4 Yorum

Emek’in Gebelik Günlüğü, 35. Hafta

 

Yazar Hakkında

EMEK KÖSE- İzmirli bir matematikçi. Amerika’nın Maryland eyaletinde yaşıyor. Matematiği çok sevdiğinden üniversitede matematik hocası olarak çalışıyor. Okuyup yazmaya, yemek yapmaya, araba yolculuklarına, gri pofuduk kedisine ve kocasıyla Phish konserlerine gitmeye bayılıyor. Güneş enerjisiyle çalışıyor ve deniz kıyısının bolca hayalini kuruyor. İlk bebeğini bekliyor.

Oldukça güneşli fakat inişli çıkışlı bir hafta oldu Olivia Reyhan’ın 35. haftası. Öncelikle bir konferansa gitti küçük Olivia Reyhan; annesi konuşma yaparken o da konuya açıklık getirici dans figürleriyle annesine yardım etmek için elinden geleni yaptı, saniye olsun durmadı sağolsun. Konuşma biter bitmez de kalkıp dedesini görmeye, ona ilaç olmaya gitti.

1465895454702

Geçen sefer söylemiştim, Conrad’ın babası beyin kanseri, ve tümör sinirlere baskı yaptığı için sol bacağı ve kolunu kullanamaz halde. Her ne kadar göreceğimiz manzaraya kendimizi hazırlamaya çalıştıksa da onu yerinden kalkamaz, yürüteçle bile yürüyemez halde görmek epey sarstı. Biz de mümkün mertebe morali yüksek tutma, dikkat dağıtma etkinliklerine verdik kendimizi.

Ha, bir de biraz yemek yaptık. Hadi ben bir Türk kadınıyım, genlerimde var, misafirleri beslemezsem olmaz, peki Conrad’a n’oluyor? Geldiğimiz gecenin sabahı menüyü hazırlamış, market listesini çıkarmıştı. Liste de şöyle: patates salatası, köfte, pilav, vs vs. Bununla da yetinmeyen Conrad, hayatının ilk ıspanaklı böreğini babacığı için yaptı. Kaldığımız 2.5 günün sonunda buzluğu tıklım tıklım bıraktık, içimiz biraz olsun rahat etti. Sanki benim ruh halime endeksliymiş gibi, kuzu da biraz keyifsizdi. O elektron gibi hareketli halinden eser pek yoktu.

Bu konuya üzüntüm birkaç boyutlu galiba, öncelikle onun için üzülüyorum, Conrad’ın babası için, sonra Conrad için, sonra da kızım için. Burada bizden başka da ailesi olsun, dedesi, babannesi tarafından sevildiğini bilsin çok istiyordum. Türkiye’de aile, sevgi ve ilgi yönünden bir sıkıntımız yok çok şükür, ama Amerika’daki ailesi çok küçük olacak. Beni ve kardeşimi ananemle dedem büyüttüğü için heralde biraz da, çok önemli benim için anneane/babaanne ve dedenin varlığı Olivia’nın hayatında. Of ki ne of.

Yol uzundu, gidiş ve dönüş 9’ar saat arabayla, o yüzden ebemizin talimatıyla her 1.5-2 saatte bir durduk, kan pıhtısı olmasın diye. Sonuçta Maryland-North Carolina arasındaki dinlenme tesislerinin hangisinin tuvaleti en temiz, hangisinde yiyecek içecek ya da yürüyüş parkuru var, sorun söyleyeyim.

Bu keyifsiz yolculuk ve beraberindeki üzüntüler dışında herşey yolunda. Geçen günkü ebe kontrolünde ebemiz tam kalp atışlarını dinleyecekken küçük Olivia Reyhan’ın aklına da ebeye son numaralarını göstermek geldi tabi. Kalp atışları da çok yüksek çıkınca ebe gayet ciddi bir tonda “bu kadar yüksek olmamalı nabzı, sen şimdi iki dakika sol tarafına yat, bir de öyle bakalım, hala yüksekse seni monitöre bağlamam gerekecek” dedi. Ben dedim “bu saatler onun egzersiz saatleri ama, sakinleşmez bizim kız.” Onun üzerine babası konuşmaya başladı Olivia’yla, aynen aktarıyorum: “hadi sana iyi uykular, renkli rüyalar, hadi güle güle, turşusun sen, evet sen, çok turşusun…” Beni alsın bir gülme. Buna rağmen şen bizim kız dinle babayı, güzelce sakinleş, bi de üstüne ebeden aferin al. İyi oksijen alıyor demekmiş bu. İyi bari, bu da haftanın iyi haberi olsun.

Bir iki haftadır epey bir mide yanması yaşıyorum. Derler ya hani, saçlı doğacak demek bu diye, dedim heralde Chewbacca gibi bir kız doğurucam, öyle bir yanma yani. Doğum dersinde hocamız papaya enzimi tableti önerdi, didik didik etmediğim dükkan kalmadı ve ben buldum bu tabletleri, yemek sonrasında 3 tane alıyorsunuz, bir miktar iyi geliyor. Gece yaşadığım bacak kasılmalarını da magnezyum takviyesi yaparak çözdüm, benden mutlusu yok!

Bu haftaki konferansin bitişiyle beraber artık düşük vitese geçiyorum! Birden bastıran sıcaklarda eski tempoda koşmama imkan yok zaten. Yavaş yavaş hazırlıklarımızı tamamlamaya çalışacağım. Bende bu tembellik varken bakalım ne kadarını becereceğim.

Yaşasın yaz!! Herkese güzel, güneşli haftalar!

Emek

 

 

 

 

4 yorum

  1. Çok geçmiş olsun dedemize 🙁

  2. Emek çok güzel yazmışsın. Seni Odtü izci grubundan hatırlıyorum. Umarım çok güzel bir şekilde geçer hamileliğin. Sevgiler! (rukiye)

    • Merhaba Rukiye! Ben de seni hatirliyorum, benim mezun oldugum sene girmistin izcilige galiba? Neyse, cok tesekkur ederim guzel dileklerin icin!!