2 Yorum

Ayşenur’un Gebelik Günlüğü, 20. Hafta

Yolun yarısından selamlar!

40 haftalık yolculuğumuzun yarısını tamamlamış durumdayız. “Bir bu kadar daha var…” düşüncesi ile “Yarısı bitti miiii? Ne kaldı ki şurada?” düşüncesi arasında kaldığım bir zaman dilimi diyebilirim. Geçen haftalara baktığımda hem su gibi akmış gibi geliyor, hem de olumlu-olumsuz yaşadıklarımızı, günbegün endişeleri, mutlulukları düşününce sanki yıllar geçmiş gibi aynı zamanda.

Typic

Bu hafta satırlarla buluşmak benim için ayrıca zor oldu. Bu haftada ikinci hamileliğimde ikizlerimi kaybetmiştim. Daha önce bir kayıp yaşamış olmama rağmen umudumun hiçbir zaman tükenmediği bir hamilelik süreciydi. 8.haftadan itibaren kanamam olması bile beni o kadar etkilememişti. Evet endişelerim vardı ama hep “Bir defa başıma geldi, bir daha olmaz” düşüncesi hakimdi bende. 8 ay yatıp, kanama yaşayıp sağlıkla doğuma giden nice gebenin hikayesini okumuştum, dinlemiştim. Kanamalarım bazen arttı bazen azaldı. Zaman zaman raporla evde istirahatteydim. 17.haftada 1 aylık rapor verilmişti. Hatta hastanede bana sormadan yatış işlemlerim bile başlatılmıştı, ağlayarak zor kaçmıştım hastaneden. Devlet hastanelerinin en kötü yanı bence refakatçi olarak eşinin yanında kalamaması. Çok kişilik odalarda Kadın Doğum Bölümü’nde erkek refakatçiye izin verilmiyor. Bu uygulamanın doğruluk payı var belki ama benim öyle bir durumda yanımda eşimden başka kalabilecek kimse yok. Hastanede bu korkularla yalnız kalmak, evde stresten uzak dinlenmekten çok daha riskli olabilir bence. İkizlerimiz sağlıklıydı, haftalarıyla uyumlu gidiyorlardı. Yapılan ölçümlerde de her şey yolundaydı. Ama rahimdeki kanama durmadı işte. 20.haftanın son günü detaylı ultrason kontrolümüze gittiğimizde bir anda suyum geldi ve suni sancıyla bebeklerimi doğurmak durumunda kaldım. İkiz doğumları bilirsiniz uzun sürüyor, ufak olsalar bile… O saatler hayatımın en geçmeyen saatleriydi benim. Bebeklerinin yaşamayacağını bile bile dünyaya getirmek, doğum sancılarını çekmek…

Burada durmalıyım…

O süreci anlatmak hem çok zor, hem de çok acı veriyor hala. Durmazsam karnımda küçük tekmeler atan oğlum da üzülecek yoksa…

Oğlumla bu haftamız, hiç unutamayacağım anlara ev sahipliği yaptı. Hissettiğim hareketlerin henüz çok düzenli olmadığından bahsetmiştim size önceki haftalarda. Bu hafta da aynı durumdayız. Fakat bir gün ve bir gece boyunca hemen hemen hiç hareket hissetmeyince telaşlandım. Az da olda bir sinyal verseydi çok iyi olacaktı. Sağa döndüm, sola döndüm, meyveler yedim yok… Konuştum, diller döktüm, meraklandırma beni dedim. Tık yok. Korktum, iyice evhamlı oluyorum diye kendime kızdım, eşim şehirdışında olduğu için babama anlattım, umursamaz göründü bir şey olmaz dedi ama ertesi sabah kalkar kalkmaz “Hareket var mı?” diye sormasından, onun da endişelendiğini ama bana yansıtmak istemediğini fark etttim. Çikolata yemenin de bebeği hareketlendirdiğini duymuştum. Birkaç deneme çikolatayla da yaptım, en sonunda ismini burada açıklamayacağım bir marka bebeğime taklalar attırdı. Öyle bir hareketlendi ki, dışarıdan elimi koyduğumda hissedilebilir sertlikteydi. “Ben burdayım” ın ötesinde buralar benim, atlar zıplar oynarım havaları estirdi. Mutluluk, neşe, heyecan, umut, huzur, güzel olan ne varsa o an benim etrafımda döndü. Benzerlerini ve devamını bekliyoruz!

Bu hafta kontrolümüz yoktu. Önümüzdeki hafta 21.hafta detaylı ultrason kontrolümüz var. Uzun uzun onu seyredebileceğim bir saat beni bekliyor. Bu buluşmalar beni çok heyecanlandırıyor. O da beni görüyormuş gibi sanki…

Bu haftanın bir güzel yanı da, kitap okumaya geri dönmüş olmam. Elif’in kitabıyla başladığım okuma sürecine devam edebildim. Şimdilik bebeğimle ilgili kitap edinmedim, önerileriniz varsa çok sevinirim.

Sevgiler,

Ayşenur

Yazar Hakkında

AYŞENUR A. – Hayatının otuz beşinci, evlilik yolculuğunun yedinci, anne olma serüveninin beşinci senesini yaşayan, yolları, dalış yapmayı, kitapları, kanaviçe işlemeyi, öğrenmeyi seven ve her daim uzakları düşleyen bir yolcu.

Ayşenur’un tüm yazılarını buradan, diğer gebe yazarların gebelik günlüklerini buradan okuyabilirsiniz

2 yorum

  1. Diğer gebelik günlüklerini de okuyorum ama her hafta sizinkini görünce seviniyorum. Çok şükür diyorum herşey yolunda. Anne olmak kadın olmak böyle birşey herhalde tanımadığınız biri için endişeleniyor dua ediyorsunuz. Umarım 40ıncı haftayı sağlıcakla görürsünüz, bebeğiniz çok sağlıklı doğar. Güzel yazılarınızı takibe devam 🙂

    • Teşekkür ederim Banu 🙂 Güzel dilekleriniz, dualarınız o kadar iyi geliyor ki tahmin edemezsiniz. Gelgitler arasından beni çıkararak kurtarıcı el oluyor sizinki gibi yorumlar. Sevgilerimle …