ozluyorum cok 🙂

  15. Burcu saracoglu

    Uzun zamandir okugum en eglenceli yazi. Sit- com yazarligi yapmalisiniz.