1 Yorum

Öznur’un Gebelik Günlüğü, 32. hafta

Ne kadar bilimsel bilmiyorum, ama hamilelik esnasında beynin %8 oranında küçüldüğünü okumuştum. Bu oran sanırım bende daha yüksek seviyelere ulaştı.

Eskiden de hafızamın çok iyi olduğunu söyleyemem. Ama şu an bir önceki cümlede bulunan “ hafıza” kelimesini hatırlamam bile yaklaşık 30 saniye sürdü. Başka bir alemde gibiyim, işyerinde anlatılan çoğu şeyi dinlemeyi yarıda kesip aniden başka bir şey düşünmeye başlıyorum, anlatılan çoğu şeyi de anlamıyorum bu yüzden. Ama gerçeklikle ilişkim yavaş yavaş kesilirken rüyalarım garip bir şekilde çeşitlenmeye başladı. Arada daldığım 1-2 dakikalık uykularda bile bana çok uzunmuş gibi gelen rüyalar görüyorum, uyandığımda hatırladığım konu çeşitliliği de beni hayrete düşürecek kadar renkli. Aslen hiç ilgilenmediğim ama gazetelerde belki yüzlerce kez gördüğüm futbolcu-manken aşkının tekrar başlamasına şahit oluyorum mesela, yıllardır görmediğim arkadaşlarımla buluşuyorum, sigara içiyorum, trafik kazası geçirip uçurumlardan yuvarlanıyorum. Hepsi o kadar gerçekçi ki. Uyandıktan sonra epey gülüyorum bu hamile kafasına.

Oznur32

Artık doğumu düşünmeye başladım. Kızımın kafası hala yukarıda ama dönmesine daha vakit var biliyorum. Yine de sezaryene mecbur kalacağımız bir durum olmamasını diliyorum.  Bu konuda doktoruma güvenim sonsuz. Normal doğum yapmayı ne kadar istediğimi biliyor, zaten kendi görüşü de bu yönde. Ama son anda sezaryen derse de zorunda kaldığı için bu kararı aldığını bileceğim. Yani sonuç ne olursa olsun sonunda “acaba?” demeyeceğim bir süreç olacak.

Kızım bu hafta kıpır kıpır, bazen o kadar sert hareketler yapıyor ki şaşkınlıkla bakıyorum oradan oraya savrulan göbeğime. Neresi olduğunu anlamadığım bir yerini bazen yaslıyor bir tarafıma, yakalayıp sevmeye başlıyorum hemen. Hissediyor mu bilmiyorum ama o çıkıntı biraz daha yükseliyor bazen.  Ben de hem gülüp hem de sevmeye devam ediyorum. Eşim daha çok şaşkınlıkla bizi izlemeyi tercih ediyor.

Doğuma girme konumuz ise hala muallakta. İlk başlarda hayatta girmem diyordu, sonradan fikri az biraz değişmeye başlasa da hamilelik ve doğum anı ile ilgili bağ kurmakta zorlanıyor sanırım çoğu erkek.  Kızını şimdiden çok seviyor, hayalleri, planları var ama şu anki durumumuzun göbeğimdeki yansıması ona “yaratıksal” geliyor. Aslında empati yaptığımda bu hissin doğru olduğunu ben de kabul ediyorum. Ama yine de doğum gibi özel bir anı paylaşmayı çok isterim. Yine de girmek istemezse zorlamam, sırada bekleyen epey aday var.

Bel ağrılarım bu hafta iyice arttı, üstüne bir de kuyruk sokumunun eklenmesi şahane oldu. Son bir hafta diye avutuyorum artık kendimi. Sonrasında bu kadar ağrımın olacağını sanmıyorum, çünkü dinlenme fırsatı bulduğum an umursamayacağım kadar hafifliyor. Bu arada geçen haftaki kararsızlığım artık bu hafta netleşti. Bu haftanın sonunda artık izne çıkıyorum. Evet doğum sonrası için önemli bir aydı biliyorum ama doğum öncesini de en az sonrası kadar önemsiyorum. Son 8 haftamı stressiz, sakin bir ortamda dinlenerek geçirmek hem bebeğime hem de doğuma da iyi gelecek, biliyorum. Süt izinleri, birikmiş yıllık izinlerim derken 6-7 ay arası izinli olacağım.  Kızım beklendiği üzere 25 Haziran gibi gelirse 4 aylık bırakmış olacağım anneme.

Stresli bir hamilelik geçirdim, her ne kadar sakin durmaya çalışsam da test sonuçlarını beklemek hiç kolay değildi. Eğer tüm bu stresten etkilendikleri doğru ise doğum sonrasında yandık. Hele annemin kehaneti tutup da benim bebekliğime benzerse eşimle beni epey eğlenceli geceler bekliyor demektir. Bu cümleyi lohusa günlüğünde kendime tekrar hatırlatmak için yazıyorum, sağlıklı olsun da gerisi gelir geçer.

Haftaya görüşmek üzere,

Sevgiler,

Öznur

Yazar Hakkında

ÖZNUR – İstanbul’da yaşayan, günde yaklaşık 4 saatini trafikte geçiren, tahammül sınırlarını oldukça genişletmiş ama bunun yanında sinir sahibi olmuş ve günün birinde delirip mutlaka Ege’ye yerleşecek olan (klasik) bir bilişim sektörü çalışanıdır. 38 yaşında olup, ilk gebeliğini anlatıyor.

Öznur’un tüm yazılarını buradan, diğer gebe yazarların Gebelik Günlüklerini buradan okuyabilirsiniz. 

Bir yorum

  1. MERHABE ÖZNUR HANIM.İŞTEN VE BÜYÜK BEBEĞİMDEN VAKİT KALDIKÇA OKUYORUM YAZINIZI.BEN DE MİNİK KIZIMLA YARIN 30 OLCAZ İNŞ. İLK BEBEĞİMİ SİZİN GİBİ BEKLEDİM BENDE NORMAL DOĞUM OLSUN DİYE.37. HAFTAYA KADAR ÇALIŞTIM Kİ ŞİMDİ BUNA HİİİÇ NİYETİM YOK.OĞLUM 42. HAFTAYA KADAR DOĞMADI.SANCI FELAN BİŞİ YOK.KONTROLE DİYE YÜRÜYEREK GİTTİM 27 MAYIS 2013 TE HASTANEYE VE DOKTORUM Bİ SAAT SONRA SEZERYANLA ALALIM DEDİ.ŞAŞKINLIK KORKU TEDİRGİNLİK…İLK DEFA AĞLADIM HAMİLELİK SÜRECİMDE…AMA GÜVEN ÇOK ÖNEMLİ.DOKTORUNUZA GÜVENİN.İNŞ. SAĞLIKLA YAVRUCAKLARIMIZI KUCAĞIMIZA ALIRIZ.