14 Yorum

(Annemin neden gıcık olduğunu) Anne Olunca Anladım

1985 yazını İstanbul’da geçirmiştik, bizim için çok değişik bir yazdı. Emirgan’a yakın bir evde oturmuştuk, çay bahçelerine yürüme mesafesindeydi. Anneannem de bizimle kalmıştı o yaz, onu da alıp akşamüstleri çay bahçesine giderdik. Bir gün ben-Ece-annem-anneannem yürürken, bakkalın önünde bir kutu yavru kedi görmüştük. Bir-kutu-dolusu-yavru-kedi. Dünyanın en şirin görüntüsü! Bakkalın kedisi doğum yapmıştı ve adam da dükkanının önünde kutunun içine koymuştu onları. Verecek yer arıyordu adam ve ben de almak istemiştim birini. Ece de tabii ki… Ve o bakkalın önünde başladık tutturmaya, eve dönene kadar annemin kafasının etini yedik, sonrasında günlerce ağladık, Nuh dedi, peygamber demedi annem. Bakamayız dedi, alamayız dedi, olmaz dedi ve tabii ki almadık. Acayip üzülmüştüm.

Annem hep yapardı bunu, ne zaman eve bir hayvan almak istesem arıza çıkarırdı. Köpeğim olduğunda 17 yaşındaydım, bir sene sonra da üniversiteye gittim zaten. Ece’ye daha az direndiler, onun kuşu oldu, balığı oldu, kaplumbağası oldu.

Annem bu konuda o kadar dirençliydi ki, konuyu babama taşıyamazdık bile… Yani babamdan destek alalım gibi bir durum da söz konusu olmazdı, annem öyle karşıydı konuya… Hayvanları çok sevmesine rağmen temel itiraz noktası aynıydı: “O bana kalacak, siz bakabileceğiniz yaşta alın.”

Ne kadar da gıcıktı! Niye ona kalsındı canım, “Biz bakıcaz” diyorduk işte! Ne kadar da anlayışsızdı! Ne vardı yani tamam deseydi?!

Ve ben nedenini anne olunca anladım.

Screen Shot 2017-03-09 at 12.43.49 PM

17 yaşında köpek sahibi olduktan sonra, hayatımın yaklaşık 20 senesi köpeklerle geçti. İki köpeğim olduktan sonra bir de kedilendik Moda’ya taşınırken, ansızın öldü. Tam yeniden köpek almaya niyetlenmiştik ki Derya oldu ve biz bir süre daha beklemeye karar vermek zorunda kaldık çünkü kabul edelim ki şu an bi köpeğimiz eksik!

Ve şimdi Derin tutturdu kuş alalım diye. Aslında kedi istiyordu fakat babası kedilerle aynı evde yaşamak konusunda, nasıl desem, “Ya ben, ya kedi” deyince o kapı kapandı. Arda’nın kedisi varmış halbuki! Ayda’nın da kaplumbağası varmış. Bir başka arkadaşının da kuşu varmış, kimin unuttum şimdi.

Dün akşam “Kuş da kuş, hayvan da hayvan” diye tutturunca bizimki, benim ağzımdan ne çıktı dersin? “Yok valla hiç uğraşamayacağım, kendiniz bakacak yaşa gelince alın.”

Aslında ilk başta o çıkmadı, önce kuşları kafese kapatmanın, balıkları kavanoza tıkmanın ne kadar yanlış olduğundan  girdim konuya, baktım yeterince ikna edici olmuyor, son kozumu kullandım.

Meğer annem ne kadar haklıymış. Canım annem.

 

(Çocukken ebeveynlerimizin neden bu kadar huysuz olduklarını merak ederdik, şimdi “Haaaa, şimdi anladım” diyoruz)

14 yorum

  1. Incir'le Erik'in Annesi

    Bu yaziyi evimize minik bir kopek gelecegini ogrendikten sonra okudugum iyi oldu

  2. elif hanımcım inanın benim de çocukluğum kedi ve köpeklere hasretle geçti. daha sonra muhabbet kuşu aldık ve bizimle 11 sene yaşadı. biz onu hep salardık, kafeste sadece akşamları otururdu. şimdi de bir yıldır bizimle yaşayan bir kuşumuz var, o da öyle. bir kediden farksız, sadece alıp elinize sevdirmiyor ama alışınca tepenizden inmiyor. kardeşi maalesef olmayan oğluma arkadaşlık ediyor. evimize neşe geldi resmen. soframızdan yiyor, ağzımızdan ayrılmıyor, çok da oyuncu. kuşu bir daha düşünmenizi tavsiye ederim size sizi çok seven ve derya hayranı bir takipçinizden de öte bir dost olarak.

  3. tüm çocukluk anılarım aklıma geldi okurken. Tüm çocukluğumuz köpek istemekle geçti. Kuş aldık, hemster aldık hatta tavşan bile aldık ama hiç biri bir köpek değildi sonuçta. Bir türlü ikna edemiyorduk annemi. Bir gün dağda yeni doğmuş bir köpek bulduk annesinden ayırıp eve getirdik. Demek ki bizimkilerin eşref saatine gelmiş ki eve girebilmiş. Gece yarısı ağlamaya başlayınca hepimizi uyandırıp hadi geri götürün bakalım demişti babam. İlk ve son köpek maceramızdı. Kızım şimdi 2 yaşında ve ben köpek almayı hala çok istiyorum. Ancak bu sefer cesaretim daha az ya altından kalkamazsak diye. Ben tek çocukla bunu diyorsam, siz az bile demişsiniz.

  4. siz hep yazın olur mu? içimden geldi belirteyim dedim 🙂

  5. Bir haftaya kedileniyoruz 🙂 aslinda ben kopekseverim ve uc kopegim oldu bugune kadar. Ama dogru, tum vaatlerime ragmen isin yuku babamdaydi. Tek cocukta kalinca kizimin bu sevgiyi bilmesi gerektigine karar verdik, umarim pisman olmayiz 🙂

  6. haha çok doğru.

    Bizim kedi de köpek de benim üniversite öncesi oldu, kızkardeşim 3 sene keyfini sürdü, biz başka şehirlere gidince anneme kaldı tam 15 sene! 🙂

    Bizim oğlan ne istiyor bilin? Tavuk! Evde tavuk besleyecek ona sarılıp yatacakmış. En sevmediğim hayvan diyemiyorum; çünkü onun tek korkmadığı hayvan o…

  7. Merhaba Elif Hanım, benim annem de her getirdigimiz hayvanı dısarı atar ve asla evde hayvan istemezdi. Şimdi buyudum anne oldum ikizlerim oldu. Kızlarım kedi diye tutturunca bende annem gibi once istemem dedim. Hem ev kirlenecek hem de bana bir sürü iş çıkacak diye. Ancak kediyi alınca anladım ki bunlar cok bos ve gereksiz kuruntularmış. Evde biraz tüy var evet, kedinin çoğu işi bana kalıyor evet. Ama iyi ki almışım. Köpek olsa daha zor olurdu ama kedinin bakımı kolaymış. üçüncü kızım oldu artık benim:))

  8. Benimde annem sizin anneniz gibiydi bende aynı şeyleri yasadim.Annelerimiz gibi itiraz edememiş eve alınan kedi kopek kuş kaplumbağa ördek gibi birçok hayvanı üstüne kalmış kayinvalidecigim hayvanlardan soğumuş durumda.Geçen evdeki papağan türünün 50 yıl yaşayabileceğini öğrenince Allahtan korkmasam pencereden kaciverdi diyeceğim itirafını yapmıştır:)))

  9. Her kadin bir gun annesine donusacektir. Bu yaz gorusebilirsek Burak anlatsin, okuldan nasil ayakkabi kutusu icinde bir civcivle gelip bizi punduna getirdigini. Hala daha tum islerini babasi yapiyor. Kendisi aada sevip, yumurtasini yiyor. Arada bana is kalacak gibi oluyor. “Bi o var ellemedigim, gozunuzu seviym ustume kalmasin.” diye uzak duruyorum.

  10. Şöyle bir düşününce ne şanslı bir çocukmuşum. Köyde yaşamanın avantajı bu olsa gerek. Kedi, köpek istemeden de hayatımda olan hayvanlardı. Ama çocuklarım için şu an sizinle aynı fikirdeyim

  11. Merhaba sevgili blogcuanne. Şimdiye kadar yazdığınız her yazıyı okudum. Üslubunuza hayranım. Yine ilgiyle takip ettiğim itiraf bölümüyle alakalı bir problem söz konusu. Şöyle ki, son itiraf 2 Mart 2017’de kalmış durumda. “Batman” başlıklı olandan sonra diğerleri asla görünmüyor. Farklı ip’den giriş yapmayı denedim fakat sorun tekrar etti. Acaba sitenizde bir bakım/yenileme mi söz konusu diye sormak istedim. Yoksa ben mi yanlış yapıyorum bir şeyleri? Umarım boşuna vaktinizi almamışımdır. Sevgi ve saygıyla…

    • Bu mesajı yazmam ve sorunun ortadan kalkması? Kusura bakmayın lütfen. Neyse, hayranlığımı yazmama vesile olacakmış demek ki ❤❤❤

  12. bilgisayarhanımı

    evet doğru belli konularda çok haklısınız ama görüyorum ki siz ve sizin gibi insanlar sürekli şikayet ediyor üzgünüm şikayet etmeyi kesip şükretmeye başlasanız çok mutlu olacaksınız

  13. Eve hayvan istemeden büyüyen bir çocuk yoktur herhalde ve isteyen! bir anne , biz de ablamla tutturur annem hayır diye direnince de ona doğum günü hediyesi! alırdık.. 🙂
    Bu bahaneyle mecburen bakılırdı,yılbaşında noel babadan balık isteyen kızlarıma sürpriz yaptım aldım ama dün biri ölünce ağla ağla helak oldu,yerine yenisini alsam mı almasam mı kararsızım..
    Bu arada neredeyse 3 aydır tüm sorumluluk onlarda yemlerini de aralarında günleri bölüşerek hiç aksatmadılar,7 yaşındalar .. belki bakar mı bakmaz mı diye düşünenlere bir umut olur 🙂