15 Yorum

Anne Olmak Ne Zormuş!

Yazar Hakkında

GÜL GÜRDAL – İstanbul’dan bildiren taze anne. 32 yaşında, 11 yıldır hayatının aşkı ile birlikte. Oksijenden yoksun plaza çalışanı. Gün gelir hayeller gerçek olur, benim de bir pastanem olur, hem yapar hem yediririm diyor. Gezmeyi, üretmeyi, okumayı, yemek yapmayı çok seviyor. Heyecanla, ilk anneliğini anlatıyor.

Gül’ün tüm yazılarını buradan, diğer gebe yazarların gebelik günlüklerini buradan okuyabilirsiniz. 

Rahmime yerleştiği andan itibaren kalbimi pır pır eden evladım, seni bırakmak meğer ne zormuş! Oğlum 6 aylık oldu; doğum iznim, bir de üzerine aldığım 2 ay ücretsiz iznim bitti sayılır. Gelin görün ki ayrılık vakti yaklaştıkça sanki içime kocaman bir taş oturmuş da nefes alamıyor, içime sığamıyorum. Uzun uzun koşup çığlık atmak geliyor içimden, bırakmak zorunda mıyım?

Duygusal olarak perişan olduğum şu dönemle sürekli ikilemdeyim. Önce diyorum ki senin de bir hayatın var, oğlan 3 yaşına gelip kreşe başladığında ne yapacaksın,büyüdükçe seninle geçirdiği vakitler azalacak, boşluğa düşmeyecek misin? Sonra diyorum ki; o yaşa gelene kadar ki sürede onunla dolu dolu vakit geçirmek, oynamak, gülmek, koşmak, her anına şahit olmak, çocuk olmak var. İçim burkuluyor. Anne olmak manevi olarak çok ağırmış. Evlat sevgisi bambaşkaymış. Anne ile evlat arasında dışardan kimsenin anlayamayacağı bir bağ varmış. Doğumundan itibaren ne kadar yorucu,uykuzuz ve zor günler geçirsem de hiçbiri gözümde değil. Sevgiyle yaptım. Bunaldığım zamanlar olmadı değil ama büyüdükçe benimle iletişim kurmaya, sevgisini göstermeye başladı, bir gülüşü, sarılışı ile her şeyi unutuyorum. Gece bilmem kaç kez uykum bölünüp uyansam da sabah onun gülen yüzü ile uyanınca içim sevgi ile doluyor.

eller

Denemeden karar vermeyeyim diye işe başlayacağım. Yapamazsam, duygusal olarak kaldıramazsam ayrılırım. Bugün bakıcı başladı. Beraber 2 hafta geçireceğiz ben işe başlamadan. Şu altı ayın en zor günüydü benim için, tam bir travma! 6 aydır kimseye bırakmadığım yavrum, bugünü alışsın diye başka birinin kucağında geçirdi. “Ne olmuş yani, bu ne duygusallık!” diyebilirsiniz; anne olmadan önce bana da söyleselerdi ben de öyle derdim. “Hatta bir de bu kadın deli mi, herkes çocuğunu bırakıp çalışıyor” derdim. Başıma gelince anladım, öyle olmuyormuş.

Daha bırakmadan böyle hissediyorum, bırakınca nasıl hissedeceğim bilmiyorum. Anne olduktan sonra benim gibi ikilemde kalan bir çok anne vardır eminim. Bu işin duygusal yönünün yanında bir de maddi boyutu var. Tek maaş ile evi döndürmek imkansız değil ama zor. Çocukla birlikle masraf kalemleri çoğalıyor. Büyüdükçe çoğalmaya da devam edecek. Çocuklara sevgi ve bilgi ile birlikte maddi imkanlar da sağlamak durumundayız.

Şu sıralar en çok söylediğim şey; keşke hem çocuğuma bakıp hem de çalışabileceğim bir işim olsaydı. Keşke plazalara mahkum olmuş o çalışanlardan biri olmasaydım. Evden çalışabileceğim ya da çocukla çalışabileğim bir meslek seçseydim. Ne bileyim, öğretmen olsaydım mesela. Yarım gün çalışıp yarım günü de evladıma ayırabilseydim. Ya da yazar olsaydım evden çalışsaydım. Ya da o hayalini kurduğum mini pastaneye sahip olsaydım, oğlumla birlikte pasta, kurabiye yapsaydık… Çocuğumla olup üretmeye, çalışmaya devam etmek istiyorum, çok şey mi istiyorum?

Düşünecek öyle çok şey var ki.. Düşüncelerde boğuldum.

Gül

 

15 yorum

  1. Merhaba Gül,
    Seni çok iyi anlıyorum…yazdıklarını okudukça 3 sene öncesine döndüm.Kızımı annelere bırakıp işe döndüğümde henüz 3 aylıktı,her süt sağma molasında fotoğraflarına bakıyordum ama dediğin gibi bu bir seçim ve çalışmak zorundaysan,bebeğin kreş yaşına geldiğinde yeniden işe dönüp kaldığın yerden devam etme gibi bir şansın yoksa çalışan anne durumu kaçınılmaz gibi birşey bence…ve gerçekten de annelik her dönemiyle çok zor,bu dönem bebeğinden ayrılma vicdan azabı yaşıyorsun ama bebeğin henüz farkında değil,bir dönem sonra bebeğin sen evden çıkarken anne işe gitme diye ağlıyor sen kapıyı kapatıp işe gitmek zorunda kalıyorsun…yani bu konuda yazılacak,konuşulacak çok şey var…seçimin ne yönde olursa olsun inşallah sizin için en hayırlısı,en doğrusu olur…

  2. O kadar iyi anlıyorum ki. Aynısını yaşadık , sadece ben değil birçoğumuz. Alıştığımız şeylerden biranda vazgeçmek kolay olmuyor. Annelik bizleri çok değiştiriyor ve maalesef beni sadece benim gibiler anladı 🙁 o günler içimde yara ama bi yandan da bana yol gösterici tecrübeler. Bir daha aynılarını yaşamayacağım tecrübeler. Duam bu yönde kendim için. Diğer anneler içinse herkes gönlündeki hayırlısıyla ve güzellikleriyle yaşasın….

  3. Bazen issiz olduguma sirf bu yuzden seviniyorum. Isim olsaydi ki cok severek yaptigim bir meslegim var kesin donerdim. Benim ve eminin bir cok annenin hayali seninkiyle ayni; evden yapabilecegimiz bir is. Insan issiz olunca da bu kadar emek, bilgi bosuna miydi diyor.
    Eminim bu duruma zamanla alisacaksin. Imkansiz olsaydi bu kadar calisan anne olmazdi. Muhakkak ilk gunler zor gelecektir ama yavas yavas oturur her sey yerine.
    Sevgiler

  4. sevgili gül,

    bundan tam 10 ay önce ruh halimi yazsaydım tek bir cümlem seninkilerden farklı olmazdı. aynı yoldan bir kaç adım önünden geçmişim. öğrendim ki annelik hiç bitmeyen bir vicdan muhasebesi, içinden çıkılması mümkün olmayan ikilemler bütünü. kolay olacak demiyorum ama alışacaksın. alıştığına inandıracaksın kendini en azından. ilk zamanlar ondan ayrılmana neden olan hiç bir neden anlamlı gelmeyecek. ama bil ki ne yaparsak onlar için..güzel olacak her şey buna inan. oğlun büyüdüğünde senin gibi güçlü bir annesi olduğu için gurur duyacak..yalnız değilsin, hiç unutma..

  5. Benim de bu konuda yazacak şeyim çok, ve ben de sizi çok iyi anlayanlardanım 🙂 Bebeğim 6 aylıkken bakıcımızın ilk kez eve geldiği gün kalbime çöken ağırlığı unutamıyorum. O ağırlıktan kurtulmam zamanla olmuştu. Doğum öncesi işten ayrılmıştım ve bakıcı başladıktan sonra uzun süre iş arayıp bulamadım. Yine de günde birkaç saat evden uzaklaşıyordum bebekle bakıcı birbirlerine alışsınlar diye, çok emindim kısa sürede işe başlayacağımdan. İyi diplomalı, yılların deneyimine sahip bir eleman olmama rağmen, sayısız iş görüşmesine gitmeme rağmen istediğim gibi bir iş bulamadım. Bir İK çalışanının gizlice itiraf ettiğine göre en büyük neden hiçbir firmanın doğumdan sonra ilk defa bebeğini bırakıp işe başlayacak bir kadınla çalışmak istememesiydi. Bir yıl sonunda iş aramalarım sonuçsuz kalınca biraz da zorunluluktan evden çalışmaya başladım. Artık bir düzenim oluştu. Evden çalışma hayali kuranlara şunu söyleyebilirim: Yine bakıcımız var; yine çalışmak için çocuktan ayrı, sessiz bir ortama ihtiyacım var. Çoğu zaman evde olmamla iş yerine gitmiş olmam arasında hiçbir fark olmuyor çocuk açısından. Yani ben çocuğun annenin yanında bütün gün uslu uslu oturduğu ve annenin kimseden yardım almadan verimli bir şekilde çalışıp üstüne iyi kazanabildiği o dünyayı bulamadım, sanırım öyle bir yer yok. Ama geldiğim noktadan şikayetçi değilim. Hatta şu anda size tuhaf gelebilir ama artık uzun saatler çocuk bakmıyor olmaktan çok da memnunum 🙂 Kendi yaşadıklarımdan yola çıkarak size tavsiyem Gül Hanım, eğer çalışmak sizin için maddi açıdan zorunluluksa, ücretsiz izninizi artırabiliyorsanız artırıp, çalıştığınız şirketle bağınızı koparmamanız olabilir. Bebeği-çocuğu bırakamama hissi zamanla, bebek büyüdükçe azalarak geçecek çünkü, emin olun. Ama o, bebekten dolayı iş bulamamanın verdiği his var ya, ömrümden yedi. Her şey gönlünüzce olsun, sevgiler…

  6. Ne eksik, ne fazla tamamen aynı şeyleri hissediyorum. Zor çok zor

  7. kesinlikle çalışın ,bende çocuğumu 6 aylıkken bıraktım ama sizin dediğiniz şanslı gruptanım ,öğretmenim.en çok zorlandığımız velilerimiz malesef çocuk olunca işini bırakanlar,aksine çalışan anne çocukları daha başarılı , çalışan veli profili çok daha sorumluluk sahibi

  8. 6 ay evet erken ama 1 yaşına gelip arkadaş istediğinde sen ona yetmediginde , bırakmak en doğrusu. 3 yıl çok fazla bence. Zaten annenin de bir süre sonra çalışma hayatına dönmesi çok önemli zira ben izindeyken kafamın daha yavaş çalıştığını, hayatın yavaslamasinin negatif etkilerini çok gördüm. Bir de neden yüzde yüz çalışmak zorundayız ki biz küçük çocuğu olanlar erken çıksa işten eh maaşı da ona göre olsa olmaz mı?

  9. 1 ay sonra bende başlamak zorundayim kizim 10 aylik olacak. Babannesi bakacak. Off simdiden icime acisi oturdu. Ben 1 dk bile ayri kalamiyorum ki bebegimden:(

  10. Hepimiz ne kadar aynıyız! Çocuğumuz doğmadan önce realist düşünceler, hemen kariyere devam etme planları, doğduktan sonra ise 180 derece dönüş. Ben Istanbul’da yaşayıp Gebze’de çalışıyordum ve çocuğum gün içinde hastalansa eve gidişim en az 2-2.30 saat sürecekti. Karar vermem kısa sürdü ve çalışmaya ara verdim. Her, ama her dakikası için ayrı ayrı ne kadar doğru karar verdiğimi sürekli olarak görüyorum veya öyle hissediyorum. Okul öncesi eğitmeni bir arkadaşım demişti ki “Sınıftaki çocukların hangisinin annesi çalışıyor, hangisininki çalışmıyor sanki alnında yazıyor. Güvenlerinden, özgüvenlerinden, mutluluklarından, nereden tutsan fark gözle görülür derecede fazla…” 1.5 yaşına kadar ben de çocuğumdan ayrılmadım hem bu tavsiyeyi, hem kalbimi, mantığımı dinleyerek. Parka gittigimde ben de bakıcılarla parka gelen çocuklarin çekimserliğini görüp iyi ki demişliğim çok. Ve 1.5 yaşına geldiğinde çok da ayrı kalmadan bir şeyler yapmak adına yüksek lisansa başladım (haftanın 3 günü okula gitmek üzere). Okula gittiğim dönemde gördüm ki çocuk ve anne her şeye alışıyor. Buna da alıştık ama biraz daha bekleseydim daha iyi olurmuş gibime geliyor. Neye öncelik verdiğiniz çok önemli. Ara vermek sorun değilse hiç düşünmeden işe ara vermenizi tavsiye ederim. Kişisel gelişim, hayata yeni/farklı/daha olgun bir bakış açısı kazanmak da bu kararın bonusu olabilir;)

  11. Herkesin hem fikir olduğu aynı yollardan geçtiği bi durum.Benim de 7 ay önce yaşadığım gibi.En anlayışa ihtiyacımız olduğu dönem aslında lohusalık değil bu dönem bence.Eşiniz anlayış göstermeli.İş yerindeki müdürünüz anlayış göstermeli ki ruhsuz odun müdürler eşliğinde işe gidip gelmeye çalışırken herşey daha da anlamsızlaşmasın.Umarım işyeriniz size doğum sonrası zorluklar çıkarmaz…
    Not:Herşeye rağmen bi gün kızımın benimle gurur duyacağını hayal ederek çalışmaya devam ediyorum…

  12. Kızım 5,5 aylık, tamamen aynı duygular içindeyim. Umarım hem çocuklarımız hem de kendimiz için doğru kararlar veririz.

  13. Şu an nasıl bir ruh halinde olduğunu çok iyi anlıyorum. Ben bebeğimi 3 ay 3 haftalıkken bırakıp 1,5 saat uzaklıktaki işime başladım, bebeğim ilk gün hiç bir şey yapmamış, yememiş, ne olduğunu anlayamadan sessizce annesini beklemiş…Sonra ben 4 aylık değilim demedi bana tam 1 yaşına gelene kadar resmen küstü bebeğim.Bana bakmadı, kafasını çevirdi, gözgöze gelirsek gözünü kapatıyordu, işten gelince sabırsız bi oburlukla kucağıma atlıyor sonra emerken arada emmeyi kesip sitemli sitemli ağlıyordu. Tabi beni tahmin edersiniz, abartmıyorum o 8 ay hayalet gibi gezdim, bebeğime olan özlemime ağıtlar yazdım, yeniden gözüne girmek için şaklabanlıklar yaptım… Neticede şimdi 2 yaşına geldi bu günler hala anlatırken gözlerimi doldursa da geride kaldı, şimdi babaannesinin elini tutup akşam görüşürüz anne diyerek beni uğurlayan ve tabi bana çok düşkün bi meleğim var.İmkanınız varsa kendiniz büyütün, çünkü ben bebeğimi özlemiyorum, imkanım olsa çalışmaya başlamazdım diyen anne pek görmedim.Ama eğer çalışmanız bir gereklilikse lütfen korkmayın ve benim kadar ajite etmeyin:) erinde gecinde o bebiş büyüor ve sizi günde bikaç saat görse bile bir şekilde aranızda sevgi ve güven bağı pekişiyor. Çalışmanız sizi onun daha bi annesi yapıyor.Şimdiden anne hüznünüzden öpüyorum sizi…

  14. Oğlum 5 aylık oldu..yazdıklarınız yumru gibi oturdu Boğaz’ıma :(( 6 ay ücretsiz izin aldım.. Sağlık sektöründe nöbetli çalışanım geceleri yavrumu nasıl bırakırım düşündükçe işin içinden çıkamıyorum..aynı durumda birsürü meslektaşım nasıl yapıyorsa bende yapmak zorundayım diyip kendimi avutuyorum.Bu kamu spotu haberlerine de ayrıca ayar oluyorum “ilk altı ay anne sütü önemli”diyor biz 4,5 aylıkken işe başlıyoruz

  15. bana ücretsiz izin de vermediler. 4 aylıkken ayrıldım bebeğimden, şu anda bir yaşında ve eve gittiğimde kucağımdan inmiyor, ben ileriyi düşünüp işe başladım, pişman mıyım, hayır kesinlikle değilim.
    annesi çalışan çocukların çok daha modern, kadına saygılı olacağını da düşünüyorum. o yüzden tamamen sizin kararınız tabi ama bence başlayın.