5 Yorum

Gökçe M’nin Üçüncü Gebelik Günlüğü, 14. Hafta

Yazar Hakkında

GÖKÇE – Çilek kedisiyle ve kız kardeşiyle başına buyruk bir hayat sürerken iş yerinde Özgür’le tanışıp flörtün birinci yılında evlenen, ikinci yılında hamile kalan, üçüncü yılından sonra aileyi büyüttükçe mutluluğunu katlayarak çoğaltan 36 senelik profesyonel mutluluk arayışçısı. 9 yıllık evlilikleri boyunca işe yakın oturabilmek pahasına 6 ev değiştirdiler, şu anda iki kızları ve kedileriyle Şişli’de yaşıyorlar. İkisi de tekstil mühendisi, ikisi de sektörün sürekli şikayetlenen gönüllü kölelerinden. Bir gün bu esaretten kurtulduklarında ne yapacaklarını şaşırmamak için planlar yapıyorlar. Ablaları gibi sürprizle gelen üçüncü meleklerini arabanın neresine oturtacaklarını bilemiyorlar ama buna rağmen çok heyecanlı ve mutlular.

Merhabalar,

Geçen haftaki ziyaretimiz sonrasında bu hafta ikili test sonucunu da olumlu aldık. O konuyu da atlatmış olduk böylece.

Bu hafta İtalya’da müşteri ziyaretlerim vardı, 2 uçak 1 tren yolculuğunu başarıyla atlattık, ben ve Aylin’imin sözüyle “kız bebek”. Başarıyla anlattık ama başarıya giden yol baya zorladı bizi.

Seyahatin ilk günü sabah erken saatte uçağım olduğu için gece 4’te kalktım, kalkar kalkmaz havalimanını aradım, uçuşum iptal değilmiş. Kusmamaya çalışarak havalimanına vardım (sabah erken saatlerde aç karnına mide bulantısı oluyor maalesef), uçak bir buçuk saat rötarlı kalktı, kar için yıkama yaptılar, Venedik’teki ilk görüşmeme geç kaldım. Dolayısıyla bu rötar bütün görüşmelerimi etkiledi, akşam saat altı buçuk gibi Milano’ya gitmek üzere trene binebildim, Milano’ya sekiz buçuk gibi vardım. Otele 9 gibi girdim, geri çıktım yemek yedim, saat 10 gibi geri geldim, biraz bilgisayarda çalıştım, saat 12 gibi yatağa girdim.

İşte o an olan oldu, gece 4’ten beri ayakta olup çeşitli badireler atlatan zavallı hamile bedenim zangır zangır titremeye başladı. Hayatım boyunca belki de kendimi ölüme hiç bu kadar yakın hissetmemiştim. Titrerken vücudum öyle bir kasıldı ki, elimi telefona bile uzatamadım. Uzansaydım ne yapacaktım onu da bilemiyorum. Titremeler vücudumla beraber kalbimi de sıkıştırıyormuş gibi bir his hasıl oldu. Sıkıp sıkıp kalbimi durduracak sandım.

Sonra derin derin nefes almaya başladım. Bir ara ondan da korktum çok sık ve derin nefes alırsam bayılırım gibi geldi, onu sakinleştirmeye çalıştım. Bu böyle maximum bir on dakika sürdü sanırım. Sonra vücudum sakinleşti, yavaş yavaş uykuya daldı.

Yorgunluğun vücuduma bugüne kadar yaptığı en korkunç şey buydu herhalde. Resmen bir “titre ve kendine gel” durumu yaşadım. İnşallah önümüzdeki haftaki müşteri ziyaretimde kendime daha çok dikkat edeceğim. Bir kere daha bu korkuyu yaşayamam.

Typic (2)Bu hafta hayatıma bir melek daha girdi; işyerime durumumu söyledim. Çok korkarak yöneticimle konuşmuştum hatta sürekli ertelemiştim ama bana “hiç merak etme ben buradayken sana bir şey olmaz, ben sana hep destek veririm, bir süre sonra gidemediğin seyahatlere de ben giderim” dedi. Samimi olduğunu düşünüyorum. Acayip sevindim bu habere. 3 çocuklu çalışan anne olmak çok korkutuyormuş ben, bunu anladım o içimi rahatlatınca.

Bunların dışında işte resimden görüldüğü üzere karnım kontrolsüz bir şekilde büyüyor. Bebeğim karnımda Avrupa’yı dolaşıyor, her hafta biraz daha büyüyor, elma büyüklüğüne yaklaşıyor. Sanki mide bulantıları azalmaya başlıyor. Zeynep her gün bebekle ilgili yeni bir hayalini anlatırken, Aylin ara ara bebek fikrinden uzaklaşıyor. Tekrar yaklaşması için araba koltuğunu “kız bebek”in almayacağını söylüyoruz. “Ya pembe elbiselerim?” diyor. Yok kızım onları da vermeyeceğiz. Bebeğe yeni koltuk alacağız, ona küçük koltuk alacağız diyoruz.

Bu aralar çok seyahat etmek zorunda kaldım, o yüzden eğer evdeysem geceleri kızlarımın yanlarına uzanıyorum. Üç kızıma masallar okuyorum. Sırtım ağrırken, karnıma devasa gaz dolmuşken, “her hamilelikte beni kilitleyen siyatik sinir bu sefer çok erken başladı” diye düşünürken erkenden uykuya dalıyorum onlarla.

Sonra gece 4’te tekrar uyanıyorum, lenslerimi çıkarıp dişlerimi fırçalıyorum, pijamalarımı giyip tekrar yanlarına uzanıyorum. Karanlıkta yüzlerine bakarken yeniden uyuyakalıyorum. O kadar. Sonra sabah. Sonra akşam.

Gökçe

5 yorum

  1. Gökçe hanım cidden gebelik yorulmaya gelmiyor bir vücudu 2 can paylaşınca böyle oluyor gerçi kimiside çok aktif oluyor kıskanıyorum valla ben normalde hiperaktif bi insan olmama rağmen gebeyken çok tembel bişey olup çıkıyorum diyorum iyikide çalışan bayan değilim işte öyle deyince de siz çalışanlara dua ediyorum allah kolaylık versin hepinize

  2. Merhaba Gökçe Hanım,
    Ben daha çok erken gebelik dönemindeyim. 7 hafta. Bu hafta Çin’e gidip geldim biraz korkarak. Neyse ki şimdilik herşey normal. Ama ben de çok sık olmasa da bir/iki ayda bir uzun yolculuklar yapması gereken çalışan bir gebe olacağım. En tedirgin olduğum noktalardan biri yöneticilerime söylemek. İşimi de çok seviyorum işimden de “şimdilik” geri kalmak istemiyorum. Yöneticilere söylemek konusunda kendinizi nasıl hazırladınız? Önerileriniz var mı? Sevgiler

    • Pınar Hanim Merhaba,

      Ben de cok korkuyordum yöneticime söylemeye, yöneticimle daha yakin olduğumuz için ona butun samimiyetimle ve korkularimi acarak söyledim. Samimi olmakta fayda var. Ayrica ben 14. haftada falan söylediğim için dedim ki “bak ben bu zamana kadar olan butun seyahatlerin altindan kalktim, siparişlerimde yüklemelerimde aksaklık olmadi, en uyuşuk, uykulu ve kanamali zamani bile atlattim, bundan sonra buyuk bir aksilik olmazsa sorun cikmayacaktir”
      Uzun yolculuk konusunda ise en önemli olay hareket edebilmek, koltuklari hep koridor seçtim, kalkıp tuvalete gittim, asagi yukari yurudum, dolasimimi artirdim vs. Ben yolculuğun bir zararini görmediğimizi düşünüyorum. Sadece gerçekten basınçtan sanirim, bir sisme oluyor her seferinde. Bu titremeler benim salakligim ve kendimi asiri yormamdan. Sonucta seyahat programimi da kendim yapıyorum bir yandan yani 🙂

      sevgiler,
      gokce

  3. Gökçe hanım merhaba,
    Bende 13 haftamdayım ılk hamılelıgım gecen hafta ıkılı teste gırdık bızde cok sukur hersey cok guzel cıktı.Okudugum kaadarıyla sızde de mıde bulantısı cok olmuş.Ben bu sure ıcerısınde 3kg verdım ve 13 hafta gırmeme ragmem sabahları hala bulantılarım oluyor 🙁 İştahim hala acılmadı acaba sizin nasıl gecıyor bu donemler?