12 Yorum

Kalben Hamile: İlk Kontrolüme Gittim

IMG_4158

Sanırım en zoru bu ilk görüşmeye gidebilmek. Eşim benim kadar ölüp bitmiyor bu duruma ama her zaman benim yanımda ve her zaman tam destek. Zaten erkekler çocukla aralarında bir temas, bir iletişim olmadan pek bir duygu yoğunluğu yaşayamıyorlar. Ama istekli. Bu da şu an için yeterli.

Evli olmadığım yıllarda başladım ben “evlat edineceğim” demeye. Ve hep araştırdım, okudum, bilgi edindim. Yıllardır bu konuda besliyorum kendimi. Sonra evlenince bir çocuk yapalım, ikincisini evlat ediniriz ve son olarak da 3. çocuğumuzun koruyucu ailesi olalım a dönüştü bu istek. Çünkü koruyucu ailelik vardı artık. Koruyucu aile olanlar vardı, artık konuşuluyordu bu konu. Ne güzel…

Neyse efendim, geçen gün ofiste çalışırken ve tüm işlerimi toparlamışken, “ben değilsem kim, şimdi değilse ne zaman Nihal?” dedim. Hemen eşime yazdım, “bir saate kadar yanındayım gidip başvuru yapalım” o da “tamam” dedi! Hemen Aile ve Sosyal Politikalar İstanbul İl Müdürlüğü’ne (Şişhane) gittik ve mesai sonuna, o günün son başvurusu olarak yetişebildik. Çok da güzel, kibarca ağırlandık.

Ben zaten konu ile ilgili yeterince bilgi sahibi olduğumdan çok fazla konuşmaya gerek yoktu. Genel durumumuzu, isteğimizi, neler yaşayabileceğimizi konuştuk. Başvurumuzu yaptık. Bir takım formlara bilgilerimizi yazıp, imza attık ve ailece hazırlamamız gereken evraklar listemizi aldık. Bu başvuru, bir ay süreli olarak aktif kalacakmış ve biz eğer evrakları bir ayda tamamlayamazsak haber vermemiz ya da vermez isek başvurumuzu tekrar yapmamız gerekebilirmiş. Evraklar o kadar korkunç değil. Vize başvurusundan hallice olmadığı kesin. Bir ayda rahatlıkla tamamlanır. Bu evraklardan sonra bizi incelemeye alacaklar, uygun muyuz diye. Ve sonra da ailemizin yeni üyesini bekleyeceğiz. “Sizi zorladığımız anlar olacak” dediler. Zorlamalılar zaten ve uygun değilsek yanımıza çocuk yerleştirmemeliler, doğrusu da bu olmalı. Sevindim…

image4Sonra eşimle heyecan içinde (en azından ben öyle!), bir aya kadar tekrar gelmek üzere oradan ayrıldık. Biyolojik hamileliklerimi ilk duyduğumdaki heyecan gibi herkesi arayıp söylemek istiyordum ama en doğrusu şuan için biraz beklemek. Bazen bu durumu anlatmak, hele ki biyolojik çocuklarınız da var ise neden böyle bir şey yaptığınızı özellikle aile büyüklerine anlatabilmek zor olabiliyor. Belki de olmaz bilemiyorum, onu da daha sonra yazarım.

Bu süreç biyolojik hamilelikten daha kısa sürecek olabilir veya çok daha uzun. Bilemiyoruz. Olsun zaten acelemiz de yok. Her hafta yazacak bir gelişme de olmayabilir. Olsun sizin de aceleniz yok…

Nihal

Yazar Hakkında

NİHAL ÜSTÜNDENİZ – 30 yaşından sonra hayatına iki hamilelik, iki lohusalık, iki erkek çocuk, biraz da annelik, çalışma hayatına artı bolca koşuşturma katan, şu günlerde koruyucu ailesi olmak istediği üçüncü çocuğuna kalben hamile olan, kapısına sığınan koca bir köpeğe ve akşamları yatıya gelen tekir kediye evini açan, tüm bunlar için mutluluk duyan, mutluluktan beslenen, herkes uyuyunca etraftaki yaşanmışlık dağınıklığından gözleri parlayan biri…

12 yorum

  1. İlk adım atıldı 🙂

  2. Tüm kalbimle dua ediyorum sizin için.
    Umuyorum her şey güzel olacak, kavuşacaksınız çocuğunuza:)

  3. Heyecan ve umutla takip ediyorum

    • Öyle acayip ki, birileri bizim için karar verecek ve uygun bulacak mı heyecanı çok farklı.

  4. Ne kadar tatlısınız… Yazınızı okuyunca umut hep var dedim içimden… Sizin gibi iyi insanlar var olduğu sürece umut hep var…

  5. Cesaretinizi ve içinizdeki iyiliği imrenerek okuyorum.

  6. Cennet sizin gibi insanlarla dolu olacak eminim.Maşallah size.Yolunuz açık olsun inşallah