30 Yorum

Nasıl yetişiyorum?

Derya’nın doğumundan bu yana en çok aldığım sorulardan biri: ”Nasıl yetişiyorsunuz?”

‘Ay Elif Hanım, inanın size imreniyorum, nasıl yetişiyorsunuz her şeye?’

‘Ben bir çocukla başa çıkamıyorum, siz üç çocukla nasıl başa çıkıyorsunuz?’

Ben olsam mümkün değil yapamazdım.

‘Valla hayranım enerjine, nasıl altından kalkıyorsun onca şeyin?’

Kalkmıyorum ki? Kalktığımı kim söyledi?

Kalkamam ki? Nasıl kalkayım? Bu devirde, bu şehirde, bu şartlarda her şeye yetişmem için ahtapot kollu biyonik bir kadın olmam ve en az dört kere klonlanmam lazım.

Hiçbir şeye yetişmiyorum. Yetişemiyorum. Yetişemem.

pasaj

Peki ne yapıyorum? Yardım istiyorum.

Taa Derin yeni doğduğunda, ben hayatımla ne yapacağıma karar vermeye çalışırken, işe mi döneyim, çalışmayı tamamen mı bırakayım, yoksa ne yapayım derken bir ‘yaşam koçu’ çıkmıştı karşıma… Bir arkadaşımın arkadaşı… Benim hayatımla ilgili ne yapmak istediğime karar vermemde büyük rol oynamıştı Catherine… Buradan selam olsun ona…

Aslına bakarsan iki kez görüşmüştük onunla. Ama yetmişti. Çünkü doğru soruları sormuştu bana… Nerede durduğumu ve nerede durmak istediğimi düşündürtmüştü, o kadar.

Ondan sonradır ki ben hem ‘çalışmayıp’ hem de evime bir yardımcı almaya ikna etmiştim kendimi… Yetemediğimi ancak o noktada anlamaya başlamıştım çünkü…

Sonrası hep mücadele ile geçti kendimle. Sorular sormakla… Keşfetmeye çalışmakla. Şimdi iki senedir -araları açılan- terapilerle…

Bütüüüüüüün bu süreçten tek bir sonuç çıkaracak olursam o da şu: Her şeye yetemem. Öyle bir gerçeklik yok.

Yardımcımız var bize yardıma gelen. Evişlerine ağırlıklı olarak o bakıyor artık. Yemeği üzerimden aldı ya, o bile yeter.

Ütüyü büyük ölçüde hayatımdan çıkardım. Bence kimse ütü yapmamalı… Hatta gömlek falan dışında ütü yapmak yasaklanmalı… Çok vaktin varsa çarşaf ütüleyebilirsin çünkü ütülü çarşafta uyumak çok keyifli… Ama ÇOK vaktin varsa…

Annem var koşup gelen yardımıma… Babam… Yeri geliyor bizde kalıyorlar. Lojistik olarak da yardımcılar, çocukları getir götür yapıyorlar.

Kayınvalidem aynı şekilde… Kurtarıcımız.

Kızkardeşim uzakta ama fikir olarak en yakınımda… En yakın arkadaşım yeri geliyor lojistik destek veriyor bana… Bizim evde misafir ağırlamışlığı çoktur.

Hiçbiri olamasa halamdan yardım istiyorum. Çarşamba günü çocukları okuldan o alacak mesela çünkü ben fizik tedavide olacağım, annem gelemeyecek, kayınvalidem de şehir dışında… Halam başsağlığına gidecekmiş, o yetişemezse kuzenim gidecek. ‘Biz hallederiz, sen merak etme’ dedi. Allah vere de okula haber vermeyi unutmasam…

Etraftan yardım istiyorum. Eskiden kendi kendime inerdim asansör çalışmayan yerdeki yürüyen merdivenleri… Artık ‘Pusetin ucundan tutabilir misiniz?’ diyorum. Çok dik bir yürüyen merdivense önümdeki kişiye ‘Önümde durabilir misiniz?’ diyorum. Metroda, AVM’de asansör bekliyorsam ve ‘iki ayağının üzerinde yürüyen insanlar’ benden önce binmeye çalışıyorlarsa ‘Pardon, öncelik benim!’ diyorum. ‘Yardıma ihtiyacınız var mı?’ diye soran yabancıları geri çevirmiyorum.

Çocuklarımın arkadaşlarının annelerinden yardım alıyorum. Okula yetişemiyorsam çocukları kapıp gelmelerini rica ediyorum.

Çocuklarımdan yardım istiyorum. ‘Bugün çok yorgunum, kendi kendinize yatmanıza ihtiyacım var’ diyorum. İşe yarıyor. Çoğu zaman.

Doğan’dan yardım istemiyorum. Doğan’la işbölümü yapıyorum. Çünkü bir çocuk büyütmek için koca bir köy gerekir. Bizim köyümüz yok ama en azından anne ve baba olarak paylaşmak zorundayız.

Tüm bu yardımlara rağmen her şey yarım. Hiçbir şey yetişmiyor. E-mailler okunmayı, whatsapp bildirileri sönmeyi bekliyor. Yazılar o an not düşmediysem uçup gidiyor. Randevular erteleniyor, programlar yeniden yapılıyor, bazen iptal ediliyor çünkü zaman olmuyor.

Evet, biliyorum şanslıyım: Büyüklerim yanımda, sağlıklı… Biliyorum şanslıyım: etrafımda bana destek olabilecek insanlar var. Ama bir şeyi de iyi yapıyorum: Yardım istiyorum. Bunu kabul etmem kolay olmadı, buraya gelmem vakit aldı ama bulunduğum yerden memnunum.

Özetle:

Her şeye yetişemeyeceğinizi kabul etmek zorundasınız. Dahası, her şeye yetişmek zorunda değilsiniz.

Yardım almak için istemek zorundasınız. Siz istemezseniz kimse yardım etmez, en yakınınızdakiler bile…

Instagram’da, gazetelerde, haberlerde, orada burada gördüğümüz süper-bakımlı-ve-her-şeye-yeten-harika-kadın-ve-anneler var ya… Yoklar.

Çünkü mümkün değil. ”Aradığınız süper kadına ulaşılamıyor”. Çünkü öyle bir şey yok.

30 yorum

  1. Elif ablacım demek istiyorum çünkü bütün yazıların omzuma dokunan merak etme geçecek sen harika bi annesin diyen bir el gibi yazınla güne başlamak çok güzeldi Amasya dan slmlar…

  2. İnternette bahsettiginiz anneler pek cok yeni anneye kendini yetersiz be beceriksiz hissettiriyor bence de. Gercek olani ve bizim etrafimizda da gordugumuz gercek olani sizin bahsettiginiz. Cok guzel bir yazi olmus. Cok tesekkur ederim kaleminize saglik

  3. Merhaba, ben de uc cocuk annesiyim. Bir gunumun nasil gectigini blogumda anlatmistim. Benim yamacimda kimsem yok. Esimle bir basinayiz! Yardimcim yok! kendi isimiz de olsa, esnek de davranabilsem yine de calismaya da calisiyorum.. cok zor.. Hersey yarimyamalak:)

  4. Iste o sozde mukemmel anneler takipcilerine kendilerini Kotu hissettirken siz mukemmel,normal,dogal ve olmasi gerektigi gibi hissettiriyorsunuz.
    Sizinle ayni donem bir cocuk sahibi oldugum icin kendimi sansli hissediyorum.
    Benim de her yerim agriyor,Ben de yetisemiyorum,Burnundan kil aldirmayan Ben herkesten yardim istiyorum,ben de yuzustu yatiriyorum,Benim de 4 Aylik bebegim cok uyanmaya basladi Ama biz yalanci kabizlik yasiyoruz ve bu yuzden gaz sorunumuz var…Istemesem de erkenden ek gidaya gecirmeme neden olacak sanirim :(

  5. Sabah sabah ne güldüm yaa, ” durun öncelik benim ” :)

  6. Birilerinden bir şeyler isteyebilmek.. Sanırım en zor kısmı bu.. Nasıl bir zihinsel süreçten geçtiniz merak ettim, çünkü benim de ihtiyacım var buna..

  7. Hamileyken terapistim, ” Sakın her şeyi dört dörtlük yapan, her şeye yetişen annelerden, süper kadınlardan olmaya çalışma, çünkü öyle biri yok.” demişti. Yazını okuyunca o ana gittim. Ne demek istediğini doğum yaptıktan sonra anlamıştım çünkü :). Çoğunluğun kendini başka göstermeye çalıştığı şu sanal alemde, iyi ki varsın Elif, iyi ki yazıyorsun.

  8. Ahhh ne güzel yazmissiniz, duygularimiza tercüman, en önemlisi çok iyi bir motivasyon oldu, zira bende 3 çocukla yetismeye çalisiyorum. Çalismayacagim artik varsin ipin ucu kaçsin;) Biraz daginikliga, biraz yarim islere, biraz geç kaldigimiz randevulara ihtiyacimiz var biz annelerin..

  9. Benim de üç çocuğum var. Çalışıyorum ve herşeye yetebilmem imkansız. Dört adet klona ihtiyacım var demişsiniz ya, ben de aynen bununla ilgili bir yazı yazmıştım. Paylaşmak isterim. :)

    http://www.annekalbim.com/dadiiii-dadiiii-acilen-klonlanmam-gerek/

  10. ben de çok imreniyorum size maşallah,malesef tek çocukla kaldım!

  11. Gerçekten inanılmaz güzel bir motivasyon oldu sabah sabah.
    “Oh be!” dedim, yalnız değilim:)

  12. Benim bunları yapabilecek 1 kişim bile yok. Yalnız kalmışım ben bu hayatta.

    • Şimal hanım , Gebelik günlüğündeki ikiz annesi olan Şimal misiniz ? Eğer öyleyse , bebişleriniz nasıl iyiler mi ?

      • Evet Ayten hanım o Şimal benim. Ne desem ki, “her bebek kadar” diye kendimi inandırmak istediğim sorunlar var ama, yazıda bahsi geçen sorunları yalnız göğüslemeye çalışmak ve bunu sağlık sorunları ile yapmaya çalışmak biraz zorlayıcı. Ama yine de çok şükür :).

        • Yanıtınız için çok teşekkürler Şimal hanım :) Keşke bir annelik günlüğü yazsanız .

          • Yani, keşke, belki ben, hamilelikteki gibi toparlar ruhuma iyi gelir ama 1 yaşına gelmiş çocukların annelik günlüğü nasıl yazılır bilemedim

    • Yalniz degilsiniz, ben de öyleyim. Yurtdişinda oldugum için :(

  13. Merhaba! Keşke sizin gibi olabilsem dedim.. Ailem arkadaşlarım bu kadar yakınımda olsada onlardan yardım isteyebilsem.. Doğum yaptım 40 çıkana kadar annem yanimdaydi sonrası kocaman bi yanlizlik. Oğlum 14 aylık.. Biseylere yetişmeye çalıştıkça batıyorum.. Oğluma, evime, eşime,kendime yetemiyorum ve artık çok yoruldum.. Sizinde dediğiniz gibi çok ama çok şanslısınız! Aile herşey demek

  14. küçük mucizelerim

    Ben de salak gibi karşımdakilerin , ben istemeden yardıma ihtiyacım olduğunu anlamalarını bekliyorum.

  15. 9 aylık hamileliğim boyunca,nerdeyse hiç yardım almadım,ihtiyaç duymadım.son 10-15 gün hariç tabi.koskoca göbeğimle ayakkabımı hep kendim giydim.ama şimdi oğlumla minibüste,otobüste giderken gayette yardım istiyorum.yanımda getirdiğim yemekleri yemediğinde aç kalmasın diye,gidip ikeanın sosisli reyonundan sadece ekmek isteyebiliyorum.

  16. Neslihan Keleş

    Her anne süper hero değil, olamaz da… Ruhen sağlıklı anneler olabilmek için bence etrafımızda çocuklarımızı gözümüz kapalı teslim edebileceğimiz en az 5 kişi olmalı diye düşünüyorum. Biz mutlu çocuklarımız mutlu… Kendimizi dinlendirdiğimiz an çocuklara daha sevecen davranabiliyoruz bu bir gerçek.

  17. Şu an gercekten rahatladim hep bende problem var saniyordum megersem nerdeyse kendimi hirpaliyormusum… Evet yalnizim herseyi kendim yapiyorum, ev ve cocuk hepsiyle tek ilgileniyorum tek bisey haric o da kendim !! Artik bundan sonra ben de yardim isteyecem esimden mukemmel olmaya calismiycam, yoksa özguven eksikligi yasiyacam… Tesekkurler

  18. Ohhhh beeee !Yalnız değilmişim ☺️ Diyerek okuyorum her bir yazınızı.Deryadan 1 ay küçük bir kızım var hamileliğim boyunca keyifle okuyordum doğum yaptım kafama o gün ne takıldıysa sizin yazınızla rahatladım.iyi ki varsınız diyorum iyi ki yazıyorsunuz

  19. Siz nasıl yardım isteyeceginizi öğrenmissiniz ne güzel,sanırım ben onu bilemedim,acık acık yardım diye haykırsam bile maalesef karsılık bulamadım,yardım alabilmek büyük şans,demek ben karsıma pozitif enerji veremedimki yardım almayı en yakınlarımdan dahi beceremedim.

  20. yazınızı okudum,o kadar gerçek ki sizi tebrik ederim.benim büyük kızım ikiz doğurdu,aynen anlattığınız gibi ben annesinden babası ,kayınvalidesi,iki görümcesi,yardımcı kadın ile hep beraber büyüttük.gerektiği zaman yardım istemekten hiç çekinmedi ister tanıdık ister tanımadık kişilerden.bu yüzden çocuklarını çok mutlu olarak büyüttü,tabi sizinde ifade ettiğiniz gibi hiç bir şey, hiç bir zaman tam ve mükemmel değildi ve olamazdı da…

  21. :( maalesef bu maddelerden sadece ütüyü hayatımdan çıkartmayı, uygulayabildim.

    Aile,akraba,arkadaş kimse yok, yardımcı yok, tek başına bukadar oluyor diyip kendimi avutuyorum bende.

  22. oh be.. yetişememeniz beni çok rahatlattı. cyborg gibi davranan kadınlar toplumu çoook yanlış yönlendiriyor çok..

  23. Çok güzel bir yazı, elinize sağlık. Ama Ebrar Hanım’ı unutmuşsunuz :)