37 Yorum

Neden bu kadar acele ettiniz?

Aşağıdaki yazı, Blogcu Anne okurlarından Ayça Sobutay tarafından kaleme alındı.

***

Blogcu Anne’nin instagram hesabının sıkı takipçilerindenim. Bu hesapta zaman zaman Deniz’in Derin’i kolladığı, ona kitap okuduğu sevimli hallerini görürüz. Ve mutlaka konu bir yerlerden iki kardeşin yaşları arası kaç olmalı’ya gelir. Genelde büyüğün bilinçli olması gerektiği, anneye destek olacak yaşta olmasının ideal olduğu konusunda hemfikir olur anneler. Ben bu yorumlara bakar bakar iç geçiririm işte…

Benim hayalim de iki çocuğumun arasına en az üç yaş koymaktı. Ben de isterdim karnım büyürken büyük oğlum Deniz anne kardeş mi geliyor desin, ufaklığın altını değiştirirken bezini getirsin, yardım etsin, ama olmadı. Şartlar bunu gerektirdi, biz zor olanı seçtik. Onaltı ay arayla iki çocuk yaptık. Peki ama neden bu kadar acele ettik? Bu yazı bana bıkmadan usanmadan altı aydır aynı soruyu soran yaşlı teyzelere gelsin.

ayca5

İlk oğlum eşimin görevi dolayısıyla yaşadığımız New York’ta doğdu. Bize Amerika’nın verdiği en güzel hediyeydi. Eşimle on yıldır birlikte olmamıza rağmen çocukla birlikte hayatımız bambaşka bir yörüngeye girdi. Hayatımızda bugüne kadar yaşamadığımız zorluklara uzak diyarlarda bir başımıza göğüs gerdik. Bir yandan da hayatımızda hiç yaşamadığımız bir sevgiyi beraber tattık. Hayalimiz yaşantımızı orada devam ettirmekti ama olmadı. Eşim Meriç’in misafir akademisyen olarak gittiği sürenin sonunda Türkiye’ye döneceğimiz kesinleşti. İşte o gün hiç unutmam Meriç bana geldi ve dedi ki “Ayça, seneye %99,9 Türkiye’ye dönüyoruz. Sen hep kardeş şart demez miydin? Ben de öyle düşünüyorum. Biz elbet Deniz’in bir kardeşi olsun diyeceğiz. İkinciyi Türkiye’de doğurursak o çocuk Deniz’in imtiyazlarına sahip olmayacak. Yarın bir gün anne, baba ben niye abim gibi Amerikan vatandaşı değilim demez mi? Hadi gel, yapalım bir çılgınlık. İkisi beraber büyüsünler…” Bu şekilde ifade edince kulağa ne kadar hoş geliyor değil mi?

Böylelikle, zamana karşı yarışımız başladı. Şans bu ki bu konuşmanın üzerinden iki ay geçmeden hamile olduğumu öğrendik. İki numaramız, evimizin şen miniği Can’ın hayata gelişi işte böyle bir piyango oldu.

Ayca1

Tabii ki bu kadar yakın yaşlarda iki bebeği büyütmek öyle “ooh ikisi birden aradan çıkar” demek kadar basit olmuyor. Daha Can’ın doğumunun üzerinden birkaç gün geçti geçmedi Deniz’in uyku düzeni bozulmaya başladı. New York’ta ufacık bir evimiz olduğu için çocukları paylaştık. Meriç büyükle, ben ufaklıkla yatmaya başladım. İster istemez Deniz’e ayırdığım zamandan çalmaya başladım. Türkiye’den anneanneler babaanneler gelip açığı kapatmaya çalıştılarsa da Deniz’de hafiften hırçınlaşmalar başladı. Bütün bunlar yetmezmiş gibi iki bebekle ev topla, İstanbul’da yeni bir hayatın hazırlıklarına başla, bebelerle onbir saatlik uçak yolculuğu derken maaile çok yıprandık, çok yorulduk. İstanbul’a indikten üç dört gün sonra Deniz’in zatürree olduğunu öğrenmemiz ise bütün bu sıkıntıların üzerine tuz biber ekti. İki haftalık bir hastane maceramız Can’ı emzirmelerime darbe vurdu. Deniz’in zaten sarsıntıya uğramış uyku düzeni iyice altüst oldu. Nihayet hastaneden çıkıp da iki bebeğimizle yeni evimize güç bela yerleştiğimizde Meriç’le ilk cümlemiz şu olmuştu: Bu dönemde yıkılmadıysak bir daha asla yıkılmayız…

Ayca2

Şimdi bakıyorum da İstanbul’a döneli üç ay olmuş bile… Oğullarımız da kaşla göz arasında 21 aylık ve 5 aylık oldular. Evimiz şu an tam bir curcuna, içinde bulunduğumuz tempo anlatılmaz, yaşanır. An geliyor ben dayanamıyorum, Meriç beni sakinleştiriyor. Bazen Meriç isyan bayrağını çekiyor, ben onu motive etmeye çalışıyorum. Hiçbir ihtiyacını kendi göremeyen, üstelik farklı farklı ihtiyaçları olan ikizden de zor iki bebeğimizle beş yıl aradan sonra İstanbul’da sil baştan bir hayat kurmaya çalışıyoruz. Düşe kalka, düşe kalka yolumuzu bulmaya gayret ediyoruz.

Ayca3

Bu arada tek çocuklu arkadaşlarım soruyor, ne diyorsun, ikinciye ne zaman kalkışalım? Aman diyorum bekleyin, araya en az üç yıl koyun. Hem sizin, hem eşinizin, hem de çocuklarınızın huzuru için, fiziksel olarak kendinizi bu derece hırpalamanıza gerek yok.

Ama sonra sabahları uyandığımda karşımda Can o tüm açlığına ve dopdolu bezine rağmen gülücükler atmıyor mu? Deniz uyanır uyanmaz Can’ın yanına koşmuyor mu, gidip de parmağıyla onu göstermiyor mu, kafasına bir öpücük kondurmuyor mu? İşte o zaman içimin yağları eriyor. Tamam diyorum, biz şartlar gereği zor olanı seçtik, ailecek yorucu bir dönemden geçiyoruz. Ama arkamızda ailemizin tam desteği varken, böylesine derin bir sevgiyle sarıp sarmalanmışken her şeye göğüs gereriz diyorum. Bizi öldürmeyen sıkıntı güçlendirir diyorum, her güzel şeyin bir bedeli var diyorum; diyorum da diyorum… Hele ki Meriç’le iki canavarı uyuttuktan sonra burada beraber koşacaklar, şurada beraber uyuyacak, beraber okuyacak, beraber gülecekler, birbirlerinin acı tatlı her anına şahit olacaklar diye hayallere dalmıyor muyuz, işte o zaman tüm dünyalar bizim oluyor, ve yine yeni yeniden diyoruz ki kardeş şart.

Ayca4

Ayça Sobutay
parmagiminucundakiler.com

***

Sizin de söyleyecek sözünüz varsa Blogcu Anne’de konuk yazar olabilirsiniz. Konuk yazarlık hakkında buradan bilgi alabilir, diğer konuk yazar yazılarına buradan ulaşabilirsiniz.

37 yorum

  1. araları üç yaştan iki ay küçük olacak şekilde ikşnci bebeğime hamileyim şu anda ve sonlara yaklaştım. Son bir iki aydır öyle zorlanıyorum ki bu yazı tam da bu sabah 4 den beri uyanıkken bana nasıl moral oldu anlatamam. Biz de memleketten uzakta desteksiz çocuk büyütüyoruz ve bazen sanki evdeki kaos hiç bitmeyecekmiş gibime geliyor. Ancak umarım yolun sonundaki ışık çok güzel olacak. Güzel ailenize mutluluklar diliyorum

  2. yasemin kocabaş

    Oğlum 3 yaşında. Eşim ikinci bir çocuk daha istiyor ben istemiyorum zor durumlar

    • Hanımefendi, haddim olmayarak size bir tavsiyede bulunmak isterim.Tek çocukta kalmayın.Ya en az iki çocuk yapın,ya da hiç yapmayın.Ne yazık ki hayat iyi günlere gebe olduğu gibi kötü günlere de gebe olabilir.İnsanoğlu can taşıyan bir varlıktır,başına her şey gelebilir.Yakın bir dostumuzun tek erkek çocuğu,24 yaşında talihsiz bir kazada hayatını kaybetti.Aile perişan oldu.Yaşları gereği ikinci bir çocuk sahibi olma şansları yoktu.Eğer ikinci bir çocukları olsaydı en azından onunla avunma,acılarını hafifletme şansları olurdu.Ve sözünü ettiğim bu aile hala tam olarak kendilerine gelmiş değil,gelmeleri de biraz zor görünüyor.Bu nedenle hayatta her şey varken tekrar düşünün derim.İyi şanslar.

      • Kusura bakmayin ama kardeś yapilmasi için duydugum en saçma sebep, öyle śey olur mu hiç, bir, iki üç kactane olursa olsun bir evladinizi kaybettiginizde çok kötü olursunuz kendinize gelemezsiniz, biri digerinin yerini doldurmaz.Allah kimseye kaç tane olursa olsun evlat acisi göstermesin:(

        • Bu yorumu sizin için yaptığımı hatırlamıyorum.Bu olay sizin başınıza gelseydi saçma mı değil mi anlardınız.Bahsi geçen dostum,aradan geçen bunca zaman sonra bile tek çocukta kalma pişmanlığını her zaman dile getirir ve tek çocuklu ailelere sizce saçma olan öğütler verir.Eğer Yasemin hanım da sizinle ayni düşüncede olursa özür diler yorumu geri çekerim.

          • İhsan Bey, burda blogcuanne yazılar paylaşır, yorumlar yapılır. Kardeş gereklimi gerekliyse araları kaç yaş olmalıda çok yorum alan popüler konulardan biridir. Bazen yorumlar yazıdan daha ilginç ve ilgi görürür. Yasemin hanımda Ayça hanımın yazısına genel bir yorum yapmış, ona siz cevap vermişsiniz. Buraya bırakılan bir yorum herkese açıktır ve üzerine yorumlar yapılır. Başkalarının cevap vermesini istemiyorsanız Yasemin hanıma özel gibi bir not düşmeniz gerekirdi. Tabiki o zaman yorum yapmaz saçma der okur geçerdim. Siz benim yorumumu anlammışsınız, ben kesinlikle olaya yada sizin yorumunuza saçma demedim, olurmu öyle şey. Ben kardeş gereklidir şu sebeplerden diye bir sıralama yapılsa bu gereklilik en son sırada yer alır yada hiç sıralamada yer almaması gerekir diye düşündüm, kardeş yapmak için saçma bir sebep geldi. İnsanın bu çoçuğumu kaybedebilirm diye çocuk yapması garip geldi. Ya ikisinide kaybederse o zaman üçüncüyüde yapmalı, ya ona da bir şey olursa dördüncüyü de yapmalı. Tekrar söylüyorum, hiç bir çocuğun yerini diğeri tutmaz, annenin kalbi her çocukta büyür ve odalara bölünür, Allah göstermesin birine bir şey olsa kalbindeki o çoçuğa ait oda kararır ve hiç bir zaman aydınlanmaz. Hayat devam ediyormuş gibi olur ama anne için artık hiç bir şey eskisi gibi olmaz. Yakınen biliyorum. Aslında kale alıp tekrar yorum yazmayacaktım ama böyle başınıza gelse gibi imalarda bulunmak hiç hoş olmamış. Bir anneye kavgada böyle bir şey söylenmez. Tekrar söylüyorum hiç bir anne kaç tane olursa olsun evlat acısı yaşamasın, yaşamamalı. Hayatta bundan daha büyük ve yeri dolduralamaz bir acı olamaz.

  3. Ne tatlı bir ailesiniz siz :))

  4. Bizimde şubat 2011 doğumlu bir kızımız var ve bende şuanda 24 haftalık haftalık 2.kızımıza hamileyim.Aralarında tam 4 yaş olacak. Biz 2.yi birkaç yıl sonrası için planlamıştık.Mutlaka kardeşi olmalı düşünüyordum zaten.Ya hiç çocuk yapmayacaksınız yada tek çocuk olmayacak.Mutlaka kardeşi olmalı.Anne baba kendi duygularını tatmin ediyorlar.Ama çocuklarını kardeş sevgisinden mahrum ediyorlar diye düşünürdüm hep.Hamileliklerim çok zor geçmesine rağmen,bizde bu yola girdik. Zamanlama biraz yanlış oldu ama yapacak bir şey yok artık.Bizi çok zor günlerin beklediğini tahmin edebiliyorum.Yaşamımı kendi çocuklarımın zorluklarıyla geçirmeyi herşeye rağmen yeğlerim.Size de kolaylıklar dilerim.İyi ki yapmışsınız…:)

  5. Kesinlikle zor bir karar. Hele bu devirde birinci cocugu dusunurken bile kili kirk yararken ikinci cocuk cogu kisiye imkansiz geliyor. Ben aslinda kimseyi kinamiyorum. Sadece esim de ben de kardesle buyudugumuz icin biz kardessiz bir aile hayal etmedik kendimiz icin. Evet cok zor ama bakalim her yokusun bir inisi vardir…

  6. Benimde oğlum ve kızım arası 17 ay 10 gün:) Benzer sıkıntılardan geçtik, biz planlamadık kızımız kendi gelmek istedi, öncesindeki kanser hikayem dolayısıyla oğlumuza geç ve zor kavuşabildiğimiz için gelmek isteyene de yok olmaz diyemedik ama yoğun çalışan anne baba olarak kariyerleri bir müddet askıya aldık hatta benim ki halen askıdan inmeyi bekliyor:)) (yılan hikayesine dönmüş üçüncü çocuk kıvamında bir doktora tezim var) Şimdi 5,5 ve 4 yaşındalar, artık beraber oynayabiliyorlar aynı zamanda üçüncü şahıslara karşı işbirliği de yapabiliyorlar ve pek tabi bağıra çağıra kavga da edebiliyorlar. Hayat zor ama her şeye rağmen güzel, sağlık olsun gerisi yorucu ama boş…

  7. Ne kadar zor olduğunu ancak tahmin edebilirim. Ama sanırım araları ne kadar olursa olsun iki çocuk zor. Kızlarımın arasında tam 3 yaş fark var. Ve şimdiki aklım olsa en az bir yıl daha koyardım diye düşünüyorum. Çocuklarının arasında 4-5 yaş fark olan annelere sormak lazım gerçi 🙂 Büyüğün 2-3 yaş sendromlarını atlattıktan sonra gelen kardeşe belki daha kolay adapte olunabilir. Küçük değil ama büyük çocuktaki değişimler biraz zorluyor bu dönemde. Ama küçük de 2 yaşını devirince sanki her şey biraz daha rayına oturuyor gibi…

  8. Bir de iki çocuk arası 6+ yaş olan annelerden dinlemek isterim. Çok mu geç acaba ? 🙂

    • Benim ablamla aramda 7,5 yaş var. Annem çalıştığı için özellikle öyle tercih etmiş. Ablam ilkokula başlamış, ben sonra doğmuşum. Benim için dünyanın en güzel şeyi. Ben yaş farkımızın çok olmasından çok memnunum. Bunu şu yüzden yazıyorum. Yaş farkının az olması süper bir şey, pek çok zorluğunun yanında pek çok avantajı da var. Üstelik çocuklar birlikte büyüyor ve daha fazla şey paylaşıyorlar. Böyle düşünüldüğünde 6+ yaş dezavantaj gibi geliyor kulağa. İşte onun öyle olmadığını söylemek için yazıyorum. 6+ yaş fark da gayet sıkı ve bağlı kardeşliğin yaşandığı, üstelik annenin daha rahat ettiği, her iki çocuğuna da gereken ilgiyi gösterebildiği, hatta büyük çocuğun da kardeşini sahiplenip ilgi gösterebildiği, 40 yaşlarına da gelseler durumun değişmediği, güzel bir durum. Şimdiye kadar yapmayıp beklediyseniz, şimdiden sonra 6+ oldu diye vazgeçmeyin. Sevgiler!

      • benimde ablam ile 6 abim ile aramda 8 yaş fark var.
        anneme küçükken beni niye daha erken doğurmadın diye çok sitem ederdim.
        çünkü ilk evimizde doğmuş büyümüş onlar çatısı varmış çok güzel oyunlar oynarlarmış kuzenlerimle aynı apartmanda oturuyorlarmış. ben yeni evde doğmuşum. sitem sebebim eski evde büyümek 🙂
        onun dışında ablam ile abim ile de çok güzel anlaşır çook şey paylaşırım eskiden beri böyle idi. sadece lise döneminde arkadaşlarıylayken odalarına girmemi istemezdi 🙂 buna bozulurdum aklımda kalan bunlar… ne kadar fark olursa olsun kardeş mükemmel bir şey…

  9. Çok hareketli ve astım hastalığı nedeniyle kış aylarını hastanelerde geçirdiğimiz oğlumuz 2 yasını 3 ay geçmişti kızıma hamile kaldığımda.Eşimle kendi içimizde yaşamıştık haberin mutluluğunu zira kendi annem ilk öğrendiğinde “heh birini becerdiniz ikincisi eksikti” kayınvalidem ise “ay benim yavrum çok küçük” gibi çok motive edici şekilde karşıladılar bu haberi 🙂 Doğum sonrası çok zor bir 3 sene geçirdik. Çalıştığım için bakıcı problemleri, oğlumun kıskançlıkları vs. Soranlara her zaman çok zor ama motivasyonu büyük diyorum . Ne olursa olsun kardeş şart nett:)

  10. Kardeş şart o konuda bi sıkıntımız yok da aradaki yaş farkı ne olmalı? Ablamla 5 kardeşimle 7 yaş farkımız var. Bu yaş farkı çok fazla geliyor. Gönül istiyorki 2-3 yaş arayla olsun ama 2 yaşında o derdi, 3 yaşında ben merkezci 4 yaşında bık 5 yaşında vık. Nolacak bu yaş farkı. 2 yaştan öncesini de ben göze alamıyorum derken o tren geçti zaten. Şimdiyse 3 yaşından sonra Allah nezaman kısmet ederse diyoruz ya hayırlısı

  11. 5 yasinda ikizlerim var. ikizler zor mu diye soranlara hep, ikizler cok zevkli asil iki farkli yastaki cocuk zor derim. Hele arasi az olan kardesler daha da zor. Fakat kardesler arasindaki bagi gormek herseye deger. Bence her ailenin dogrusu farkli olsa da cocuga verilecek en guzel hediye kardes.

  12. Peki 8 yas ara cok mu fazla? Yani treni kacirdik mi zaten yoksa bu farka ragmen kardes olmali mi?

    • Yok canim niye fazla olsun, benim ablalarimla aramda 10 ve 12 yas var, cok da mutluyum oyle oldugu icin, ellerinde büyüdüm, 35 yasindayim, cocugum oldu hala üzerime titrerler 🙂 Bence illa kardes yapmak gerek diye bir sey de yok, ideal yas farki diye bir sey de. Her ailenin sartlarina gore degisir.

    • oğlumla kızım arası 7 yaş ve inanın çok rahat oluyor 🙂 oğlum kızımın bakımında en büyük destekcimm ona kitaplar okuması bildiklerini öğretmeye calısmayı oturup oyunlar oynaması beni yetişememe sıkıntılarından kurtarıyor ve ben calısan bir anneyim.

  13. İki oğlumun arasında 20 ay var.. O kadar iyi anlıyorum ki yaşadıklarınızı! Şimdi birisi 4, diğeri 5.5 yaşında! Çok ama çok zor zamanlar geçirdik ama şimdi iyi ki diyorum..iyi ki böyle bir deliliğe kalkışmışız!! 🙂

  14. Abimle aramda 16 ay var. İkimiz için de çekişmeli bir çocukluk ve alevli kardeş kıskançlığı krizleri yaşamış olsak da, birbiriyle konuşmadan anlaşabilen, her zorlukta yan yana olabilen, abi kardeş gibi değil iki arkadaş sırdaş olan 29 ve 30 yaşında iki yetişkiniz ve birbirimiz için vazgeçilmeziz. Şimdi ben abimden başka bir şehirdeyim, kendi yuvamı kurdum ve ne annemi ne babamı onu özlediğim gibi özlüyorum. Ben 6 yaşındaki kızıma bir kardeş yapamadım. En çok üzüldüğüm şey ona bu yakınlıkta bir ilişki sunamamış olmak. Güzel tarafını görün ve onların hayatları boyunca birbirlerinin yanında yakınında olmasını dileyin. Sevgiler.

  15. Benim 6 ve 2.5 yaslarinda iki oglum var, yas farki tam 3.5. Bizim icin ideal yas farki, ikincisi dogdugunda buyuk oglumun tuvalet egitimi coktan bitmisti, cok guzel konusup her isini kendi gorebiliyordu ve kardesini neredeyse hic kiskanmadi. Ilk iki sene anne icin yine de zor ama simdi onlari beraber oynarken gorunce herseye deger diyorum.

    • İşte arada en az üç yaş olmalı deyişim de bundan. Büyüğün kendi ihtiyaçlarını kendi gidermesi çok önemli. Tuvalet alışkanlığı, kendi kendine yemesi, hatta sırf konuşması dahi işleri inanılmaz kolaylaştırıyor. Bizim şu an bu kadar zorlanmamızın sebebi büyüğümün abi görünümlü bir bebek olması 🙂

  16. Benim oğullarımın arasında tam dört yıl bir hafta var ikiside Aralık çocuğu. Büyük oğlum şimdi 8 yaşında ne çok bilinçli görünse de ilk dönemler bebeği benden daha çok seviyorsun gibi kıskançlıkları olmuştu. Onun duygularını örselemeden, fikirlerine kulak vererek birlikte büyüttük küçük oğlumuz Poyraz’ı. Şimdi iki iyi arkadaş oldular. İlk üç yaş zor bir süreç oluyor. İkincisi kendiliğinden büyüdü desem yeridir. Deniz, Poyraz için model durumunda oldu hep.

  17. Merve Hanım, biz 3 kardeşiz, aralarımız 4er yaş. Küçük kızkardeşimle aramda 8 yaş var ve benim en iyi arkadaşım kendisi. İlk başlarda elbette böyle değildi, uzun yıllar ben ve arkadaşlarımdan ağır “küçük kızkardeş” muamelesi gördü 🙂 fakat bu fark giderek kapandı, şu an 27 yaşında, iyi ki var diyorum hep 🙂

  18. 14 ay aralı ıkı prenses annesıyım ben.. zor mu cok zor bttıgım anlar keskelerım olmuyo mu oluyo.. ama bence dunyanın en guzel seyı.. ıyıkı varlar ıyıkı benım hayatımdalarcok yoruluyorum dınlenemıyorum ama kucuk kızım (3 yasında) buyuk kızıma (4yasında)ayatımmm (hayatım) hadı gıdıyoruz bebegını al demesı yok mu benı benden alıyo gercekten bayılıyorum onları bu sekılde gormeye.. sarılıyolar opuyolar bırbırlerını koruyolar.. kımseye ıhtıyacarı yok ne okula krese nede komsu cocuguna ıhtıyacları yok cunku bırbırlerıyle oynuyolar.. arada kavgaları cok yoruyo ve uzuyo.. zaman cok acımasız cok cabuk buyuyolar… her anın her dakıkanın kıymetını bılmek lazım..

  19. benım kızlarımın arasında da 18 ay var su anda buyuk kızım 9.5 kucugum 8 yasında bıde ufaklıgımız oldu sımdı 7 aylık ıkısını buyuturken cok zorlandım gecem gunduzum bellı degıldı ama sımdı buyuduler arada kavga etseler de bırbırlerıyle anlasıyor olmaları okuldan eve donuste odalarında bulusup hem odev yapıp hem okulda neler oldugunu bırbırlerıne anlatmaları hosuma gıdıyor zor ama sabredın ılerıde sızı de bu ıkı yakısıklı benım ogullarım dıyecegınız gunler beklıyor

  20. Ayça hanım merhabalar. Ben de biri 9 diğeri39 aylık iki erkek çocuk annesiyim. Kendi sürecimin zorluklarına bakarak sizinkini tahmin edebiliyorum. Ama daha bu akşam birbirleriyle şakalaşmalarına bakıp’bir birey kardeşsiz bırakılmamalı’dedik. Allah kardeşleri birbirinden ayırmasın. Isteyen herkese evlat duygusu nasip etsin.

  21. Kizimla oglum arasinda sadece 14 ay var. Buyuk olan 4.5 yasinda ve otizmli. Kizima hamile kaldigimda oglumun durumu belli degildi. Zaten bilseydik kesinlikle 2. cocugu dogurmaya cesaret edemezdim. Halen cok zorlaniyoruz birde ailelerden uzak olunca hersey daha da zor. Ama bir gun olsun pisman olmadim iyi ki dogdular, iyiki benim cocuklarimlar. Hayattaki en zor is ebeveyn olmakmis ama ayni zamanda en cok manevi doygunlugu verende…
    Buyudukce zorluklari azaliyor ozelliklede oz bakim becerileri gelistikce is yukunuz azaliyor.

  22. 1 NO: 5 YAŞ
    2NO:1 YAŞ
    3 NO:YENİ DOĞMUS( KARDEŞLERİM )
    NE VARSA ESKİLERDE VAR
    5 KARDEŞİZ YAS ARALIKLARIMIZ 4YIL-13AY-3YIL -6 YIL

  23. Sanırım yaş farkının çocuklara etkisi aileye göre değişiyor. Kızımla oğlumun arası 25 ay, yeğenlerimin yaş farkı 7 yaş ama onlar bizden daha çok sıkıntı yaşıyor. Kıskançlık olsa da kardeş şart bence. Büyüyünce kıskançlıklar bile güzel hatıralar olarak hafızada yerini alıyor.

  24. ben de 2.5 yaş ve 3 aylık bebekler annesiyim. evet düzen kurmak zor. hele kariyer yapacağım diye üni ye geri dönen ve sonrasında sürpriz tayini çıkan , bebeğini annesi dışında kimseye emanet etmek istemeyen ben için 2. yi düşünmek farz oldu. ama olayın gerçekleşmes, oğluma epilepsi teşhisi konmasıyla gerçekleşti. devletin verdiği 2 yıllık ücretsiz izni alıp ayrıldım oğlum 15 aylıkken. baktım evdeyim tayin de çıktı eni sonu gidicez hemen ikinciye kalkıştık. ayça cım sana benzer şeyler yaşadım. 2 aylık hamileyim finallere giriyorum sonuç bekliyorum kaldığım dersten. hoca son bi ödev şansı verdi onda da oğlan bronşit oldu günler gecelerce sabah akşam hastaneye taşındık. eşim 14 saat uzakta araba yok taksiyle git gel. bulantılardan çocukla ilgileneme.. ilk 6 ay çok kötüydü. çok yer değiştirdik taşındık vs vs.. şimdi düzeni kurmaya başladık. büyük kendi başına uyurken artık muhakkak birini istiyor yanında. küçük de gece en az 3 kere kalkıyor. gündüz çığlık çığlığa büyükle oyun oynadığımız için küçük uyumaya fırsat bulamıyor. en kötüsü bu. kilitli kapı ardına koysam gidip kapıya vurup uyandırıyor 🙂 bazen kasti bazen dikkat çekmek için bazense sadece unuttuğu için.. ama canım Hüseyinim diye sevmez mi ölüyoruz eşimle bakıp bakıp :))

  25. Kardesim ben 9 yasindayken dogdu. Annem ve babam bana mutlaka kardes yapmak istiyorlardi (babam 10 kardesli bir ailede, annem 3 kardesli ailede buyudu) fakak doktorlarin anneme “bir daha cocuk sahibi olamayacagi” haberini vermeleriyle tamamen vazgecmislerdi. Surpriz yumurta kardesim oldugunda inanilmaz bir sevinc yasandi. Tabii, evdeki kralligim sarsildigi icin baslarda biraz bocalasam da, kardesimin ikinci annesi oldum zamanla. Bebek bakiminda anneme yardim eder, isleri ciktiginda evde bakar, geceleri uyutur, gunduzleri oyuncak oynatir, ellerimle besler, sarkilar bilmeceler ogretirdim. Birbirimiz icin vazgecilmez insanlar olduk. Arada yas farki olunca gordum ki kucuk kardes buyuk kardesi kendine feci sekilde ornek aliyor. Kardesimi bir heykel gibi yontup sekillendirdim diyebilirim (olumlu anlamda tabii). Ve onsuz bir hayat dusunemiyorum. Aradaki yas farki az olsaydi farkli olur muydu bilemiyorum, belki simdi oldugu gibi ona annemsi bir sefkat duymayabilirdim, daha cok arkadasim gibi gorurdum. Ben aramizdaki yas farkindan cok ama cok memnunum. Canim kardesim, bir nevi benim bebisim 🙂

  26. Hem çok güzel hem çok zor bir süreç bu aile için. Ancak şunu söyleyebilirim ki burada en önemli faktör eş bence. Belli ki yeterince yardımcı. Zaten öyle olmasa ikinciye hemen karar vermek güç bir kadın için.