Bugün dördüncü ay kontrolümüz vardı. Aynı zamanda iki hafta önceki “yeterince kilo almadığına” kanaat getirdiğimiz doktor randevumuzun da devamı niteliğindeydi bu kontrol.

Sonuç: kilo alıyor, ama az alıyor. Boyu güzel uzuyor. Gelişiminde bir problem yok. Doktorumuzun dediğine göre, eğer başka bir sıkıntımız olmasaydı “bu çocuğun yapısı bu” deyip geçecektik. Ancak Derin özellikle de son zamanlarda meme alırken çok ağlıyor. Genellikle öğleden sonraki emzirme seanslarına denk geliyor bu ağlamaları. Geceleri gayet sorunsuz emiyor. Sabah da problem olmuyor. Ancak öğleden sonraları sıkıntılı oluyor. Emmeye başladıktan yaklaşık beş dakika sonra kendini geriye atıyor ve çığlık kıyamet ağlamaya başlıyor.

Bir sıkıntısı olduğunu tahmin ettiğimde biraz okumaya verdim kendimi. Ve ilk şüphelinin süt ve süt ürünleri alerjisi olabileceğini öğrendikten sonra onları kıstım. Sabah yediğim beyaz peyniri kaldırdım. Yemeklerde yediğim yoğurdu azalttım. Tamamen geçmedi, ama biraz fark etti sanki…

Bugünkü randevumuzda bunlardan bahsedince “bir araştıralım” dedi doktorumuz. Sonra Derin’i orada emzirdiğimde ve yine aynı kendini geriye atıp ağlamaya başladığında bunun reflünün tipik bir göstergesi olduğunu söyledi. Ancak kesin emin olmamız için de test yaptırmamızı istedi.

Ayrıca inek sütü alerjisiyle de çok iç içeymiş bu reflü zıkkımı… O onu, o onu tetiklermiş. Dolayısıyla benim de diyete girmem gerekebilecekmiş. Ancak henüz değil, önce bir emin olacakmışız.

Deniz’e doğduğu anda reflü teşhisi koymuşlar, hemen ilaç tedavisine başlamışlardı. Belki de ilaçlardan olacak, hiç sıkıntı yaşamamıştık.

Derin’de ilk etapta böyle bir şey fark edilmedi. Sonradan mı gelişti, bilemiyorum. Ama şimdi düşündüğümde, sanki benim daha erkenden fark edip daha çabuk davranmam gerekirdi gibi geliyor. Uzun zamandır olan bir şey bu, ben nedense “gaz sancısı” deyip geçiyordum.

La Leche League (LLL) International’ın web sitesinde reflülü bebekleri emzirmeyle ilgili çok aydınlatıcı bir -İngilizce- makale buldum. Vaktiniz varsa ve İngilizceniz yeterliyse okuyun.

Şöyle diyor makalede:

Bebek reflüsünün belirtileri şunlardan bir ya da birkaçını içerebilir: sık sık hıçkırma ya da geğirme, sık sık tükürme ya da fışkırtır şekilde kusma, gece sık uyanma, yetersiz kilo alımı, yutkunmada zorlanma, birden ya da sakinleşmemecesine ağlama, emerken kendini geriye atarak belini bükme, sürekli emme isteği ya da meme emmeye ilgisizlik

Bunlardan altını çizdiklerim bizde var.

Şimdi… Yazının bu kısmının devamında şöyle diyor:

Bir yaş altında bebeklerde yetersiz kilo alımı, şiddetli öğürme ya da akciğer rahatsızlığı yoksa reflü testi önerilmez. Testler emzirmeyi etkileyebileceğinden ve kesin sonuçlar vermeyebileceğinden dikkatli yapılmalıdır.

Kafam karıştı şimdi… Bir yandan doktorumuzun “emin olmadan ilaç vermek istemiyorum” yaklaşımını doğru buluyorum. Bir yandan da durduk yerde bir şeyler içirmesek, eldeki verilerle doğrudan ilaca mı başlasak diye düşünüyorum. Tetkikleri yarın yaptırmayı planlıyordum, ama sabah yine bir danışacağım doktorumuza…

Yok, yok… Şimdi düşünüyorum da… Kesin reflü bizdeki…

–

Paylaşın:

İlginçtir, Deniz’de kullanmadığım bazı ürünler Derin’de çok işime yaradı. Deniz için aldığım ama kullanmadığım kundağı Derin çok sevdi. Ya da tam tersi, Deniz’de kucağımdan düşürmediğim emzirme yastığının nedense bu sefer yüzüne bile bakmadım. Sanırım aramıza bir şey girsin istemedim, bebeğim doğrudan benim vücuduma değsin istedim.

Hazır aklımda taze taze varken Derin’in ilk üç ayında kullandığımız ürünlerin bir listesini ve değerlendirmesine aşağıda yer verdim:

Oto koltuğu ve Puset - Deniz’den devşirme olan Peg Perego Pliko P3 puset ve oto koltuğunu severek kullansak da üç buçuk sene boyunca başına gelmedik olay kalmayan pusetin gıcırdaması ve açılıp kapanırken tutukluk yapması sinirimize dokunuyordu. Amerika’ya gittiğimizde Babies R Us’tan Peg Perego’nun yeni ürünü Vela adlı puset modelini aldık. O da aynı oto koltuğuyla birlikte kullanılabiliyor. Ağırlığı yaklaşık 5 kilo (9 pound) ve tek hamleyle açılıp kapanabiliyor. Sürümü de çok rahat, kaymak gibi kayıyor. İki falsosu var: (1) hafifliğinden mi, üç teker olmasından mı bilemiyorum, dengesiz olabiliyor. Deniz içindeyken bir seferinde devrildi. (Tabii bunda Deniz’in kilo limitinin yaklaşık 1 kilo üstünde olmasının da etkisi olabilir!) (2) Altında oldukça geniş bir sepeti var ancak oturağı yatar pozisyondayken erişebilmek imkânsız oluyor. Yine de genel olarak memnun olduğumuzu söyleyebilirim.

Bebek oturakları – Daha önce de bahsettiğim, Deniz’den devşirme Fisher Price’ın şu koltuğu (daha doğrusu bunun yaklaşık 4 sene önceki modeli) yine elimiz ayağımız oldu. Henüz oturamayacak kıvamdaki bebeğin sırtını çok güzel destekleyen bir yapısı var gerçekten. Son bir aydır da bir arkadaşımızın artık kullanmayıp bize verdiği yine Fisher Price’ın Yağmur Ormanı Ana Kucağını severek kullanıyoruz. Üzerindeki hayvancıklar hareket ettikçe eğleniyor Derin.

Kılık-kıyafet - Body’ler en çok giydiğimiz kıyafetlerin başında geliyor. İlk zamanlarımızda Doğan’ın Amerika’dan getirdiği Carter’s Newborn body‘leri çok kullandık. Boy olarak en uygun, en küçük olanlar onlardı. Ayrıca etiketlerinin olmayışı da tenini rahat ettiriyor. Türkiye’de de bazı butik mağazalarda Carter’s bulunabiliyor sanırım, ama bulunamayan Hint kumaşı fiyatına satıldığına şahit oldum.

Derin biraz yağ bağlayıp ele avuca gelmeye başladığında biraz daha büyük body’leri giydirebilmeye başladım. Halamın Tschibo’dan aldığı organik pamuktan body’leri hala severek kullanıyoruz. Ayrıca Mothercare’in 7′li setini de çok seviyoruz. Hem kumaşı yumuşacık, hem de yine etiketi olmadığı için rahatsız etmiyor. Her ikisini de tavsiye ederim.

Battaniye - Hangi mevsimde doğarsa doğsunlar, yeni doğan bebeklerin en çok kullandığı ikinci ürün herhalde penye battaniyelerdir. Gittiğimiz bir evde koltuğa mı yatıracağım? Milletin totosunu koyduğu yere yüzünü yaslamasın diye seriveriyorum. Oto koltuğu fazla mı terletiyor? Altına onu yayıyorum. Sürekli yanımda fazladan bir battaniyeyle geziyorum. Dolayısıyla fazlası benim için göz çıkarmıyor.

Deniz’den kalan birçok battaniyeyi hala kullanıyoruz. Ancak Leileo’nun şu organik battaniyesi şimdiye kadarki tüm battaniyelerimizin pabucunu dama attı. Kalın, ama ağır değil, iki kat, ama terletmiyor. Çok güzel hava aldırıyor.

Kundak - Harvey Karp’ın kitabını okuduğumdan beri denediğim yöntemlerin başında tabii ki kundaklama geliyordu. Deniz için Amerika’dan aldığımız ancak “bu çocuk kundaklanmayı sevmiyor” diye yanlış bir izlenime kapılarak rafa kaldırdığımız Kiddopotamus Swaddle Me marka kundağı ilk üç ay boyunca giderek azalan bir şekilde kullandık. Havanın sıcak olduğu günlerde üzerine hiçbir şey giydirmeden sadece beziyle kundağa sarıyordum. Yüzde yüz pamuklu olduğu için terletmiyor, ancak ona istediği “anne karnında” hissini veriyordu.

Kolik CD - Derin’in koliğinin tavan yaptığı, benim yana yakıla ağıtlar yaktığım günlerde Nurturia’dan sevgili arkadaşım Yasemin Kolik CD’sini önermiş, önermekle de kalmayıp bana göndermişti. İlk dinlettiğimizde Derin’in tepkisi görülmeye değerdi. Anında dikkat kesilmişti. Üzerindeki “sürekli dinletmeyin” ibaresinden dolayı çekinerek dinlettik biz. Belki de Harvey Karp’ın dediği gibi düzenli dinletsek daha da etkili olabilirdi.

Bebek yağı – Deniz’de düzenli olarak kullanmadığım bir şey bu. Hastaneden çıkarken Mustela’nın şu masaj yağını vermişlerdi. Hala banyodan sonra uyguluyoruz. Çok güzel bir kokusu var. Ayrıca vıcık vıcık da değil, tene hemen işliyor. Beğenerek kullanıyorum.

Şampuan – Kız kardeşimin en “göz yakmayan” bebek şampuanının bile göz yaktığını bizzat test etmesi üzerine yine Mustela’nın şu köpük şampuanına yöneldik. Çok hafif, hemen dağılan bir kıvamı var. Deniz bile kolaylıkla uyguluyor kardeşine! Şimdiye kadar göz yakmayla ilgili hiçbir sıkıntımız olmadı.

Konak için bakım kremi – Derin’in saç diplerinde, ve -inanılması güç ama- kaş diplerindeki konak için Mustela’nın Stelaker bakım kremini önerdi doktorumuz. Günlük uyguluyoruz. Kaşlarındaki hemen geçti, kafa derisi biraz daha inatçı çıkmakla birlikte büyük ölçüde azaldı.

Sabun - Deniz’de Dalin’in ya da Johnson Johnson’ın sabunlarını kullanmış, gözüne gelmesin diye bin dereden su getirerek yıkamıştım çocuğu… Ancak son bir senedir hem kendim için, hem de Deniz için ya zeytinyağlı sabun, ya da defne sabunu (hangisini bulabilirsem) tercih ediyordum. Son zamanlarda marketlerde Komili’nin zeytinyağlı bebe sabununa rastlamaya başlamıştım. Denedim, ve oldukça memnun kaldım. “Göz yakmayan” niteliği yok, ancak şimdiye kadar bir kaza olmadığı için bir şikâyetimiz de yok.

Biberon – Avent’in hediye ettiği yenidoğan setiyle başlamıştık biberon olayımıza… Zaten neredeyse ilk kırk gün boyunca biberon vermedim, verme ihtiyacı hissetmedim. Uykusuzluğun dayanılmaz boyuta geldiği, Derin’in de artık memeye alıştığı noktada gecede bir kez babasının vermesi için biberonu devreye soktuk.

Avent’in bu yenidoğan setiyle ilgili tek sıkıntım BPA’lı oluşuydu. Mayıs’ta Amerika’ya gittiğimizde BPA’sız olanlarını aldık. İçimiz daha rahat bir şekilde kullanıyoruz.

Emzik - Derin, Deniz’den daha emzikçi olacak gibi görünüyor. Deniz bu aylarda çoktan sol başparmağını kapmış, cak cuk emiyordu. Derin de elini yakalasa da tam hakim olamıyor, uyuyacağı zaman emzik istiyor.

Yine Avent’in yenidoğan setiyle birlikte gelen şeffaf emzik hayat kurtarıcımız oldu. Deniz’de Soothie’nin şu modelini kullanmıştık ama çok sevmemiş, bir süre sonra parmağını tercih etmişti. Bu sefer dikkat ettim de, o kadar yuvarlak ve sert bir memesi var ki emziğin, bırak yenidoğan çocuğu, benim bile ağzımda durması mümkün değil! Ama Avent’in emziklerinin yapısı hakikaten anne memesine benziyor. Bu iyi bir şey mi bilmiyorum, nitekim bizimkisi bu yüzden emzikle tatmin olup parmak arayışına girmeyebilir. Ancak işlevini görüyor ve bebeği sakinleştiriyor. Bebeğiniz emzikçiyse Avent’in emziklerini şiddetle tavsiye ederim.

Bebek bezi - “Hoş geliyorsun Derin oğlan” partisinde edindiğim Huggies yenidoğan beziyle başlamıştık bez maceramıza. Hastanede de aynısını verdiklerinde kullanmaya devam ettik.

Ondan sonra aldı beni bir “en kaliteli ama en ucuz bebek bezini bulmalıyım” misyonu. Denemediğim bez kalmadı: Prima, Molfiks, Can Bebe, Evy Lady… Sonuç: Öyle bir bez yok! Ya kaçırıyor, ya sızdırıyor, ya akıtıyor. Her birinin bir kusur var.

Şunu fark ettim: Bende eskiden bu tür ürünlerin yerli üretimlerinden kaçma gibi bir şımarıklık vardı. Hani “yabancısı daha kalitelidir” falan gibi… Yok kardeşim, mesela Molfix de gayet güzel bir bez. Huggies’den -fiyatının daha uygun olması dışında- hiçbir farkı yok.

Ben tam bu arayışın ortasındayken Procter & Gamble, Prima’nın Premium Care bebek bezini ortaya sürdü. “Nedir yani şimdi bu?” diye temkinli yanaştım bu “yeni” ürüne… Prima Baby Show’da verdikleri numunelere de bir baktım ki… Bizim Deniz doğduğunda Amerika’da bayıla bayıla kullandığımız, ancak Türkiye’ye gelince bulamadığımız bez!

Prima’nın “sıvı kakayı emer” dediği kadar var hakikaten. Diğer bezlerin düz yüzeylerinin aksine, file gibi dokusunun altına emiliyor sıvı kaka. Ve yüzde yüz olmasa da oldukça başarılı bir şekilde sızıntıyı engelliyor.

Islak bez – Zeynep’in şu yazısını okuduğumdan beri ıslak bezlere kılım. Hep diyordum kendime Derin’de pamuk kullanacağım diye. Doktorumuz da “dışarıda ıslak bez olabilir ama evde ıslatılmış pamuk kullanın” diyordu. Sonunda yaklaşık iki ay önce ıslak bezleri almayı bırakıp pamuğa geçiş yaptım. Dışarıda kullanmak için Unibaby Yenidoğan ıslak mendili tercih ediyorum. Ancak evdeyken kaka yapmışsa poposunu -eski usul- lavaboda yıkıyoruz, çiş yapmışsa ıslak pamukla siliyoruz.

***

Derin’in ilk üç ayında kullandığımız bebek ürünleri bu şekilde… Kendim için kullandığım pompa, göğüs pedi gibi ürünlerin listesine de ayrıca yer vereceğim.

Her zamanki gibi, “ben de şunu kullanmıştım, bunu beğenmiştim, onu beğenmemiştim” türünden yorumlara açığım.

–

Paylaşın:

Birçoğunuz da iyi dileklerinizi, dualarınızı göndermiştiniz.

İşte, Esra’dan gelen son haberi sizlerle paylaşmak istedim. Gerçi kendisi o yazının sonuna da yorum yaparak haberlerini bildirmişti, ama gözden kaçsın istemedim.

Sana yazdıktan bir gün sonra hastaneye yatış yaptık sekiz gün hastanede kaldık bebeğin oksijen saturasyonlarını takip ettiler.

Oksijen seviyesi 75-80 den aşağıya pek inmeyince genel durumu emmesi falan iyi olunca bizi taburcu ettiler.Bebiş sürekli takipte olacak yaklaşık beş altı aylık olunca tam düzeltme ameliyatı yapılacakmış.Bebişin kalbinde üç tane delik var ama delikler çok küçükmüş önemli değil diyorlar önemli olan sağ karıncığın az gelişmiş olması ve akciğere kan götüren damarın çok ince olmasıymış.İzmirde adı duyulmuş hocaları araştırıp bebeğin eko raporlarıyla en iyi olan ikisinden fikir almak istedik bunlardan bir tanesi olan internette araştırdığında ismi en çok duyulan hoca babamızı maf etti Allahtan ben gitmemiştim.Babaya yazı tura atarız yazı gelirse yaşar tura gelirse ölür demiş, bu adam bunu hep yapıyormuş bu bebekleri ameliyat yapıyoruz bunlar yoğun bakımda patır patır ölüyorlar yorumundan sonra eşim onun yanından ayrılıp hastane bahçesinde bir ağacın altında hıçkıra hıçkıra ağlamış.Ben inancımı yitirmedim tekrar başka bir hocaya gittik o bize çok olumlu konuştu gerçekten hastanede yattığım sürede altı bebeği ameliyat etti çok şükür hiç birine bişey olmadan servise çıktılar,hatta dört tanesi taburcu oldu işte bu yaşadıklarımdan şimdi kendimi daha iyi hissediyorum.Dostların dualarıda bizimle olduktan sonra bu günlerde geçecek eminim

İşte böyle…

Ne yapsam da arıza çıkarsam şeklinde bakınıyordu etrafa…

Önce oyun grubuna gitmemek istedi. Gittiğimizde eve dönmemek istedi. Döndüğümüzde parkta oynamak istedi. Parktan dönüşte orada kalmak istedi. Eve gelince banyoya girmemek istedi. Girince çıkmamak istedi.

Facebook‘a, Nurturia‘ya şöyle yazdım ben de:

Evden çıkarken evde kalmak için kriz. Gittiğimiz yerde orada kalmak için kriz. Dönüşte parkta oynamak için kriz. Eve gelince banyoya girmemek için kriz. Banyodan çıkmamak için kriz. Darlandım, nefes alamıyorum.

Annelerden cevaplar geldi:

- Al benden de o kadar!
- Sanki benim oğlumu tarif ediyorsun!
- Bez taktırmayacağım diye kriz, bezi takabilsek bu defa giyinmem diye kriz… Arabaya binince oto koltuğuna oturtmak apayrı bir kriz. Evden çıkarken ayrı, girerken ayrı kriz!!!
- Yanlışlıkla bizim kızı mı tarif ettin ne.. Bu yeni nesil daha anne karnındayken ” annemin sınırlarını sonuna dek zorlayacağım” diye kendine söz veriyor sanki..

Herkes aynı dertten mustarip. Hepimiz aziz Harvey Karp‘ın “bu çocuklar henüz mağara adamı” sözünü unutuyoruz belli ki…

Ne demişti Harvey:

Toddlers are like cavemen.

Yani, küçük çocuklar mağara adamı gibidir.

Beyinleri henüz tam gelişmemiştir. Özellikle de dil, mantık ve dinginliği kontrol eden sol beyin, duyguları ve hareketleri kontrol eden sağ beyine göre daha az gelişmiştir. Bu yüzden duygularını hareketlerle ifade etmekte, sözlerine yansıtmaktan daha başarılıdırlar.

Bir de eklemişti:

Don’t treat them like they are your business partner.

Yani, [küçük çocuğunuza] iş ortağınızmış gibi davranmayın.

Onunla mantıklı konuşarak uzlaşmaya çalışmayın. Siz de duygularını ona yansıtın. Mutsuz olduğunda mutsuzluğunun farkında olduğunuzu belli edin. Onunla nasıl iyi bir şey yaptığında “çocukça” konuşuyorsanız mutsuz olduğunda da konuşun ki onu anladığınızı bilsin.

***

Yazımızın başlığına geri dönecek olursak… Ne demiştik? 3 yaş o kadar da fena değil aslında demiştik.

Evet, çok zorlanıyoruz. Evet, “Terrible Twos”dan sonra “Troublesome Threes” başladı. Evet, kan beynimize sıçrıyor bazen. Mıy mıy ağlamalar, her şeye itiraz etmeler, hayır demeler, dil çıkarmalar, cevap vermeler…

Ama bunlardan ibaret değil günümüz.

Bir kere adam oldu Deniz. Dinlemese de, her şeyi anlıyor. Yapmasa da, ne demek istediğimizi biliyor.

Çocuk oldu. Çok güzel oynuyor. Oyun kuruyor. Legolarıyla puzzle’larını birleştiriyor mesela… Tren yollarının üstüne ahşap bloklardan tüneller yapıyor.

İnanılmaz bir hayal gücü var. Her gün bana hikaye anlattıyor. Beğenmediği zaman kendisi ekleme-çıkarma yapıyor. “Hayır, öyle olmamış, böyle olmuş” gibi…

Her şey siyahla beyaz onun için. O an yanında istemiyorsa yardımcımıza “seni sevmiyorum” diyebiliyor. Ama yaptığı yemeği beğendiyse de “Mmmm, çok güzel olmuş. Teşekkür ederim!” diyor.

Hislerini göstermekten, dile dökmekten kaçınmıyor. “Anne, seni seviyorum” gibi… “Anne, bana kızma” gibi… Ya da şunun gibi:

Elif: Deniz’ciğim, can you help me cook?
Deniz: No, Anne. You can cook by  yourself. You’re a grown up. Do it.

Deniz (anneannesinin damarlı ellerine bakarak): Anaane, onlar ne?
Anneanne: Damar, Deniz’ciğim.
Deniz: Ben onları çıkarayım mı? Yerine yenisini koyayım.
Anneanne: Ah, yapabilsen ne iyi olurdu. Bence sen büyüyünce cerrah ol.
Deniz: Ben onları çıkarayım. Ama hiç acıtmam. Seni hiç öldürmem.

Deniz, Shrek filminde..

Sinemaya gidebiliyor. Eskiden de gidebiliyordu ama artık daha bir farkında olayın. Kıpır kıpır kıpırdanmadan, bir filmi başından sonuna seyredebiliyor.

Espri anlayışı gelişiyor. Kendince komik espriler yapıyor. Alakasız şeylere komik isimler takıyor. Sonra da “şaka yaptım, ha ha ha!” diye gülüyor. Gülüyoruz.

Eski köye yeni adetler getiriyor. Bir sene önce havuzda cup cup yüzen çocuk, yaşı gereği “korku” kavramının hayatına girmesiyle birlikte ayağının yere değmediği derinlikteki suya adım atmayı reddediyor. Hiçbir rüşvet, hiçbir söz onu ikna edemiyor. Ne zaman ki güvendiği biri, onu kesinlikle bırakmayacağını gösteriyor, o zaman bir şans veriyor ona… Ve sonrasında ikna oluyor. Ve çok mutlu oluyor.

Sürekli planlar yapıyor. Yemekten sonra 10 dakika oynayabilir miyim? Yarın tekrar Duru’nun evine gidip oynayabilir miyim? Enes bu akşam bizde yemek yiyebilir mi?

Annesi olunca ona hiçbir şey olmuyor. Günün yorgunluğu, kardeşini ne kadar sevse de anne-babayı paylaşmak zorunda olmanın zorluğu, uykusu, neysi ucuca eklenip de taşıyamayacağına karar verdiğinde eğer annesi yanındaysa mutlu oluyor. Hani Sertab da diyor ya:

Annedir yüreği, fazla dayanamaz
Herkes bıksa benden annem bana doymaz
Öper, besler beni
Unutur kalbinde
Annem burda olsun, bana bi’ şey olmaz
Her gün bakar bana, kusurumu görmez
Günler gece olsa o ışığı sönmez
Ellerim büyüdü avuçlarında
Bi’ tek annem olsun, bana bi’ şey olmaz

İşte Deniz’e şu sıralar “Otur yavrum, duygularını anlat” desem, o da yazabilse herhalde bu satırları yazardı.

Çünkü Deniz, benimle vakit geçirebildiği zaman bambaşka bir çocuk oluyor. Hani “bu kimin çocuğu?” diye isyan etmiştim, “benim yumuş oğlum nereye gitti?” diye sormuştum ya?

Hiçbir yere gitmiyor aslında o çocuk. Burada… Sadece saklanıyor.

Deniz ve "bi' tek" annesi, geçen yaz Bodrum'da...

Annesi olmayınca, onunla ilgilenmeyince o çocuk kaçıyor. Ne zaman ki annesi onunla vakit geçiriyor, işte o zaman saklandığı yerden çıkıyor. Annesi onunla 10 dakika bile oynasa, sadece o kadarcık bile onun -ama sadece onun- olsa, işte o zaman dünyalar da onun oluyor.

Tek istediği annesi. Başka hiçbir şey istemiyor. Annesi yanında olunca ona hiçbir şey olmuyor.

***

Bilmem anlatabildim mi yeterince… Dünkü “imdat, yandım, bittim, daraldım” çığlığımdan sonra daha küçük çocuğu olan anneler “Ama bu krizler bitecek sanıyorduk, gözümüzü korkutuyorsun” demişlerdi. O kadar da korkacak bir şey yok aslında… Ben de haksızlık yapıyorum bazen.

Yani, zor tabii de… Güzellikleri daha fazla günün sonunda

–

Paylaşın:

Fotoğraf: Cameron/CORBIS

“Annenin doğumdan sonraki ilk aylarda bebeğine gösterdiği şefkat, bebeğin yetişkin hale geldiğinde sorunlarla daha iyi başa çıkmasını sağlıyor, stres ve hastalıklardan koruyor”muş.

NTVMSNBC’deki bu haber öyle diyor.

Amerika’da, Rhode Island eyaletinde yapılan bir araştırmaya göre hatırlanmayan bebeklik anıları bile ileride insanın hayata karşı daha dayanıklı ya da daha hassas olmasında önemli rol oynuyormuş.

Ne demişti aziz Harvey Karp:

İlk dört ay bebeklerinizi şımartmanız mümkün değildir.

O halde sağdan soldan gelen “Kucağa alıştırma!”, “Şımartma!” müdahalelerine inat, bebeklerimizi kucağımıza almaya, onlara sarılıp öpmeye devam…

–

Paylaşın:

O yazımda çok olumlu konuşmamıştım kitap hakkında. Daha doğrusu kitaptaki Hev Hev başlıklı hikâye hakkında.

Ama son zamanlarda keyifle okuduğumuz Uf Uf Mikrobu adlı bir hikâye var ki, Deniz’in favorileri arasına yerleşti. Kaç gündür kitap elimizden, hikâye dilimizden düşmüyor. Dün kitap Deniz’le beraber okula götürüldü. Öğrendiğim kadarıyla orada bu hikâye öğretmene okutulmuş. Ve bütün arkadaşların da dinleyip beğenmesi sağlanmış.

Hikâye, bir tane Baş Mikrop ve onun yamağı Uf Uf Mikrobu’nun Ufuk adlı küçük bir çocuğu hasta etme çabaları etrafında dönüyor. Ufuk, yemekten önce ellerini yıkıyor ama sabunlamıyor. Yemek boyunca Uf Uf Mikrobu Ufuk’un ellerini ağzına götürmesini bekliyor ki onu hasta edebilsin. Ama Ufuk bir türlü elini ağzına götürmüyor. Kaşığı kepçe kısmından değil de sapından tutuyor. Ekmeği eliyle koparmıyor. Sonuç olarak Uf Uf Mikrobu’nun Ufuk’u hasta edemediği yetmezmiş gibi Ufuk yemekten sonra ablasıyla birlikte ellerini sabunlayınca Uf Uf Mikrobu da yok oluyor.

Deniz çok etkilendi bu hikâyeden. Sanki bir şekilde beyninin bir yerlerinde bir şeyler “tık” etti. Resmen iki gündür daha bir şevkle yıkıyor ellerini…

Sadece Deniz değil, arkadaşları da ilgiyle dinlemişler bugün öğretmenleri okuduğunda… Hatta hızlarını alamamışlar, öğretmen bir sayfaya Baş Mikrobu, diğerine Uf Uf Mikrobunun resimlerini çizip boyama aktivitesi olarak yaptırmış. Deniz okula şu ara yarım gün gittiği için eve getirdi boyama sayfalarını, öğleden sonra birlikte boyadık.

Evinizdeki ufaklığın hijyen konusunda teşviğe ihtiyacı varsa Uf Uf Mikrobu’yla bir tanıştırın derim.

–

Paylaşın:

İsilikmiş.

Sağdan soldan, eşten dosttan çeşitli tavsiyeler geldi:

- Pudra sür.
- Artık pudra sürdürtmüyorlar, bepanthen sür.
- Bebe yağı kullan.
- Zeytinyağı sür, zeytinyağı…
- Yapabileceğin bir şey yok, hiçbir şey sürme.

Hemen kadim dostum BabyCenter’a sordum: BabyCenter, BabyCenter… Söyle bana nedir bu isilik illetinin çaresi?

O da bana aşağıdakileri söyledi. (Tam liste, İngilizce olarak, burada: Heat rash)

• İsilik, her yaştan çocuklarda görülebilmekle birlikte, çoğunlukla bebeklerde rastlanır.
• Genellikle derinin katlandığı ya da kıyafetlerin sıktığı bölgelerde, yani karın, boyun, kasık ve kalçalarda görülür.
• Sebebi, bebeklerin (ve çocukların) gözeneklerinin küçük olmasından dolayı terin dışarı çıkamamasıdır.
• Ciddi bir durum olmamakla birlikte çocuğunuzun fazla ısındığının göstergesidir.
• Acı vermez ama kaşınır.
• Yapılacak en doğru şey öncelikle çocuğu daha ince giydirmektir. İsilikli bölgeye ıslak havluyla kompres yapmak, ılık bir banyo yaptırmak da iyi gelebilir. (Banyo suyunun içine birkaç kaşık karbonat konulabilir)
• Banyodan sonra havluyla kurulamak yerine kendi kendine kurumasını beklemek isiliğin geçmesine yardımcı olabilir.
• İsiliğin üzerine herhangi bir krem ya da merhem sürmek nemin dışarı çıkmasını engelleyerek durumu daha kötü yapabilir.
• İsiliği önlemek için çocuğunuza, özellikle de nemli ve sıcak havalarda sıkı olmayan ve ince kıyafetler giydirin.

Buradan da anlaşılıyor ki çocukları yaz sıcağında, en az kışın olduğu kadar dikkatli giydirmek lazım.

Derin’de bir sorun yaşamadım şimdilik. Demek ki onu doğru giydiriyorum. Zaten tek bir body ile geziyor bu aralar.

Deniz’i de tek kat giydiriyorum, ama o çok terliyor. Zaten yerinde durmayan bir çocuk, adım attı mı su gibi oluyor. Geceleri de terliyor, ki atletle yatırıyoruz.

Fotoğraf: All Refer Health

Ancak dikkat ettim, suya girip çıkmak çok iyi geldi Deniz’e. Son birkaç haftadır sıklıkla havuza giriyor. Öyle olunca da vücudu -en azından gündüz- serin -ya da en azından nemsiz- kalabiliyor. Ondan olsa gerek, neredeyse tamamen geçti.

Böylesi bir isiliği ilk kez yaşadık. Ama bu yaz o kadar sıcak geçiyor ki, ilk kez eve klima taktırma ihtiyacı hissettik. Günde beş kere falan duşa girip çıkıyorum.

Sıcak çok tehlikeli… Özellikle de bebekler için.

Geçenlerde aziz Dr. Harvey Karp‘ın kitabında bu bebekleri kalın giydirmeyle ilgili çok pratik bir şey okumuştum:

Bebeğinizin kulağına ya da ayak parmaklarına dokunuyorsunuz. Eğer sıcaksa bilin ki bebeği kalın giydirmişsiniz. Soğuksa, az giydirmişsiniz. Normali, kulağının (ya da ayak parmaklarının) hafif serin olmasıymış.

Bebekleri sıcakta kalın giydirmek, hele de öyle yatırmak Ani Bebek Ölümü Sendromu’nun (Sudden Infant Death Syndrome – SIDS) başlıca sebeplerinden biri olarak biliniyor.

Aman yaşlı teyzelerin “üşür, gaz yapar” feryatlarına kanıp da bebeğinizi kat kat giydirmeyin. Varsın üşüsün. Çok çok burnu akar. Ama vücudunun fazla ısınması isilikten çok daha kötü sonuçlar doğurabilir.

–

Paylaşın:

Geçtiğimiz hafta, ACOG – American College of Obstetricians and Gynecologists (Amerika’da yaklaşık 53.000 kadın doğum uzmanını çatısı altında toplayan bir sivil toplum kuruluşu) bir basın açıklaması yapmış, ve şöyle demiş:

- Önceki doğumunu sezaryen ile gerçekleştirmiş olan kadınlar için tekrarlayan gebeliklerinde doğal doğum güvenli bir alternatiftir.

- Daha önce iki sezaryen olmuş olan kadınlar bile doğal doğum yapabilirler.

- Daha önceki doğumunu sezaryenle gerçekleştirmiş ve şimdi ikiz bekleyen kadınlar da doğal doğum yapabilirler.

- Önemli olan kesinin yatay ve karnın alt kısmında olmasıdır.

- Sezaryen sonrası vajinal doğumu (SSVD) deneyen adayların ortalama yüzde 60 ila 80′i başarılı olmaktadır.

- SSVD, kadınların ciddi bir karın ameliyatı geçirmesini önleyerek kanama ve enfeksiyon riskini azaltmakta, ve doğum sonrası iyileşme süresini kısaltmaktadır.

- SSVD denemesi sırasında rahim yırtılma riski düşüktür. %0.5 ila %0.9 arasında bu riskin gerçekleşmesi halinde ise acil müdahale gerekir.

- Herhangi bir hastanede daha önce SSVD yapılmamışsa bile, bu, tekrar sezaryen olmak istemeyen bir hastanın SSVD isteğinin reddedilmesini gerektirmez.

Tabii ACOG’un bu açıklamaları Amerika’daki doğumları ilgilendiriyor. Ama Türkiye de Amerika’yı birçok konuda yakından takip ettiğine göre, bizim için çok da alakasız kaçmasa gerek ACOG’un bu yeni ilkeleri…

Kısacası siz de SSVD denemek isteyen bir gebeyseniz ve doktorunuzun biraz iknaya ihtiyacı varsa ona ACOG’un bu yeni ilkelerinden bahsedebilirsiniz. Hem onu bilgilendirmiş, hem de bu işi araştırma zahmetine girdiğiniz için ne kadar istediğinizi göstermiş olursunuz.

***

Daha fazlasını merak edenler için:

• ACOG’un basın açıklaması burada: Ob-Gyns Issue Less Restrictive VBAC Guidelines.
• New York Times’ın konuyla ilgili haberi de burada: New Guidelines Seek to Reduce Repeat Caesareans

–

Paylaşın:

Adana'daki olaydaki şişme havuz

Geçen hafta, babaannenin bizde kaldığı bir günün sabahında Deniz okula gitmeden önce sitenin çocuk parkında biraz vakit geçirmek istedi. Ben evde Derin’i emzirirken onlar babaanneyle birlikte parka indiler. İşim bitince onu parktan alıp okula götürecektim.

Derin’i emzirdim, koltuğuna koydum, aşağı indim. İndiğimde Deniz’in çantasını evde unuttuğumu fark edip aşağıdan yardımcımız Anna’yı aradım, çantayı aşağı atmasını söyledim.

İki dakika sonra Deniz’i arabaya bindiriyorum, bir baktım Anna yanımda… Derin? Derin evde. Yalnız. Meğer Anna beni yanlış anlamış, “çantayı GETİR” dedim zannetmiş.

“Nasıl olur, nasıl yalnız bırakırsın, hemen koş” diyerek eve yolladım hemen. Yukarı çıktı, bana “asayiş berkemal” işareti yaptı, ben de Deniz’i okula götürüp günüme devam ettim.

Anna’nın bu hareketine oldukça kızsam da çok fazla üstüne gitmedim. Sonradan bir arkadaşıma olayı anlattığımda nedense onun da benim gibi dehşete düşeceğini tahmin ediyordum. Ama daha çok “Eğer Derin düşeceği bir yerde değilse, zarar göreceği bir durum yoksa birkaç dakikadan ne çıkar?” şeklinde cevap verdi bana. Şaşırdım.

Derin koltuğundaydı. Bağlıydı. Hiçbir yere düşmesi mümkün olmadığı gibi koltuğu zaten yerden bir karış yükseklikte olduğu için düşecek olsa da bir şey olmazdı aslında. Evet, Paphia da evin içindeydi, ve -her ne kadar hayvanla bebeği yalnız bırakmak doğru olmasa da- Paphia’nın Derin’e zarar verme ihtimali, Derin’in şu haliyle Paphia’ya zarar vermek ihtimali ne kadarsa o kadardı (yüzde sıfır)…

Benim aklıma daha çok uçuk senaryolar geliyordu. Ya, ne bileyim, o anda evde doğal gaz kaçağı olsa da, sonra bir şekilde Anna eve girerken anahtar tutukluk yapsa da, o da içeri giremese de, falan da filan…

Belki benim beynim fazla jimnastik yapıyor, bilemiyorum. Ama Deniz’in bebekliğinde ve sonrasında da benzer korku filmi senaryoları yazardım:

• Miami’deki evimiz bahçe dubleksiydi. Giriş katında salon, üst katlarda odalar vardı. Hatta Deniz’in ve bizim odalar üçüncü kattaydı, öyle dışarıdan girebilmek pek mümkün olmazdı. Ama ben yine de Deniz odasında uyurken odanın penceresini açık bırakamazdım. Ya biri gelir de çatıdan tırmanır da bebeği kapıp giderse korkardım.
• Deniz’i bebek arabasına koyarken düşme ihtimalinden çok “kaşla göz arasında biri kapıp kaçarsa” diye hep bağladım. Yenice bıraktım Deniz’i pusete koyduğumda bağlamayı…
• Benzin alacağım zaman -kredi kartıyla alışveriş yapıyorsam- ödeme yapmak için içeri girdiğimde hep onu da yanımda götürdüm. Arabada yalnız bırakmadım.
  
• Okuduğum, televizyonda rastladığım onca korkunç hikayeden sonra Deniz’in sokakta ya da sitenin bahçesinde herhangi bir rögar kapağı ya da mazgalın üzerine basmasına tahammül edemiyorum. Onu hep tehlikeli olduğu konusunda uyarıyorum.

Son zamanlarda bunlara yeni bir paranoya daha ekledim. Şöyle ki: Bazen arabayla yola çıktıktan kısa süre sonra Derin huzursuzlanmaya başlıyor. Ben de trafik uygunsa arabayı sağa çekip ağzına emziğini veriyorum. Ancak Derin’in koltuğu benim tam arkamda olduğu için geriye dönmektense dışarı çıkıp, onun kapısını açmak daha kolay oluyor. İşte bunu yaparken “ya şu anda kötü niyetli birisi gelip, beni iteleyip, arabanın koltuğuna atlayıp basıp giderse?..” diye korkuyorum.

Yukarıda bahsettiğim gibi olayların olma olasılığı her ne kadar aşırı düşük de olsa, bir oldu mu olayın boyutunun ne kadar korkunç olabileceğini düşündüğümden olma ihtimallerini kendimce ortadan kaldırmak adına belki de hayatımı zorlaştıran önlemler alıyorum.

Böyle paranoyalar anneliğin bir parçası mı, yoksa ben mi çok abartıyorum, bilemiyorum. Ama bazen ne kadar önlem alırsanız alın, korkunç şeyler sizin başınıza gelebiliyor. Ayşe Arman’ın şu röportajında anlattığı gibi…

Ama bebeğin salıncağını içi su dolu yüzme havuzun üzerine kurmak… Ve böyle bir felakete yol açabileceğini düşünememek… Cehaletten başka ne ile açıklanabilir?

Birçok gazete bu haberi “görülmez kaza” başlığıyla duyurdu. Bunun görülmez’i var mı? Bu fotoğrafı görür görmez neler olabileceğini görmemek mümkün mü?

Suç kimde? Bakamayacağı kadar çocuk yapmaması gerektiğini bilmeyen, belki de doğum kontrolü hakkında fikir sahibi olmayan, dört çocuğuyla yaşadığı iki göz gecekondudan birine çocukları kanalda boğulmasınlar da gözünün önünde serinlesinler diye şişme havuz kuran bu annede mi?

Yoksa ona doğum kontrolünü anlatmayanlarda, bebeklerin bir kaşık suda, birkaç saniye içinde bile boğulabileceği, bırak içi su dolu şişme havuz, çamaşır leğeninin bile yanında bırakılamayacağı vizyonunu veremeyenlerde mi?

Suç kimde bilmiyorum ama dört aylık Eda bebekte olmadığı kesin…

–

Paylaşın:

Dr. Harvey Karp, Emziren Anneler grubunun üyeleriyle...

Geldi, gelecek, geliyor derken gelip gitti Harvey Karp. Ardında mutlu çocuk yetiştirmeyi umut eden birçok anne-babayı bırakarak…

Harvey Karp ile Acıbadem Maslak’ta verdiği seminer öncesinde yaptığım röportajı bir önceki yazımda yayınlamıştım. Aşağıda da seminer notlarını toparladım.

Baktım da, seminer aslında Karp’ın Türkçeye henüz çevrilmeyen Happiest Baby on the Block ve önce Mahallenin En Mutlu Yumurcağı ismiyle çevrilen, yeni baskısı ise Başarılı Çocuk Yetiştirmenin Sırları gibi alakasız bir başlıkla Türkçeye giren Happiest Toddler on the Block kitaplarının da hızlı bir özetiydi. Karp’ın yaptığı slayt şov DVD’lerinden görüntülerle bezenmişti.

Baby ve Toddler kitapların çok fazla detaya girdiği doğru. Dolayısıyla ben özellikle Baby kitabını yakın zamanda hatmetmiş biri olarak seminerde anlattıklarını adım gibi biliyordum. Çoğunu da geçenlerde kitabın analizini yaptığım bu yazıda anlatmıştım.  (Harvey Karp ile ilgili yazdığım tüm yazılara da buradan ulaşabilirsiniz)

Seminere katılan birçok anne blogcu da bloglarında seminer notlarına yer verdiler. Ayça hızır gibi yetişerek aç bir şekilde seminer notlarını bekleyenleri doyurdu. Ardından Yeşim yazdı. Nurturia annelerinden (aynı zamanda ben Harvey ile röportaj yaparken Derin’e manevi annelik yapan) Özge de büyük itinayla aldığı notlarını blogları olan annelerle paylaştı, Başak da onları kendi blogunda yayınladı.

Kısacası enine boyuna anlatıldı seminerin detayları… O yüzden ben çok fazla detaya girmeyeceğim.

Özetlemek gerekirse: seminerin, daha doğrusu Dr. Harvey Karp’ın konsepti mutlu çocuklar yetiştirmek. Fiziksel bir problemi olmayan bebeklerin aslında ağlamak zorunda olmadıklarını, iki yaş sendromunu engellemek mümkün olmasa da o dönemleri daha az travmayla atlatmanın mümkün olduğunu anlatmaya çalışıyor Harvey Karp.

Bebekleri hayatlarının ilk yılında mutlu etmek için şunlara dikkat çekiyor:

- Kolik, genellikle karın ağrısı, gaz sancısı, süt alerjisi gibi sebeplere bağlanmaya çalışılıyor. Ama koliğin asıl sebebi bebeklerin üç ay erken doğmaları.

- Bebekler üç ay erken doğuyorlar, çünkü beyinlerinin –ve dolayısıyla kafalarının- daha fazla büyümeleri halinde çıkabilmeleri mümkün değil. Bugüne kadar da sırf bebeği 3 ay erken doğmasın diye onu 12 ay taşımış olan bir anne de görülmüş değil!

- Bebeklerin, işte bu hayatlarının ilk üç ayında hala ana rahmindeymiş gibi hissetme ihtiyaçları var. Bunu yapmanın da 5 basamağı var: Kundaklama, bebeği yan ya da karın üstü yatırma, kulağına şşşşhhhh diyerek beyaz gürültü yapma, bebeği ufak ufak hareketlerle sarsmadan ama hızlı bir şekilde sallama, ve emme ihtiyacını gidermek için emzirme ya da meme verme.

- Bunlar bu sırada yapılırlarsa şöyle bir etki doğuyor: bebek, kundaklandığı zaman kollarını hareket ettiremediği için kendisini korkutmuyor. Kendini yine ana rahmindeymiş gibi hissediyor, ve “sakinleşme refleksi” tetikleniyor.

- Kundağın ardından gelen şşşşhhh’lama, sallama, ve emzirme/emzik verme de onun sakin kalmasını sağlıyor.

- Ebeveynlerin en çok korktuğu şey olan Ya alışırsa, ya şımarırsa? türünden korkular da aslında yersiz. İlk üç ay bebeğin şımarması mümkün olmadığı gibi odasında beyaz gürültü dinletmek bütün bu “alışkanlıklarını” atlatmasında yardımcı oluyor. Kundaktan vazgeçmeyi düşündüğünüz 4-5 ayda, mesela, beyaz gürültü sık sık uyanmasını engelliyor, ya da uyandığında kendi kendine uykuya dalmasına yardımcı oluyor.

- Bebeğin ilk bir sene, ve hatta daha fazla, odasında gece boyunca beyaz gürültü dinlemesinin hiçbir sakıncası yok. Ondan vazgeçme zamanı geldiğinde iki hafta boyunca sesini her gün biraz daha kısarak bu alışkanlığını törpüleyebilirsiniz.

Toddler (1 yaş-4 yaş) arası çocukları mutlu etmeye gelince:

-  Bu çocukların aslında ilkel insanlardan hiçbir farkı yok. Tıpkı onlar gibi, beyinlerinin sözel iletişim kuran tarafı değil de, duygusal iletişim kuran tarafı daha gelişmiş olduğu için bu çocuklara laf anlatmaya çalışmak, hele de mutsuz ve sinirli oldukları zaman, işe yaramıyor. Onun yerine “çocukça” (Toddler-ese) diyebileceğimiz, bol tekrardan ve fiziksel dışa vurumdan oluşan bir dili tercih etmek lazım.

-  Karp’ın “Fast food kuralı” olarak tanımladığı bu yaklaşım, Burger King ya da McDonalds gibi bir restorana gittiğinizde sipariş vermeye benziyor. Nasıl sizin “iki hamburger-biri bol ketçaplı olsun, iki kola-birinde buz olmasın” iletinizi aynen tekrar ediyorsa sipariş verdiğiniz kişi, siz de çocuğunuzun “kurabiye isterim, isterim de isterim” yakarmalarını “kurabiye istiyorsun. İstiyorsun, biliyorum, istiyorsun” şeklinde tekrar etmeniz lazım. Kurabiyeyi vermeyecek olsanız bile onun isteğini anladığınızı bilmesi sinir krizini her iki tarafın da minimum hasarla atlatmasını sağlıyor.

- 1-4 yaş arası çocuklar sürekli kaybediyorlar. Ağızları beyinlerinin hızına yetişemediği için istedikleri gibi konuşamıyorlar. Hızlı koşamıyorlar. Tartışmaları kazanamıyorlar. O yüzden ara sıra onların da “kazanmasına” izin vermeli ebeveynler. Hafif “salak” gibi davranmalı. Ayaklarına bakarak “senin burnun burada mı?” diye sormalı mesela… Çocuk da “Deli mi ne? Bunu ben bile biliyorum!” diyerek kendini iyi hisseder böylece…

Kısa özeti böyleydi seminerin.

“Magazin” kısmına gelince:

- Seminer bence çok büyük bir kazanımdı. Katılma fırsatı yakaladığım için kendimi çok şanslı hissediyorum. Keşke Türkiye’de daha çok şehirde benzer seminerler verseydi de birçok ebeveyn izleme fırsatı bulabilseydi.

- Zaten Harvey bu işi sertifikalı bir eğitim programına dönüştürmüş. Amerika’da şu anda 1000’den fazla sertifikalı Happiest Baby eğitimcisi sağlık çalışanlarına, ebeveynlere eğitim veriyorlarmış. Belki Türkiye’de de olur, belli mi olur…

- Harvey Karp’ın öğretilerini dinlemenin de ötesinde, birçok arkadaşla yeniden bir araya gelmek, ya da henüz birbirimizin yüzünü görmemiş olsak da çok yakından tanıştığımız arkadaşların isimlerine yüz kondurmak açısından da harika bir fırsattı.

- Acıbadem’in daha önceden düzenlediği benzer konferanslarda tam olarak dolmadığını duyduğum salonda oturacak yer kalmadığından birçok katılımcı ayakta seyretmek durumunda kaldı.

- Basının büyük ilgisi vardı. Hürriyet, Milliyet, Newsweek, Show TV ve daha birçok medya kuruluşu oradaydı. Zaten akşam Show TV ana haber bülteninde de yer verildi. Şu linkte izleyebilirsiniz:

- Emziren Anneler grubunun çokça üyesi oradaydı. Sadece anne ve gebe üyeler değil, baba üyelerimizden de gelen olmuştu. (Tekrar bravo!)

- Derin yine yapacağını yaptı. Ben tuvalete gidip de kendisini Tuğçe’ye emanet ettiğim sırada konferans salonunu birbirine kattı. O kadar ki salona döndüğümde Harvey uygulamalı olarak nasıl susturmam gerektiğini gösterdi. Bu da Show TV’nin akşam haberlerinde yerini aldı.

- Seminerin sonundaki soru-cevap kısmı da oldukça bilgilendiriciydi. Gönül isterdi ki sabah kadar sürseydi. Ancak yine de birçok anne sorularına cevap bulabildi.

Ben özellikle iki soruyu sordum ve şu cevapları aldım:

(1)   İsteyenler kitaplarını ve DVD’lerini nereden temin edebilirler? Tabii ki internet üzerinden (mesela Amazon) alabilirler. Ayrıca Happiest Baby sitesinde de her ikisinin de satışı yapılıyor.

Ayrıca Toddler kitabı, orada da satıldığı gibi Mahallenin En Mutlu Yumurcağı adıyla Yakamoz Yayınları’ndan Türkçeye çevrilmişti. Onun baskısı tükenmiş, yeni kitap Anne Babalar için Başarılı Bir Çocuk Yetiştirmenin Yolları adıyla bulunabilir. Bebek kitabı henüz çevrilmemiş, ama inşallah çevrilecekmiş. DVD’lerin çevrilmesi gibi bir plan henüz yokmuş ancak keşke çevrilseymiş, ne güzel olurmuş.

(2)    Kilo alımı normalin altında olan ama sağlıklı görünen, gece uzun uyku uyuyan bebeklerin gece memesi için uyandırılması hakkında ne düşünüyorsunuz? (Tanıdık geldi mi bu senaryo?) Harvey’nin cevabı: Eğer bebek sağlıklıysa, mutluysa, karnı doyuyorsa, gün içinde yeteri kadar çiş-kaka yapıyorsa, ağlamıyorsa, o zaman gerek olmadığını düşünüyorum.

Oldukça keyifli ve neşeli geçen seminerin bir kırılma noktası vardı ki, oradaki birçok annenin boğazını düğümledi. Soru sormak için söz alan bir anne, 6 yaşında bir oğlu, 2 yaşında da bir kızı olduğunu söyledikten sonra ekledi: “Kızımda serebral palsi var.” Salon sessizleşti. Anne yaşadığı sıkıntıları, oğluna yeterince vakit ayıramadığını, kızının hastalığının onu ne kadar üzdüğünü anlatırken, oğlunun, “Arkadaşlarımın kardeşleri yürüyor. Benim kardeşim ne zaman yürüyecek?” diye sorduğunu anlatırken gözyaşlarını tutamadı. Ben de mahvoldum. Hele anne “burada diğer annelerin sorduğu soruları dinledim de… Hepsi o kadar basit dertler ki…” deyince duvara çarpmış gibi oldum. Neymiş, bebeğimi gece beslenmesine kaldırsamıymışım? Neymiş, 7 aylık bebek geceleri 2 saatte bir uyanıyormuş. Neymiş, iki yaşındaki abla, 2 aylık kardeşini kıskanıyormuş. Bunlar hakikaten dert mi yani?..

Ne denebilir ki…

***

Seminerden sonra Emziren Anneler grubunun kalan üyeleri bir araya gelerek aşağıdaki fotoğrafı çektirdik. Nasıl, harika değil miyiz?

Kısacası, Harvey Karp rüzgâr gibi geldi; bebeklerini ağlatmak istemeyen, çocuklarıyla sürtüşmekten yorgun düşen anne-babaları sarhoş etti, gitti. Yolu açık olsun.

–

Paylaşın: