19 Yorum

Muhasebe

Yazar Hakkında

33 yaşında, 3 yaşında bir kız çocuk annesi bir mühendis

Dikkat: beyni yakacak derecede matematik içerir.

Uzun zamandır bu konuda düşündüm. Neden ikinci çocuk düşünüyoruz ya da düşünmüyoruz? Gerçekten istiyor muyuz? Daha doğrusu biz ne istiyoruz? Eş, dost, akraba, arkadaş düzeninden kendimizi soyutlayarak düşündüğümüzde kendimize kalan cevap ne oluyor?

Bendeki cevap sanırım “Hayır, düşünmüyorum” oldu. 3 yaşında bir kızım var. Hiç de esnek olmayan saatlerde dışarda çalışıyorum. Zaten onu bırakıp gitmenin, yeterince vakit geçirememenin vicdan azabını yaşıyorum. Tabii bir de kendime vakit ayırmak isteyip de ayıramadığım ya da ayırınca hissettiğim suçluluk duygusu var…

Hiç anne olmamışken hep iki çocuğum olacağını hayal ederdim. Herkesin dediği gibi ezberletilmiş düşüncem “Yalnız kalmasınlar, paylaşmayı öğrensinler”di. Eşim en başından beri iki çocuğu bırakın, çocuk fikrine mesafeliydi. Öyle ki evliliğimizin dördüncü senesinde çocuk sahibi olduk. Şimdi de eşim bırakın kararsızlık ya da mesafeyi, ikinci çocuk istemediğini net bir şekilde ifade etti. Onun söylemlerinden midir yoksa gerçekten benim de çocuk sahibi olduktan sonra yaşadıklarımdan (veya yaşayamadıklarımdan) mıdır bilmiyorum, bakış açım değişti. Oturdum kendimle konuştum. İşin (herkes için farklı) maddi, manevi, ülkenin belki de dünyanın gidişatı vs. birçok boyutu olduğunun farkındayım. Ben diğer boyutlarını geçtim; sadece kendi kalbimle, duygu ve düşüncelerimle “dürüstçe” konuştum. Bilmiyorum belki de kendimi ikna etmeye çalıştım.

– Ben ne istiyordum?

– Anne olmak.

– Anne oldum mu?

– Evet.

– İkinci çocuktan sonra ne olacağım?

– Yine anne. (Aynı yani)

– Peki (bencilce düşünelim) ben yine anne olacaksam, bi’ şey değişmeyecekse neden ikinci çocuk?

– Yalnız kalmasın, paylaşmayı öğrensin.

– Yani aslında o zaman birinci çocuk kendimiz için, ikinci çocuk birinci çocuk için mi yapılıyor? O zaman birinci çocuğun günahı ne?

– “?”

– Ya da şöyle söyleyeyim: sen kardeşlerinin hangisiyle her şeyi konuşabilecek kadar yakınsın. Hangisiyle neyi paylaşabiliyorsun? Bayramlarda zar zor aynı masada yenen yemekler dışında…

– “?”

– Diyelim ki sende bu konuda bi sorun var. Eşinin de bir kardeşi var. O kardeşiyle neyini paylaşabiliyor parasından başka?

– “?”

– Yalnız kalmasın diye yapılan onca kardeşten sonra kendini hala yalnız hissediyor musun?

– “?”

– Hepsini geçtim senin gerçekten ikinci bir çocuğa eşinin tüm düşüncelerine ve tavırlarına rağmen gücün var mı? “Eşine rağmen” diyorum çünkü şuan bile arabuluculuk yapıyorsun. Eşine çocuk sevdirmek adına kızınla taraf oluyorsun. Belki de evliliği, eş olmayı bu yüzden ikinci plana atıyorsun. Sana göre “iyi baba” olamadığını düşündüğünden “iyi eş” olduğu zamanları unutuyorsun. Belki de bu yüzden iyi eş olamıyorsun.

– “?”

– Topla bakalım cevaplarını hangileri ağırlıkta? Var mısın her şeye rağmen herkesin dediğini yapmaya (sanki tüm bunları yaşarken o herkes yanında olacakmış gibi). Düşün, yap muhasebeni. Bu iş muhasebe işi değil diyenleri de boş ver. Bu iş tam da muhasebe işi ama kendi kalbinin hislerinin vicdanının muhasebesi…

Konuk Yazarlık

Sizin de söyleyecek sözünüz varsa Blogcu Anne’de konuk yazar olabilirsiniz. Konuk yazarlık hakkında buradan bilgi alabilir, diğer konuk yazar yazılarına buradan ulaşabilirsiniz.

19 yorum

  1. ben de bu kafadayım. Yalnız değilsiniz.

  2. zamanlama manidar oldu..
    benim de 3 yaşında olmak üzere olan bir kızım var, mühendisim, eşim aynı şekilde mesafeli ama o ‘paylaşmayı öğrensinler’ çarkı içinde 2.çocuk kararı vermeye çalışıyorum.
    Bir yandan da ya sonra yapmaktan vazgeçtiğim için pişman olursam hissi..
    şapkayı önüne koyup, muhasebe yapma zamanı.

  3. sanki ben iç çelişkilerimi anlatmışımda bir başkası kaleme almış 🙂 demek ki yalnız değilim.

  4. Her ailenin düzeni de istekleri de hayattan beklentileri de farklı. O yüzden sizin icin ve aileniz icin en doğru kararı da siz verebilirsiniz. 2. çocuğu düşünürken hepsini düşündük. Tek çocuğumuzun koleje gitme ihtimali 2. çocukla yok oldu mesela. En azından simdilik. En başa döndük. Çok uykum ve ilgilenmem gereken iki çocuğum var. Ama kızımın öyle eşsiz bir sevgisi var ki her sabah iyiki diyorum! Çok şükür diyorum! Ya endiselerime kapılıp kızımızı istemeseydik diyorum. Kardeşler ileride anlaşır mı ne kadar yakın olurlar bunu bilemeyiz ama ben kardeslerim olmadan bir hayat dusuneniyorum. İyisiyle kötüsüyle. O yüzden ikinci bir çocuk istemiyorum diye karar verenlere değil sözüm. Kardeş sart mı? Hayır değil. Ama acaba diyorsanız emin değilseniz ikinci kez anne olmak çok güzel. İki çocuğa anne olmak çok güzel. Acemilikten kurtulmus bir anne olmak çok güzel. Her şeyin geçeceğini bilerek yaşamak çok güzel. Kardeşlerin birbirini sevmesi de mecburen ilginin bölünmesi de onları hayata hazırlıyor. Keşke yerine iyiki diyorum ben ve bu ikilemdeki herkese tavsiye ediyorum. Önce sağlıkla…

    • aynı ikilemlerde başı dönmüş bir haldeydim .şimdi 2.kızım oldu, 4 aylık.bende iyi ki diyorum çok şüjkür diyorum..çalışıyorum ama iyi bir eşe sahibim ..hatta 3.de olsun istiyorum.bende kardeşlerimle cok baglıyım .babamızı 1 aylık yogun bakım sürecinde kaybettik.her gün birimiz girerdi görmeye.orda bir kız 16 yaşında tek basına her gün gelir aglar yıkılırdı bayılırdı oysa biz hep omuz yaslayarak destek olarak geçirdik süreci ve o kız sayesine eşimi ikna ettim 2.cocuga.hiç de pişman değilim tabi bu bizim tercihimizdi herkes nasıl mutlu ise öyle olsun ..sevgiler

    • Yazabileceğim herşeyi söylemişsiniz. Kaleminize sağlık..acaba? diyenler için…

    • Bana da iyi geldi yaziniz 🙂 agziniza sağlık:)

  5. Bu yazıyı okuyunca öyle çok şey geçti ki kafamdan. içimden geçenleri yazarsam sizi yargılıyor durumuna düşmek istemiyorum çünkü yargılamıyorum. Üç kardeşiz bir kız ve bir erkek kardeşim var ve ikisini de çok seviyorum uzakta da olsalar hergün konuşuyorum onların gelişlerini iple çekiyorum. Eşim ün iki ablası var ve biriyle konuşmuyor, diğeriyle de arası çok iyi diyemem. Ve biz iki kız evlada sahibiz. Dünyanın en güzel duygusu bana sorarsınız- tabi bu benim fikrim başkaları için genelleme yapamam-.Büyük kızım kardeşini her ne kadar kıskansa da aşı olurken kıyameti koparabiliyor kardeşime dokunmayın diye ve ben onun o feryadında sahip çıkış görüyorum sonra iyi ki varlar diyorum, yaşasın kız kardeşlik diyorum.

  6. İki çocuklu bir anne olarak;toplum, bekarlara tahammül edemiyor, çocuksuz evlilere tahammül edemiyor, tek çocukla kalana tahammül edemiyor, ayrıca ve ayrıca aynı cinsiyette iki çocuğu olana da tahammül edemiyor. Abi bırakın bi salıverin insanları. Kim ne istiyorsa öyle yapsın

  7. Hiç çocuk istemiyorken, plansız şekilde ilk çocuğumu dünyaya getirdim. 6 yıl sonra ikinci çocuk ikilemini kafada yaşıyorken yine bir sürprizle ikinci çocuğumu dünyaya getirdim. Tam zamanlı bir işim var, bırakmayı düşünmüyorum. İlk çocuğum koleje gidiyor, ikinci nolur bilmiyorum. Gücüm yeterse gönderirim, belki yeni tayin yerimde iyi bir devlet okulu olur? Bilemiyorum. Ama ikinci anneliğimden beri üçüncü çocuğu düşünüyoruz. Her çocuğun sevgisi başka, ve bütün çocuklarımı kendim için istedim bence. Birbirlerine yakın olurlarsa destek olurlarsa ne ala..

  8. “Yalnız kalmasın, paylaşmayı öğrensin” bence doğru bir düşünce değil. Kuzeni olur, komşu çocuğu olur, arkadaşların çocuğu olur… Yalnız kalmayıp oynayacağı, vakit geçirirken paylaşmayı öğreneceği bir çok çocuk olur. Ama ben kardeşsizliği ileriki yaşlar için kötü buluyorum. Ben babamın cenazesinde ağlarken, benimle beraber “babam” diye ağlayan bir kişi daha vardı. Biz birbirimize sarılıp ağladık. Teyzemin cenazesinde birsürü kişi “teyzem” diye, “halam” diye ağlıyordu ama kuzenim yalnız başına “annem” diye ağladı. Bizler cenaze evini terk ettikten sonra sarılacağı kimse yoktu… (evli de değil) Ben evladımla, kocamla acılarımı bastırırken o yapayalnızdı… Çocuğunuzun siz ölmeden evlenip çocuk sahibi olacağını belirleyemezsiniz ama en azından siz ölünce acısını paylaşacağı birinin olmasını kardeşle sağlayabilirsiniz.
    Benim kızım da 3 yaşına giriyor ve mühendisim. Hiçbir şeye o kadar yetişemiyorum ki şu an ikinci çocuk mümkün değil benim için. Ama eninde sonunda, Allah sağlık verirse yapacağım. Kızımı dünyaya yalnız bırakmak için getirmedim. Benim kardeşimle yaşadığım sevgi bağını ondan mahrum etme hakkım yok.

    • Icimi dokmussunuz 🙂 Agbim vardi, ben 11 o 16 yasindayken oldu. Esimin de hikayesi ayni. Bir kizim var ve kardesi olsun istiyorum. Sartlarim bir coklarina gore kolay ama gozum iki cocuklu hayattan okuduklarimdan oturu korkuyor. Ama kizimin biz gittikten sonra yalniz kalma ihtimali beni daha cok korkutuyor. Ben o yalnizlik hissini cok hissettim. “Kardes gibi” oldugumu sandigim kuzenlerimin ya da arkadaslarimin kardesleri olmadigimi anladim. Evet, iyi anlasamayan kardesler de var ama bir o kadar anlasanlar da var. Hayatta hic bir seyin garantisi yok. Evleniyorsun bosanabilirsin de, bosanma ihtimali var diye evlenmekten ya da ayriliriz nasilsa diye bir iliskiye baslamaktan vazgecmiyoruz.

  9. bende bu dusuncelerle 9 sene sonra 2 çocuğu yaptım istediğim halde doğurana akdar hep acaba dedım esım bana bırakmısdı ama 1.cocuk buyurken zaten eksıklıkler vardı deli cesaretımıdır bılmem yada olmasaydı aklım hep acabalarda kalıcakdı olmadı dıye vıcdan yapıcakdım. dogdu ne mı oldu hersey ıkıye katlandı ev ısı utu camasır ağlayan kolık bebek uzerınden 2.5sene gecdı pişmanmıyım hayır ıyıkıde olmuş kalbımde genısledı sabrımda takatımde ama sorunalr kaybolmadı 2cıye kım bakıcak işden gel kosa kosa anne ol azıcık ucundan eş ol hıcbsıeye yetememe hıssı 1cı çocuğa ılgı azaldımı vs vss ama ıyıkı olmuş dıyorum her evın dınamıgı farklıdır her anne baba farklıdır benım yaşantımı kımısı aysasa dayanamaz 2 günde kaçar kımısıde ben kadar dertlenmez parmağının ucunda yasar gıder kısıeye gore degısır kalbınız ruhunuz ne dıyorsa o rabbım olan evlatlarımıza sağlık cok güzel ömürler versın kanayan yaramdı ne cok yazdım affedın

  10. İlk defa hislerime bire bir tercüman olan bir yazı okudum. Kendim yazsam ancak bu kadar benzerdi…

  11. Tam da muhasebe yapılacak bir konu bu.çoook haklısınız.ben tam 4 yıl muhasebe yaptım.ve tam 11 yıl aradan sonra şu an 2. Çocuğuma 36 haftalık hamileyim.içim çok rahat çünkü çok uzun düşünüp altalta çoook topladım ben ne istiyorum diye.Her ailenin,eşlerin,evin dinamiği farklı.Muhasebe şart.1. Çocuk için değil kendiniz için istediğiniz için olsun 2. Çocuk.O zaman kafa rahat devam edebiliyorsunuz.İyi ki 11 yıl beklemişim diyorum.Sevgiyle…

  12. aralarında 18 ay olan iki çocuğum var.ben ailemin tek cocugu olduğum için kardeş şart diye düşünüyordum. ömür boyu sürecek bir arkadaşlık olmalı diyordum. bu sebepten böyle bir maceraya giriştim. şu an oğlum 3,5 kızımsa 2 yaşında. kimseden yardım görmeden bu güne geldim. belki yardımsızlıktan belki yas farkının az olmasından dolayı şuan her iki cocuga da anneye de babaya da haksızlık olarak görüyorum ikinci cocugu. ne cocuklarımla hakkıyla ilgilenebiliyorum ne kendime vakit ayırabiliyorum. her gece koca bir vicdan azabıyla basbasayım. bende mühendisim ama artık işimi yapmak uzak bir hayal gibi. ama herseyden ağır basan duygu cocuklarıma karşı vicdan azabı. buyuk bir kaosla gecen cok cabuk gecen zaman.

  13. Çok güzel bir yazı. Ben de oğlum 2 yaşındayken 2. çocuk fikrine sıcak bakıyordum ama eşim hiç istemiyordu (baba olmanın dayanılmaz hafifliğine rağmen 🙂 ) ben de oturup biraz kafa yordum, 2 çocuğa yetecek enerjim de açıkçası pek yok. O dönem sabah akşam kafamda deli sorularla yaşıyordum. Allah’ım lütfen bu kararsızlıktan kurtulmam için yardım et diye dua ettim. Bugün oğlum 4 yaşında, 2. çocuğu kesinlikle istemediğimi biliyorum. Şansıma oğlum da kardeş istemiyor. (Biliyorum ileride isteyecek). Yani sonuç olarak mantığım ve kalbim şu an aynı şeyi söylüyor. Bugün bunu hissederken farklı bir yoldan gitmeyi düşünmüyorum.