2 Yorum

Benim Annem Bir Goril

Tuhaf bir kitap okuma alışkanlığı geliştirdim son üç-dört senedir… Aynı anda birden fazla kitap okumaca… Değişik türden kitaplar bunlar: Edebiyat, çocuk kitabı, kişisel gelişim, ebeveynlik… İlk başlarda sevgilisini aldatan birisi gibi hissediyordum bunu yaparken, sonra koyverdim gitti. Ne yapayım? Günün değişik saatlerinde, ya da değişik günlerde değişik şeylere ihtiyaç duyuyor aklım ve kalbim. Öğrenesim varsa kişisel gelişim/ebeveynlik, kaybolasım varsa edebiyat… Affetsinler beni kitaplarım…

Çocuk kitapları ise genellikle hareket halindeyken (toplu taşıma araçlarında) geliyor elime… Derinlemesine bir roman okuyacak kadar kendimden geçmek istemiyorum  (durağı kaçırıyorum), kişisel gelişecek kadar kendimi veremiyorum (etrafta çok fazla uyaran var), e çantamda zaten onyizbinmilyon tane şey var, bir de ağır kitap koyamıyorum falan derken çocuk kitapları imdadıma yetişiyor. Sadece pratikliğinden de değil üstelik… O kadar çok sayıda okumak istediğim çocuk kitabı var ki (çocuklarımı kıskanıyorum, öyle diyeyim) açığı bir şekilde kapatmam lazım.

İşte son toplu taşıma seyahatlerimden birkaçında Benim Annem Bir Goril eşlik etti bana… Deniz’le kitap Fuarı’na gittiğimizde kendime aldığım birkaç kitaptan biriydi (belki de yeganeydi?). O zamandan beri aklımın ucundaydı ama demek ki doğru zaman gelmemişti (Ben bir kitabı okumak için doğru zamana o kitabın karar verdiğine inanıyorum biraz).

Koskoca kitap fuarından kendime ala ala annelikle ilgili bir kitap almış olduğum gerçeğini, kitabın, annelik üzerine yazılabilecek en sıradışı öykülerden biri olduğunu düşünerek bertaraf etmiştim o zaman. Yani, hiç gorilden anne olur muydu (aslında en hası oluyormuş, kim yumuşak, sıcacık, kocaman tüylü bir şeye sarılıp ağlamak istemez ki?)

Goril

Benim Annem Bir Goril, Mimozalar adlı çocuk yurdunda yaşayan Jonna’nın hikayesini anlatıyor. Jonna da, Mimozalar’daki diğer haylaz çocuklar da bana biraz Tom Sawyer’ı, ama daha çok Huckleberry Finn’i hatırlattı, her ne kadar üzerinden çok zaman geçmiş olsa da… Hem mutlu hem mutsuzlar Mimozalar’daki çocuklar, ve hepsi de ‘saçları topuz yapılmış, mis gibi parfüm kokan gerçek bir anne’ tarafından evlat edinilecekleri günün hayaliyle yaşıyorlar.

Ve tabii ki olaylar biraz daha farklı gelişiyor Jonna için… Jonna, bir dişi goril tarafından evlat ediniliyor.

İki metre boyunda, fıçı gibi yuvarlak bir karnı vardı ve deforme olmuş armut biçimindeki kafası kapkaraydı. Üstü çıplaktı ama altına paçaları dizlerinin üzerine kıvrılmış, eski püskü bir kot pantolon giymişti. Eğilip pantolonunun paçalarını ayak bileklerine kadar indirdi.

Takdir edersiniz ki bu tanım, Jonna’nın hayalindeki ‘anne’den oldukça uzak… Jonna da, onu gözüne kestiren bu gorille eve gitmek istemiyor haliyle… Ancak şefkat yoksunu, titizlik ustası yurt müdürü Gerd işlemleri o kadar çabuk hallediyor ki, Jonna bir anda kendini gorilin külüstür Volvo’sunda, yeni evine doğru yol alırken buluyor.

Hikayenin bundan sonrası Jonna’nın, gorilin onu yemek için kazanı yaktığını zannetmesiyle, ve fakat gorilin hiç de öyle bir niyetinin olmadığının anlaşılmasıyla, aralarında bir dostluk ve ardından sevgi dolu, sıradışı ve çok eğlenceli bir anne-kız ilişkisinin gelişmesiyle devam ediyor. Birlikte alışverişe de çıkıyorlar, üçkağıt da çeviriyorlar (ki bu, onlara sonradan pahalıya patlıyor).

İsveçli yazar Frida Nilsson’ın yazdığı kitabı Habitus Minör, Berna Topal’ın Almanca’dan çevirisiyle Türkçeye kazandırmış. Kapak tasarımını ise Ahmet Söğütlüoğlu yapmış. Kapağı görüp de kitabı okuduğumdan mıdır bilmem, gorili hayal etmekte hiç zorlanmadım. Benim de hayalimdeki anne goril de böyle bir şey olurdu.

Benim Annem Bir Goril‘i, ‘çocuklarına dopdoğru bir insan olmayı öğretmeye çalışan gıcık ebeveyn’ şapkanızla okursanız onaylamamanız gereken bir sürü şey bulursunuz. Pasaklı bir hayat, yalanlar, kandırmacalar… Ancak benim tavsiyem o şapkayı bir kenara bırakıp, ‘sürekli nasıl davranılacağını, neyin nasıl yapılacağını öğretmeye çalışan sisteme başkaldırmak isteyen çocuk’ şapkasıyla okumanız. İşte o zaman tadını çıkarırsınız bu kitabın…

Çok eğlenceli, çok duygusal bir kitap Benim Annem Bir Goril. Hiç öyle bir kaygısı olmasa da, öğretici de… Çocuklar için değil tabii, anneler için… Sonuçta her anneden öğrenilecek bir şey var, goril olsa bile…

2 yorum

  1. ilginç..merak uyandırıcı bir kitap..

  2. Muthiss 🙂