Fotoğraf için Uğur Bektaş'a teşekkürler

Derin’e âşık oldum.

O kadar şirin, o kadar tatlı, o kadar içine sokulası bir şey oldu ki, severken canını yakmamak için kendimi zor tutuyorum.

Taraflıyım, kabul ediyorum. Kuzguna yavrusu anka görünür, biliyorum. Ama ne fark eder ki, deli oluyorum!

Bebeklerin altıncı aydan sonra ne kadar şirinleştiklerini unutmuşum. Bit kadar boylarıyla sırtları dimdik bir şekilde oturmaya başladıklarındaki görüntünün nasıl diş sıkıştırıcı bir etkisi olduğu gitmiş aklımdan.

Derin’i yere, koltuğa, pusetine oturttuğumda hemen sağa sola bakınmaya başlaması, yakınında yöresinde ne varsa saldırmaya çalışması, bunu yaparken de dudaklarını büzüp kendince inanılmaz ciddi ama aslında aşırı şaşkın bir ifadeye bürünmesi… Nasıl ifade edeyim, sürekli mıncırmak istiyorum çocuğu.

Ha bire öpüyorum, içime çeke çeke ensesini kokluyorum, bacaklarını -dişlerimi geçirmeden- ısırıyorum. Yetmiyor. Tatmin olamıyorum.

Bir de şu var: Ya ikinci anneliğimden ötürü benim algılarım daha açık, ya da Derin boyuna posuna bakmadan derdini çok rahat anlatabilen bir çocuk.

Bilmiyorum. Belki de ikinci annelik bu yüzden daha kolay diyorlar. Bebeklerin ihtiyacını daha iyi anlıyorsunuz. Şımartırım korkusuyla sevginizi göstermekten, kucağınıza almaktan, memede uyumasına göz yummaktan, yanınızda yatırmaktan, kısacası birincisinde “aman yapmayayım” dediğiniz birçok şeyden kaçınmıyorsunuz.

Sanırım şöyle özetleyebilirim halet-i ruhiyemi:

İlk seferinde buldumcuk olmuştum. İlk aşkın verdiği tecrübesizlikle bazı şeylerin tadına varamamışım.

Şimdi, tecrübenin vermiş olduğu rahatlıkla tadını daha çok çıkarıyorum bu aşkın.

Torun sevgisinin birkaç derece altı olsa gerek…

***

Bu kadar ilan-ı aşktan sonra tarihe not düşmek adına neler yapıyor Derin 7. ayının içinde, biraz onlardan bahsedeyim:

Oturuyor. Dimdik oturuyor. Hatta oturmakla kalmıyor, emekler pozisyona geçmeye çalışıyor. Ancak ayaklarından birini kurtaramadığından bir süre sonra sinirlenip gıcırdamaya başlıyor.

Dişi çıktı. İki gün üst üste alt dişlerinden önce sağdaki, sonra soldaki geldi.

Etrafa karşı inanılmaz ilgili. Her şeyi takip ediyor. Önüne konulan her nesneye uzanmaya çalışıyor.

Elektrik süpürgesi modunda. Önüne çıkan her şeyi, ama her şeyi ağzına atıyor: Kumanda, peçete, Deniz’in arabaları, saçım, kurşun kalem, her şey.

Yemeğe çok ilgili. Her ne kadar nazara inanan babamız “Bu konuda bir şey söyleme. Hatta mümkünse düşünme!” dese de ben haykırmak istiyorum: DERİN ÇOK GÜZEL YEMEK YİYOR! Doğruya doğru kardeşim. Yemek yemeye bayılıyor. Sebze çorbasını günde ikiye çıkardık. Kahvaltıyı silip süpürüyor. Bir tek meyveyi alıştıramadık, ama dert etmiyoruz. Elimdeki her şeye -poğaça, börek, kek- atlıyor. Tadına baktırıyorum, abartmayayım diye ağzından alınca çıngar çıkıyor.Varsın gelsin nazar cinleri; hepsini bi’ dağıtırım, var ya…

İnsanları tanıyor. Ayrımcılık yapıyor. Tanıdıklarına gülümsüyor, tanımadıklarına dudak büküyor. Hele bir de kucaklarına alsınlar, vay hallerine! Kıyameti koparıyor.

Derdini çok güzel anlatıyor. Konuşmasına gerek yok resmen. Diyelim kucakta, ama yere inmek istiyor. Iıııııhhh! Ya da yerde, karın üstü yatıyor ama sıkıldı. Mııııh!

Uykuları fena değil. Gece uykuları düzenli. Hastalığı atlattığından beri uyandıktan sonra geri uykuya dalması zor olmuyor. Gündüz uykularıyla ilgili de önemli bir keşifte bulundum geçenlerde: Sabah uyandıktan sonra hemen uyutmuyor, en az iki saat kadar oyalıyorum. Öyle olunca en azından sabah uykusunu uzun yapmış oluyor.

Yattığı zaman ayaklarını ağzının içine sokuyor.

Oyun oynuyor. Park yatağı salona aldım. İçine oyuncakları doldurdum. Bunu da atıyorum içine. Kah oturup oynuyor, kah debelenip duruyor. Bu şekilde bir 15-20 dakika falan oyalandığı oluyor.

İletişime çok açık bir çocuk. Daha doğrusu aramızda çok güzel, net bir iletişim var. O anda ihtiyacı neyse giderdiğim sürece sorun olmuyor.

Deniz’e âşık. Sanırım en güzel kısmı da bu. Deniz de onu çok seviyor ama yavaştan kıskançlık rüzgârları esmeye başlıyor gibi. Yine de okuldan geldiğinde Derin’e sarılması içimi titretiyor. Derin’in de Deniz’e bakışları, onu görünce heyecanlanması, gözlerinin içinin gülmesi… Paha biçilmez.

Kısacası, işler kolaylaştı. Derdini anlatabildiği ve ben anlayabildiğim sürece çok zorlanmıyoruz.

Ancak ikisiyle yalnızsam zorlanıyorum. İkisi de tam ilgi istiyor çünkü, anneyi paylaşmaya gelemiyorlar.

Canlarım be bunlar benim. Yerim, yerim.