2 Yorum

Sanem’in Gebelik Günlüğü, 30. hafta

Sanem’in Gebelik Günlüğü devam ediyor. 

Sanem’in tüm yazılarını buradan okuyabilirsiniz.

***

Sevgili Blogcu Anne okurları,

Artık resmi olarak 30’lu haftalardayız. Hamileliğin 3/4 geçti gitti. Şöyle geriye dönüp eski yazdıklarıma göz gezdirdim biraz. Çoğunlukla endişeli ve karamsar bir ruh hali içerisinde yazmışım. Hala evet her şey harika olacak diyemiyorum ama negatif hislerimi daha rahat kontrol edebiliyorum sanırım.

sanem30

Pazartesi günü ikinci şeker yüklemem vardı. Çok “tatlı” ve sıkıcı bir bekleyiş oldu öncekiler gibi. Beklerken kitap okumaya çalıştım ama oldukça uyku bastırdı. Uyumak da yasak olduğu için internette gezinerek zaman geçirmeye çalıştım. Daha öncede bahsetmiştim yanılmıyorsam, sonuçlarda olumsuz bir durum olursa hastaneden telefon geliyor. 2-3 gün içerisinde eğer telefon gelmezse bir aksilik yok demek.

Bunun dışında, dün karnımın ortasında yine bir kramp hissettim. Önceki haftalarda beni hastanelik eden kramp gibi zannettim önce ama bu sefer öyle değildi. Bu bildiğimiz Braxton Hicks / hazırlık sancısıydı. Karnım taş gibi oldu. Nitekim şu içip dinlenir pozisyona geçince kasılmalar yok oldu. Fakat ben hala sancı gelince çok telaşlandığımı fark ettim. Sancılarımı daha sakin karşılamak üzerine biraz daha çalışmam gerekiyor.

Hypnobirthing hala başucumda. İşin hikaye kısmını atlayıp bir an önce egzersizlere gelmek istiyorum. Ama iyi mi, kötü mü olduğunu bilmediğim bir huyum yüzünden sayfaları atlayamıyorum. Okumak için elime aldığım kitabı sıkıntıdan çatlasam da her satırını, sayfasını okumam lazım! “Belli mi olur o okumadığım tek sayfada kitabın bütün anlamını kaçırırım yazık olur” gibi değiştiremediğim bir düşüncem var.

Neyse, ne diyorduk? Hazırlık sancıları. Ben Efe’de bu kasılmaları hiç yaşamadım. Ya da anlayamayacağım kadar hafif atlattım. Ya da balık hafızam bütün her şeyi sildi bir tek iyiler kaldı. Hangisi olursa olsun dün ayaklarımı uzatıp kızımızı dinlemeye başladığımda eşime söylediğim şey “Bence bu kız 40. Haftayı beklemeyecek” idi.

Efe’de kendimi erken gelirse diye hazırlamıştım ama 40. haftayı geçer diye hiç düşünmediğim için sonrasındaki 9 gün bayağı uzun gelmişti bana. Şimdi ise nedense 40. haftada gelmez nasılsa diye programladım ister istemez kendim. Önce gelirse nasıl olacak bilmiyorum.

Bebek için hazırlıklar yapmaya başladık artık. Geçen hafta sonu Efe’nin bütün eski kıyafetlerini kilerden yukarı taşıdı eşim. İlk önce aylara göre ayırdım. Sonra Efe’ye ani olarak saklayacaklarımı bir kutuya yerleştirdim. Annem geçenlerde benim yazlık bir tulumumun resmini yolladı. Gelirken Deren için getiriyor yanında. Belli mi olur belki ileride Efe de kendi çocuklarına sakladıklarımızı verir. Yani inşallah o günleri de görürüz sağlıkla. Mevsime ve cinsiyete göre yine bir eleme yaptım. Şimdi buna göre eksiklerini alması kaldı bir tek.

Bu hafta biraz mide yanması hissediyorum. Henüz hangi gıda grubunun buna yol açtığını çözemedim ama soğuk süt içince oldukça hafifliyor. Bir de geçtiğimiz hafta bisiklet sürmeyi bıraktım. Daha doğrusu Efe’yi artık vagonuyla çekemeyecek kadar çabuk yoruluyorum. Düz yolda neyse de bu kadar dümdüz ülkenin  bile yokuşları son zamanlarda beni zorlamaya başladı.

Bakalım kalan yaklaşık 10 haftada bizi neler bekliyor? Haftaya görüşmek üzere.

Sevgiler,

Sanem.

2 yorum

  1. Merhaba Sanem,

    Herseyin yolunda oldugunu duymak ne guzel! Bahsettigin kasilmalari ben de sik sik yasiyorum, hem de haftalardir (bizim 32. haftamiz bitmek uzere). Karnim bir anda tas gibi oluyor, agri gibi degil hissettigim, daha cok gerginlik. Oldukca da uzun suruyor, ya da belki gun icinde cok sik tekrarlandigi icin ben surekli sert bir karinla geziyorum hissine kapiliyorum zaman zaman. Ilk hamileligimde de aynisini yasadigimi cok net hatirliyorum. Demek ki kisiden kisiye cok degisiyor, bosuna demiyorlar her hamilelik baska diye 🙂

    Bu erken gelecek duygusu aynen bende de var. Gerci bizde ilk bebegimin de beklenenden yaklasik 2,5 hafta once gelmesinin ve babamizin da bekleyemeyip 7 ayda dogan bir premature olmasinin etkisi buyuk. Bir de benim karnim (aslinda heryerim 🙂 ) acayip hizli buyudu. Gorsen yarin doguracak diyebilirsin 🙂 Her ne kadar kendimi sartlandirmayayim, hic belli olmaz desem de, ve hatta ebem de meraklanmamami, herseyin gayet normal ilerledigini soylese de, ister istemez bu konuyu dusunuyorum. Esasen kaygilaniyorum da diyebiliriz, cunku beklenenden erken gelmesi durumunda anne-baba-kayinvalide-kayinpeder desteginden mahrum olacagiz ve o telas icinde oglumuzu kime nasil emanet edecegiz gibi bir lojistik sorunumuz var. Sirf bu yuzden evde dogurmayi bile dusunmeye basladim acikcasi 🙂 1-2 yakin arkadasimizi alarm durumuna gecirdik, beklenmeyen birsey oldugu vakit acele oglani onlara teslim etmek uzere anlastik. Ama yine de endiselenmeden duramiyor insan. Neyse iyi dusunelim, iyi olsun diyelim…

    30’lu haftalara kadar su gibi gecen zaman simdi bir anda yavaslamis gibi geliyor mu sana da? Kalan haftalar da problemsiz gecer umarim. Hazirliklarinda kolayliklar dilerim.

    Selamlar,
    Seda

    • Merhaba Seda,

      Ayni lojistik sorun bizde de var isin dogrusu. Ustelik bizim yanimizda sadece annem olabilecek. 7. sinifa giden bir kizkardesim oldugu icin okul doneminde onu cok ayirmak istemiyorum evden. Bu sebeple maksimum yardima ihtiyacimiz oldugu dogumdan sonrasina kalsin istiyorum zamaninin cogunun, Efe’de beklenen dogum tarihinden 2 gun sonra gelmisti buna ragmen 1 hafta dogumunu beklemisti. Sonrasinda da ancak bir hafta kadar bizimle olabilmisti. Simdi yine son haftaya birakiyoruz gelisini bakalim olur da bizim kiz erken gelmek gibi bir surpriz yaparsa b planimiz yok henuz =) sansima biraz fazla guveniyorum sanirim!

      Gorusmek uzere,

      Sanem.