31 Yorum

Düzensiz düzen

Doğum sonrası uykusuzluk şu hayattaki hiçbir şeye benzemiyor. Ne üniversite sınavına hazırlanırken geçen uykusuz geceler, ne vizelere/finallere çalışırken tekrarlanan sabahlamalar, hiçbiri yenidoğan dönemindeki uyku eksiğinin yakınından bile geçmiyor.

İlk seferinde hiç hazırlıklı değildim ve fe-le-ğim şaşmıştı. O kadar bihaberdim ki bu uyku(suzluk)tan, doğum masasında, henüz Deniz çıkmadan önce ‘Bebek çıksın da ben iyi bir uyku çekeyim’ diye düşünmüştüm. Bak bak bak saftiriğe bak. O uykuyu bir sene uyuyamadım, belki daha fazla!

İkincisinde biliyordum uykusuzluğun ne olduğunu ama bu sefer de kolik çarpmıştı. Günün en yorgun saatlerinde bebeği hop hop hoplatmak çok ama çok zorlamıştı. O dönem de geçti, ama deldi de geçti.

Geçenlerde katıldığım İçsel Doğum lohusa eğitiminde eğitmenimiz Julia Steils Paçacıoğlu dedi ki: ‘İlk 6-8 hafta anne düzen beklememeli.’ Ah Julia bundan 9 sene önce neredeydin sen? Ya da ben neredeydim, hangi kafadaydım? Nasıl panik olmuştum uykusuz kaldığım için… Nasıl hayalkırıklığına uğramıştım uyuyamadığım için… Diyordum ki ‘Ah bir 5 saat kesintisiz uyusam… Başka hiçbir şey istemiyorum!’ 

‘İlk bir haftadan sonra annenin gecede kesintisiz üç saat, toplamda 6 saat uyumasını bekleriz’ dedi Julia. Ben bunu bilmiyordum mesela… Ki ilk zamanlarda bir-bir buçuk saat anca uyuyordum belki… Aman ne paniklemiştim. Ne yalnız hissetmiştim kendimi… Bir de bebeği başka odada yatırıyordum o zaman, gak dediğinde kalkıyor, guk dediğinde sürünerek yanına gidiyordum. Ne zordu… Ne kadar zordu!

Her iyi geçen gecenin ertesinde ‘Hadi bakalım, belki bu gece devamı gelir’ der, ertesi gün yine defalarca kalkınca hayalkırıklığına uğrardım. Hiç düzelmeyecekmiş gibi gelirdi.

İşin ilginç tarafı, tüm bunları unutmuştum ben. Şimdi şimdi hatırlıyorum, benzer dönemlerden geçerken…

Screen Shot 2016-02-03 at 10.19.15 AM

Şimdi… Ustalık dönemim diyorum ben bu üçüncü anneliğime… Evet, uykusuzum. Dün gece toplamda kaç saat uyuduğumu bilmiyorum ama dört buçuğa kadar en az iki kere kalktığımı, 5’ten sonra uyumadığımı biliyorum. Gözlerim yanıyor uykusuzluktan. Öğleden sonra standby moduna geçiyorum: ‘Aradığınız Elif’e şu an ulaşılamıyor’

Ama biliyorum ki geçecek. Bu zamanlarda düzen beklemiyorum.

Ve hayalkırıklığını uzağımda tutuyorum. İzmir’e gittiğimiz gece 12’den sabah 5’e kadar uyudu Derya… Hemen ertesi gün bir buçuk saatte bir uyandı. Ne şimdi bu? Düzensiz düzen. Kabul ettim.

Bakma böyle yazıyorum da, ben de unutuyorum bazen. Geçen sabah dedim ki ‘Bunu ben yavaş yavaş bir düzene alıştırmaya çalışayım. Sabah uykusunu odasında uyumaya başlasın.’ Hangi sabah? Bir pışladım, iki tıpışladım. Gözleri kapanıyor, geri açılıyor. Yatağına koyuyorum, uyanıyor. Karnım acıktı, kollarım ağrıdı. Sonra aklıma geldi: ‘İlk 6-8 hafta düzen beklememeli…’ Eeeh dedim, astım sling’e, gittim mutfağa, omlet olmak için bekleyen yumurtayı çırptım.

Şimdi size bir ‘sır’ vereyim: Yeni bebekle ilk haftalar her gece başka bir eğlence… Biri diğerine benzemiyor. Bir gece uyursa diğerinde uyumuyor. Ve HEPSİ NORMAL. Normal olmayan, annenin bu düzensizliği kendi yaptığı ya da yapmadığı bir şeye bağlaması, etrafındakilerin de bu konuda bıkbıklanması.

O şehir efsanesi var ya hani ‘bebek uyuyunca anne de uyumalı’. Hani ‘hı hı, görürsem söylerim’ diyoruz ya çoğu zaman… Hah işte, onu ilk haftalarda gerçekten yapmalı… Öyle uzun bir öğle uykusu olmak zorunda da değil. Yarım saat bile yeter, yarabandı gibi… Damlaya damlaya göl olur.

Ve beklentilerini düşürmeli, hem de çok… Yapmak istediklerini yapamıyor diye kendine yüklenmemeli… İlk haftalarda annenin tek amacı var: bebeğini beslemek… Sadece fiziksel anlamda değil, duygusal anlamda da… O ‘kucağa alışırlar’, ‘bırak ağlasın’lar bir kulağından girip diğerinden çıkmalı annenin. En doğrusunu annenin kalbi bilir.

Velhasıl… Bunu okuyan bir yeni anneyse bu düzensizliğin geçici olduğunu bilmesini isterim. Doğuma hazırlık eğitimleri var ya hani… Uykusuzluğa hazırlık eğitimleri de olmalı… Ve bu eğitimin amacı insanı uykusuzluğa fiziksel olarak değil psikolojik olarak hazırlamak olmalı. Denmeli ki yeni anneye: İlk haftalarda düzen bekleme… Kendine yüklenme… Mümkün olduğunca bebek uyuyunca sen de uyu… Alabildiğin tüm yardımları al. 

Hepsi geçecek.

31 yorum

  1. Bu yaşadıklarınız öyle tanıdık geliyor ki…
    “Bebek uyuyunca anne de uyumalı” lafını ben de bir türlü gerçekleştirememiştim. Sanırım insan o kadar yorulunca, “Şimdi 1 saat uyusam ne fayda eder?” diye düşünüp uyuyamıyor. Ama haklısınız, bebeklerin ilk yılı boyunca hiç düzen beklememek gerektiğini ben de acı yollardan öğrendim, hala da öğreniyorum 🙂
    Artık geçse hepsi di mi?…

  2. Doğada insan türünün bebeğinden daha fazla emek isteyen ve daha yavaş gelişen başka bir tür var mı acaba? Sanmıyorum.

    Doğar doğmaz yürüyüp annesinin memesi peşinde koşan yavru filler, kendi kendine uyuyup hemen avlanmayı öğrenen aslan yavruları, yumurtadan çıkar çıkmaz kendi başlarına denize marş eden minik kaplumbağalar..Bütün bu canlıların yanında başını bile tutamayan, bir türlü uyumak bilmeyen, annesini yıllaaar boyu tabiri caizse kilitleyen insan bebeği. Ne var biraz daha hızlı büyüsen, kendi kendine uyusan, ayaklansan, uyku saati geçince iptal olmasan, gazını kendin çıkarsan? Çok mu şey istiyoruz 🙂

  3. Keşke kızım gündüzleri uyusa da ben de yarım saat bir saat gözlerimi kapatsam.. Ama 7 haftalık Nora’cığım bütün gün (genelde öğleden sonra 6’ya kadar) uyumadığı için “bebek uyuyunca uyursun”u pek uygulayamıyorum ne yazık ki… 🙁

  4. Oglum 5 aylik ve garip bir sekilde hala asiri gazli bir bebek. Bazen 3-4 saat uyudugu olsa da gece 2 den sonra bazen 5-10 dk da bir, en iyi ihtimalle saat basi ikinarak uyaniyor. Esim de gece calistigi icin cok yorgun oluyor ve neredeyse hic ilgilenemiyor. Uykuyu unuttum, uykusuzlugu kabullendim. Eskiden uyku egitimi de neymis evde kalan bir anne olarak gerekirse gece de 10 kez kalkmak benim gorevim derdim. Ancak simdi gercekten de her gece 10 civari kalkinca 6-7 aylik olmasini hevesle bekliyorum uyku egitimi icin.

    • 5, 5 aylik minik bir kiz da bende var ve aynen hala gazli hala uyku adina bir duzeni yok ki 2 haftadir kendi odasinda yataginda fakat ilk bebegimden tamamen farkli .. oglumda bunlarin hicbirini yasamamistim ve tamamen duvara carpmis gibi hissediyorum. Hic gecmiycekmis gibi geliyor .. dun hastalandi ve geceyi saat 02:00 den sabah 7 ye kadar uyanik gecirdi dusunun halimi

  5. İlk çocuğumun ardından yaşadığım ağır depresyonun tek sebebi işte bu bilgisizlik. Üstelik doktorum. Ama annelik bambaşka bir şey. Kimse demddi bana, annem bile. Bilmiyordum uykusuz kalacağımı. Gerçekten hiç düşünmedim. Uykusuzluğa yorgunluğa tahammülü çok az olan bir insan olarak yıprandım yıprandım.daha 20.günde doğumöncesi kilomun altına düştüm. Hiçbir şey yiyemiyor ve uyku nedir bilmiyordum. Ağla, ağla, ağla…hatırladığım sadece bu. Bebeğimi ilk 9 ay falan sevdiğimi hatırlamıyorum ben. Sadece bir görevdi benim için. Beni zorlayan bezdiren kaçıp gitmek istediğim bir görev. Eşim destek olmasa çok daha zor olurdu her şey. Şimdi ikincinin doğumuna az kaldı. 36.haftadayım. 4 yaşına girecek kızımla anne kız ilişkisini çok geç oturtabildim. Her gece düşünüyorum. Ya yine aynı şeyleri yaşarsam. Kendimi şartlıyorum şimdiden. Düzen bekleme uyku bekleme kolikten durmayan bir çocuk da olabilir. Sabredeceksin, geçecek,geçecek. Bu sefer sevmeye bak o bebeği. Tadını çıkar işk aylarının diyorum…

    Önüme gelen her ilk gebeliği olan kadına ben bunu söylüyorum. Yardım iste, çünkü çok zor olacak… Sevgiler.

  6. 6.ayımız bitti,benim de uykular düzene girecek beklentim bitti .Dediğiniz çok doğru ilk başta düzen kurmaya çalışmak akıntıya kürek çekmek demek. İlk bebekte herşey 1.ayın sonunda yoluna girmiş,düzen oturmuştu. 2.de öyle olmayınca ben bir yerlerde yanlış yapıyorum sanıp,kendimi eğitim kitaplarına vurdum. Değişen hiçbir şey olmadığı gibi sinir bozuklukları yanımıza kar kaldı. En iyisi zamana bırakıp kalbinin sesini dinlemekmiş. Eninde sonunda birgün biz de kesintisiz uyuyacağız. Sevgiler:))

  7. Cok guzel bir yazi olmus. Gercekleri anlatan ama umut veren. Ben de oglum da ayni haldeydim.. Uyku aliskanligi kisisel bir ozellik ve her bebek farkli.

  8. İlk bebeğimde ilk yirmi gün uykusuzluk çekmiştim. Daha sonra onun öğlen uykularında bende uyumuştum onunla birlikte. Dakikalar bile ne kadar önemli gün içinde dinç olabilmek, miniklerle ilgilenebilmek için. Yoğunluk esnasında uyuyabildiğim on dakika bile benim hayatımı kurtarabiliyordu. İkinci bebeğimde ne mümkün, onun uyuduğu saatlerde uyuyabilmek, malum evde ilgi ve ihtiyaçlarına cevap bekleyen bir çocuk daha var. Şimdilerde kendi adıma uyku sorunumu çözdüm. Biran önce üç dört yaşlarına gelse mi desem yoksa çıkarabiliyorsun anın keyfini çıkar çabuk büyüyorlar mı desem bilemedim. Velhasıl allah kolaylıklar versin.

  9. Saatler 23 u gösterirken benim yaklaşık 3 kadar surecek mesaim başlıyor…kuçuk te(ki kendisi 2 aylık)gaz sancıları,büyük te ise kabuslar,gece terörü..aynı anda farklı iki odada olmam gerekiyor ya en çok o anlar yorulduğumu hissediyorum:(YAŞASIN UYKUSUZLUK:)

  10. Kesintisiz 3 saat uyumak bana o kadar hayal gibi gelmişti ki ilk zamanlar… Aslında hamileyken herkes uykusuzluktan dem vuruyor size ama yaşanmadan idrak edilemiyor. Gerçekten o uykusuzluk daha öncekilere benzemiyor. Ben de hamile arkadaşlarıma psikolojik olarak hazırlıklı olmalarını tembihliyorum ama o kadar belli ki anlamadıkları hayat döngüsü işte 🙂

  11. Ben de çook dertlenirdim uykusuzluktan, zaman zaman sosyal paylaşım sitelerinde dertlenirdim. Mesela şunu yazmışım zamanında: “Yilin en uzun gecesinde bile uykuyu alamayan ben, gece uyumayip da simdi mışıl mışıl uyuyan Asil Miran..”
    Ama nerden bilirdim böyle yazdıktan yaklaşık 4,5 ay sonra, uyumuyo diye dertlendiğim bebeğimin öleceğini.
    Çok kez “Keşke hiç uyumusaymışım da oğlumu doya doya koklasaymışım” diye ağladım. “Oğlumun o kısacık ömrünün bir kısmını, ben nasıl uyuyarak harcamışım” diye diye çook yandım.
    Biliyorum ne kadar dert yansalar da bütüüün anneler bebekleri için gerekirse canını bile verir, uyku ne ki! Yeter ki çocuklar sağlıklı olsun. İnşallah..

    • ve sözün bittiği yer… asil miran’ın güzel annesi evrende durduğunuz yer o kadar özel ki sizin hüznünüzdeki naiflik alınan nefeslere güç veriyor. sevgiler…

    • Böyle bir durum için kelimeler çok yetersiz. Bebeğiniz melekti ve şimdi bilinmeyen bir diyarda olsa da onun sizi, sizinde onu hissettiğinizden, o olmasa da onu yaşadığınızdan hiç şüphem yok. Yüz yıl sonra yeni doğmuş bir bebeğin bile dünyada olmayacağını düşünürsek bu zaman treninde bizlerde yolcuyuz. Hayat çok kısa ve bebeğinizin geride bıraktığı aile bireyleri için, bebeğiniz için onlara bağlanmanızda yarar var. Sevgiler

  12. Evet banada tanıdık bu uykusuzluk tanımı 🙂
    Heralde bana zor olan ne deseler bebek bakmada tek söyleyeceğim “UY-KU-SUZ-LUK”.
    Geri kalan herşeyi sanki 40 yıllık anne (bu olgunluğuma şimdi başkalarını okudukça gördükçe vay be ben iyi imişim yahuu diyorum) tecrübesi varmış gibi altından kalktım lohusalığımı tek başıma atlattım ama uykusuzluk bir şekilde alışılıyorda alışılmıyor. Oğlum 13 aylık olmak üzere hala düzensizlik geceleri 3-4 kere kalktıgımda oluyor 1 kere kalktığımda.
    Yeni hamilelere diyorum ilk ayların uykusuzlukları ile size kolay gelsin. İyi güüüünleeerrr…

  13. kizim 2.5 yasinda hala uyku sorunumuz var saat suan gece 02.41 ve uyuyali ne yazikki yarim saat oldu. bende resmen uyku fobisi basladi aman ne uyuycam nasil olsa kalkar birazdan deyip gunun isimasini bekliyorum ve suan 26 haftalik hamileyim inanilmaz korkuyorum uykusuz kalmaktan degil o is nasil olsa tamam (ne olsa uykusuzlugu/uyumamayi kabullendim) ya yeni gelecek olan bebek sorunlu bir sey olursa kolik, cok hastalanan vs
    gibi. cok sukur kizimda gaz ve baska sorunlar yasamadik.uyku sorunu disinda. umarim cok uyuyan bir bebek olur ve ben iki tane uykusuz bebeyle mucadele etmek zorunda kalmam. 2.5 yildir belami bulmus durumdayim uyku konusunda.

  14. Kızıma ilk hamileliğimde zannettim bir oyuncak Bebek verecekler kucağıma emziricem altını açıcam yatırıcam uyuyacak!! Tabii gerçek böyle değildi! Şimdi gülüyorum kendime Uykusuzluk çok fazla değil ama 6.aya kadar süren günün belli saatlerindeki şiddetli ağlamalar iyi vurdu bana kızımla 6 ay bende ağladım sesi kısılırdı ağlamaktan çarşaf arası yap salla oyy hey gidi günler

  15. Herkes o kadar çok söyledi ki çocuk uyuyunca sende uyu lafını. Ama uykum ağır olduğu için maalesef korkuyordum uyumaya. Yeni doğum yapmış ve yalnızdım bebeğime alışıncaya kadar neredeyse doğru düzgün uyuyamadım. Çok zor günlerdi. Keşke siz ve sizin gibi bloggerları daha önce takip etmeye başlasaydım. Geçti evet ama çok zordu. Bebeğim 6 aylık ve işe başladım o kötü kabus dolu günler geride kaldı. İkinci bebeğimde daha tecrübeli olacağım ve kimseye güvenmeyeceğim. Eşimden ve ailemden başka kimseden fayda yokmuş bunu öğrendim bu süreçte. Düzensiz düzene alışıyoruz. Yazılarınız için teşekkürler yeni annelere umut oluyorsunuz 🙂

  16. Merhaba!
    Geriden başlayıp günümüze doğru okuyorum blogcuanne’yi; yakın zamanda okuduğum için söylüyorum: Derin yeni doğduğu zaman yine böyle uyku alışkanlıklarınız değişmişti, o zaman sanırım daha katı yaklaşıyordunuz bu bebek uyuduğunda anne de uyusun, “Ellemeyin olm beni!!!” yaklaşımına. Şimdi bu yazıyı okuyunca daha rahat olduğunuz izlenimine kapıldım, deneyimle bağlantılı herhalde. Zaman geçtikçe akışa alışmayı daha kolay karşılıyor insanoğlu. Sırf bebek için demiyorum tabii, yaşamdaki her şey için öyle.
    Bebek sahibi olmak, doğum yapmak değil de çevremdekileri kontrol edebilmek korkutmuştur beni hep. Doğum sonrası herkesin ciyaklamasıyla nasıl başedeceğimi düşünür de korkarım, annem falan da dahil buna. Kendi kozamın dışındaki herkes dahil. Ama okudukça yumuşuyorum, “Bazen yardım almak hayat kurtarıyor, bak!” diyorum kendime.
    Nihayetinde; burayı çok seviyorum.
    İyi ki yazıyorsunuz.

  17. Elif Hn merhaba, bir yazıda arkadaşınız size göğüs pompası kiraladığını yazmıştınız, nereden kiralamış bilginiz varmı? Tşk

  18. aslında aslolan o akıntıya kendini bırakmak. ilk bebekte insan kendi bozulan düzeninin peşine düşüyor, elde değil, uykusuzluk, onun getirdiği fiziksel çöküntü, dün yaptığını bugün hasretle özlemek, neler neler. en iyisi akışa bırakmak. bir daha bebek olmayacaklar, eşim gece de uyansalar, gündüz de fosur fosur uyusalar, hiç erinmez mutlulukla kalkardı her gece, elbette anne olunca mesaisi daha fazla, daha yorucu, emzirecek anne olduğundan, ama hep hem kendine hem bana bir daha bebek olmayacaklarını ve gece yarısı da olsa bebeklerimizi gülerek karşılamamız gerektiğini hissettirdi. kolaylıklar diliyorum tüm gece kuşlarına

  19. Kızım su an 15 aylık bu yazıyı okuyunca aklım ilk zamanlarina gitti.Aklımdan geçen tek şey uyumakti ve o lohusalik bunalimininda etkisiyle sürekli diyordum ki inşallah hastalanirim beni de hastaneye yatirirlar ben 3 gün falan uyurken hemsirelerde sütümü sagar bebeğe verir bende iyice dinlenmiş olurum. O uykuyu hala bekliyorum

    • Keşke çevrenizde o ilk zamanlar için özverili eş, dost, akraba türevinden birileri olsaymış. Hastalanmayı düşünecek kadar çaresiz hissetmişsiniz kendinizi. Bazılarımız için bu denli zor hayat. Kendi hayatımda gördüğüm kadarıyla çocuklar zamanında uyumak, dengeli ve düzenli beslenmek, tuvalet eğitimi gibi şeyleri kendilerini hazır hissettiklerinde hayata geçiriyorlar. Bizler o süreçte yıpranıyoruz ama uykuya geçtiklerinde, o masum yüzlerini izlemek herşeye değiyor. Sevgiler

      • Kesinlikle düzeliyor zamanla yada biz bebeklerimize uyum sağlıyoruz. Ama insan o çaresiz mutsuz günleri unutamıyor ışte bi anda unuttum sanıyorum ama depresiyor bazen… İnanirmisiniz bunalımdan çıkıp bebegimi olduğu gibi kabul etmem 7 ayimi aldı. Sonra çıkartmaya başladım anneligin tadını.burdan bana o günleri yaşatan tüm yakinlarima selam olsun… Teşekkürler Nazmiye hanım

  20. Ahhh işte bebek uyuyunca uyuyabilsem. Benim küçük 2.5 aylık ve gece 4 saat uyuduğu zamanlar oluyor ama ben hiç kesintisiz 4 saat uyumadım. Akşam 10 da yatmak da lüks… O uyuyunca şunuda yapıyım bunu da yapıyım bi bakmışsın zaman geçmiş gitmiş

  21. çok güzel anlatmışşsınız. hani demişsiniz ya hayal kırıklığına uğramak diye. işte asıl yoran bu duyguydu insanı. hep takipte olmak ve beklemek. oldu olmadı oldu olmadı…. yeni anne olmuşlara benimde tavsiyem bebeğe zaman tanımak ve onun ritmini zorlamadan hislerine güvenerek geçirmek bu süreci.

  22. Uyku… Bizim mama olmasına rağmen; bana da uyu dediklerinde sinirden çatlıyorum. Neden mi? yat kalk yat kalk.. İnsan sersem oluyor ve daha çok kendini bitkin ve mutsuz hissediyorsun. Ayrıca bazen sessizlikte sakı-ince oturmak ve biraz kendimi dinleyip kendimle kalmak istiyorum.

  23. Gerçekten çok zorlayıcı oluyor ilk zamanlarda. Fiziksel olarak kesinlikle zorlayacak, kaçarı yok. Ama dediğiniz gibi en azından baştan psikolojik olarak hazır olunursa daha kolay atlatılabilir bu sorun.
    beyazdetaylar.blogspot.com.tr

  24. Ahah! ! Nasıl da aynı şeyleri yaşıyoruz ! Benim bebeğim de şuan 2 aylık ve 2.bebeğim ve tek başıma. Yalnız olmadığımı bilmek , yazınızı okumak inanın çok rahatlattı.bence biz anneler sosyal medya harici bi seminer ,toplantı vb. hepberaber gelmeli,bazı body hep konuşmalıyıZ
    allah hepimize kolaylıklar versin

  25. Keşke 6-8 hafta olsa. Tamm ilk zamanlardaki gibi olmuyor ama ben 1 çocukla felegi sasanlardanim. Sevgili Elif 2. Cocugu nasil yaparım bilmem sanırım biz göze alamiyoruz. Kardeşi olsun da istiyoruz ama biz de o sabır yok sanırım. Senin kitabini da okudum kardeş şart mi diye düşünürken:)) maddi boyutu da var tabi işin. Bak sizin 2. Cocuk kolikmis bizimki de kolikti allahim neler çektik 14 aylik oldu ilk 4 ayki yorgunluğu atamadik:))