36 Yorum

Altı

Geçtiğimiz haftaki Denizli ziyaretimizde, katılımcı annelerden biri, hayatım boyunca aldığım en güzel iltifatlardan birini etti bana…

Beni (blogumu) Pozitif Doğum Hikayeleri ile keşfettiğini söyledi: ‘İğne olmaktan korkan ben, Pozitif Doğum Hikayeleri sayesinde doğal doğum yaptım’ dedi.

Bu elbette çok güzel bir sözdü, ancak, mütevazılığı bir kenara bırakacak olursak, ilk kez duyduğum bir söz değildi. Doğal doğumu kendiliğinden düşünmeyecek birçok kadının Pozif Doğum Hikayeleri sayesinde bu yola girdiğini duyuyor, biliyor ve çok mutlu oluyorum.

Hayatımda duyduğum en güzel iltifatlardan biri ise bu annenin bir sonraki sözüydü: ‘Doğum dalgaları sırasında hep sizi düşünüyordum’ .

İşte bu gerçekten daha önce duymadığım bir şeydi. Gözlerim doldu, hem de nasıl!

***

Amerika’da yaşayan 26 haftalık bir anne adayı, blogumu 1,5 senedir takip ettiğini, bu sayede hamile günlüklerinden okur yorumlarına kadar dünyanın çeşitli yerlerinden annelerin hikayelerini dinlediğini, deneyimlerine şahit olduğunu söylemiş, ve eklemiş:

Bu blog, yaratıcısı ve tüm üyeleriyle biz uzakta yaşayanların yer yer özlemini duyduğu birçok şeyi tatmin etme görevi görüyor. … Amerika’ya gelmeden önce de eğitimimle alakalı olarak çeşitli ülkelerde yaşadım. Yani uzakta olmalara alışkınım ben. Hatta itiraf edeyim severim de. Ancak ilk kez hamilelik dönemimde “keşke şimdi annemle, teyzemle, en yakın arkadaşlarımla yüzyüze paylaşabilseydim bu zamanı” dedim. İşte bu noktada BlogcuAnne’nin benim için önemli bir boşluğu doldurduğunu idrak ettim. Üstelik de bazı konular eğer burada yaşamaya devam edersek bizim ailemiz için ilgisiz kalacak olmasına rağmen. Örneğin okul seçimi ile ilgili bir yazının belki bizim buradaki deneyimimizle alakası olmadığı düşünülebilir ama yazının içinden çıkardığımız “çocuk okula gittiğinde mutlu olmalı, sorunlarını kendi çözmeye çalışmalı” gibi temalar aslında her ebeveyni ilgilendiren şeyler. … diyeceğim odur ki Blogcu Anne’ye ve tüm üyelere teşekkür ederim beni bu hamile halimle buralarda yalnız bırakmadığınız için…

Asıl ben teşekkür ederim bu güzel sözler için! Gerçekten ne diyeceğimi bilemiyorum, ‘ne mutlu bana’nın ötesinde… Her ne kadar ‘sesimi duyman için değil, bağırmak için yazıyorum’ diye çıktıysam da yola, sesinin duyulduğunu, üstelik beğenildiğini bilmek çok, çok iyi geliyor insana…

Blog yazmaya başladığımda henüz Facebook ve Twitter hesaplarım yoktu, Instagram‘ın ise kendisi yoktu! O kadar dutluktu yani buralar… Çok şey değişti 2009 Nisan’ından bu yana, bazı şeyler ise hiç değişmedi… O da gelen her yorumun, yazdığım, okuduğum her yazının beni büyütüyor olması…

Yazı yazmak insanı müthiş derecede içine döndüren, kendiyle uzlaştıran bir şey… Çok şey öğrendim kendimden, kendimle ilgili…

Kendimden öğrenemeyeceklerimi de başkalarından öğrenmeye çalışıyorum. Gebelik Günlükleri’nden, konuk yazarlarımın yazılarından, beş yıldızlı söyleşilerimden, her birinden bir şeyler öğreniyorum.

Ama en çok da çocuklarımdan öğreniyorum. Benim için müthiş bir kişisel gelişim süreci oldu, oluyor annelik. Bir o kadar da blog yazmak…

6 sene önce bugün, 28 Nisan 2009’da yazmıştım blogumun ilk satırlarını… ‘İşte bu’ demiştim o zaman, ‘bilgisayarımı kucağıma aldım, yazmaya başladım; bakalım nerelere gidecek?’ diye sormuştum sanal boşluğa…

O sanal boşluk ilerleyen senelerde bayağı bir doldu, kocaman bir aile oldu.

Blog yazmaya başlamamı takip eden ilk birkaç sene kutladıysam da 28 Nisan’ı, son birkaç seferdir ihmal etmişim, yazmamışım bir şeyler… Unutkanlıktan değil aslında, ‘canım ne var, her gün blog yazıyorum’ gibi sıradanlaştırmaktan…

Aşağıdaki video, blogumun altı, kitabımın ikinci yıldönümünde, yazmadığım tüm ‘iyi ki doğdun blog’ yazılarımın telafisi olsun.

Doğan Kitap’a bu video için, hem küçük, hem geniş aileme bana ilham vermeye ve beni desteklemeye devam ettikleri için, gebe yazarlarımın tümüne maceralarını paylaşmama aracılık ettikleri, konuk yazarım olan herkese seslerini duyurmama fırsat verdikleri için, benimle işbirliği yapan kurum ve markalara bu blogu profesyonel anlamda devam ettirebilmeme katkıda bulundukları için teşekkür ederim. Ama en çok bu blogu okumaya devam eden herkese dostlukları ve bana öğrettikleri için çok teşekkür ederim. ‘İyi ki varsınız’ bugünlerde çok bol keseden kullanılan bir söz oldu, ancak içimden geçenleri daha iyi anlatacak bir söz bilmiyorum.

36 yorum

  1. Daha önce sizinle duygularımı çok paylaştım fakat bu yazının üzerine bir kere daha paylaşmak çok isterim. Benim hayatımda da sizin yeriniz, yazılarınızın yeri çok başka. Senelerdir takip ediyorum blogunuzu, neredeyse her gün girip bakıyorum, anne olmadığım halde bütün yazılarınızı okuyorum. Anlatış tarzınızı, dilinizi seviyorum her şeyden önce 🙂 ve çok şey öğreniyorum.
    Normal doğum mu sezaryen mi karar veremeyen arkadaşlarımla paylaştığım bilgilerin çoğu sizin yazılarınız. Bazı yazılarınızı defalarca okumuşumdur. En çok Deniz’in doğum hikayesinden etkilendiğimi de belirtmeliyim 🙂
    Ve ben de size teşekkür ederim hem yukarıda yazdıklarım için hem de bir şeyleri keşfetme yolundaki rehberliğiniz için. Sizin blogunuz olmasaydı içimdeki ilgiyi aşkı keşfedemezdim biliyorum.
    İyi ki varsınız. Her insan bir renkmiş, siz benim hayatımda çok güzel bir renksiniz. Sizinle tanışmayı dört gözle bekliyorum 🙂
    Sevgiler
    Damla

  2. size güveniyoruz…belki kendimizden daha çok… 🙂

  3. İkinci kitabı bekliyoruz, baskı yapıyoruz, ısrar ediyoruz 🙂

  4. Sen de iyi ki varsin blogcu anne… sesimize sesle karşılık veren, rahatlatan, nasihat etmeden tavsiyede bulunan uzaktaki bir dost… seviliyorsun…

  5. Ben bi duygulan, bi tüylerim diken diken ol… Nice yıllara canım Elif:)

  6. İyi ki siz de varsiniz Elif hanim,2003 yilinin Şubat ayinda, soguk, cok karli ama bir o kadar da gunesli bir gundu anne oldugumda, annelik boyle birsey galiba, simdi anne olacaklar, anne olanlar daha mi sansli ne, Bir de kitabinizi kac kez aldim, okumak isteyen kime verdiysem geri gelmedi, hep guzel yazilarinizi okumak, deneyimlerinizde ortakm birseyleri bulmak, paylasmak dilegiyle, sevgiler.

  7. Annelik, iki oğlan evlat ve daha fazlası. ..sizden öğrendiğim çok şey var…yıllar geçtikçe yazilarinizin daha da tatlandigini söylemeliyim. ..bir de; gezi olaylarini ilk sizin sayenizde, ilk gün ilk an haberini almıştım. ..her şey için teşekkürler, sevgilerimle…

  8. Iyi ki varsin Elif’cim. Blogcu ANne ile daha nice yillara.

  9. Elif, benim için de ayrı bir yerin var iki çocuk annesiyim, çalışıyorum ama bir şekilde her gün acaba Elif ne paylaşmış diye bakıyorum…İyi ki varsın ne zaman çıkmazda hissetsem senden bir şeyler okuyorum iyi geliyor… Gaziantep’ten sevgiler…

  10. Harika! Bayildim bu videoya.

  11. İyi ki varsın Elif, iki çocuklu çalışan bir anneyim ne zaman darda kalsam orda olduğunu bildiğim dost gibisin…Gaziantep’ten sevgiler…

  12. iyi ki varsın..hislerimize,söylemek isteyip de senin gibi dile getiremediğimiz düşüncelerimize,isyanlarımıza tercüman olduğun için.. kahkahalarla güldüğüm, katılırcasına ağladığım, mideme oturup içimden atamadığım çok yazın oldu..ben burada okuyor olacağım, sen yazdığın sürece… sevgiler

  13. 2009 senesinde,yurttan uzak, hamilelik ve cocuk konusunda 0km iken, yalniz ve kaybolmusken buldugum ve bana yardim eden blogcu annelerden birisin! ozellikle 2. erkek kardesi 22 ay arayla yapinca; senin hikayene daha da sarildim! devlet okulu ve egitim sistemi icin cabalarini gorunce; sana daha da yakinlastim! istikrarin ve ictenligin icin tesekkurler

    • neden bilmiyorum gözlerim doldu. neden bilmiyorum ve kaç yıldır bilmiyorum bu blogu okuyorum, oysa ne anneyim ne de henüz öyle bir planım var. altı üstü 4 aylık evliyim. çok şey öğreniyorum, çok farklı yönlerden bakabileceğimi keşfediyorum ve sanki güçleniyorum, daha bir kadın oluyorum siz ve sizin gibi güzel ve derin kadınları okudukça. hep varolun, en uzağı birkaç sözcük mesafesinde. sevgimle.

    • Ben teşekkür ederim bu güzel sözler için!..

  14. Annelik her zaman toz pembe değil fakat #teyzelikrengarenk Teyzelik serüvenime çok keyifli anılar eklediniz. Hayata dair de çok şey kattınız bana. Var olun! Sevgiler.

  15. Elif merhaba,
    Daha once de yazmıstım Derin ve Bora nın yasları cok yakın ve ben senin blogunu ilk gunden beri zevkle takip ediyorum. Yurtdısında yasadıgımız ve genelde yalnız oldugumdan dolayı sen bilmesen de benim icin bir kız kardes ya da bir arkadas kadar yakınsın. Simdi ikinci hamileligim ve 28. Haftadayım umarım hersey yolunda gider ve seninle daha cok sey paylasırız. Önce İskoçya ve simdi Hollanda’dan seni takip ediyorum,burada dogum süreci o kadar dogal ve olayın akısına bırakılıyor ki belki de oyle olmali diyorum ve yazılarını okumaya devam ediyorum.
    İkinci kitabinı da eminim ilki kadar zevkle okuyacagim. Yazılarını okurken duyguların bizim icimizdeki duygularin bir yansıması oluyor:) iyi ki varsın, yazmaya devam,sevgiler.

  16. Elif, ben seni anne olmadan takip edenlerdenim. Belki sacma ama bu hali seviyorum. Cunku su an cok rahat yapabildigim ve onemsemedigim seylerin “bir vakit geldiginde” cok degerli olacagini anliyorum siz anneler sayesinde. O yuzden belki de siradan seyleri sevmeye meyilim artiyor. Sagol, sagolun.

    Bir de hayata dair paylastiklarin icin cok tesekkurler

  17. Bloğunuzla tanışalı 5 yıl oldu.Her gün zevkle,keyifle takipteyim.kızlarımız(üçüzler)5 yaşındalar.sayenizde uykunun öğretilebilir olduğunu öğrendim.1 yaşından bu yana uyku saatimiz akşam 8,sabah 6-7-8.Arkadaşlarım şaşırıyor ve tebrik ediyorlar.Ayrıca öğretmenim.Sınıfta bazı yarışmalar yaptığım zaman velilerime ödül olarak kitaplarınızı hediye etmiştim.Çok beğendiler.TÜM PAYLAŞIMLARINIZ İÇİN ÇOK TEŞEKKÜRLER.NİCE SENELERE…

    • Ödül olarak kitaplarımın verildiğini de duydum ya, daha güzel bir ödül almamıştım. Teşekkür ederim 🙂

  18. merhaba, tanımadan sevilen insanlar vardır ya, işte sizde onlardan birisiniz, çok kıymetlisiniz. Benim 7 yaşında bir oğlum var, 5 sene önce öksürükle ilgili bir şeyler ararken size rastlamıştım o zamandan beride takip ediyorum, her zamanda edeceğim. Çocuklarınız gözlerimin önünde büyüdü benim çocuğumla birlikte. Allah uzun ömür versin ileri ki yaşlarına da tanık olmak isterim. Daha nice 6 seneleriniz olur inşallah.