30 Yorum

”Üç çocuk nasıl bir şey?”

İki çocuk annesi bir okurum aşağıdaki maili göndermiş bana… İsmini vermeden yayınlamamı rica etmiş, onu ”tanımayan insanların önyargısız yorumlarına ihtiyacı olduğunu” söylemiş. Ufak tefek yazım hatalarını düzeltmenin dışında, onun kelimeleriyle alıntılıyorum:

Bugün şok bir halde 3. gebeliğimi öğrendim. Tahminen 7 hafta civarında. Ama ben 2 çocuk dünyaya getirdiğim halde ilk kez bu kadar korkuyorum ve doğurmalı mıyım bilmiyorum. Biri 8,5, diğeri 4,5 yaşında bir erkek bir kız çocuğum var. Hamile olduğumu birkaç yakın arkadaşımla paylaştım hepsi benim bütün gücümü aldı. Yüreğim aldırmak istemiyor. Ama mantığım yapma aldır diyor. Çünkü çok korkuyorum yetememekten. Bir bebek daha bakmak çok zor ve bunu yaparken diğer çocuklarımdan bir şeyleri esirgeyip onları ihmal etmekten korkuyorum. Eşim istiyor ama son kararı bana bıraktı. Doğurmak istediğim takdirde elinden geleni yapacağını ama son kararın benim olduğunu söyledi. Kalbim bu bebeği istiyor. Ama bir gelecek kaygısı daha yaşamak zor geliyor. Böyle bir ülkede çocuk doğurulmaz derken hamileyim şimdi…

Onun endişelerini çok iyi anlıyorum çünkü çift çizgiyi görünce ben de tıpa tıp aynı şeyleri hissetmiştim.

Ve sorular yöneltmiş bana… Ben de burada yanıtlamak istedim sorularını; belki benzer hisleri olan başkalarına da yardımcı olur… Belki başka anneler de sorulara yanıt vermek ister.

Nasıl bir şey 3 çocuk? Bu kadar altından kalkılması zor bir şey mi?
Geçenlerde bir başka okurumla karşılaştığımda ”İki çocuklu hayat, tek çocuklu hayatın iki katı değil, beş katı zor demiştin; ya üç çocuklu hayat nasıl?” diye sordu; dedim ki, ”onun ölçme birimi henüz icat edilmedi”.

Aşağıdaki fotoğrafı, çocuklar Twister oynarken çektim. Hayatımız sürekli bu oyundaki gibi, alt alta, üst üste…

FullSizeRender (3)

 

İki çocuktan üçe geçmek zaten büyük bir eşik. Masaya bir tabak daha koymak değil mesele… Dört kişiden beşe çıkmak ve o beşinci kişinin bebek olması, haliyle beşik, puset vb hayatınızdan çıkardığınız şeyleri (çıkarmışsanız eğer) yeniden hayatınızın ortasına koymak kolay değil.

Üç çocuklu hayat zor. İstanbul’da daha da zor. Evde yardımcımız olmasına rağmen, çoğu zaman annemden ya da kayınvalidemden de destek almam gerekiyor. Bazen onlar da yetmiyor, babamı çekiyoruz işin içine. Maaile büyütüyoruz çocukları, başka türlüsü -en azından benim şartlarımda- bence mümkün değil. Kısacası, altından kalkması kolay değil, ama giderek kolaylaşıyor. Şu uykusuzluğu bir alt edelim de hele…

Sen nasıl hazır oldun?
Ben ilk ikisine hazırdım da, üçüncüsüne pek hazır olmadım aslında… Yani, planlamamıştık üçüncü bebeğimizi… Ama planlamamak, istememek anlamına gelmiyormuş, onu fark ettik. İstemem, yan cebime koy durumları…

2 çocuğunu ihmal etmek zorunda kalıyor musun?
Bu, ”Diğer çocuklarından bir şey esirgemek” konusu haklı bir endişe… Esirgiyorsun, evet… Duygusal olarak da, belki maddi olarak da… Biz üç çocuklu hayata geçmeye karar verdiğimizde, kendisi beş çocuklu bir ailenin üçüncü çocuğu olarak büyüyen bir ahbabımız ”O çocuklar ileride birbirlerine hep destek olacaklar” demişti… Yani evet, istediğin imkanları veremeyebilirsin hepsine büyürken, ama o imkanlar neler, şart mı, geri çekilip farklı bir bakış açısıyla yaklaşmalı belki de…

Öte yandan daha geçenlerde, uykusuzluktan zombi gibi gezdiğim bir günün sonunda ”Benim iki çocuğum daha var ve onlara hiç vakit ayıramıyorum!” diye oturup ağladım. Uykudan önceki 10-15 dakika, bebeği uyuttuysam eğer, birbirimize en nitelikli bir şekilde vakit ayırabildiğimiz an… Ama bunun geçici olduğunu biliyorum. Böyle telkin ediyorum kendimi… Şu an, bebek kardeşlerinin bana daha çok ihtiyacı var. Bu işin kuralı böyle…

Yetemediğinde ne hissediyorsun, bu duygudan nasıl kurtuluyorsun?
Ben zaten genel olarak kendine karşı mükemeliyetçi beklentileri olan, kendini oldukça sert yargılayan, dolayısıyla yetersizlik duygusu peşinden gölge gibi gelen bir insan olduğumdan, bu duygudan pek kurtulabildiğimi söyleyemem. Ama bu, tek çocukla da vardı, iki çocukla da… Ha, şimdi katmerlendi, ama bir yandan başa çıkmayı da öğrendim. Kendime, her şeye yetemeyeceğimi, yetmek zorunda olmadığımı hatırlatıyorum çoğu zaman… Kendime şefkat gösterdiğimde bu yetersizlik duygusunu uzaklaştırabiliyorum. Kolay olmuyor ama oluyor. Terapinin çok büyük faydasını gördüm bu süreçte…

***

Ben bu tür soruları çok alıyorum ve karşımdaki kişiyi herhangi bir şekilde yönlendirmekten çok korkarak yanıtlıyorum. Bir gebeliği sonlandırmak da, devam ettirmek de sonuçlarını hayat boyu beraberinde taşıdığın, çok kişisel bir karar. Böyle zamanlarda anneler genellikle duymak istedikleri şeyi duymak için soruyorlar aslında… Benim de, üçüncü kez çift çizgiyi gördükten sonra ilk kapısını çaldığım kişilerden biri üç çocuklu bir başka arkadaşım olmuştu.

‘En az üç çocuk’ söylemini bir devlet politikası haline getiren devletlülerimiz, bunun nasıl bir sorumluluk, nasıl hayat değiştiren bir karar olduğunun farkında değiller ve dahası umurlarında da değil. Yılbaşı akşamı, 12’yi geçtikten sonra geleneksel (!) yeni yılın ilk bebeğini ziyaret eden Sağlık Bakanı Recep Akdağ, ikinci çocuğunu henüz 20 dakika önce doğuran anneye hemencecik ”Cumhurbaşkanımızın en az üç çocuk temennisi”ni iletti.

Çocuk öyle kolay doğan, büyüyen bir şey değil, ve ideolojik amaçla, ama bir ama beş çocuk sahibi olmak kadar saçma bir şey olamaz. Başkasının çocuk yapması konusunda böyle ahkam kesebilen insanlara büyükbabamın şu sözüyle yanıt vermek istiyorum hep: ”Yıldız yerine geldi ama ay çektiğini bilir.”

30 yorum

  1. İki çocuğum varken üç çocuğu olan bir kadına ” ha iki ha üç çokta farketmez” demiştim o da bana ” çok farkeder demişti” ve ben 2 yaşında bir kızım 8 aylık bir oğlum varken üçüncüye hamile kalıp doğurduğumda ne kadar haklı olduğunu anlamıştım. Yani daha önce iki tane büyüttün diye üçüncüsü kolay büyümüyor.çocuk büyütmenin zorluğu hep aynı. dördüncüyü büyütüyorum (sanki diğerlerini çok büyütmüşüm gibi en büyüğü henüz 4,5 yaşında) hala zorlanıyorum

  2. Sen bir yazinda aileye giren her çocuğun sanki daha önceki bir boşluğu doldurdugundan bahsetmistin. Aynen boyle. O bebek o aileye girince iyi ki gelmiş, o gelmeden önce ne yapiyormusum diyeceksiniz inanin. Ben de uc cocuklu (hem ikinci hem üçüncü çocuk plansiz bir şekilde aileye dahil olan) bir anne olarak soyleyebilirim ki anneligin olgunlastigi katmerlendigi bir donem yaşıyorsunuz uc çocukla. Bebegin bebek olmasinin disinda bir zorluğu yok. Bu da zaten tek cocuk olsa da ayni olacakti uykusuzluk vs. Yetememe hissi her cocukta oluyor tek cocukluyken kendinizi her seye yetisiyorum mukemmelim diye avutabiliyor muydunuz? Her an vicdan azabı annelik zaten. Ilk ikisinde yaşadığınız acemilikleri takıntılari ve daha bircok seyi aştığınız için cok tadında bir annelik yaşıyorsunuz bu kez. Ayrica çocuklarınız yani diğerleri büyük. Bu işi birlikte goturebilirsiniz. Bizim evde yaş 7, 4.5 ve 1.5 şeklinde suan..siz bu konuda daha sanslisiniz.

  3. Merhaba; ben üçüncü çocuğunu bekleyen, daha önce de üçüncü çocuğunu beklerken tam da bu sebeplerle bile isteye hamileliği sonlandırmış bir anneyim. Üçüncü oğlum doğduğunda bir oğlum 14, diğeri ise 9 olacak (inşallah) ve ben de 39 yaşımı dolu dolu doldurmuş olacağım. Sonlandırdığım hamileliğimde ikinci çocuğum 1.5 yaşında idi. İş hayatıma henüz dönmüştüm. Herşey o an benim için karmakarışıktı yeterince ve yeni gelen çok süpriz bebek iyice karmaşık hale getirecekti, ya da ben öyle sanmıştım. Şimdi yıllar sonra içimde deli gibi bebek isteği ile yanıp tutuşarak ama çevremdeki tüm insanların HAYIR!, SAKIN! baskıları altında cesaret edemeyerek, yine süpriz bir şekilde hamile olduğumu farkettim. Hem de çok ama çok erken. Ve o kadar mutlu oldum ki tarifler yetersiz. Evet astım hastasıyım, yoğun alerjim var, hamilelik öncesi çok değil birkaç önce bel fıtığından yürüyemeyecek haldeydim evet, ve muhteşem bir yaştaydım. Herkesin tam da rahatlayacaksın, hatta çoktan rahatladın, çocuklarını büyüttün, eskisineoranla daha iyi maddi durumdasın, gez toz eğlen dediği bir dönemdeydim. Ama o sonlandırdığım miniğik o kadar derinimdeydi ki, alevlendi, büyüdü büyüdü ve yaş, zaman, mekan ne olursa olsun yeni bir bebeğe dönüştü. Evet zor geçiyor, evet hiç kolay değil, ki yaşadıklarım yaşayacaklarımın yanında hiç kalacak biliyorum. Ama olsun, bu dünyada 3 erkek annesi olmak varmış benim yazımda. Sevgi ile…

  4. Çocuk sayısı çoğaldıkça mutlaka zor olacaktır. Allahım ben ne yaptım hissiyatı da olur ama olsunn. Bence doğurun çocuk neşedir çocuk umuttur. Umuda en çok ihtiyacın olan bir ülkede yaşıyoruz. İki kardeşiz ve bugün en çok istediğim şey keşke 1 kardeşim daha olsaydı.

  5. Toz Pembe Değil

    hep kalabalık ve büyük bir aile hayalim olmuştu. Oğlumu doğuruncaya kadar.. sıkıntılı bir doğum sürecini atlatamayıp bir güzel depresyon geçirip yaklaşık 9 ay antidepresan kullandıktan sonra, acaba 1 çocukla kalsak mı diye düşünür oldum. Hala, maddi, manevi ve psikolojik açıdan 2. çocuğa hazır mıyım bilmiyorum.
    çok çocuklu aileler hep hoşuma gitmiştir ama çok büyük bir karar.
    Ve bence en zoru o YETEMEME duygusu. Annelik vidan azabı demekmiş meğer, anne olunca anladım.

  6. Yazdıklarınızı okumak ne kadar rahatlatıyor bilemezsiniz.Benim gibi düşünen birileri varmış düşüncesi harika. İki çocuğum var,üçüncüyü düşünmüyoruz ama şu saatten sonra 3.kez çift çizgi görürsem bu yazıdan sonra daha metanetli karşılayabilirim sanırım.

  7. Benim bir oğlum, iki de kızım var. Üçüncü hamileliğimi öğrendiğimde çok mutlu olmuştum. Büyük bir aile olma fikrini seviyordum. Hamileliğim de, doğumum da, sonrası da bir çok üzüntü ve zorlukla geçti. Ama herşeye değer. Hayat zaten hiçbir zaman dört başı mamur değil ve olmayacak. Küçüğüm şu an dört yaşında ve halen de zorluyor beni fakat üç çocuklu bir anne olmak çok güzel. Bence o yavruya kıymayın. Onunla hayatınıza gelecek zorluğun yanındaki benzersiz sevgiyi ve sıcaklığı düşünün. Yavrunuzun canına kıymanın vereceği ömürlük acının ve vicdan azabının yanında, eni sonu gelip geçecek o sıkıntıların esamesi bile okunmaz.

  8. 3 çocuklu bir anne olaraktan yazıyorum.. ewet annelik zor bazı yönleriyle ama vazgeçtiğiniz şey sonrasında pişmanlık duygusu getirirse sanki daha zor olur gibime geliyor.. 3. Çocuğum sürprizdi ve öğrendiğimde müthiş kaygılandım.şimdi 1 yaşını devirdi ve iyikilerim oldu hep..

  9. Kesinlikle istemiyorum, gönüllü değilim derken üçüncü bebeğimi bekliyorum. Bedenin kaldırır ama ruhum kaldırmaz diye düşünüyordum, simdi 35 yaklaşınca yaşım, tersini hissedip yaşamaya başladım, sinirli bir insanım, eskisi kadar sabrım yok diyordum hep ama ilk bebeğinden vaz gecen bir anne olarak yaşadığım vicdan azabını çoğaltmak istemedim, ve doğurmaya karar verdim. İki erkekten sonra belki kız olur diye hayal kuruyorum ne yalan söyliyim, elbette sadece sağlıklı olsunlar, ve biz ebeveynler yokken üç kardeş birbirine sımsıkı tutunsunlar, kardeş olmak çok guzel, evet onları doğru yetiştirebilmek stresini çok yaşıyorum, bir şekilde büyüyorlar, yedikleri dert değil, Allah ne verdiyse, ama kişiliklerini yogurmak asıl mesele, tek isteğim merhametli, vicdanlı, sevgi dolu, çalışkan insanlar olmalarını sağlamak, gerisi hep geçecek, uykusuzluk, yorgunluk, WC eğitimi hepsi zamanı geldikçe yolunu buluyor zaten sadece sabır o kadar. Ne diyeyim hepimizin evladına sağlık, bize de sabır güç versin :))

    • Bir gün o istenmeyen çift çizgi benimde başıma geldi.dünyam başıma yıkıldı.iki kızım vardı.kapatmıştım o defteri.çok ağladım çok gelgitler yaşadım.özel okul bile başlıbaşına bi sorundu.sonunda karar verdim Allah’mın emanetini elimden gelenin en iyi şekliyle bakacaktım.sizin süpriz Bebek yazılarınızı okudum.şimdide bu yazı tam üstüne geldi.şu an en çok Can’ımı sıkan şey 3. De mi kız OLSUN !!!… Yeter tüm insanlık yeterrrr bebeklerin cinsiyetleri ve kardeş sayıları bizim elimizde olan şeyler değil. Lütfen bunun farkında olalım ve öyle konuşalım…

  10. Hayat zorlasinca çok sevdiğim bir dostumun sözü gelir aklima !”yaşadığın ne olursa olsun birgün geçecek, unutma “der hep. Bebek büyütmek zor evet ama bir hayata veda etmek daha da zor bence. Şu an kirkli yaşlarında, kayinvalide olmuş, menopoz beklerken hamile kalmış tanıdıklarım var .birde burdan düşünün : )

  11. 3 cocuk mu sorusu

    Hep doguranlar yazmis, bi de dogurmayan biri olarak yazayim. Ilk cocugum plansizdi, ikinciye plansiz hamile kaldim ve bir telasla gidip sonlandirim. Sonra ikinciyi istedik ve yaptik. Sonra bir kez daha hamile kaldim, cook dusunduk, cok vicdan yaptim, cunku bir kez sonlandirmistim, ama yine bu sefer baska sebeplerden yapamayacagima karar verip onu da sonlandirim. Sonlandirdigim hamilelikleri dusununce cok uzuluyorum, cok kiziyorum kendime, ama kendimi hic hazir hissetmiyordum, ki nitekim kendimi hazir hissettigim ikinci dogumumdan sonra cok zor zamanlar gecirdik cift olarak, ruhumda iyilesemeyen izler kaldi. Hicbiri bahane olmamaliydi belki ama oluyor iste. Uzuluyorum dusununce, ama hayat devam ediyor ve yasiyorsunuz, bu uzuntulerle birlikte. Hayatin telasesi icinde tabi ki bunlari dusunmuyorsunuz, iki evladiniz var ilgilenmeniz gereken, kendi kendinize kaldiginiz zamanlarda dusunuyorsunuz. Kendimi affetmeyi basardim mi bilemiyorum, ama kendime sefkat gostermeyi ogrendim. Ayni seyi asla bir baskasina onermem, oneremem, hayat sizin, kosullarinizi bilemem. O sebeple dusunun tasinin iyice derim, boyle bir kararla basa cikmak da hic kolay degil. Pismanligi, kendinize eziyetinizi, kendinize olan davranisinizi dusunun. Hakkinizda hayirlisini dilerim.

    • O kadar kotu hissetmeyin kendinizi. Ben ilk hamileligimi sonlandirdim. Cok genctim o zaman, gercekten hazir degildim. Simdiki aklimla yine ayni yaslarda ayni sey basima gelse aynisini yapardim. Hic pisman degilim. Siz de olmayin. Simdiki tecrubeniz ve hayatinizla o anki halinizi yargilamayin. O anda o dogruymus. Sevgiyle sarildim.

  12. 2 oğlum var büyük 4 küçük 13 aylık☺️3.çocuğu çok istiyorum bazen..bazende öyle bunalıyorum öyle sinirlerim yıpranıyor ki ne ruh halim ne de evliliğim yeni bi sorumluğu kaldramaz diyorum.ayrıca şu ‘inşallah kızın olur,kız çocuk başka vs.’vıdı vıdılarını da tekrar çekmek demek 3 gebelik Şu an için 2 çocuk ama 3.sürpriz yaparsa da hiç üzülmem benim veremediğim kararı o verdi der sevinirim ..

  13. Evde bir abi 4 yaş civarı,bir abla henüz 1 yaşında ve bir de 38+2 ‘deki anne,ben.Bu yazı aslında benimde Blogcu Anne’ye sormak istediklerim aslında.Biliyorum yaş aralıkları çok az,berbat bir hamilelik ve son 1 yıl geçirdik aile olarak.Sınandım,sınanıyorum.Çoğu kez istemiyorum diye ağladım,ölsün istedim hatta evet ama yapmadım,yapamadım.İlk çocuğumu 4,5 aylıkken kaybedip,çok fazla acı çekince ve sonrasında aşılamaya kadar giden süreçleri düşününce,tüp bebek harici çocuğunuz olamaz diyen doktora inat kendiliğinden 3 kez hamile kalınca şükretmem gerek diye düşündüm.Zor olacak,insanlar yargılayacak ama başaracağım.33 yaşıma 3 çocukla dahil olacağım.6 yıl bekar keyfi yaptığımız günlerin bedeli olsun bu güzelliklerde ne yapalım 🙂

  14. Sana verilmiş bir armağan bu. Benim bir kızım var. Bir çocuğu büyütmenin çok zor olduğunu anne olarak ben de çok iyi biliyorum. Yaşım 35, çok da genç sayılmam belki ama ikinci çocuğu evlat edinmek istiyorum. Kendi annesi de evlatlık olarak büyümüş bir olarak çok zor bir karar verdiğimin farkındayım. Kendi kanından olmayan bir evlat büyütmek (ki yurt şartlarını bizzat gözlemlemiş biri olarak söylüyorum).. Bu daha zor bir karar değil mi sizce? Size ait olanı koruyun, sahiplenin. Başkaları değil sizin evladınız önemli. Zorluklar bir şekilde atlatılır, ama vicdanını susturamazsın.

  15. Çoçuk çogalınca önceki gibi ol olmuyor kabul ama çoçuk mutluluktur o gelince ben ne yapıyormuşum diyeceksin korkma çalışana Allah rızkını verir yarına çıkmaya garantimiz yok ama ilerde belki durumun daha daha iyi olacak keşke olsaydı diyeceksin karar senin ama kıyma ona minicik benimde oğlum var 6 aylık planlı bir gebelik degildi ama iyiki olmuş komşumun 3 oglu var en ufak 1,5 yasında baş üstünde taşını emin ol korkma hiç karar senin

  16. Büyükbabanızın o sözü ahhhh diyorum……..

  17. 14 yaşında bir kızım var. Kızım 6 aylıkken plansız bir hamilelik yaşadım. Aile büyüklerinin aklına uyup maalesef kürtaj yaptırdım ve çok pişman oldum….Keşke o çocuğu doğursaymışım ve keşke sonradan bir tane daha doğursaymışım…Eşimden boşanalı 5 sene oldu ve bir daha evlenmedim. 43 yaşına gelmiş ve hayatında biri olmayan bir kadın olarak bir daha çocuk sahibi olamayacağımı kabullendim ama ikinci (ve hatta üçüncü) çocuk konusundaki pişmanlıklarımı zor dindirdim…O yüzden (elbette ki ben büyütecek ve bakacak değilim ama) bu bebeğe bir şans verin.

  18. Butun bu yazilanlari bende hissettim.cocuklarimin biri 6 yasinda digeri 14 aylikti hamile oldugumu ogrendigimde zaten zordu hersey etrafimdakilerden hep ayni seyi duymak istedim “dogsun ” esimde dahil kimse dogmasini istemedi. Herkesin bir sebebi vardi ” calisiyosun nasil bakacaksin 3 cocuga_ digerleri daha cok kucuk_ kolay mi hepsinin ihtiyaclarini gidermek “vesaire vesaire…herkes sanki bir dogurup dogurmayacagima karar vermem gerekiyor gibi davraniyordu hatta restler cekildi dogurursan butun sorumluluk senin dendi. Bilmedikleri bi sey var di bir an bile ondan vazgecmeyi dusunmedim.su an kucagimda uyuyakaldi.yarin dogum gunu 1 yasina basacak.kolay olmadi ama direndim hala da kolay degil ama deger diyorum.simdi kuzumu kucaklarina alip sevdiklerinde gozlerindeki pismanligi goruyorum.hayattaki dogru kararimdir benim 3. evladim.

    • Nasil sevindim suan kucagimda uyuyakaldi deyince siz..
      Allah saglikli guzel omurler versin insallah..

  19. Merhaba. 10 ve 6 yaşında ikioğlum var bugün 3. Kez hamile olduğumu öğrendim. Yaşadığım şoku anlatamam. 3. Çocuğu o kadar çok istedim ki. 18 aydır hamile kalabilmek için uğraşıyorum ve olmadı. Tüp bebek bile düşündüm.Tam vazgeçmişken ve tıbben çok zor denilen bir durumda çift çizgiyi gördüm. Ama aklımda deli sorular.. Doğru mu yapıyorum?? Yetebilecek miyim??Ama şunu biliyorum ki olmasaydı bir yanım hep eksik kalacaktı..Umarım hepimiz için en güzeli olur ve hep birlikte güzel günler görürüz..

  20. Bende ilk 8 yas erkek, ikinci 5 yas kiz, üçüncü 1 yas kiz olmak üzere 3 çocuk verdi bana Rabbim. Bütün anneler zorluklarindan bahsetmis zaten. Onlara katiliyorum. Ama o üçüncü çocukla birlikte gelen essiz sevgi ve genislikten bahseden olmamis anladigim kadariyla:) Evet genislik diyorum. Belki yetisememekten de kaynaklaniyordur bilemiyorum ama böyle bir bosvermislik, bir oldugu kadarlik sariyor kalbini. Aslinda diger çocuklarada iyi geliyor bu. Biraz daha bagimsizlasiyolar, özgüvenleri artiyor. Birde söyle bir güzelligi daha var; siz miniginizle ilgilenirken onlarda birbirleriyle ilgilenip kardesliklerini pekistiriyorlar. Tabi bu ilgilenme herzaman olumlu yönde olmuyor. Ama buda gelisimlerinin, sosyal hayata hazirlanmalarinin bir parçasi degilmi zaten 🙂

  21. Benimde üçüncü bir sürpriz yumurtam var.Ogrendigimde cocuklarim 6 ve 3 yasindaydilar.Hep sevmisimdir kalabalık aileyi,gönlümde de vardı. Ama planlanmış olması kabullenme sürecini zorlaştırdı.Çevre zaten bir kızın bır oğlun var ,çok zorlanacaksin deyip deyip enerjimi dusurup moralimi bozsalarda bebis doğdu.Zormuydu çok ama çok zordu.Çünkü bulunduğumuz şehirde bize destek olacak yakinimiz yoktu.Tek destek esimdi.Şimdi en küçüğümüz onsekiz aylik.Bir yasindan sonra biraz daha isler yoluna giriyor. Ben anne olmayi, her anneligimin bana getirdiklerini sevdim.Işin içinden cikamayip çok bunaldigimda oldu.Üçünün el ele tutuşup yürüyüşünü arkalarından izlerken de çok mutlu olsun.Elif hanım üçüncü bebise hamile olduğunu paylastiginda ben altı aylik hamileydim.Ne kadar mutlu oldugumu anlatamam.Yanıma bir arkadaş gibi…Birden yalnizligim azalmıştı sanki.Çünkü ne kadar zorlanacagimi söyleyip,yüzüme üzüntüyle bakıyorlardı.Şimdi evet çok yorgunum ama çok da mutluyum.Herşeye yetisemeyince olduğu kadar demeyi,hayatı kontrol altında tutamayacagimi ve duruma göre çözüm uretmeyi öğrendim.Tek cocugum varken bu kadar pratik,cozumcul degilmisim.Cocuk sayisi arttikca sevgim bölünüyor, bolundukce büyüyor,artıyor …Yani bana iyi geldi.

  22. Vallahi ben 1. Yi doğurdum aldım ağzımın payını.

  23. Merhaba bende 3cocuk annesinin Allah ım bagislarsa 9,4ve 20 aylık bende size yazan takipciniz gibi iki arkadaşım hariç herkes dogurmayacaksin herhalde demişti bu devirde çok zor ,imkansız,cok saçma ,maddi olaraknasil buyuteceksin ,doğurması değil bakması mesele gibi bir suru umutsuzluk dolu yorum ,ustelik benim annem,babam vefat ettiler ,sen neye guveneceksin yorumları coook duydum,ama şuan gordugum tek çocuklu annelerin yakinmasida en az benim kadar,zorluk katsayısı veremem,digerlerinden maddi manevi çaldığım doğrudur,yetemiyorum evet,ustelik koca şehirde yapayalnız hissediyorum,Allah a sığınıyorum,aylarca evden dışarı çıkamadığım oluyor,bayramda gittiğim kayinvalidem bile üçünün hakindan gelemeyip üçüncü için bunu barı dogurmasaydin dedibense üçüncünün suçu ne dedim yani bütün bu zorlukları ona mal edemem,onun suçu ilk çocuk olarak sıralamaya girmemesimi yani? Ne zorluk yasarsam yaşayayim üçüncüye keşke dogurmasaydim demedim,diyemem,aksine o benim stres topum iyiki var,takintilarim yüzünden diğer ikisini sevmeyi bilememisim,simdi öğrendim,dogdugunun ertesi günü hastane enfeksiyonu kaptı,hemde çok agir çok korktum beni sakın terketme diye a gladim sabaha kadar hep başını bekledim çok sukur beni bırakmadı

  24. Büyük konuşmak istemiyorum, ama her ne olursa olsun anne rahmine düşmüş bir bebeği, savunmasız bir canlıyı hayattan koparmayı bir insanı öldürmekle eşdeğer görüyorum. Ha tomurcuğu koparmışsınız ha açan bir gülü, ne fark eder ki. Bir de belki biraz kaderci yaklasacağım ama bir insanın zaten zorluk çekeceği varsa buna engel olamayacağını düşünüyorum, inanın aydınlık kapılar açılır size, içinizi ferah tutun ve hele de bunu istiyorken bebeginizin tutun elinden…

  25. 7, 6 ,4 yas ve 3 aylik iki kiz iki oglum var. birkac sene sonra 5. yi de isterim gibi geliyro bana..
    hatta bazen cocuktan beklentilerin dusuruldugu, gosterissiz daha sade ama daha cok mutlulukla yasayacagimiz bir koy evinde 8-9 tane dogurmak isterdim diye hissediyorum.
    zorlandigim zamanlar oluyor, su yaziyi yazarken bile iki uc kez kalkip kavga ayirmaya calisiyorum, bir yandan sikayet dinliyorum, popomun altindaki sandelye cekilmeye calisiliyor, bagirmayin bebek uyuyor diyisim 10 u buldu herhalde , buyuk kizim neden hizli yazamaya calsitigimi soruyor, kucuk kizim pantolonumun yirtilmis arka cebinden ic camasirimi gorebilecegini iddia ediyor, ve en sonunda sandelyemi almayi basaran oglum birazdan buyuk gurultuyle yikilacak sandelye kulesini tamamlamak uzere..

    onlarin her zaman istediklerini yapmiyor yada yapamiyorum ama onlari cok opuyorum cok sariliyorum, eksik yada yanlis yaptigim seyleri cekilmesi gereken bir vicdan azabi olarak degil, onlarin gelisimine katki saglayacak ,onlari ruhsal olarak guclendirecek hadiseler olarak goruyorum. insan oldugumu zayif oldugumu hem kendime hem onlara bolca hatirlatiyorum, bu beni daha cok ozgurlestiriyor, hayatima asla almak istemeyecegim seyin adi “mukemmeliyetcilik”benim acimdan bu kadar, insallah en guzel karari alir bu annemiz ..

  26. Bende ucuncu bir cocugum olsun istiyorum, keske olsa.. Uzuluyorum aileler surpriz bir sekilde gelen minikleri karsilamakta tereddut edince ki ben surpriz olarak goremiyorum bu bebekleri.Yetiskin insanlar olarak onlem almak zor ve bilinmeyen birsey degil, hem tedbirli olmayip hem sonucu ongorememek gercekten dusundurucu… Bir is arkadasim ikinci bebegi istiyor ama esi istemiyor. Arkadasim “tamam hayir diyorsun ama hadi kaza olursa” demis, esi (cocuklari 5 yasinda) “5 yildir boyle bir sey olmadi, bundan sonra olursa da ona kaza diyemem” demis. Hakli…

    Siz kalbinize sorun, bazen etrafinizdaki pek cok insan sizi elestirir ve yanlis yaptiginizi soyler ama siz icinizde, derinlerde hissedersiniz, onlara katilmaz ve dogruyu yaptiginiza inanirsiniz… Bizde uc kardesiz, en kucugumuz 10 yil sonra dogdu ve annem hep en iyi karari oldugunu soyler kardesimin. En dogru karari vermenizi can-i gonulden diliyorum.