2 Yorum

Meltem’in Gebelik Günlüğü, 21. ve 22. Hafta

Yazar Hakkında

Meltem D. – Danışmanlık sektöründe yöneticilik yapmış, evlendikten bir süre sonra İsviçre’ye taşınmış,  38 yaşında, lezzetle uğraşmayı yemek yapmayı çok seven, eşiyle seyahat etmekten ve keşiflerden keyif alan, ilgilendiği alanlarda daha çok bilgi için okumayı seven, çocuk sevdalısı ve şimdi gebe. 

Babam “Annenin hamileliğinde biz görmedik böyle testler, ayrıntılar” demişti geçen aylarda. Haklıydı da, geçmişte nerede bu kadar ayrıntılı kontroller, testler… Günümüzde testlerin ve kontrollerin ayrıntısı hem ürkütüyor, hem çok rahatlatıyor. Tamamen benim düşüncem olmak kaydıyla bir gerçek var ki, gelişen teknoloji sayesinde değil bu ayrıntılı kontroller aslında, yaşananların, varolan gerçeklerin, tecrübelerin göstergesinde teknoloji sadece yardımcı oluyor ve günümüzde riskler olabildiğince minimum düzeye düşürülüyor, ya da daha doğrusu düşürülmeye çalışılıyor. Geçmişte yaşanan doğum sonrası komplikasyonlar, anne ve bebek sorunları kaderin bir parçasıyken, şu anda bilimle ilerliyor.

Bu anlamda hem 9 ay boyunca yaşayacaklarımız, hem doğum sonrası yaşayacaklarımızı geçmiş deneyimlerden oluşan kaynaklardan dolayı daha huzurlu geçiriyoruz. Teknoloji ışık tutuyor, aydınlatıyor yaşanan sorunları. Ve inanın ben kendimde test ediyorum, neyin ne zaman ne şekilde olacağı ile ilgili zamanlama bilgileri gerçekten çok yardımcı yaşayacaklarımıza. Doktorumuzun söyledikleri ve güvenilir kaynaklar ne söylediyse aşağı yukarı ciddi anlamda gerçekleri yansıtıyor. Burada paylaşmam gereken, aslında eklenmesi gereken en önemli konu, gereksiz araştırma yapmamak ve kendimizde olmayan, duyduklarımızla ilgili meraklı olmamak. Ben de meraklı oldum ama durdurdum kendimi bir yerde… Çünkü, internet ortamında her zaman doğruyu bulamıyorsunuz. Çünkü, her birimizin bedeni farklı, tepkileri farklı. İtiraf etmeliyim, geçen yılki üzücü tecrübemiz yaşamımızda daha dikkatli, daha olumlu, daha huzurlu olmayı, enerjiyi yerinde ve güzel kullanmayı daha çok öğretti. Hiç korku yaşamadık, çünkü geçmişi huzurla uğurladık geleceği sevgiyle karşıladık. Bu sebeple mi bilinmez, bu dönemi anlattığım gibi yaşamak için elimden geleni yaptım, yapmaya devam ediyorum, umarım devam edeceğim tüm kalbim ve bedenimle… Hepimiz için aynısını diliyorum.

İlk gebelikte 22 haftayı bulurmuş bebeğimizi hissetmemiz, aynen söylenenler çok doğru, hatta 1-2 hafta sonrasında bile olabilirmiş. Endişe yok, heyecanlı bekleyiş var.
Yüreğim farklı, hislerim fazla çılgın bu iki haftada… Bebeğimizi hissediyorum, aman hem nasıl, yavaş yavaş geldi bu his, hafifçe karın duvarıma dokunan o can, ah bizim canımız, başladı güçlenen kaslarıyla daha net vuruşlara… Gıdıklanan hislerim, bir anda sesli reaksiyon veren bana dönüştü. Bu arada ben aynı annem gibiyim, ani olan şeyler tamam ama annemle ben bazen hiç kimsenin vermeyeceği tepkilere bile tepki verebiliyoruz. Eşim, ilk kuvvetli dokunuş olduğunda ve tabii ki ben tepki verdiğimde “Ne oldu,iyi misin” diyerek endişelendi, “Tekme!” dedim mutluluk çığlığıyla, eşim “Korkuttun beni ah bu harika!” dediğinde gülmeye başladım.

Ve o gün geldi, detaylı ultrason… Evde hazırlanıyoruz, bilmiyorum neden gerginlikle heyecanı aynı anda yaşıyorum. Eşim tam anlamıyla süper heyecanlı. Burada çok sık olmasa da benim için paylaşmak her zaman zevk, eşimin annes ide geliyor bizimle ve büyük bir heyecanla. Doktor oturduğumuz yere 20 dakika kadar uzaklıkta… Burada çoğunluk cinsiyet paylaşımında bulunmuyor. Sürpriz olsun diyerek ya bekliyorlar doğuma kadar ya da kendileri de bu sürprize katılarak öğrenmek istemiyorlar. Bu bizim için seçenek olabilirdi, ama ben şahsi olarak kendimi kızıma ya da oğluma hazırlamak ve hatta kızım veya oğlum diye hitap etmek istedim. Bakım, eğitim vesaire gibi ayrıntılarla ilgili kendimi hazırlamak da.. Eşime anlattığımda mantıklı, o zaman öğrenelim diyerek beni destekledi. Türkiyede 12. Haftadan itibaren cinsiyeti söyleyen doktorlar var biliyorum ancak burada detaylı ultrasonu bekliyorlar. Annem her defasında soruyordu heyecanla. Cinsiyet öğrenme konusu dahil bu 20 dakikalık yolculuk sırasında geçmişi de andık, daha önce bu doktora ikili test için gittiğimizde nasıl da zorlu bir zaman geçirdiğimden şu anki gelişmelerden bahsettik, sohbetle yolu hissetmedim bile. Ve geldik, apartman kapısından girerken ciddi bir tekme yedim, yine çığlık… Bu sefer eşim alışkın ama annesi çok endişeli. Biz güldük, her şey yolunda alışmaya çalışıyorum, mucizevi his bana birazdan daha net tanışacağımızı söylüyor… İçerdeyiz, DVD istediğimizi söyledik. Kurallar, kesinlikle hiçbir şartla konuşmak yok. Bu sefer doktor çok ciddi. Tamam, problem yok heyecanlarımız içlerimizde patlayıverir ne yapalım…

Ve öğrendik, KIZIMIZ geliyor. Her belirti erkekti kesinlikle ama bakın her beden farklı. Ben erkek gibi hep hissederken bir anda kız duyunca, ay bir şaşkınlık ki sormayın. Hemen ilk aylardaki yaşadıklarımı her şeyi unutup, bu muhteşem 9 ay döneminin sarhoşluğuyla ikinci erkek olur inşallah diyiverdim. Sağlıkla gelsin, huzur ve mutlulukla büyüsün, erkek ya da kız olsun hiç önemli değil. Doktor her ayrıntıya baktı, beni sarstı resmen çok bastırdı göbeğime… 40 dk kadar sürdü, “her şey normal ve çok güzel” dedi, DVD ve resimleri teslim etti. Mutlulukla ayrıldık, çok hem de.

Bende şaşkınlık var hala, kızım demek ilginç geliyor. Gülümsüyorum, alışmak bir süreç bence cinsiyete… Alışma süreci dehşet kısa, ah sormayın şu anda her durumu kızımla paylaşıyorum. “Kızım” demek bana nefes oluyor eşimle. Kızıma çok alıştım, çok alıştık. Yalnız değilim kesinlikle, içimde bir biz var ki, bana sağlığı, yaşamı, hayatı, nefes almayı, sevgiyi, aşkı, paylaşmayı, sabrı gösteriyor daha da daha da çok… Her şeyi bu hislerle kendiniz, eşiniz ve bebeğiniz için yaşıyorsunuz. Hazırlık yaparken bu ayrıntıları o kadar çok hissediyorsunuz ki, gerçek bu.

Puset ve ana kucağı için tekrar bir araştırma yaptık. Aman tanrım ne zor hakketen, eşim için çok daha zordu ama ayrıntıları bilseniz gülmekten karnıma ağrılar girdi, yani aynı zamanda eğlence kısmını görürseniz süper keyifli. Karar verdik diyebilirim, ama doğru karar olduğundan emin olmak için 1 hafta sonra sipariş vermeye karar verdik. Puset için gittiğimiz mağazada bir güzelle karşılaştık kendimizi tutamadık. Bakar mısınız şuna, nasıl bir duygudur bebek kıyafetlerinin verdiği şımarık his. Gören herkesin içinden “ayyyy” hissi geçer mutlaka…

Diğer bir heyecan var evde, benim için yaklaşık 1 hafta sonra Türkiye’de olacak olmam, eşim için ise kardeşi ve kız arkadaşıyla birlikte surf tatili yapacak olmanın. Ailemi, arkadaşlarımı ve sevdiklerimi göreceğim için, ailemle kızım için yapacağımız hazırlığın eşsiz paylaşımı içinde çok mutluyum. Eşim ise doğum öncesi benim zorlamamla aşık olduğu dalgalarla buluşacağından çok mutlu. 3 hafta sonra eşim İstanbul’dan hem beni almaya, hem ailemizi görmeye, hem kızımız için alışverişe gelecek ve tekrar evimize döneceğiz. Doktorumun dediği gibi, doğum öncesi çift olarak çıkılacak tatilin çok önemi var. Zaman yaklaştıkça daha çok farkına varıyorum.

Bu iki hafta gebeliğin en çok haber haftasıymış, bunun farkına vardım. Her hafta diğer haftadan daha mı önemli bilemedim henüz ama, bazı haftalar var ki kelimeler çok yetersiz gerçekten…

Doruk var ya, dorukta olmak işte bu olsa gerek…Eşim, kızım ve ben…

Keyifle, haftaya görüşmek üzere

Sevgiler,

Yorum yap

Girilmesi gerekli alanlar işaretlidir. *

2 yorum

  1. :)hayırlı olsun sağlıklı olsun neşeli olsun hep güzel insanlarla karşılaşsın prenses
    bende oğlunuz olur gibi düşünmüştüm farklı bedenlerin yanılması:)

    • Cidden bende öyle düşünmüştüm belirtilerden dolayı. Canın canı, cinsiyetin ne önemi var dimi:)
      Güzel yüreğinizle ne güzel söylemişsiniz ah, sağlıkla gelsin neşeyle,
      İçten sözleriniz için çok teşekkür ederimmmm