5 Yorum

Küçük kızlar…

Anne İtirafları bölümü, çok okunan bir bölüm bu blogda… Ve çok da yazılan…

Dikkatli takip ederseniz eğer itirafların dalgalar halinde geldiğini görürsünüz. Birinin bir konudaki bir itirafı bir başkasınınkini doğuruyor. Bir süre kayınvalidelerden dert yakınılıyor, sonra sıra cinsel hayata geliyor. Bazen kocalarından gördükleri şiddetten bahsediyor kadınlar, ve bazen de küçükken yaşadıkları tacizden…

İşte bunları okumak en zoru…

Okumak zor, çünkü okurken bile ‘Acaba nereye varacak bu itiraf?’ diyor insan, ‘Acaba ne kadar kötü bitecek? Nasıl bir şeye tanık olmaktayım şu anda?’

Şunlar, son bir haftada gelenler… Sadece son bir haftada..

Screen Shot 2016-03-04 at 10.33.01 AMScreen Shot 2016-03-04 at 10.30.25 AMScreen Shot 2016-03-04 at 10.31.06 AMScreen Shot 2016-03-04 at 10.33.30 AMScreen Shot 2016-03-04 at 10.33.21 AMBen de o küçük kızlardan biriyim, aile içinde -kan bağı olmayan ama çok yakın- bir akrabası tarafından taciz edilen…

Ben de uzun seneler kimseye söylemedim, kendimi suçlamayı bırakıp ailemi üzme korkusundan vazgeçtiğimde öğrendim ki yalnız değilim. Ailemde en az iki ‘küçük kız’ daha aynı adamın tacizine maruz kalmış.

Ortaya çıkınca yüzleştik kendisiyle, ailesiyle… Bize inanmadılar. Herkes kendi yoluna gitti. Dedik ‘Madem öyle, size iyi hayatlar! Yalnız dikkat edin, o adamın etrafında hala bir sürü küçük kız var!” 

Çoğumuzun geçmişinde taciz edilmiş küçük kızlar var. Köprünün altından çok sular aktı, o küçük kızlar kadın oldu, anne oldu, belki kendi kızları, çocukları oldu…

Tacizcilerin kimi öldü gitti belki, kimi hüküm giydiyse de iyi halden bırakıldı, çoğu hayatına devam etti. Bazısı ‘yazar’ olmuş, tarih kitapları yazıyor, geçmişe ışık tutuyormuş. Kalbi kırık küçük kızlarla dolu karanlık geçmişine ışık tutamayacakken, tarihi aydınlatıyormuş.

Kimilerimiz yüzleştik bizi taciz edenlerle, kimilerimiz bulamadık o cesareti… Ya da hala belki birilerini kırmaktan korkuyoruz, kim bilir, vardır bir sebebi…

4 Mart, Dünya Cinsel İstismarla Mücadele Günü’ymüş. 

Etraf büyümeyen küçük kızlarla dolu…

5 yorum

  1. İğrenç bir akraba düğünü sonrası arabaya 10 kişi binmek zorunda kalmıştık ve bana dülen yer en güvenli(!) olabilecek baba kucağıydı!Öyle olmadı.Eve gelip davul zurna sesinden ağladığımı söyledim anneme.Şimdi 26 yaşında 2.çocuğuna hamile bi kadınım.Bu anıyı tam 7 yıl unutmayı seçmişim ta ki bebeğimin kız olduğunu öğrendiğimiz güne kadar.Her saniyesini dakika dakika yaşadım sanki.Onunla zaten görüşmeyi keseli çok olmuştu başka travmalar yüzünden.Ama bununla nasıl başa çıkacağım bilemiyorum.

  2. gerçek hayat dedikleri şeyin en karanlık ve en gerçek yüzü sanırım.. yazmaya korkarken yaşanan en korkunç şeyler belki de.. bizler çocuklarımızı en güzel şeylerle besleyip giydirip koruyup kollayıp sevip derin şefkatler gösterirken neler yaşanıyor.. nasıl travmalar yükleniyor çocuk ruhlarına.. ah dünya.. bunları yapanlarla yaşamak zorunda kaldığımız dünya sen nasıl temizleneceksin ki bu pis ruhlarla..çok derinden etkiliyor bu yaşanan hikayeleri okumak beni kimbilir yaşayanlar ne haldedir..

  3. Samimiyetiniz ve cesaretiniz bana ilham veriyor… Sizi ne kadar sevsem azmış, her geçen gün daha iyi anlıyorum:))

  4. Allahım korkunç şeyler :(

  5. Birçok insanın en büyük derdi kayınvalidesi anlaşılan. Kötü bir durum. Kimi Zaman kayınvalideye, çoğu zamanda gelin olan kimselere zulüm. Günün birinde bende kayınvalide olucağım. İnş oğlumla aramıza girecek tartışmalar olmaz diyorum. Geçmişte kayınvalidesinden çok zulüm görmüş biri olarak yazıyorum. Ya gelin olan x kişisiyle anlaşamayacağımız problemler yaşarsak. Evlenmeden önce bana problem yaşayınca ne yapmayı düşünüyorsun diyenlere uyum sağlamaya çalışırım ben demiştim. Ne yaptıysam, ne ettiysem o uyumu yakalayamadık kayınvalidemle. Ancak 10 yıl sonra uyuşmaya başladım, çok ödünler vererek. Aynı uyuşmazlık günün birinde oğlumun eşiyle olmayacak diye bir garanti yok maalesef. Siz ne kadar uyum sağlamaya çalışırsanız çalışın, karşınızdaki kişi sizi olduğunuz gibi kabul etmiyor maalesef. Taciz konusu ise apayrı, korkunç bir durum. Bir kadın olarak, anne olarak pazara dahi çıkmak istemiyorum artık. Öyle erkekler var ki taciz dolu bakışları ve canım diyebilecek kadar cüretkar sözleri. Velhasıl insan olarak yaşamak çok zor. İnsanlığımızdan çıkaran cinsler var etrafta. Korkuyorum, korkuyoruz…