Müşteri hizmetlerini aradım. Bana şu yanıtı verdiler:

İçerik böyleyse yapabileceğimiz bir şey yok maalesef. Bize nasıl geliyorsa öyle yayımlıyoruz.

“Doğru mu anladım?” diye sordum müşteri temsilcisine. “Yani size kalitesiz yayın geliyorsa, kalitesiz yayınlıyorsunuz, öyle mi? Yani size her ay belirli bir para ödeyen müşterilerinize karşı herhangi bir sorumluluğunuz yok, öyle mi?”

“Evet, biz düzeltme yapamıyoruz. Bize nasıl geliyorsa öyle yayımlıyoruz” dedi tekrar.

Be kardeşim, düzeltme yapamıyorsun da, bozuk yayını niye alıyorsun o zaman? Ben sana pikselleri seyretmek için mi para ödüyorum? Bilgisayardan seyredeyim, daha iyi.

Telefonu kapattıktan sonra hatırladım ki bu ilk kez olmuyor. Daha önce de yine başka bir çizgi filmde benzer sorun yaşamış, ancak üzerinde durmamıştım. Az önce Facebook’tan öğrendiğim kadarıyla başkaları da farkındaymış bu sorunun:

Anlaşılan Digiturk bunu genel bir yayın politikası haline getirmiş. Artık o çizgi filmleri kaçak göçek alıp mı yayımlıyor, yoksa internetten falan mi indiriyorlar, bilemiyorum. Ancak bu çizgi filmleri Digiturk’e satan kuruluşun böyle kalitesiz içerik vereceği çok inandırıcı gelmedi bana. Kim ister ki kendi ürününün kalitesiz bir şekilde görünmesini?

Telefondaki müşteri temsilcisinin yetersiz açıklaması da beni hiçbir şekilde tatmin etmedi. “Bu konuda ne yapacaksınız?” diye sordum, “Mesajınızı kaydedeceğim” dedi. “Eee, bana geri dönüş yapacak mısınız, nasıl bir adım atmayı düşünüyorsunuz?” dedim, gayet rahat bir şekilde “Hayır” dedi. Zaten çok sık olmuyormuş bu, öyle dedi. Şaka gibi.

Benim aklım almadı. Sen bizim paramızı al, ondan sonra “Valla elimdeki bu, beğenirsen” muamelesi yap. Bu resmen ayıplı mal satmak değil mi?

Küçük kız bu dansları yapıp kavalyesi de ona bilmiş bilmiş figürlerle eşlik ederken jüri üyeleri ağızları açık bir şekilde “Woooww!” falan diyor, seyirciler de kendilerinden geçmiş bir şekilde seyredip, havalı hareketlerde alkışlıyorlar.

Ben beğenmedim bu videoyu. Tıpkı geçenlerde Fransız Vogue’un yaptığı edepsizliği, ve Toddlers and Tiara’s adlı sözüm ona bir başka “yetenek yarışmasına” katılması için kızının kaşlarını aldıran annenin videosunu beğenmediğim gibi.

Beğenmemenin de ötesinde, artık iyice gıcık olmaya başladım bu tür görüntülere ve bunları yayanlara. Hiç mi sağduyu yok insanlarda?

Bunu yayımlayan bir Türk site. “Süper çocuklar” başlığıyla yayımlamışlar. Ben de bu siteyi Facebook’tan takip ediyorum. Görür görmez yorum yazdım. Kelimesi kelimesine hatırlamıyorum, çünkü silmişler. Evet, yorumumu silmişler. Şöyle bir şeydi silinen yorumum:

Bence bunlar süper çocuk falan değil, zavallı çocuklar. Özellikle de kız çocuklarının kadınsılaştırıldığı bu günlerde bu tür görüntüleri çok rahatsız edici buluyorum.

Ben bu yorumu yazdıktan sonra iki kişi “beğendi” bu yorumumu. Demek ki böyle düşünen bir tek ben değildim.

Ancak birkaç dakika sonra bir de baktım ki yorumum silinmişti.

Afalladım. Açıkçası tüm iyi niyetimle, belki yorumuma cevap yazarlar, hatta o kadar ciddiye alırlar ki bu videoyu bile kaldırırlar diye düşünmüştüm.

Ama hayır, benim “bu görüntülerin rahatsız edici olduğunu” söylediğim yorumum silinmişti.

Az önce baktım da, 44 kişi “beğenmiş” bu videoyu. Üç de yorum var altında. Kimi “süper” demiş, kimi “ben buna yetenek derim” demiş.

Demek ki benim gibi düşünmeyenler de varmış. Olabilir. Belki ben çok hassasım bu kadınsı kız çocukları hakkında (öyle olmadığını biliyorum ya, neyse…)

Ama görüş ayrılığımı -üstelik de gayet seviyeli bir şekilde- belirttiğim yorumumu silmek… İşte bu olmadı. Ne küfrettim, ne kimseye saldırdım. Sadece “komik bebek, süper çocuk” şeklinde paylaşılan bir videoyu komik ya da süper bulmadığını belirttim.

Ben böyle şeyleri kolay kolay kaldıramıyorum. Çok ayıplıyorum.

Ve maalesef buna Türkiye’de çok rastlıyorum. En büyük medya kuruluşundan, işte şimdi orta halli bir anne-bebek sitesine kadar herkes sırf kendi doğruları duyulsun istiyor. Karşıt görüşler olmasın, olursa da zinhar duyulmasın diye uğraşıyor, didiniyor.

Bu benim çok ağırıma gidiyor.

Her gün bayağı bir siliyorum bunlardan. Ha, gerçekten duvarboyası.com’dan yazıyorsanız ve samimiyetle söylemek istediğiniz bir şeyiniz varsa amenna. Ama “nbr, siteniz çok güzel” pek samimi bir paylaşım değil gibi geliyor bana.

Geçen gün, içinde kürtaj konusu geçen bir yazıma şöyle bir yorum geldi:

ben geçen sene rızam dışında olan bir ilişkiden gebe kaldım ve mecburen aldırmak zorunda kaldım. Bu konuyu çoık araştırdım ve kürtaj olmadan çok düşündüm. Aynı durumda olan ve bununla ilgili araştırma yapan arkadaşlar için gittiğim hekimin web adresini yazıyorum dileyen incelesin, tıbben merak edilen her konu için gerekli açıklama var.

Tabii ki yorumun sonunda da web sitesinin adresi var.

Yorumu bırakanın maili ise fatmagul_sucsuz@ şeklinde başlıyor.

Bunu yazan bu web sitesinin sahibi, yöneticisi, vesaire kişisiyse ve web sitesini tanıtmak istiyorsa bana “böyle böyle bir site yaptım” demeleri yeterliydi. Faydalı olduğunu düşüneceğim bir kaynaksa seve seve paylaşırdım.

Ama rıza dışı bir ilişkiden hamile kalan (yani tecavüze uğrayan) ve “aldırmak zorunda” kalan bir insan, bunu kaşını aldırırmış gibi anlatır mı?

Bu “Fatmagül” suçlu bence. Sadece beni salak sanıp bu yorumu (daha doğrusu sitesinin adresini) yayımlayacağımı düşündüğü için değil, böylesi zor bir konuyu bu şekilde hafife aldığı için.

***

Alakasız bir not: Trendus Blog Ödülleri’de son oylama günü bugün. Kazananlar yarın açıklanıyor. Oy vermek isteyenler buraya.

Trendus’un katılımcılarla yaptığı röportajlardan benimkini burada bulabilirsiniz.

İfade özgürlüğü olan olması gereken bir ülkede yaşıyoruz, o yüzden neden böyle dedi diye sorgulamıyorum. Neden tiksindi acaba diye merak ediyorum.

Oysa Latif Demirci ne güzel çizmişti geçen gün:

Arabada bebeğini emziren anneden tiksinenler Emzirme Reformu’nun Facebook sayfasındaki bu resimleri görseler ne yaparlar acaba?

Ayrıca, aşağıdaki gibi hikaye kitaplarının yazıldığı bir memlekette konu sıkıntısı yaşanır mı, Allah aşkına?

Bu, okul öncesi çocukları için hazırlanan bir masal kitabından bir sayfa.

Çok merak ediyorum, acaba bu hikayeyi yayımlarkenki amaç neydi?

Milliyet blog yazarı Pedagog Sevil Yavuz Gümüş, bu anlatımın neden ve ne kadar uygunsuz olduğunu burada anlatmış.

Daha bugün, köklü bir yayınevinin temsilcisiyle Türkiye’de çocuk edebiyatının son senelerde oldukça geliştiğinden ama daha kat edecek çok yol olduğundan bahsediyorduk.

Ne kadar yerinde bir muhabbetmiş meğer.

Bir restoranda yemek yerken yaklaşık 4 milyon takipçisi olan Twitter hesabından duyurmuş: “Iyyyy! Yanımdaki masadaki kadın örtünmeden bebeğini emzirdi. Sonra da masaya koyup altını değiştirdi!”

Bakmış ki çok tepki çekiyor, 15 saat sonra Twitter’dan yine ötmüş: “Kadın önce memelerini ortaya çıkardı, (emzirdikten) sonra masadaki yemeğin yanında bebeğinin altını değiştirdi. Hiç hijyenik değil! Benim kız kardeşim de emziriyor. Doğal, güzel bir şey, yanlış bir tarafı yok. Ama kız kardeşim emzirirken örtünüyor, memelerini ortalığa çıkarmıyor. Ve, restoranda, masanın üzerinde bebeğinin altını değiştirmezsin. Lavaboya gidersin. Herkes şikayet ediyordu. Hiç hijyenik değil!”

Kim Kardashian Playboy’a poz vermiş. Merak ettim, acaba onun mu, yoksa bebeğini emziren bu annenin mi memeleri daha çok görünüyordu.

İlk başladığımda bunu bilmediğim için resimlerimi olduğu gibi koyuyordum. Ancak sonradan bir de baktım ki, benim hamile göbeğim, bambaşka sitelerde, bambaşka yazıları süslüyor. (Resimlerimdeki blogcuanne damgası bu sebeple ortaya çıktı.)

Çok sefer de yazdığım yazıların yine alakasız sitelerde, link verilmeden, kaynak gösterilmeden yayınlandığını gördüm. İlk başta sinirlendim, uğraşmaya çalıştım. Sonra baktım, takibi mümkün değil. Bıraktım.

Şifre koymadan, herkesin okuyabileceği bir şekilde yazınca bu riski de göze almak gerektiğini kabullendim.

Ancak böylesini görmemiştim.

Benim yazılarımın bazı bölümleri bir başkasının sitesinde, başkasının yazısında…  Yazı güya başkasına, ama bazı paragraflar, noktası virgülüne kadar bana ait. Kimi zaman aylar önce anlattığım bir olay, kimi zaman da birkaç gün önce yazdığım bir yazı, bir süre sonra hooop, bir başka sitede…

Öyle acayip ki… Kişiye özgü detayları (örneğin, benim bir yerde yaşadığım bir olay sırasında insanların bana söylediği şeyler) neden çalıntı, pardon, alıntılar ki bir insan? Neden kendininmiş gibi anlatır?

***

Philadelphia’ya gittiğimizde evinde kaldığımız arkadaşımın eşi Amerikalı. Bu “çalıntı içerik” konusunda konuşurken İngilizcedeki şu sözü söyledi:

Imitation is the highest form of flattery.

Taklit edilmenin onur verici tarafına dikkat çekiyor bu söz. “Demek ki taklit edilmek istenecek gibi yazıyorum” diye mi düşünmeliyim? Ne bileyim, kendi yazdıklarımı başkasının sitesinde, kendi kelimelerimle okumak bana garip geliyor. Kötü bir dejavu gibi

Kötü, çünkü bir insanın yazı üslubu parmak izi gibi bence… Kimsenin üslubu bir başkasınınkiyle aynı olamaz. Benzeyebilir, ama aynı olamaz.

Tutup da başkasının yazısını kendinizinmiş gibi sunarsanız yakışmaz. “Yiğitliğe sığmaz” anlamında yakışmaz demiyorum, güzel olmaz.

Olmuyor da zaten.

Bilen bilir.

Daha önce de dediğim gibi, taksiye binmekten nefret ediyorum. Hele de yoldan çevirmekten iyice rahatsız oluyorum. Ancak Bağdat Caddesi’nin Cumartesi kalabalığında boş taksi bile bulduğumuz için sevinerek önümüze gelen ilk taksiye atladık.

Ece beni bindirip başka yere gidecekti. Deniz’i taksiye koyduk, Derin’in ana kucağını pusetten çıkarıp onu da koyduk, benim çantamı, Derin’in bakım çantasını, bilumum torbaları arabaya yerleştirmemiz nereden baksanız bir beş dakika falan aldı. Bu arada taksi şoförü beni çok etkileyen bir şey yaptı, puseti tek başına katladı. Daha önce takır tukur kırmadan bu işi becerebilen birine rastlamamıştım.

Fakat şoförün suratından düşen bin parça. Arka koltukta ben, Deniz, Derin oturuyoruz, Deniz komik komik şeyler yapıyor, Derin miyav miyav sesler çıkarıyor, adamcağız bırakın şöyle gülen gözlerle bakmayı, sanki Çin işkencesinden geçiyormuşçasına suratsız, belli ki ne kadar gemisi varsa Karadeniz’de batmış.

Bu arada arabayı da kötü kullanıyor, zaten trafik mit mit ilerliyor, bu adam ani duruş kalkışlar yapıyor, ama bir şey söyleyip kavga edecek olsam o halimle inip başka taksiye binmem mümkün olamayacağı için sesimi çıkaramıyorum. Derin hiç olmazsa oto koltuğunda diyerek Deniz’e sımsıkı sarılıyorum. Zaten de yavaş ilerliyoruz.

Trafikten ötürü yaklaşık 10 dakika süren bir yolculuktan sonra sokağın girişini kaçırıyoruz. Dönüş yapıyor, bu sefer benim söylememe rağmen kendisi gaza bastığı için yine kaçırıyor, homur homur bir şeyler söylüyor. En nihayetinde apartmanın önüne geliyoruz, annem aşağıda bizi bekliyor, hemen Deniz’i, Derin’i almaya çalışıyor. Şoför efendi zahmet edip de arabasından inip bagajdaki puseti vermeye tenezzül etmiyor. Annemle ben Deniz’i, ana kucağındaki Derin’i, çantaları, torbaları arabadan çıkarmaya çalışırken, bir de bagajdaki puseti çıkarmaya çalışırken sadece seyrediyor.

Ben yine o halde kavga etmekten çekindiğim için bir şey demiyorum, ama artık sadece “Sizi pek bir sinirlendirdik herhalde” demekle yetiniyorum. O da “Ama hanımefendi, siz de iki saatte binemiyorsunuz arabaya” diyor. Daha binişimden arıza yapmış belli.

“Bu halde daha nasıl binmemi bekliyordunuz?” diye soruyorum. Kaldı ki gerçekten de o halde ne kadar çabuk binilebilirse öyle yapmıştım. “Sinirlenecekseniz bu işi yapmayın” diyorum sadece. Kinayeli bir şekilde “Haklısınız” diyor, söylenmeye devam ediyor, ben de kapıyı çarpıp devam ediyorum yoluma.

Buyurun, bunu yapan bir durak taksi…

Ondan sonra “Korsan taksiye hayır!” diye eylem yapıyorlar…

Kapısında yazan taksi durağının ismini de, plakasını da almıştım, ama o telaşta unuttum tabii ki. Koşuyolu’da bir taksi durağıydı, adı aklımda kalmadı gitti.

–
Bu da ilginizi çekebilir:
- Kime güveneceğiz?
- Hafta sonundan olumsuz tecrübeler?

Karikatürün kaynağı meçhul, ama hislerime tercüman...

Bilmem bir tek biz mi uyandık dün akşam. Daha doğrusu sabaha karşı 4′te… DÖRTTE!

Derin’i emzirmeye kalktım, işimi bitirdim, geri yattım, dışarıda bir uğultu… Bir makine çalışıyor.

Önce elektriğin kesildiğini düşünüp “jeneratör mü acaba” diye aklımdan geçirdim. Ama baktım, farklı, daha yüksek bir ses…

Yatak odasının penceresinden dışarıya bir baktım ki bizim sitenin arkasında başlayan inşaatta birileri makineyle iş yapıyor.

SABAHIN 4′ÜNDE… DÖRDÜNDE!!!

Projektör gibi ışıkları açmış, ortalık apaydınlık olmuş, adamın biri sistre gibi bir makineyle dün dökülen betonun üzerinden geçiyor.

Doğan da sese kalktı, önce inanamadı, sonra adamlara “Şşşşhhht, hoooop!” diye bağırmaya çalıştı, tabii ki gürültüden sesini duyuramadı.

Jandarmayı aradık, “Tamam, gelip bakacağız” dediler. Hızımızı alamadık, bir de sitenin güvenliğini arayalım dedik. Adam ne cevap verse beğenirsiniz? “Onlar jandarmadan izin almışlardır.”

Kusura bakmayın, ağzımı az da olsa bozacağım.

Behey geri zekâlı! Jandarma Pazar günü inşaat yapılmasına izin vermiyor, sabaha karşı 4′te betonun üstünde sistire midir her ne haltsa ona mı izin verecek? Bu kadar mı sorumsuzsun? Bu kadar mı bizim ödediğimiz aidattan aldığın parayı hak etmiyorsun? Sen orada güvenlik görevlisi sıfatınla kukumav kuşu gibi dikiliyorsun diye biz de uykumuzdan olmak zorunda mıyız? Hiç mi k.çını kaldırıp jandarmayı aramayı düşünemezsin?!

Sonuç olarak daha jandarma gelemeden adam bir sebeple makineyi çalıştırmaya son verdi. Doğan dördüncü kattan yine yarı beline kadar sarkıp “Kardeşim, ne yapıyorsun bu saatte?! Olacak iş mi bu?!” diye bağırdığında adamın verdiği cevap, ellerini iki yana açıp “Pardon, abi…” demek oldu.

Bu kadar basit… Sen sabahın dördünde insanları yatağından zıplat, inşaatı bitireceğim diye makineleri çalıştır, ondan sonra “Pardon abi”yle geçiştir.

Sabah sekize yirmi kala yine başladılar aynı gürültüye… CUMARTESİ SABAHI!

Nasıl bir koyunluktur bu?? Neden başka kimsenin sesi çıkmaz???

Nefret ediyorum bazen bu ülkeden.

Şu an çok sinirli, çok uykusuz, çok lohusa bir haldeyim. Bu sivridilliliğim mazur görülsün.

11 Mart’ta gazetelerde şöyle bir haber vardı:

İstanbul Merter’de, Bahçelievler Kemal Hasoğlu Lisesi öğrencisi, ikisi kız 3 öğrenci, okul çıkışında karşıdan karşıya geçerken, Bağcılar-Zeytinburnu seferini yapan Ali Osman Erdoğan yönetimindeki tramvayın altında kaldılar. 25 metre sürüklenen ve üçü de ağır yaralanan öğrenciler çevreden gelen ambulanslarla İstanbul Hizmet, Bakırköy ve Bağcılar Devlet Hastanelerine kaldırıldılar. – Milliyet

Bu haberin üzerinden üç gün geçti. Öğrencilerden ikisi öldü, bir tanesi de kalbi dört kere doktorlar tarafından yeniden çalıştırılmak üzere ağır yaralı…

Vatan Gazetesi bugün yazmış:

İstanbul Büyükşehir Belediyesi, Bahçelievler’de 3 liseli gencin tramvay altında kaldığı “ölüm yolu”na üst geçit yapma kararı aldı.

Geçmiş ola demezler mi buna? Aklın yolu bir değil mi? Oraya tramvay yolu yaparken yayaları düşünmediniz de, şimdi üç tane genç harcandıktan sonra mı aklınız başınıza geldi?

Vatan’daki haber şöyle devam ediyor:

Bağcılar-Merter hattındaki gibi Kabataş-Zeytinburnu tramvay hattı da öğrencilerin güvenliği için tehlike yaratıyor. Fındıklı’daki Mimar Sinan Üniversitesi, Karaköy’deki Saint Benoit Lisesi, Cevizlibağ’daki Zeytinburnu Anadolu Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi ve Seyitnizam’daki Haluk Ündeğer Lise ve İlköğretim Okulu… Bu eğitim kurumlarının kapıları tramvay yoluna çıkıyor ve öğrenciler öncelikle tramvay yolunu kullanarak karşıya geçmek zorunda kalıyor.
…
‘Trafik polisi gerekli’

İstanbul Şehir Plancılığı Odası Yönetim Kurulu Üyesi Akif Burak Atlar, okulların çıkış kapılarının plansızlık nedeniyle doğrudan tramvay yolu ile buluştuğunu belirterek, belediyenin bir an önce tedbir alması gerektiğini söylüyor: “Öğrenciler okuldan çıkınca tramvayla burun buruna geliyorlar. Bundan sonra risk taşıyan okullara önlem almak lazım. Öncelikle belediye ilk iş olarak bu okulların tespitini yapmalı. Tramvay yolu öğrencilerin giremeyeceği şekilde bariyerle çevrilmeli. Yaya geçidinde okul giriş ve çıkış saatlerinde ya trafik polisi ya da bir okul görevlisi bulunmalı, tüm geçişler kontrollü trafik ışığı ile yapılmalı. En doğru çözüm yaya alt ya da üst geçitleri yapılmasıdır. ”

İstanbul Mimarlar Odası Afet Komitesi Sekreteri Mücella Yapıcı ise tramvay kazasından öğrencilerin değil önlem almayan yetkililerin sorumlu olduğunu söylüyor: “Kazadan sonra üst geçit yapılması geç alınmış bir karar. Belediyenin bu kararı ’suçun itirafı’dır. Edirnekapı-Sultangazi hattı örneğinde olduğu gibi tramvay yolları yaya geçişlerine kapatılmalı. Kabataş-Zeytinburnu hattı boyunca özellikle okulların çevresinde bulunan tramvay yolları da öğrencilerin giremeyeceği hale getirilmeli. Öğrenciler ciddi risk altında okula gidip geliyorlar. Bir kaza daha olmamaması için belediye buralara alt geçit yapmalı.”

İşte tehlike

Zeytinburnu’daki Haluk Under Lisesi ve Ilkogretim Okulu (üstte) ve Seyit nizam’daki Anadolu Teknik ve Endustri Meslek Lisesi öğrencileri ders çıkışında tramvay yolunu kullanarak karşıya geçmek zorunda kalıyor. Çünkü her iki noktada da alt veya üst geçit bulunmuyor. – VATAN

Yukarıdakilerin hepsini Mimar Sinan’ın Fındıklı’daki kampüsünde doktora yapan kız kardeşim de doğruladı. “Tarla gibi, Elif” dedi. “Herkes her yerden geçiyor. Çünkü yayaların tramvay yoluna girişini engelleyecek bir düzenek yok. Ben de geçiyorum. Taa bilmem kaç metre ötedeki trafik ışığına yürümüyorum. Çok dikkatli olduğumu düşünerek geçiyorum. Ancak tramvay çok sessiz ilerleyen bir taşıt. Geçmeden önce gelmediğinden emin olarak geçiyorum. Geçtikten sonra arkamda bir ses duyuyorum, bir bakıyorum ki köşeyi dönmüş, gelivermiş.”

Bütün bunlar Türkiye’nin en büyük şehrinde oluyor.

Öğrenciler okul çıkışında kelle koltukta karşıdan karşıya geçmeye çalışıyorlar. Adeta bilgisayar oyunlarındaki minik yaratıklar gibi ziv ziv geçen araçların arasında, arabadan kaçayım derken tramvayın altında kalıyorlar. İnanılmaz bir şekilde ezilerek ölüyorlar.

Hadi bir sebeple (hangi sebepse) buralarda alt geçit-üst geçit yok. Peki bu okul çıkışlarında neden trafik polisi yok?

Amerika’da şehir dışındaki okullarda bile okulun başlama ve dağılma saatlerinde mutlaka okul görevlileri olur. Arabaları durdurur, çocuklara geçiş hakkı tanır. Okul yakınlarında arabaların hız limitleri bu saatlerde düşürülür, bu saatlerde yapılan ihlaller normalin iki-üç kat üzerinde bir cezayla sonuçlanır. Sonuç olarak herkes okul civarında, hele de okulun başlama ve dağılma saatlerinde hızına dikkat eder; öğrenciler, görevlilerin de gözetiminde rahat rahat, koşmadan, bariyerlerin üstünden atlamadan okullarına girer çıkarlar.

Amerika’da bir sokak arasında gördüğüm şu aşağıdaki trafik işareti bana “Medeniyet bu olsa gerek” dedirtmişti:

"Sağır çocuk"

O mahallede yaşayan, işitme engelli bir ya da birkaç çocuk için yerleştirilmiş bir tabelaydı bu… Arabaları “Burada işitme engelli çocuk(lar) yaşıyor. Burada dikkatli gidin. Karşınıza çıkan çocuklar sizi ve uyarılarınızı duymayabilir” yönünde ikaz etmek adına konulmuş bir işaretti.

KISACASI…

Amerika’da: Ara sokaklarda giden arabaları, mahallede yaşayan bir ya da birkaç işitme engelli çocuğa dikkat etmeleri yönünde uyarmaktan geri kalmayan bir anlayış…

Türkiye’de: Türkiye’nin en büyük şehrinde, Avrupa Kültür Başkenti’nde, her gün yüzlerce öğrencinin geçtiği yola bırakın geçit yapmayı, sabah 8-9, akşam 3-4 saatleri arasında bir iki trafik polisi dikmeye bile tenezzül etmeyen bir zihniyet…

İsyan etmek geliyor içimden…

–

Bu yazıyı yazdıktan sonra sevgili Filiz’in şu yazısından haberim oldu: Türk polisi yakalar. Ben “polisler nerede?” diye sormuştum ya, nerede olduklarını çok güzel anlatmış Filiz…

–
Bunlar da ilginizi çekebilir:
- “Hamile göbeğini al, git!” derler mi?
- Taksici terörüne hayır!