4 Yorum

Ayla’nın Gebelik Günlüğü, 22. hafta

Yazar Hakkında

AYLA CENGİZ – 30’lu yaşlarında hayatın nasıl da hızlı seyrettiğine şaşıran jeoloji mühendisi. Madenci, çalışmayı seven ama çalışmanın gerekliliğini sorgulamadan edemeyen. 28 yıllık öğrenci. Arazi jeologu eşi, kızlarının (şimdi 1 ama yakında 2 olacak) annesi…

Ey Hayat!

Nereden başlayacağımı bilemiyorum. Defalarca kafamda tasarladım, zaman zaman kağıda döktüm ama hala bilmiyorum nasıl anlatacağımı.

Hayatımın, hamileliğimin rastgeldiği son ayları çok yüklü geçti. Yeni bir işe başlamış olmamın dışında bu ayları yüklü kılan şey de annemin hastalığı(ydı). Mayıs ayında master teziminin sunumunu yapmışken annemin hastanede yattığını öğrendim. Başta çok önemli olmadığını düşünsem de yanına gittim (Çorum’a), yanına gidince yavaş yavaş durumun ciddiyetini anladım. Ankara-Çorum hattında mekik dokuduğum 1 aylık zamanın ardından eve çıktı ve şimdi anlıyorum ki o zaman bile ciddiyetini anlamamışız durumun. Bu gidip gelmeler arasında işe başladım ve bir de hamile olduğumu öğrendim. Yoğun bir iş temposu, hamilelik derken zamanla annemin hastalığı da ağırlaştı. 6 Ekim tarihinde ise bir acil serviste son nefesini zorlukla verip veda etti 64 yıllık hayatına… 17 haftalık hamile biri için fazla sayılacak bir koşturmayla ve üzüntüyle katıldım tüm cenaze işlerine. Nadir bulunacak kadar sakin bir insanımdır. Tüm bunlar olurken ne yapılması gerekiyorsa onu yaptım. Daha üzücüsü, annemden tam bir ay önce kayınvalidemi kaybetmiştik ve minik kızım aynı ay içinde hem babaannesini ve anneannesini kaybetti. Minik kalbi için fazla büyük üzüntüler oldu ama bence çocuklar bu durumlarda yetişkinlerden daha dayanıklılar.

Ne kadar zor olursa olsun olay anında soğuk kanlılığını koruyanlardanım, acımı üzüntümü daha sonra kendimle kaldığımda yavaş yavaş yaşıyorum. Bazen çok zorlu oluyor içine girdiğim duygulardan çıkmak. Üstelik ani başlayan ve çok yıkıcı ilerleyen bir hastalıkla sonlanan hayat annenizinse çok daha zor oluyor her şey. Cenazede ‘Hakkınızı helal ediyor musunuz?’ sorunsuna ‘Helal olsun’ cevabını vermek önemliymiş meğer, o anda bütün hesapları eksiği ve fazlasıyla herşeyi kapatmak önemliymiş. İkinci kez anne olmaya hazırlanıyorken kendime “Evet, artık tamamen bitti annenle hesapların, alacağın, alamadığın, haksızlık hissettiğin, her şeye rağmen hakkını yiyemediğin her şey bitti işte. Artık kızlarınla senin hesapların var sadece” dedim. Dedim ama hesapları kapatmak duyguları da kapatmıyor. Üstelik benim gibi annesiyle iyi anısından çok kötü anısı olan biri için hiç kolay olmuyor. Tabii bütün bunları yaşarken hamile olduğumu tekrar tekrar hatırlatmak isterim. Hatırlatma en çok kendim için çünkü sabah uyanıp aynaya bakıp göbeğimi gördüğümde “Aaa hamileydim ben değil mi” diye sormadan alamıyorum kendimi.

Hamileliğimin 20. haftası da bitmişken kendimi çok yorgun hissediyorum ama genel olarak bir sorun yok miniğimle ilgili. Tüm bu koşturmalar arasında kendimi ve miniği ihmal etmemek adına doktor randevumu erkene aldım ve böylece detay ultrasona 18. haftada girmiş oldum. Geçirdiğim zorlu günlerin kaygısını silip attı miniğimin kıpır kıpır halleri.

Yazıyı yazalı iki hafta olmuş, yani yarın itibariyle hamileliğimin 22. haftasını geride bırakmış olacağım. Bununla birlikte sanırım yasım biraz daha hafifliyor giderek ve geçmişten bugüne dönüyorum. Artık rüyalarımda annemin hastalığı ya da ölümünü değil hamilelik ve doğumla ilgili rüyalar görüyorum.

Yaşadığım tüm bu yüklü zamanların ardından kendime biraz nefes aldırabilmek için ve hayatımdaki stres yükünü azaltıp hamileliğimin kalan zamanını daha güzel geçirebilmek için işimden istifa ettim. Şimdi biraz kendimi dinleme zamanı. Evde uyandığı andan itibaren konuşmaya başlayan ve uyuyana kadar devam eden bir minik varken bazen kendi sesimi duymam zor olsa da…

Sevgilerle,

Ayla

Gebelik Günlükleri

Ayla’nın Gebelik Günlüğü’ndeki tüm yazıları buradan, Blogcu Anne Gebelik Günlükleri’nin hepsini buradan okuyabilirsiniz.

Yorum yap

Girilmesi gerekli alanlar işaretlidir. *

4 yorum

  1. Ayla basiniz saolsun 2 sene once ayni sey benimde basima geldi 35 gun ara ile hem babami hem de kayinvalidemi kaybettim insan uzunca bir sure kendini toparlayamiyor..zor da olsa geciyor ama..gebeliginin kalan suresini rahat gecirmen dilegiyle..
    Sevgiler

  2. Başınız sağolsun 🙁