13 Yorum

Bu böyle…

Kızlarla buluştuk dün akşam… Kimi kocalı, kimi kocasız… Kimi bebeli, kimi bebesiz… En çok nelerden konuştuk diye sor? Bebelerden!

Aramızda iki buçuk aylık emziren anne de vardı, 1 yaşındaki bebesini emzirmeyi yeni bırakan da… Benim gibi emzirme dönemini ‘seneler’le ifade edilen bir zaman zarfıyla geride bırakmış olan da…

Travmalardan konuştuk biraz… Anneliğin travmalarından… Her ne kadar ‘kolay’ bir ‘kitap bebeğim’ vardıysa da benim, annelik çok travmatik gelmişti bana ilk başlarda… Onca sorumluluk, bir anda… Uykusuzluk, uykusuzluk, uykusuzluk… Ve geceler, ‘katran karası geceler’. Herkes uyur, ev sessiz, sen çocukla yalnızsın. Uykuyla savaşırken bir yandan, bir yandan da ‘Ya bebeği kucağımdan düşürürsem?’ diye endişe ediyorsun. Saat tıkırdıyor, gözkapakların ağırlaşıyor ama uyusan da birazdan tekrar uyanacağını biliyorsun. Uyuyamıyorsun.

Ah ne zordu… Ne zordu! Uykusuzluk çok zordu. İlk zamanlar yarım saat uyuyuyordum. Sadece yarım saat. Düşünsene… Bir insanı uyut, sonra gecede yarım saatte bir uyandır. Ne hale gelir, bir düşünsene? O insandan normal, işlevsel bir gün geçirmesi beklenir mi? Sen bir de o insana bir bebek emanet ediyorsun.

Ah ne zordu!

Ama geçti… Geçti, gitti.

İlk aylar, ilk sene, emzirme dönemi zordu. Zordu, ama ayrıcalıklıydı. Hele de düzene oturduktan sonra, o bana ve bebeğime ait bir zamandı. Bizim özelimizdi… Babası her şeyi yapabilirdi, bebeği pışpışlayabilir, altını değiştirebilir, ona ninni söyleyebilir, sadece emziremezdi. O bana aitti.

Emzirme dönemi zordu, ama güzeldi, ama bitmesini istemiştim, ve bir gün bitti.

Dedim ki kendime: Eee, n’oldum şimdi? Herhangi biri..!

Elbette öyle değildi… Beden doğurur, yürek büyütür’dü… Ama o zaman öyle hissetmiştim.

Ben öyle hissetmiştim, ama kızlardan biri ‘Sonunda babasıyla eşit olmuştuk’ diye telaffuz etti hislerini dün akşam.

Hiç böyle düşünmemiştim! Keşke düşünseymiştim. Daha iyi hissederdim.

Neyse… Diyeceğim o ki, emzirmeyi sevmek de normal, sevmemek de…

Bitmesini istemek de normal, istememek de…

Bitince üzülmek de…

Bu böyle…

018_EksikParca

‘Annelik bir parçası eksik bir puzzle gibi olmak bazen; sürekli bir şeyleri eksik yapıyormuşsun hissi.’

 

13 yorum

  1. Elif Karadeniz

    Bugun tam bir hafta oldu 20.5 aylik oglumu sutten keseli… Cok guzel bir donemdi. Ama son 4-5 aydir nerdeyse dk başı emzirdigim icin iskenceye donmustu benim icin. Yok kopek disi ciksin yok kış gecsin derken bu zamana kadar geldik. Evet ben de uzuldum ama bitmesi gerekiyordu artik. Hem kendimi daha ozgur hem de onunla olan bize ait tek ozel ani da kaybettigim icin uzgun hissediyorum. Ama itiraf etmeliyim ki tekrar alkol alabilmek de guzel bir duyguymus

  2. kızımı uyuttum diyelim ilk yarım saat çok mıkırdanırdı ve genelde ilk yarım içinde uyanmazsa peşine 1-1,5 saat daha uyurdu. bende o uyuduktan sonra çok uykum olsada beklerdim 45dk..baktım uyanmadı o zaman uyurdum 1 saat, ve sonra emzirmek ve süt sağmak için yine kalkardım.hey gidi günler hey diyorum. şimdi 4 yaşında ve gece uyku öncesi çok su içtiyse bir kere çişini yaptırmak için kalkıyorum bazen o bile zor geliyor. kızım diyorum bundan 4 sene önce 1-2 saat uyudunmu göbek atıyordun uykunu aldığın için bu neyin üşengeçliği diyorum 🙂

  3. Ne kadar da güzel bir şekilde hislerime tercüman oluyorsunuz. Teşekkürler, yalnız olmadığımı hissettirdiğin için 🙂

  4. Ohh yaa “eksik parçalı puzzle” olan YİNE bir tek degilmisimm 🙂

  5. Birisi 7 diğeri 4 yaşında oğlum var. Her ikisini de 18’er ay emzirdim. Keyifle…Fakat emzirmeyi bıraktığımda da şimdi de hiç baba ile eşit olmadım/olamadım. Yine uyandığında beni arıyorlar, benim yanıma geliyorlar. Yine her sabah ilk ben uyandırılıyorum. 7 yaşındaki oğlumu okula vermek için ben uyanmadıysam akşamına neden kalkmadığım sorgulanıyor falan…Bu ömür boyu böyle onu da biliyorum, eşit olmayı beklemiyorum 🙂

  6. benim de 12 aylık ve 5 yaşında iki kızım var tabii ki çok zor oluyor ama ne zaman bunalsam birgün kızlarımın beni bırakıp evlenecekleri bugün gürültülü olan evimizin yarın sessizliğe bürünecek olması geliyor aklıma ve çook üzülüyorum Allahım kimseyi evlatlarından ayırmasın…

  7. yav aklıma ne geldi, benim oğlanı emzirip gazını çıkarıyorum gece, daha birkaç aylık. O gece, oturmuşum, emzirmişim, ama arkamda kazulet gibi bir komodin olduğunun farkında değilim. Uyuyorum yav. Sen çocuğu at omzuna gazını çıkaracağım diye, güm!!! kafayı vurdum çocuğun, o ağlar ben ağlar. Gecenin o vakti doktoru aramıştık. Çocuğun kafa yumurta gibi şiş ne yapacağız diye. Te allam analık harbi salaklık be ya:)))

  8. Cok isterdim o guzel anı yasamayi, hic emziremedim ben bebegimi, oyle ızdırap veren bir surectiki, herkes benden cok anneydi, herkes bebegimin annesiydi benden baska, benim herhangi birinden farkim yoktu, uzun sure icimde kaldi, uzerimden atamadim, sonrasi, beden dogurur, kalp buyutur, sevgiler……

  9. Yaa ne güzel yazıyorsunuz. Annelik travmasını dibine kadar yaşadığım bi dönem de ne güzel hissettirdiniz.

  10. Yıl 2013 1 ya da 2 haftalık oğlumu gecenin bilmemkaçında emziriyorum “Uykuyu sevmem bayılırım!” Diyen ben o ara gözüm açık uyuyorum! Neyse işte o malum gece (akşam eşimden ped istemiştim malum) emziriyorum gözüm açık ama marketteyim elimi ped reyonuna uzatıyorum raflarda ped paketleri sonradan oğlumun nefesini hissetim bi baktım kolumu ileri doğru uzatmisim reyon diye baktığım yer de perdeler hahahaha o an resmen gözüm açık rüya gördüm ya :))))

  11. hiç emzirememiş olanlar da var; misal ben. hep sağdım bu nedenle bir an önce bitmesini çok istedim. açıkçası daha sağsam sağardım ama 8 ay zor dayandım, zaten emmeyince azalıyor. sağmak bir işkence. emzirmek ise bir ukte… hele ikiz oldu diye bir daha niyeti olmayanlara… 🙁

  12. Ilki zaten istekli degildi de benim zorumla emdiydi 4 ay. Ama ufaklik, yavrum, nasil istekli nasil inatciydi ama ben korktum bu sefer de. 3 gün emebildi kuzum. Çok ağladım, çok üzüldüm. Suclayan doktorlarla bile karsilastim. Herkes bebeğim için en iyisini biliyordu da bir ben kötü anneydim. Hatirlamak bile istemiyorum o günleri. Yine de hep ben kalktim icirdim mamasini. Hala ben kalkiyorum, 10 aylik oldu. Hiç herhangi biri gibi hissettirmedi bana kendimi, çok şükür. Bende daha rahat uyudu, bende daha huzurlu durdu. Ben hep farkliydim, farkliyim…

    • Gerçekten de bizim için en tatlı, bir o kadar da zor olan annelik serüvenimizde bilirkişiler her daim atakta olmayı başarıyorlar. O nedenle anne adayları en çokta bu bilirkişi türünden insanlara karşı kulakları tıkayıp, bildiğini okuma haline kendilerini hazırlamalıdırlar. Ne zor böyle insanlarla savaşmak. Zaten uykusuzluk hat safhada, bebek durmadan ağlar, kah gazı vardır kah kusar, altına yapmıştır, emmek ister, ememez vs vs birde böyle insanlara dert anlatmak en zor dönemlerimdi.