23 Yorum

Anne itirafları

Blog yazmaya ilk başladığımda ismimi açıktan yazmıyordum. Yani, gizlemiyordum ama imza da atmıyordum hani… Esrarengiz bir sebebi yoktu; bir sürü Elif ama sıfır Blogcu Anne vardı sonuçta, akılda kolay kalmak istemiştim…

Aradan seneler geçti ve ben birden fazla kez ”Keşke ismimi açıklamasaydım” dedim. Halimden memnunum, bir sürü eşim dostum tanıdığım oldu ama isimsizliğin verdiği istediğini yazabilme özgürlüğüm de kalmadı hani. Kocamdan dert yansam olmaz, ailemden birine laf çakmaya kalkışsam onlar da okuyor, çocukların arkadaşlarının annesini çekiştirsem kim olduğum ortada…

Yalan değil, çok daraldığım anlarda ‘Kendime isimsiz konuk yazar olayım’ dediğim de oldu ama foyam ortaya çıkar diye korktum. Benden geçti, kabullendim.

İnsan tanımadığı birine daha kolay döküyor içini… Bunu tersten alacak olursak, hiç tanımadığı birinden gelen bir yorum bazen tahmin edemeyeceği kadar iyi geliyor insana… Bunu, blog yazdığım son beş küsur senedir defalarca deneyimledim. Öyle güzel insanlar dokundu ki bana, hiç görmediğim… Günümün akışını, bazen hayata bakışımı değiştirdi sözleri…

Birçok mail alıyorum kimi fikir soran, kimi sadece dert yanan… Çoğu ”Bunu sana neden yazıyorum, bilmiyorum” diye başlıyor ve devam ediyor ”sanırım bir yabancıya içimi dökmeye ihtiyacım var.” Yazışıyoruz bazen, bazen diyecek bir şey bulamıyorum, sonra bakıyorum ki aslında karşımdaki benim yanıt vermem için değil, kendisi yazmak için yazmış. Twitter’da rastlamıştım, çok hoşuma gitmişti: ”Sesimi duyman için değil, bağırmak için yazıyorum…”

Uzun zamandır hayata geçirmek istediğim bir bölümdü Anne İtirafları… Domain’i hazır, alt yapısı neredeyse tamam ama bir türlü finalize olmadı. Tamamlanmış hali -eğer ilk niyet ettiğim gibi tamamlanırsa- daha farklı olacak belki, bilemiyorum. Ancak teknik ayrıntılara daha fazla takılmak istemedim ve yeni bir kategori açtım, belki bu sayede ben de hızlanırım. Artık bana gönderilen İtiraf türü yazılara -uzun, kısa fark etmez, samimi olması yeterli- Anne İtirafları kategorisi altında yer vereceğim.

Varsa içinizden geçen, dışarıya dökmek istediğiniz, aklınızdan geçeni ‘‘Birileri sesinizi duysun diye değil ama bağırmak için’‘ paylaşmak istediğiniz, burada yer vereyim. İsminiz bende saklı kalır, hatta ben de bilmek zorunda değilim.

23 yorum

  1. Gerçekten tebrikler… Blogcu anne okurunun buna ihtiyacı vardı. Bas bas bağırmak bazen yapabileceğimiz en iyi şeyin bu olduğunu düşünüyorum ben de…

  2. Seviyorum seni blogcu anne 😉

  3. İşte bu!!

  4. Harika bir fikir 🙂

  5. harika bir köşe olacak bence. bağırmak her zaman iyidir 🙂

  6. Bu fikre bayıldım 🙂

  7. şahane bir fikir çünkü gerçekten ihtiyacımız var çünkü anne olmayana bazen nasıl bıktığımızı ve yardıma ihtiyacımız olduğunu anlatmak çok zor, merakla bekliyorum

  8. süper fikir 😉

  9. çok güzel bir fikir 🙂

  10. İyi varsın ….Bu bölümde “biri ben olduğumu anlar mı” korkusuyla yazıyor olucam

  11. Cok guzel bir fikir,tebrikler…tam da suan bagirmak geliyordu icimden…annelikten her yakindigimizda cocugumuzu ya da anneligi sevmiyormusuz (ki bu da dusuk bir ihtimal ama boyle hisseden de olabilir) gibi algilayan insanlardan fenalik geldi bana. Aciklama yapmak zorunda birakiliyoruz ki hicbir zorunlulugumuz yokken ama maalesef bunu yasayan oyle cok anne var ki:( ilk itirafi yaptim sanirim

  12. Haha süpermiş bu! Benim aklıma gelmişti tam dediğiniz şeyler, özellikle çok okunan bloggerlar için, diyordum acaba yazarken hiç kasılmıyorlar mı şu okuyacak bu okuyacak, yazmak isteyip de yaz-a-madıkları olmuyor mu diye 🙂 Oluyormuş demek ki 🙂 Keyifli bir bölüm olacağa benzer 🙂 Sevgiler…

  13. Harika fikir Elif!! ama yorumlarda anneyi yargılamak yasak olsun! Öyle şeyler oluyor ki insan gerçekten anlatmak istiyor ama karşındaki en yakının da olsa seni yargılamasından korktuğun için anlatamıyorsun. İnsan olduğumuz, “şaşar” olduğumuz gerçeğini hatırlamaktan çok uzak kalıyoruz. Valla benim bir sürü itirafım var anlatayım rahatlayayım dediğim ama sonra alacağım cevapları düşünüp korktuğum. Çünkü bazen hata da yapsak ve hatta hata yaptığımızı bilsek de karşımızdaki ” hii çok büyük bir hata yapmışsın!” desin istemiyoruz. M

  14. bende mi yazsam kimseye dökemediğim içimi…

  15. tokat gibi insanın suratına patlar bu bölüm ben diyim :/

  16. Elif evrime katılıyorum. Senin çok geniş bir okuyucu kitlen var. Her kesimden insan. Yorumlarıyla itirafçıyı rahatlatacaklar olduğu kadar üzecekler de olacaktır. Yorumları kapatsan mı acaba? Bilemedim ama işin itiraf edebilme kısmı çok anneyi rahatlatacaktır:) güzel fikir:)

    • Ben de aslında yoruma kapalı mı olsun diye yazaktım ama o zaman da eksik olur sanki destekleyecekleri de engellemiş olur. Yargılayıcıları, çok bilicilileri bloklasakda mı saklasak napsak, eminim Elif bir çözüm bulacaktır 🙂

    • Ben de düşünüyorum bunu… Yorumları kapatmak ilk olarak benim de aklıma geldi, ancak bu sefer insana iyi gelecek bir yorum -sarılma hissi uyandıranı- da esirgenmiş olur. Ya o yazıların yorumlarını denetimli yapmak, ya da yazının girişinde yargılayacak bir tutum sergilenmemesi konusunda uyarmak olabilir belki. Sanırım uyarı olayını deneyeceğim ilk olarak…

  17. Çok teşekkür ederim herkese… İsimsiz itirafları bekliyorum o halde 😉

  18. Kaleminizi, yüreğinizi ve yürekliliğinizi seviyorum!

  19. Umarım itiraf olarak kalır paylasimlar samimi. ..
    Kurgu ve fanteziye dönüşür se vay halimize 🙂

  20. harika bir fikir Elif’ciğim, tebrikler. ben de ne yapsam aynı şeyleri düşünüyorum. Oğlumun okul müdürü bile beni twitterda takip ediyor 🙂 Bari sırf bunun için bir sahte hesap açıp itiraflara başlayayim. Bugün seni görmek harikaydı. Çok enerji doldum. Ayrıca da buluşalım, beraber projeler yapalım ya da sadece kahve içelim. Öpüyorum