10 Yorum

Kucak bebeğim kalmadı!

Taa bundan 3 sene önce demişim ‘ayrı odaların insanları olmalılardı‘ diye… Gerçekleştirmek üç senemizi almış.

Üç senedir aynı odayı paylaşıyordu bizimkiler. Herkes memnundu hayatından, sayılırdı yani… Ancak son zamanlarda artan ve -yaşlarının da ilerlemesiyle gerek giderek daha çok fiziksele dönen (yardım gönderin!) gerekse uzayan kavgalar bende ‘Sizin odalarınızı ayırıcam, o zaman kavga edemeyeceksiniz!’ türünden tehditlere yol açmıştı.

Ve bir gün benim bu blöfümü gördüler ve ‘Tamam!’ dediler. ‘Ben zaten kendi odamda yatmak istiyorum!’ dedi biri. ‘Ben de!’ dedi yancı çıktı diğeri. Bir de baktık ki geçtiğimiz hafta bunlar cidden da ayrı odaların insanları olmuşlar…

Şekerim odalarının ayrılmasıyla bunlar sen bir havalara gir… Zannedersin biri ergen, diğeri de onun yandan yemişi… Duvarlara poster yapıştırmak mı dersin, gelen arkadaşlarına ‘Baaak burası da benim odam!’ diye caka satmak mı dersin… Sanki daha bir büyüdüler şu birkaç günde…

Dahası, benim iki numaram Derin oğlum bugün beş yaşını bitiriyor. BEŞ. Koca çocuk oldu ayol!

5

Karşımda benimle sohbet eden, benimle tartışan, kendi kıyafetini kendi seçen (yoksa siz ‘Bugün bunu giyicem!’ sorununun sadece kızlara özgü olduğunu mu sanıyordunuz?), ne yiyeceği, ne sevdiği (daha çok ne sevmediği!) hakkında fikir sahibi olan bir insan var artık.

İki numaram, Derin oğlumun beş yaşını bitirmesiyle birlikte bizim evde kucak bebeği kalmadı. Artık kucağıma alamayacağım, almam halinde sırtımı sakatlayacağım ağırlıkta çocuklarım var benim… Bazen, özellikle Derin, onu kucağıma almamı istiyor, yatağına çıkarken yardım etmemi mesela… Yapamıyorum. Cidden yapamıyorum. Koca çocuk, nasıl alayım? Üzülüyorum. Bazen puseti almamı istiyor, onu bile itmek zor geliyor artık, çok ağır çünkü…

Kucağıma almamı istediğinde ‘Büyüdün anneciğim, güçlendin çok, alamıyorum seni, sırtım ağrıyor’ diyorum. Doğduğundan sonraki aylarda nasıl da yapışık yaşamıştık halbuki… Kucağıma alamayacağım günlerin bu kadar çabuk geleceğini söyleselerdi inanır mıydım?

Size de öyle oluyor mu? Çocuklarımın doğum günlerinde, o günü tekrar yaşamaya başlıyorum birkaç gün öncesinden: 5 sene önce bugün bu saatlerde şöyleydi, böyleydi… Örneğin 5 sene önce dün, Derin’in doğmasına daha bir ay var diye düşünüyorduk… 5 sene önce bu sabah sancılarla uyandığımda hala üç kişilik bir aileydik biz. 5 sene önce bugün, doktora muayeneye gittiğimde o gün doğum olacağına inanmıyordum hala… 5 sene önce bugün, akşam üzeri saat 18:57’de doğdu Derin oğlum ve beni ikinci kez anne yaptı, ailemizde daha önce varlığından bile haberdar olmadığımız bir boşluğu tamamladı.

5 sene sonra bugün benim kucak bebeğim kalmadı.

Artık iki koca çocuk annesiyim.

10 yorum

  1. İyi ki doğmuş Derin oğlan 🙂 Ben hala kucağa alıyorum 😛

  2. Geçenlerde sizinle Stant Atkin konferansında karşılaşmış, yanınıza gelerek “benim de 2 oğlum var 1 yıl arkanızdan geliyoruz” demiştim. Bu kadar net arkanızdan geldiğimizi bilmiyordum. Aralık ve mart aylarında doğdu bizimkiler de 🙂 Ben de dün aynı şeyleri hissediyordum. 4 yaş bile kucak bebekliğinden çıkıyor sanki. Ve sanırım “bebekli hayat” sona eriyor üzüntüsünü de getiriyor. Ben hala biberonları emzikleri saklıyor, arada bir bakıyorum 🙂 Her yaşlarının ayrı güzelliği var o ayrı tabi:)

    İyi ki doğmuş Derin oğlan, mutlu yaşları olsun.

    Sevgiler,
    Yasemin

  3. gercekten cok haklısınız benim büyük bile 2.5 yaşında al kucağına çık uzun zamandır olmuyor.kimi görsem bu gunlerin kiymetini bilin diyor.

  4. Derin’le aymı gün doğmuşuz. Sadece ben ondan 24 sene önce doğmuşum o kadar:) Nice mutlu seneleri olsun.

  5. Derin’le aynı gün doğmuşuz. Sadece ben ondan 24 sene önce doğmuşum o kadar:) Nice mutlu seneleri olsun.

  6. Aynı yaşlarda çocuklarımızın olduğunu bende zaman zaman bıraktığım yorumlarda yazmıştım. O nedenle yaşadıklarımızda birebir aynı. Ne eksik ne fazla. Bende hep düşünürüm beş yıl öce bu saatlerde şöyleydi, böyleydi diye. Düşüncesi bile güzel. Ne var ki ilk çocuğum Deniz’den sonra ikinci çocuğum Poyraz’ın nasıl büyüdüğünü anlayamadım. Kendiliğinden büyüdü sanki. Deniz’in her anını onunla yaşadığımı iyi biliyorum da Poyraz karambolde büyüdü gibi oldu. Malum, Deniz’in peşinde koşuşturmaktan. Geçen gün bir arkadaşım bebeği durmaksızın saatlerce ağladı da özenilmeyecek taraflarıda aklıma gelmedi değil. Dün akşamda Deniz ellerinin büyüklüğünü gösteriyor onlar daha da küçüktü yumuk yumuktu diyorum. Günlerce banyo edememekten dertteydim. Hatta birgün ben banyodayım Poyraz daha yoktu Deniz telefona cevap vermişti. Herkese arayıp bunu anlatmıştım. Şimdi ikisi de kucağa gelmiyor sevinsem mi zor dönemeci atlattım diye üzülsem mi bir daha o günler gelmeyecek diye bilemedim.

  7. Hay Allah bencil ben kendi anılarım aklıma gelince…
    Nice nice yıllar Derin.
    Sağlıkla, mutlulukla
    Hayal ettiğin bidolu oyuncakla
    İyi ki doğdun.

  8. Nice guzel yaslari olsun, ogullarinizin ve sizlerin, beraberce, sagliklarla. 12 yasini bitirdi benim kizim gecen ay, o dogmadan onceki 8 yil ayri, sonraki 12 yil ayri macera, her dogum gunu haftasi ayni seyleri tekrar yasiyorum ben de ve bazen bebekligini, cocuklugunu cooook ozluyorum, adeta burnumun diregi sizliyo, o zamanlar bazi seylerin tadini cikaramadigim, icin gereksiz seyleri, insanlari takarak bebegimin onune gecmelerine izin verdigim icin kendime kiziyorum, keske daha cok sarilsaydim, daha cok opseydim diye, sonra bugun nasil da degistihersey ve tersine dondu goruyorum olsun bugun var ve gelecek diyorum, yeni maceralar, yeni bir seruven, o zaman gidip sariliyorum kizima opuyorum, ve sukrediyorum icimi kizimin sonsuz sevgisiyle doldurup bunu bana yasattigi icin, sevgiler……..

  9. nice mutlu yaşları olsun, sağlıkla büyüsün.. ne güzel anlatmışsınız.. bende her yaş günümüzde ve aynı heyecanla yaşıyorum o günü..insan birçok güzel anıyı da unutabiliyor. ama o annelikk ahh hiç akıldan çıkmıyor o ilk gün doğum heyecanı.. benimde oğlum haziranda 6 oluyor, artık bende kucaklıyamıyorum ve o mıçç mıçç siyam ikizi günlerimizi çookkk özlüyorum..

  10. ben 2. ye hala cesaret edemeyenlerdenim kutlarım kutlarım kutlarım
    derın ı de operingg