Artık size buradan seslendiğim son bir kaç haftaya girmiş bulunuyorum. Şu noktadan sonra bebişim her an gelebileceği için bu son yazım mı yoksa sondan önceki bir kaç yazım mı bilemiyorum onun için şimdiden bana buradan destek olan, moral ve akıl veren herkese canı gönülden teşekkür etmek istiyorum. Bu uzun, kâh keyifli, kah zorlu süreçte hiç tanımadığım ve belki de hiç bir zaman da tanımayacağım sizlerden iyi dilekler ve pozitif enerjiler aldım, iyi ki varsınız. Elifcim, bana böyle bir fikirle geldiğin, yazayım diye teşvik ettiğin ve bloğunda her hafta yer ayırdığın için sana da ayrıca çok teşekkür ederim.

Artık bedenim iyice ağırlaştı, ördek gibi yürüyorum, belim iki adım atınca bile ağrıyor. Hala yogaya devam ediyorum. Dersler bel ağrımı gidermese de beni mutlu ediyor ve huzur buluyorum. Bu haftaki doktor kontrolüme beklediğimin aksine vajinal bir kontrol olmadı ama doktorum elleriyle bebeğimi hissetmek için karnımı sağdan soldan alttan üstten öyle bir sıktı ki canım ertesi gün bile hala yanıyordu. Ben bebeğime zarar vermiyor musunuz böyle diye sorunca daha da bir sıktı göbeğimi bana bir şey olmayacağını ispat etmek için. Keşke ultrason olsaydı da öyle baksaydı diye söylendim, nedir bu işkence anlamadım. El yordamıyla bebeğimin büyüklüğünü 3 kilo 100 gram civarı tahmin etti, doğumda da 3.5-3.6 kilogram olur büyük olasılıkla dedi. Yani bir ay önceki kontroldeki doktorun büyük bebek teoremi anlaşılan pek doğru değil. Bu kontrolde son halime göre 2.5 kilo kadar almışım şu an toplam ekstra 18 kilo ile yoluma devam ediyorum. Doğum tarihi olarak doktorum 15 Mayıs ile 29 Mayıs arası bir tarihte gelir bebeğin dedi. Benim beklenen doğum tarihim 22 Mayıs. Ayrıca bu kontrolde 41 haftanın ilerisine beni götürtmeyeceklerini ve gerekirse suni sancı ile doğumu başlatacaklarını söyledi. Bebeğin çok büyümesini ve olası olarak tuvaletini yapmasını istemediklerinden kitaplar 42. haftaya kadar gidilebilir dese de onlar daha fazla uzamasına izin vermiyorlarmış. Ben bebeğim sağlıklı dünyaya gelsin de artık her türlü şeye razıyım onun için ne kadar suni sancı beni endişelendirse de olayı oluruna bırakacağım, inşallah oğlum kendisi gelmek ister de bu tür bir müdahaleye gerek kalmaz.

Kayınvalidemlerin gelmesiyle evde bebeği karşılama hazırlıkları hız kazandı. Gerçekten yardıma çok ihtiyacım varmış; bir anda etrafımda bana zor gelen birçok iş onların sayesinde kolaylaştı. Bebeğimin odasının boyası bitti, tüm evi halı yıkama makinesi ile yıkadık kirlerden tozlardan arındırdık, park yatağı kurduk, odasının mobilyası da geldi şimdi sırada onu temizleyip yerleştirmek var. Bu hafta karnım daha da aşağı indi kitaplarda bazı insanlarda bu haftalarda sütün geldiğini yazıyor ama bende şu an öyle bir durum yok. Şu Braxton Hicks denen kasılmaları ben pek hissedemiyorum gerçi doktorum öyle karnımı sağlı sollu sıkarken o an bir kasılma yaşadığımı belirtti, ben hissetmiyorum deyince de olsun daha iyi dedi. Sadece ara ara kasıklarımda regli ağrısı gibi bir ağrı hissediyorum bir de aşağıdan ani ağrılar ve baskı hissediyorum. Bir sonraki randevum bu hafta perşembe herhalde artık doktor açılma var mı yok mu diye bakacak, merakla bekliyorum.

Hala bitirmem gereken 3 tane kitabım var, geçen gün anneler gününde doğurursun diye tahminde bulunan kayınbabama yok daha kitaplarım bitmedi bebişim gelmesin dedim evde herkes gülme krizine girdi ne o bebek geleceğim diyecek sen tutacak mısın yani dediler. Şimdi harıl harıl akşamları yatakta, tuvalette her fırsatta kitaplarımı okuyorum.

Bir de ailelerin gelmesiyle malum Türk ailesi alışkanlığı evin balkonunu kullanır olduk ve hemen önümüzdeki palmiye ağacı üstünde kurduğu minicik yuvadaki yumurtaları üzerinde hiç kıpırdamadan yatan bir tane kumru keşfettik, şimdi evde kim daha önce doğuracak muhabbeti başladı kumru mu ben mi? Gözlemlediğimiz kadarı ile bu kumrunun eşi yok yani hiç görevi devir teslim yapıp da şöyle rahatlıkla gidip yemeğini yiyemiyor, zavallıcık günde sadece bir kez uçuyor o da en fazla 10-15 dakika uzak kalıyor yuvasından; hepimiz aç mı tok mu diye endişe ediyoruz. Elimizden gelse de yemek uzatsak ona diye konuşuyoruz, yavruları için açlık pahasına fedakârlık yapıyor; dün sağanak yağmur yağdı zavallıcık böyle sindi kıpırdamadan yattı yumurtaların üzerinde yeter ki yavruları zarar görmesin diye.  Onu seyrettikçe anneliğin insan hayvan fark etmediğinin farkındalığına vardım anne olmak ne tür canlı olursan ol fedakârlık gerektiriyor, her zaman için yavrunun sağlığı, güvenliği kendinden önce geliyor, ben aç kalayım o kalmasın, ben uyumayayım o uyusun, ben varsın üşüyeyim o üşümesin, sürekli bir ben ve o kıyaslaması ve o hep sorgusuz sualsiz en ön sırada, herhalde karşılık beklemediğin tek sevgi bu olsa gerek. Çocukken annem bize kızdığında ya da üzüldüğünde hep inşallah bir gün siz de anne olursunuz anlarsınız neler hissettiğimi derdi, hatta bazen hala bile der, pek yakında ben de bu bilinmez duyguyu keşfedeceğim ve eminim annem ne kadar haklıymış diyeceğim.

Anneciğim canım eğer bu yazımı okursan sana buradan kocaman bir teşekkür etmek istiyorum, iyi ki varsın ve ben de iyi ki senin sayende varım, Emre’m de senin sayende var olacak senin yardımlarınla bana öğrettiğin değerlerle büyüyecek ben de senin çizdiğin yolda inşallah sana layık bir anne olmak için elimden geleni yapacağım.

Tüm annelerin ve anne adaylarının anneler günü kutlu olsun.

Her ne kadar Anneler Günü’nün materyalleştirilmesine karşı olsam da Koton’da gördüğüm ve sıkı bir hayranı olarak ba-yıl-dı-ğım Türkan Şoray t-shirt’lerinden birine her ne sebeple olursa olsun sahip olma fikrine bayıldım. Saate baktım, “Eh, daha kapanmadı ki, uğrayıp alabiliriz!” dedim.

Ve Doğan uyuyan çocuklarla arabada beklerken hiç utanmadan kendime gidip bir Türkan Şoray t-shirt’ü aldım. Şunu. Kasada “hediye mi?” diye soran kıza ne diyeceğimi bilemedim. “Şey… Evet… yani, hayır… Kendime Anneler Günü hediyesi!“

Kendim gidip almış olsam da, fikir Doğan’ındı. Sevinmeme yetmişti. İnsanın istediği bu değil mi zaten: hatırlanmak, düşünülmek… Bugün, ya da herhangi bir gün.

Bu sabah Deniz babasının-akıl-edip-benim-seçip-aldığım ama onun “Anne bak sana ne aldık!” diye takdim ettiği ve benim “Ay inanmıyorooooom, Türkan Şoray t-shirt’üüüüüü” şeklinde bir sevinç nidasıyla açtığım hediyeden sonra çocuklarla çocuklarla yatakta yukarıdaki sevgi yumağını oluşturduk. Sonrasında Deniz evin içinde deli gibi koşmaya, Derin bağırıp çağırmaya başladı.

Doğan’a dedim ki, “En güzel Anneler Günü bu işte…”

Çocuklarımın bağırtılarıyla uyandığım, uyandırıldığım, onların seslerini duyduğum, varlıklarını hissettiğim her gün Anneler Günü.

Kendi annemin varlığına şükredebildiğim, canım sıkıldığında ona sığınabildiğim her gün Anneler Günü.

Kısacası, anneye her gün Anneler Günü.

Anneler Günü’müz kutlu olsun. Bugün, ve her gün.

Hastalık, huzursuzluk, sıkıntı, üzüntü hiç olmasın hayatımızda. Ne bugün, ne sonra.

İyi ki anneyim. İyi ki anneyiz. İyi ki bugünü paylaşabiliyoruz.

***

Kime anne denir? yazıları Forum’da birikiyor. Henüz yazmadıysanız Pazar akşamına kadar vaktiniz var. Pazartesi sabahı hepsini toplayıp yazacağım. Eklemenizi buradan yapabilirsiniz.

“… kişiye Anne denir” kalıbının çıkış noktası olduğunu henüz öğrendiğim sevgili Füsun’un bu konudaki keyifli yazılarını da blogundan okuyabilirsiniz.

***

Aile içi Eğitim seminerleri sevilerek takip edilen Psikolog Iraz Toros Suman, 15 Mayıs Pazar günü Bostancı’daki Bizden Bire Kişisel Gelişim Merkezi’nde Montessori Pedagojisi üzerine bir söyleşi gerçekleştirecek. Detaylar burada.

***

Yarın öğleden sonra Göztepe Parkı’nda olacağız. Ama sabahında Acıbadem Fulya’da Sevgili Şebnem Yüce’nin moderatörlüğünde ANNELİK HALLERİMİZi konuşacağız. Gelebilecek olanlarla orada da görüşsek ne güzel olur. Hayır, kayıt falan gerekmiyor, doğrudan gelebilirsiniz. Çocuklar için Gymboree fuayede oyun alanı kuracakmış. Deniz’le Derin’in yanına bırakın sizinkileri. Deniz hepsine bakar.

***

Blogcu Anne Forum‘da sorular birikiyor. Şu annelere yardım eder misiniz?

• 10 gün sonra anne olacak bir gebecik, süt pompası hakkında tavsiye istiyor. Tavsiyelerinizi buradan verin.
• Vitaminler, ilaçlar, oyun grupları, hakkında kafası karışan bu anneye yardım edelim: Buyrun.
• 9 kiloya yaklaşan bebeği için araba koltuğu arayışında olan bu anne tavsiye istiyor. Buradan yazın.
• 18 aylık bebeğin annesi, arkadaşları ve onların bebekleriyle gidebilecekleri (İstanbul’da) bir brunch mekanı soruyor. Söyleyiverin.

>> Doğum fotoğrafçısı Jasmin Traub, 30 Nisan-7 Mayıs arasında web sitesindeki iletişim formu dolduran 3 anne ve anne adayına ücretsiz hediye verecekmiş. Bebek izcisi ajandası, kostümlü stüdyo çekimi ve 25 yaprak 25×25 ebatında albümden oluşan hediyelerle ilgili daha fazla bilgi web sitesinden edinilebilirmiş.

>> Emzirme kıyafeti denince akla gelen ilk isim olan LeiLeo da, anne adaylarına ve yeni annelere Facebook sayfası üzerinden bir Anneler Günü sürprizi düzenliyormuş. LeiLeo’nun Facebook sayfasını BEĞENiyormuşsunuz. Halihazırda BEĞENmişseniz de arkadaşlarınızla PAYLAŞarak onlara BEĞENdiriyormuşsunuz. BEĞENen ve PAYLAŞanların arasından yapılacak olan çekilişle LeiLeo hediyeleri sizin oluyormuş.

>> Hayat Veren Hediyeler – UNICEF Türkiye’nin kurduğu bu siteden aldığınız hediyeler ihtiyaç sahibi çocuklara gönderilirken, kendisine hediye aldığınız kişiye de bir kart gidiyormuş. Bir taşla iki kuş! Her bütçeye göre hediyeler var. Anneler Günü’ne özel hediyeler de var. Buyrun, bakın.

>> Son olarak, aslında Anneler Günü’yle doğrudan alakası olmayan, ancak bence çok güzel Anneler Günü hediyesi olacak bir konseptten bahsetmek istiyorum. Bundan kısa bir süre önce Madam Brownie adlı digital kadın dergisinin editörü Derya Güzel’den bir e-mail aldım. “Size bir mektup göndereceğiz, adresinizi verir misiniz?” diyordu. Geçen hafta bahsettiği mektup geldi. Mektupla birlikte bir de şu t-shirt geldi.

Mektupta

• Tüm kadınların %25′inin fiziksel şiddete uğradığı,
• Cinayet sonucu ölen kadınların %40-70′innn eşi tarafından öldürüldüğü,
• Her 4 kız çocuğundan birinin cinsel şiddete uğradığı,
• Daha çok 7-9 yaş arası çocukların cinsel şiddete uğradığı,
• 5-10 yaş arası çocukların %55′inin ensest mağduru olduğu,
• …

şeklinde devam eden istatistikler vardı. Ve devam ediyordu mektup:

Biz arada bir etek boyumuza “abartsaydın” diyen sevgiliyi çekemez, gece kız kıza dışarı çıktığımızda rahat ettirmeyen denyolara dayanamaz, tahammül sınırlarımızı zorlayan kıskanç sevgiliyi ne yapsak diye düşünürken; çok daha basit nedenlerden dolayı şiddete maruz kalan, hatta cinayete kurban giden kadınlarla dolu bu ülke. Belki tanıdıklardan duyduk, belki yakın çevremizdekilerin başına geldi, belki filmlerde izledik, belki de biz yaşadık benzeri olaylar, ya da üst komşumuzun çığlıklarını duyduk ve çocukları için terk edemeyişini gördük o adamı…

Özet olarak, Madam Brownie’nin de desteklediği bu girişimle Kenan Doğulu, Nilüfer ve Şebnem Ferah, Mor Çatı için şarkılarından sözler seçmişler. Capitol Alışveriş Merkezi’nin de desteğiyle bu sözler t-shirtlere basılmış, ve Capitol’ün birinci katındaki standda satışa sunulmuş.

T-shirt’lerin tanesi sadece 10 TL ve tüm geliri Mor Çatı’ya gidiyormuş. Anneler Günü için anlamlı bir hediye arayışında olanlara duyurulur. Maalesef sadece Capitol’de satılıyor t-shirt’ler.

Anneler gününden önceki Perşembe düzenlenen bu etkinlik “anneler gününde genellikle diğer annelerle ilgilenen annelere kendilerini hatırlamak için fırsat vermeyi”  hedefliyormuş. Olayın içeriği çok güzel tabii ama, ne bileyim, ben Anneler Günü’yle ilintilendirilmesine gıcık oldum. Anneler Günü’ne kılım ya…

Bu sene de yine Mayıs ayının üçüncü Perşembesinde tekrarlamış olay. Bakın neler yapmış anneler:

• New York’taki anneler sevilen yazarların ve blogcuların bir araya geldiği bir sohbet gecesi düzenlemiş.
• Los Angeles’taki anneler bebekler ve küçük çocuklar yararına bir yardım gecesi düzenlemiş.
• Houston, Texas’taki anneler bir alış veriş gecesi organize etmiş.

Kıskandım vallahi.

Ama kıskanmanın sonu da, faydası da yok. Harekete geçmek lazım.

Hadi bakalım kız anneler! Organize olalım biz de. Yazdı, Ramazandı, bayramdı, geçsin hele… Biz de dökülelim sokaklara.

Amerikalı annelerin canı can da, bizimkisi patlıcan mı?

–

Paylaşın:

Çocuk derken sadece küçük insan yavrularından bahsetmiyorum. Kaç yaşına gelirse gelsin her insan annesinin çocuğu olmaya devam ediyor. Kaç yaşına gelirse gelsin, insanın annesinin yeri farklı oluyor. İşte, babaannemi kaybedeli henüz birkaç ay oldu. Çocuklarının içinin bugün ayrı bir burulduğunu tahmin edebiliyorum.

Alıntının alıntısını yapmış olacağım ama, Hülya’nın Tunası‘nın Annelerin Dünyası’nda yayınladığı ikiçocukannesi’nin bu yazısı bu konudaki hislerimi çok güzel aktarmış. ikiçocukannesi, benim Anneler Günü’nü benimseyemeyişimin sebeplerini birinci elden tecrübe etmiş:

Annemi kaybettigimizin ertesi anneler gunu. Tum buyuk marketlerde etkinlik var o hafta. Babamla alısverise cıkıyoruz, kardesim de bizimle. Markete bir giriyoruz her yer cicek. Her yerde “canım anneme” yazıları. Babam bocalıyor, acısıyla basa cıkamıyor, bizi koruma telasında oldugunu farkediyorum. Yardım etmem gerektigini hissediyorum, kardesime diyorum ki dısarı cıkalım, dondurmacı dısarda…
Babamla gozgoze geliyoruz, ohhh der gibi bakıyor bana sukranla…

Gerisini lütfen okuyun, çok anlamlı bir yazı: İki çocuk annesi bir kadının kaleminden

Bir başka alıntı da Açalya‘dan. Nehir’i duymayan çok az insan kaldı sanırım. Bilmeyenler için, Nehir, bu blogu takip eden birçok insanın çocuğuyla aşağı yukarı aynı yaşta, Mart 2007 doğumlu bir kız çocuğu. Neuroblastoma denilen bir illetle savaşıyor. Şu an tedavi için Amerika’da…

Bu küçük canavar bu kanseri yendi, ancak illet bu sefer beyninde yeniden nüksetti. Annesi, Zeynep, hastalığın başladığı andan itibaren blog tutmakta. Biz tuzu kuru anneler, çocuklarımız hakkında onu yedi, bunu yaptı, şuraya gittik, şunu gördük diye blog tutarken, bu cesur ve koca yürekli anne, çocuğunun hastalığını, tedavi sürecini, refakatçi sandalyesindeyken aktardı bize gün gün…

Gerisini Açalya’nın kaleminden okuyun: Tüm anneler! Birleşin!

***

Gerçekleşmesi imkânsız bir dilek olsa da Anneler Günü’nü her annenin çocuğuyla, her çocuğun annesiyle, SAĞLIKLA geçirmesini diliyorum.

–
Bu da ilginizi çekebilir: Anneler Günü için alternatif hediyeler

–

Paylaşın:

“Bir demet çiçek, bir kaç öpücükle bir Anneler günü daha geçmez. Ariş’e gelin, Anneler Gününüz pırlantalı olsun!”

“Annenizi ne kadar seviyorsanız ona o kadar pahalı hediye alırsınız” mesajını veren çok reklam görmüştüm, ama birçok annenin dört gözle beklediği ‘bir demet çiçek, bir kaç öpücüğün’ bu kadar aşağılandığı bir reklam daha görmemiştim. Mutlaka vardır, ama ben görmemiştim.

İnanmıyorsanız buyurun kendi gözlerinizle bakın: http://www.arismedya.com/

Deniz’e de böyle öğreteceğim… “Oğlum bak, öyle beni salya sümük öpmekle, parka gittiğimizde yolduğun çimleri çiçek sanıp kucağıma bırakmakla bu iş olmaz. Baban tutsun minik elinden, git Ariş’e, artık Altın Kalpler Pırlantalı Düşleri mi alırsın, Damla Anturaj Yakut Yüzüğü mü tercih edersin, bilemeyeceğim. Doğumunda sana açtığımız banka hesabındaki para neye yetiyorsa onu al; yoksa öyle bir demet çiçek, birkaç öpücükle karşıma çıkma bu Anneler Günü’nde, e mi yavrum?”

Iyk, midem bulandı.

–
Bu da ilginizi çekebilir: Pırlanta olmazsa sertifika olur!