21 Yorum

Pişmanlıklar, şartlar…

İkinci bebeğini bekleyen bir anne sormuş:

İkinci bir çocuk yaptığına pişman oldun mu? ‘Keşke olmasaydı’ dediğin oldu mu?

Kiminin ‘Ne biçim soru bu?’ diyebileceği bu soruyu ben hiç yadırgamadım. Öyle iyi biliyorum ki aklından geçenleri…

Hayır, ikinci bir çocuk yaptığıma pişman olmadım. Hayır, ‘keşke olmasaydı’ dediğim olmadı.

Ancak evet, çok zorlandığım zamanlarda ‘Tek çocuklu hayat daha kolay’ dediğim oldu, oluyor. Ya da, çocuklarımdan sadece biri yanımdayken ve diğeri değilken ‘Yahu bir tanesini idare etmek hiçbir şeymiş’ dediğim… Yemeğe çıktığımızda, biz ikisiyle birden uğraşmaya, kavgalarını ayırmaya, yerlerinde oturtmaya çalışırken, tek çocuğuyla sohbet ederek yemek yiyen yan masadaki çifte bakıp iç geçirdiğim… oluyor… Çünkü insan hep kendinde olmayanı merak ediyor.

Bu, ‘keşke tek çocuğum olsaydı’ dediğim anlamına gelmiyor.

Deseydim ne olurdu?

‘Duyguların doğruluğu yanlışlığı tartışılmaz, varsa vardır’ demişti bir psikolog arkadaşım.

Tek çocuğum olsa ne olurdu? İki çocuğum olmasa ne olurdu?

‘Kardeş şart’ mı?

İnsanlar türlü türlüyken, bazı şeyler bugün var yarın yokken, hayat sen planlar yaparken başına gelenlerdir’ken, aile olmanın çok çeşitli yolları, yöntemleri varken hangi yaşam tarzı, kime göre, neye göre şart?

İki erkek annesi olarak her ‘Sana bir kız yakışır’ duyduğumda kenara para atsaydım herhalde şimdiye okul yaptırmıştım. ‘Her annenin bir kızı olmalı’ , ‘Eee, kız çocuk farklı tabii…’ , ‘Kız gibisi var mı?’, ‘Kız çocuk şart’

Ben de diyorum ki bu hayatta hiçbir şey şart değil, çocuk sahibi olmak da dahil.

Önemli olan, ama tek çocukla, ama iki çocukla, ama kız çocukla, ama hiç çocukla, önüne çıkan seçeneklerle, verdiğin kararlarla mutlu olmaya çalışmak.

Çünkü,

Hayat kısa
kuşlar uçuyor
– Cemal Süreya

21 yorum

  1. güzel demişsin blogcu anne…

  2. Elif sana bayılıyorum ne kadar naif na kadar güzel ne kadar insanın içini açan düşünceler bunlar.Ben de biri 7 biri 2 yaşında iki çocuk annesiyim kızım malum bu sene birinci sınıfta çok ilgi istiyor ödevler sosyal faaliyetler vs. oğlumda en hareketli zamanında sürekli gözüm üstünde olmalı çok yoruluyorum yetersizlik duygusunu derinden hissediyorum yardımcılarım var çok şükür ev temizleniyor işteyken çocuğuma bakılıyor ama ben yinede yetişemiyorum yemek yap küçüğü uyut mutfağı topla kızı baleden al ödevini yaptır kitap oku ben mi çok becerisksizim diyorum ya da tek olsaydı (Allah ikisinede uuupuzun ömürler versin) tam bir anne olurmuydum şimdi eksiğim sanki biriyle olsam diğeri eksik kalıyor.Örneğin kızımın ödevlerini kardeşi çalışma masasına çıkmadan ayağı ödevinde olamdan yapmaya hakkı vardı yada oğlumun tam zamanlı anneye :( Ama sonra sarılıp öpüşmelerini oğlumun kapıda çığlık çığlığa benden çok ablayı beklemesini görünce en büyük yorgunluğum en büyük servetim aslında diyorum….

    • Incir'in Annesi

      Yazdiklariniza gore bence simdi de tam annesiniz. Tek cocuklu halinizi zor olsa da hatirlamaya calisin, o zaman da kimbilir ne vicdan azaplari vardi.

      Sevgiler

      • Çok teşekkür ederim İncir’in Annesi annelik bitmeyen bir vicdan azabı silsilesi zaten kesinlikle o zamanda öyleydi haklısınız ama ne bileyim işte insan sorgulamadan edemiyor bazen…

  3. Evet evet evet..

  4. cidden ya ben de çok sıkıldım bu durumdan. Üçüncü çocuğum olduğunda “aaaa cumhurbaşkanını mı dinlediniz? diyenlerden “erkek bulmak için mi yaptınız?” diyenlerden “e erkek şart tabi ama” diyenlerden bu-nal-dım. Bıktım… Üç çocukla başetmeye çalışırken “senin neyine üç çocuk” bakışı atanlardan sı-kıl-dım… “Aaaa bi de çalışıyo musun? e yazık değil mi çocuklara” diyenlerden gına geldi… Şikayet ettiğim zamanlarda ise “hani çocuk seviyordun onu yapmadan önce düşünecektin” diyenleri ise bir kaşık suda boğasım geliyor… Ha bu arada yok canım kimseyi dinlemedim tamam mı? Çok şükür kendi aklım var kaç çocuk yapacağımı başkasının bana söylemesine ihtiyacım yok… oldu mu? keyfimden yaptım var mı? gıcıklığımdan, inadımdan yaptım…

    • İnsanlar her zaman söyleyecek birşey buluyorlar. Gerçekten sinir oluyorum butür durumlarda. Elin hayatına karışmaya ne kadar meraklı bir milletiz. Üniversite biter evlen,Evlenirsin çocuk yap çocuk yap, olur 2. nezaman başlar. Bu sorular bitmez. He bide zor durumunda kimseyi bulamazsın yanında ne demeye sorarsın ozaman.
      Blogcuanne çok güzel yazmış hakikaten. Herkesin düşüncesine ne kadar güzel bir şekilde cevap veriyorsun. Çok teşekkür ederim, yazılarını okuyunca yalnız değilmişim diyorum ve kendimle ilgili kötü hislerimden sıyrılabiliyorum :)

    • ben de oğlum ve kardeşimle İstanbul’da Ayasofyaya gitmeye çalışmıştık, girişte müzekart vs uğraşırken oğlum sıkılmış yaygarayı koparmıştı, bir genç kız “madem bu kadar küçük çocuğun var ne işin var burada”demişti, çok zoruma gitmişti, o aklıma geldi.. bizim her zaman herkese diyecek lafımız vardır… milletçe özelliğimiz bu : ) elimiz işlemez, kafayı çalıştırmak için uğraşmayız ama millete yoruma gelince maşallahımız var…

  5. Suan arabamda oturuyorum ve yagmurun damlalari cam’a vururken, bu güzel yazinizi okuyorum. Inanilmaz begendim yazinizi, her kelimesi okadar samimi, okadar icten ve dogru..ben tek cocuk oldugum icin,önüne gelen, bana’senin en az dòrt cocugun olmali’diyor. Bunun üzerine birde 360 m2 lik evim ve maddi durumum eklenince ‘oooo 6 cocuk yapki ev şenlensin’ evet cok cocuk istiyordum hep (yapip yapmayacagim kararinida anne olduktan sonra anca verebilirim elbette) ama kime ne!! Hayat benim hayatim, ev benim evim! Ve tabi heran yanimda olan anne babam… güyya yanimdalar, anneme cok güzel maddi imkanlar sagladim, evimin islerini azda olsa üstlensin babamla beraber, bize yardimlari dokunsun diye. Sonuc: onun evinin isinede ben kosusturuyorum. Dogru düzgün almanca bilmedikleri icin her islerini ben yapiyorum. Neymis ehliyetim varmis, arabam elektrikliymis alisverislerine kadar ben ilgileniyorum!! Duyan, gören de “eee mecbur, onlarin senden baska kimi var” diyor. Oldu canim, benim sucum mu tek cocuk olmak? Ben mi verdim bu karari da, yükünü de ben cekiyorum. Tabiki bana katkilari var, ama katkidan cok yükleri var. Dün aksam bunlari düsüne düsüne sinirle uyudum. Hep kendimi telkin edip, iyi ye odaklaniyorum ama bazende yeter artik bu kadarda olmaz diyesi geliyor insanin..ben de hamileyim ve bin tane isim var yetistirmem gereken. Hele ki böyle kagit küreksiz hic birsey yürümeyen bir ülkede insan kendi islerine, doktoruna, evine bile zar zor yetisirken..velhasil ne sart ne degil biraksinlarda kendimiz karar verelim.. ve kafasi karisik olan o anne’ye nacizane demek istedigim;” evet cok zorlanacaksiniz belki bazen, keske olmasaydi da dersiniz belki bir gün, yetemiyorum diye iciniz icinizi de yiyecek belki ara ara ama inanin bir anne’nin cocuguna verebilecegi en en ama en güzel hediye bir kardes tir” ama kiz ama erkek..buda allahin takdiri tabi..bilmiyorum, belki de Elif’in dedigi gibi, insan hep olmayana özeniyor.

  6. Incir'in Annesi

    Su yaziyi okudum nasil mutlu oldum. Yazmak icin yaratilmissin Elif! Kocam yanimda “neye gulumsuyorsun oyle” deyiverdi! Ekrana sapsal sapsal bakip gulumsuyordum.

  7. çok doğru..özellikle “İnsanlar türlü türlüyken, bazı şeyler bugün var yarın yokken, hayat sen planlar yaparken başına gelenlerdir’ken, aile olmanın çok çeşitli yolları, yöntemleri varken hangi yaşam tarzı, kime göre, neye göre şart?” kısmına bayıldım…

  8. ıkı kızım var ucuncuye ıstemeden hamıle kaldım esımın aldıralım demesıne ragmen dogurdum hamılelıgım zor gectı dogumdan sonra kımseyı gormek ıstemedım erkek olsun dıye dogurdugumu zannedenler oldu ama dunya tatlısı bı kızım daha oldu ustelık kucuk kızımdan sekız sene sonra hamıle kaldım ben tam onları buyuttum rahatım derken unıversıte yıllarına tekrar donmusken ama sımdı ıyıkı dogurmusum dıyorum butun zorluklarına ragmen bır gun bıle keske dogurmasaydım demedım

  9. Seviyorum sizi:) Seviyorum BlogcuAnne kafasını:)

  10. İnsanlar türlü türlü, aileler türlü türlü, çocuklar türlü türlü… Ben tek çocuğum ve küçükken kardeşim olmasını çok istedim ama şu an geriye baktığımda iyi ki kardeşim olmamış diyorum çünkü ne annem ne de babam mutluydu… ”Tek çocuk” dendiğinde herkesin aklına yalnız ve şımarık bir çocuk geliyor, halbuki kalabalık içinde yalnız olmak da mümkündür kardeşler içinde şımarık olmak ta. Kardeş hiç bir zaman ŞART değil, insan kendi kardeşini düşmanı gibi de görebilir, hatta kan bağı olmayan insanlardan kendisine bir aile yaratabilir,her anne baba bu platformdaki sizler gibi düşünceli değil ne yazık ki, sadece topluma uymak için kurulmuş yüzbinlerce aile var, aslında ne annelerin anne ne de babaların baba olmak istediği… Konuyla alakasız biri olarak, kendinize bakın ve kendinize güvenin derim, maddi – manevi durumunuz yerinde olduğu sürece istediğiniz kadar çocuk yapabilirsiniz. Tek çocuk olmak da, kardeş olmak ta ayrı güzellikler bir insan için…

  11. Selcoline SU PER SIN !

  12. Üçüncü bebeğimden sonra zorlandığım doğrudur.fakat bana taze kan oldu kardeşlerine can oldu, bebemsi kokusunu duymadan yaşadım diyemiyorum.demekki Elif İn dediği gibi aslolan verdiğin kararla mutlu olmak.Ben çocuklarımla çook mutluyum çok.

  13. ikinci oğluma hamileyim :) kenara para atmak iyi fikirmiş zira ben de şimdiden duymaya başladım bir de kız lazım lafını :))

  14. harika!
    Şu anda 2. çocuğumu bekliyorum ve sizi okumak çok iyi geliyor.
    Bazen soruyorum kendime naptım ben, tam da rahatlamaya başlamışken ikinci çocuk nereden çıktı diye. Sonra kovuyorum hepsini aklımdan. Çünkü çok bilerek, çok isteyerek aldık onu hayatımıza. Bunu düşünen bi ben miyim diye kızıyordum kendime, yalnız değilmişim. Biliyorum ki doğunca bu korkular bitecek, her sey çok çok güzel olacak.
    Doğum zamanı yaklaştıkça acaba bir bu kadar daha sevebilecek miyim diye korkularım başladı, orada da aradığım cevabı buldum: “kalbimin odaları” yazısında çok da güzel anlatmışsınız. Biliyorum ki doğunca bu korkular bitecek, her sey çok çok güzel olacak.

  15. Elifciğim bu yazına yorum yapmadan edemedim… benimki, gec yaşlarda ve çok sık rastlanmayan türden bir anne oluş hikayesi… kendim tek çocuğum ama mutlu ve güzel bir cocukluk yaşadım, illa bir kardeş özlemi duymadım hiç bir dönem… gençlik yıllarımda hep “6 cocuk yapacağım maddi durumum el verirse” diyordum… ne varki yaşadığım iki evlilikte de, çok büyük uğraşlara rağmen bir evlat sahibi olamadım… herhangi bi sağlık sorunu olmamasına rağmen olmadı… evet çok büyük üzüntüler yaşadım, gerçekten içgüdüselmidir nedir bilemiyorum ama çok ağladım bu yüzden… sonra yıllar geçti.. elbette olgunlaştım ve kendimce “bilge”leştikçe çocuksuz da mutlu olmanın mümkün olduğunu gördüm… tamamen umudu kestiğim , hiç beklemediğim bir anda Allah bana öyle güzel bir evlat nasip etti ki… mucizevi bir şekilde 2 yaşında dünya tatlısı bir oğlana anne olma şansı verdi bana hayat…. şu anda 4 yaşında oğlum… her türlü şartları , pişmanlıkları ve kabullenmişliği yaşamış biri olarak bazen eşimle (3. eşim ve oğlumun babası) konuşuyoruz “acaba bir kardeş yapsak mı ?” diye.. ama hayır, “TEK ÇOCUK” (benim için) dünyadaki en güzel şey… sevgiler..

  16. 2. çocuğu çok istiyorum. Ama sjögren hastasıyım. Teşhis Nisan ayında yaklaşık 1 aylık hastanede yatma sürecinden sonra kondu. Bir tür bağışıklık sistemi hastalığı, bağ dokusu hastalığı. Hastalıkla yaşamayı öğrenmeliymişim. Öğrendim de. Ama bebek özlemim had safhada. 5 yaşında oğlum var. O da kardeş diye deliriyor ve eminim çok iyi bir ağabey olacak. Umarım bu yıl tekrar
    r ataklarım olmaz da bebek yapmayı düşünebiliriz.

  17. Merhaba Elif,
    Yazını çok beğendim. Düşüncelerini yazıya aktarma konusunda gerçekten başarılısın. Olayların hem analitik hem de duygusal tarafını görebildiğin için fark yarattığını düşünüyorum.
    sevgiler.