Ancak babamız Cumartesi günler genellikle çalıştığı için, hem Cumartesi, hem Pazar iki çocukla eve kapanmak da pek akıl karı olmadığı için haftasonuna doğru “Bu çocukları oyalasak da mı saklasak, oyalamasak da mı saklasak?” telaşına giriyorum.

Uzun zamandır “çocuklarla yapılacak aktiviteler” konusundaki merakımı giderecek bir oluşum arayışındaydım.

Derin henüz küçük, ancak Deniz bayağı bir şeyden anlayacak yaşa geldi. Artık onunla bir şeyler yapmak da daha eğlenceli hale gelmeye başladı. Ama nerede, ne var, takip etmekte zorlanıyordum. Müzelerin, gösteri merkezlerinin, sanat atölyelerinin sayfalarına tek tek bakmaya çalışınca yetişemiyordum. Hangi birini takip edeyim?

Neyse ki Ece Arar bu sorunumu büyük ölçüde çözdü, sağ olsun.

Kendisiyle -daha doğrusu adıyla- Çocuk Sahibi Olmak için 40 Bahane kitabıyla tanıştığım ve sosyal medya sayesinde takipleşme imkanı bulduğum Ece Arar‘ın MiniFikir sitesi, sadece İstanbul değil, Ankara, İzmir, Bursa ve daha birçok şehirde olan biten, konser, sergi, atölye, sinema ve aklınıza gelebilecek (ve gelmeyen) birçok etkinlikten haberdar ediyor. Hatta en son baktığımda Boston’da bir Türk film festivalinin haberi vardı.

Takipçilerini “renkli ve neşeli ürünler” hakkında da bilgilendirmeyi amaçlayan MiniFikir, çocukla “Nereye gidelim, ne yapalım?” sorularının yanıtını fazlasıyla veriyor.

Örneğin Nisan ayında hemen her haftasonu Oyuncak Müzesi’nde birçok etkinlik olacakmış, hemen not ettim. Birine bile gitsek değişiklik olur.

Sadece çocuklara yönelik şeyler yok MiniFikir’de. Anne-babalar da kendilerine pay çıkarabiliyorlar. Örneğin ben 12 Nisan’daki Fatih Erkoç akustik trio konserinden kendime harika bir pay çıkardım. Şimdiden çpcukların anneannedeki yerlerini ayırttım. Çocuklar anneanneye, anne-baba Fatih Erkoç konserine.

Yanarım yanarım, 10 Mart’taki Fazıl Say konserinden, biletler tükendikten sonra haberdar olduğuma yanarım. (O zaman MiniFikir’e üye olmamıştım, yoksa posta kutuma düşer düşmez biletleri alırdım!)

MiniFikir’i takip etmenin birçok yolu var: Web sitesine üye olup posta kutunuza mail gelmesini sağlayabilir (ben öyle yaptım), Facebook ve Twitter sayfalarından da takipçisi olabilirsiniz. Tavsiye ederim.

Programların hemen hepsi (biri hariç – Sosyal Medya), “anne oluşumun” etrafında odaklanıyordu. Bu tabii ki çok eğlenceli, çok tatmin ediciydi.

Ancak aşağıda bahsedeceğim etkinlik beni iyice onurlandırdı.

Nisan ayında davetli olduğum, Bilgi Üniversitesi’nde düzenlenecek olan E-ticaret Akademi‘de sadece ve tamamen blog yazmakla ilgili paylaşımlarda bulunacağım.

Konularında uzman konuşmacıların, 7 hafta boyunca düzenlenecek 22′den fazla seminerde, alanlarındaki bilgi ve tecrübelerini katılımcılara aktaracağı bu etkinlikte “Blogging” üzerine seminer verilmek üzere davet edilen iki blog yazarından biri bendenizim. (Diğeri de Bi kot bi tişört blogunun yazarı, nam-ı diğer Pink Freud)

Öncelikli olarak üniversite öğrencilerine açık olan bu seminerlere herkes başvurabiliyor. Başvuranlarda belirli kriterler aranıyor, şöyle ki:

Şunlara sahip olduğunuzdan emin olun:

E-ticaret’in internette bir şeyler satmaktan ibaret olmadığını biliyor olmak

Seminer başlıklarının ne manaya geldiğini biliyor olmak

Webrazzi, EticaretMag gibi portallar bir kenara, sektörden birkaç deneyimli uzmanın bloglarını takip ediyor olmak

Konuşmacılarla konuşabileceğiniz, onlara bir şeyler katabileceğiniz az da olsa sektörel bilgiye sahip olmak

Mashable ve TechCrunch gibi kaynaklardan haberdar olmak

Öğrenci olmayanlara sınırlı sayıda kontenjan ayrılacaktır.

İst. Bilgi Üniversitesi öğrencileri başta olmak üzere üniversite öğrencileri önceliklidir.

Başvuranlar arasından bu kriterlere uyan 60 kişi etkinliğe katılacak. Ayrıntılar ve başvuru formu için: E-ticaret Günleri Katılım

İnternet devriminin son zamanlardaki en güçlü araçlarından biri olan blog yazarlığı Türkiye’de yenice fark edilen, zaman zaman hala hafife alınan, ama altında çokça emek yatan bir uğraş. Bilgi Üniversitesi gibi bir kurumun bu etkinliğine, üstelik de “anne” kimliğimle değil, “blog yazarı” kimliğimle davet edilmiş olmak çok anlamlı.

“Bazen bir şeyi sosyal medyada anlatmaya çalışmaktan, özellikle de Twitter’da 140 karaktere sığdırmaktansa bloga yazmak daha kolaydır” – Blogcu Anne Özlü Sözü.

ya da

Blogcu Anne Twitter’a bir şey yazarmış, kırk akıllı anne çıkaramazmış.

Bu düşüncelerden hareketle, bugün için planlamadığım bir yazı çıktı ortaya.

Şimdi, internet anneleri diye bir güruh var biliyorsunuz. Nedir bu internet anneleri? Kişiye göre değişir. Kimi “İnternete “Bi bakıp çıkıcaktım” diye bile giren her anne bir internet annesidir” diyebilir. Kimiyse “Blog yazan anneye İnternet Annesi denir” olarak tarif edebilir.

Bence:

İnterneti günlük hayatında kullanan, blog yazsın ya da yazmasın, blogları okuyan, Facebook ve/veya Twitter’da aktif olan her anne bir internet annesidir.

Efenim, biliyorsunuz ki günümüzde Twitter, sosyal medya platformları arasında giderek popüler olan bir trende sahip. Bundan kısa süre öncesine kadar hemen herkesin bir Facebook sayfası vardı ama Twitter’le herkesin alakası yoktu. Artık var. Twitter çok daha kısa. Yalın. Çabuk. Net. Söylemek istediğini 140 karakterde anlatmak zorunda olmak insanı buna zorluyor, iyi de ediyor. Hele de söz konusu olanlar biz anneler gibi konuştukça konuşası, anlattıkça anlatası gelenler ise.

Bak ben de lafı nereden nereye getirdim. Demek istediğim şuydu ki, internet anneleri birbirileriyle birçok yönden etkileşimde bulunabiliyorlar. Bu platformlara geçtiğimiz günlerde bir yenisi daha eklendi. MinikAynam blogunun yazarı Nihan, Google’da İnternet Anneleri adlı bir grup oluşturdu. Yetmedi Facebook grubu da yarattı. İlgilenenler Google grubuna buradan, Facebook grubuna buradan ulaşabilir.

Her internet annesinin sosyal medyayı nasıl kullandığı kendine... Ben en çok Facebook ve Twitter’ı kullanıyorum. Vakit buldukça annelere özel sosyal ağlara da yöneliyorum.

Yakın zamanda Twitter’da beni takip ettiğini bildiğim, benim de takip etmek istediğim insanları takip etmenin oldukça pratik bir yöntemini keşfettim: Listeler. Ana akışımda yüzleeeerce kişiyi takip etmek -ve aslında birçok şeyi kaçırmak- yerine, farklı kategoriler için listeler oluşturup takip etmediğim ancak bu kategorilere uyan hesapları o listelere yerleştirdim. Böylelikle listelerdeki hesapları da kolaylıkla takip edebiliyor, ama ana sayfamı da fazla kalabalıklaştırmamış oluyorum. (Bu bahsettiklerim Twitter kullanıcısı olmayanlara hiçbir şey ifade etmeyecektir. Hatta Twitter’cı olup da liste kullanmayanlar da anlamayabilir, ve fakat okumaya devam edin)

Ey bu yazıyı okuyan sevgili kişi, eğer sen de bir “internet annesi” isen, ve Twitter hesabın varsa:

1. Bana Twitter’dan haber verip, seni bu listeye eklememi sağlarsan sevinirim. Seni takip etmek isterim, bir.
2. Sen de diğer anneleri takip etmek istiyorsan bu listeye üye olabilirsin, iki.
3. Liste nedir, neden, nasıl oluşturulur hakkında daha fazla bilgi için Twitter’ın destek sayfasından (İngilizce) bilgi alabilirsin, üç. Türkçesi de burada gayet güzel anlatılmış: Twitter listeleri ne işe yarar, neden kullanmalısınız?

Hazır yeri gelmişken şunları da hatırlatayım:

• Blogcu Anne Facebook
• Blogcu Anne Twitter
• Instagramı olanlar için: Blogcu Anne Instagram
• Fotoğraf paylaşımları için: Blogcu Anne Flicker
• Çok aktif olmasam da: Google +
• Ve tabii ki Blogcu Anne takipçilerine özel: Blogcu Anne Forum

Hadi görüşürüz.

EkşiSözlük’ün bir klonu olan SözlükAna, “anne ve babalar için eğlenceli bir klavuz” olarak tanıtıyor kendini. Kurucusu, 6 aylık İda’nın annesi Işıl şöyle anlatıyor ortaya çıkışını:

Bir akşam ablam “arkadaşım bir sözlükte moderatör, yazar arıyorlar, ister misin” diye sordu. Olur dedim. Şu an adını hatırlayamadığım o sözlüğe üye olup yazmaya başladım. Bir ekşi sözlük klonuydu. İki günlük yazarlık hayatımdan sonra sözlük kapandı. Kalakaldım ortada! Sonra sayfayı incelemeye başladım; sozlukspot ekşi sözlük klonları yaratarak herkesin kendi sözlüğünü oluşturmasına olanak sağlıyordu. Üyesi olduğum ‘emziren anneler mail grubu’ her zaman bana çok iyi geldi, lohusa sendromumu sayesinde atlattım diyebilirim. Ama grupta çok fazla ortamı sulandıramıyorduk. Teşne bir durum hissedilse de iki mail sonra sakinleşiliyordu, bir yaptırım olduğundan değil, genel hava öyle. Gene böyle bir sakinleşme dönemine denk geliyor işte o kısa yazarlık günlerim. Sonraki adım ismi seçmekti; ilk başlık 16 Ekim 20011′de  “sözlük ana” oldu; altındaki tanım da “Analar ve babalar için eğlencelik klavuzdur. Google anne ve babalarının bilgi kirliliği içinde nefes alacakları yerdir.”

Bir süre sonra yine 6 aylık Murathan’ın annesi Gülcihan da Işıl’a moderatörlükte destek verince sözlük hızlanmış. Şimdi 100’e yakın yazarı var.

Yazar seçimi için henüz herhangi bir kriter koymamışlar, ancak sözlüğün hızla yayılması ve yazarlığa gösterilen ilgi yakında EkşiSözlük’te olduğu gibi rütbe dağıtmaya başlayacaklar.

Sözlükte genellikle anne-bebek ile ilgili tanımlar, doğum, anne-bebek ihtiyaçları, ürünleri ile ilgili açıklamalar oluyor. “Ben ciddi mecralarda dile getiremediğim esprileri yazmak istedim ama sözlük doğası sizi ciddi açıklamalar yapmaya da yöneltiyor. Bu yüzden her tür açıklama var: bilgilendirici de var, isyankâr da, tavsiye de var. İlk gazla iltifat da dolu!” diyor Işıl.

Sözlüğe ilk girdiğiniz anda, o gün girilen açıklamalar karşınıza çıkmış oluyor. Dolayısıyla sabahın ilk saatlerinde girer de bir şey bulamazsanız şaşırmayın. “Örneğin dolunay sebebiyle fazla uyumuş olabiliyor anneler” diyor Işıl. “Gün içinde hareketleniyor sözlük.”

“Senden alıyor” nasıl açıklanır , “Ebeveyn olunca karı koca olmayı unutmak” nedir, “Kaynana” ne demek? gibi şeylerin ANNECE açıklamalarını merak ediyorsanız SözlükAna’ya bir göz atın derim. Çok eğlenceli.

Oy vermeden önce aklınızda tutmanız gereken birkaç şey var:

1. Oy vermek için siteye kayıt olmanız, kayıt olmak için de anasayfadaki Üye Girişi bölümünü doldurmanız gerekiyor.
2. Kayıt olmadan oy vermeye çalışırsanız sistem size hiçbir uyarıda bulunmuyor. Siz “oy verdim” sanıyorsunuz, oysa tıklarınız boşa gidiyor. O yüzden lütfen OY VERMEDEN ÖNCE KAYIT OLUN.
3. Her kategoride 3 bloga oy verebiliyorsunuz.

Hadi bakalım, pamuk eller klavyeye…

Şimdiden: (1) Blogcu Anne’ye oy verdiğiniz, ve (2) Bu yazıyı Facebook’ta, Twitter’da, orada-burada, aklınıza gelecek her türlü sosyal mecrada paylaşacağınız için teşekkürler!  ;)

Tuvalet eğitimi nasıl verilir? – Anneysen.com’dan, Bengi Semerci Enstitüsü’nün hazırladığı kapsamlı ama kolay okunan bir makale

Yaz tatili için öneriler – Bir Dolap Kitap Banu’sunun çocuk hali yaz için tatil önerilerinde bulunuyor.

Savaşçı – Kitap özetleriyle dikkat çeken Seyyaf’ın Annesi, benim de ne zamandır okumak istediğim Doğan Cüceloğlu’nun Savşçı kitabını özetliyor.

0-1 Yaşındaki Bebeklerde Hareket ve Oyunun Önemi – OyuncakArıyorum.com uzmanlarından Yasemin Duçe, bebeklerin aylarına ve hareket gelişimlerine göre hangi aylarda hangi oyuncağın ve oyunun uygun olabileceğini özetliyor.

Ben “bunları okuyun” diyorum ya, okuyorsunuz, değil mi? Bak, sonra sözlü yapacağım.

Her çocuk ressam doğar – Kitap Teknesi blogunun yazarlarından Eren, Blogcu Anne Forum’da başlattığı çocuklarımızın resimlerini toparlama işini yazıya döktü. Gerisini de getirmek istiyor.

Emziklik dönemi beslenmesi – Diyetisyenim kuzenim Yasemin’im, Blogcu Anne okurlarının “emzirirken nasıl beslenmeliyiz?” sorularından yola çıkarak bir yazı kaleme aldı.

Kreş eken ne biçer? – Sevgi’den Sevgilerle, çalışan annelerin yaşadığı en büyük sıkıntılardan biri olan kreşsizlik konusuna değiniyor.

İlköğretim okulu seçiminde nelere dikkat etmeliyim? – Kendisi de eğitimci olan ve daha önce Küçüklerin Büyüğü mü, Büyüklerin Küçüğü mü konusunda yorumlarını paylaştığım Ülkü, blogunda okul seçimi hakkında aydınlatıcı bir yazıya yer veriyor.

Not 2: Bloguma Dokunma adli bildiriyi okuyun, paylasin.

***

Korkuyorum.

Sasiriyorum.

Inanamiyorum.

Sasirdigima sasiriyorum.

Inanamadigima inanamiyorum.

Oyle seyler oluyor ki ulkemde, bir yandan “Tamam, artik bundan daha kotusu olamaz” diyorum. Bir yandan da bikkinlik ve kabullenmislikle “Burasi Turkiye, her sey olur” diyorum.

Boyle hisseden yalniz ben degilim, biliyorum. Isin en uzucu tarafi, bu tur gelismeler insanlarda bir bikkinlik yaratiyor. Artik aldigimiz tutuklama, yasaklama haberlerine omuz silkerek, aci aci gulumseyerek tepki veriyoruz.

Nereye varacak bu isin sonu?

Gercekten korkuyorum. Cocuk yetistiyoruz, ne ogretecegiz onlara? Korkmayi mi? Dusunmemeyi mi? Dusunmeyi ama soylememeyi mi? Kendini kurtarmayi, gerisiyle ugrasmamayi mi?

Emege yazik, elbette yazik. Blogspot’ta nice bloglar var. Kimi cocugunu yaziyor, kimi hayatini. Kimi futbol elestirisi yapiyor, kimi kitap paylasimi. Bunlar nasil gormezden gelinir?… diye sorgulamaya gerek yok aslinda. Su anda SENELERDIR (Mustafa Balbay’in tutuklulugu iki seneye yaklasiyor) hukum giymeden iceride olan insanlari dusununce, milyonlarin yazdigi emekler bosa gitmis, cok mu boyle bir duzende?

Insanlar cocuklarini Amerika’da doguruyorlar. Amerikan pasaportu olsun, hayati guvence altina alinsin diye. Olur da Turkiye’de calkanti cikarsa kacabilsin, zorda kalmasin diye.

Care bu mu? Boyle mi yapmaliyiz hepimiz? En azindan imkanlari olanlar? Bu sekilde siyrilalim mi yani isin icinden? Hatta terk edelim ulkeyi, gidelim Amerika’da, orada burada yeni yasamlar kuralim. Kendimizi kurtaralim. Cocuklarimizin gelecegini garanti altina alalim. Bu kadar basit mi?

Turkiye’deki gelismelere cok sinirlenip Turk olmaktan utandigim cokca an yasadim gecmiste. Ama artik Turk olmaktan utanmiyorum.

Artik korkuyorum.

Kime, ne zaman ne olacagi belli olmuyor. Bugun var oluyorsunuz, yarin yok. Kimin annesi-babasi, kimin ogretmeni, kimin subayi, kimin imami, neyin nesi oldugunuzun hicbir onemi yok. Bir anda susturuluyorsunuz.

Yazik, vallahi yazik. Sevinecek, ogrenecek, ogretecek, paylasacak onca sey varken su uc gunluk dunyada ugrastigimiz seylere bak…

Maria Bailey, solda

Dün, geçen gün bahsettiğim Marketing to Moms adlı seminere katıldım. Benim rolüm aslında öğleden sonraki panelistte konuşmacı olmaktı. Ancak merak benim değil mi, tüm oturumları seyretmek istedim.

İlginç bir deneyimdi. Pazarlamacıların biz annelere ulaşmak ve satış yapmak için ne gibi taktikler uygulamaları gerektiğini dinledim. Tuhaf bir durumdu. Bir tarafta ürünlerini annelere ulaştırmak için strateji arayışında olan pazarlama yöneticileri. Bir tarafta da bu ürünleri alacak (ya da en azından almayı düşünecek) olan anneler.

Pazarlama uzmanları dışında blog ve anne dünyasından üç kişi vardı orada. Sevgili arkadaşım doğum fotoğrafçısı Yeşim Mutlu, Anneysen‘in kurucu ortaklarından yine bir başka anne arkadaşım Pınar Şimşek ve ben. Dolayısıyla ilginç diyaloglar da gerçekleşti bizler ve pazarlamacılar arasında. Keyif verici bir tecrübeydi.

Önce Maria Bailey‘den bahsedeyim. Kendisi, firmalara, annelere ulaşmak üzere danışmanlık yapan bir pazarlama uzmanı. Dört çocuğu var. Anladığım kadarıyla ilkini evlat edinmiş, hemen ardından da hamile kalınca kucağında iki bebekle gezip durmuş bir süre. Aslında bilim insanıymış ama anne olduktan sonra annelikle ilgili bir iş yapmaya karar vermiş (ne kadar çok rastlar olduk bu senaryoya, değil mi?). Bir sürü sosyal mecrası var. Annelerin video kaydı yapıp diğer annelerle canlı sohbetler edebildiği MomTv bunlardan biri. (Hatta dün ben ve Pınar’la ayrı ayrı yaptığı iki kayıt da burada yer alacak).

Ben burada oturup da pazarlama uzmanlarının biz annelere satış yapmak için ne gibi taktikler uygulamaları gerektiğini anlatmayacağım. Sadece şunu söyleyebilirim: Ben eğer anne kısmına yönelik ürünler satan bir şirketin pazarlama uzmanı olsaydım, bu konferansa katılmamış olmam çok büyük kayıp olurdu.

Panele gelince, o da başlı başına ilginç bir tecrübeydi. Panelin moderatörü Pembe Candener ne zamandır tanışmak istediğim biriydi. İsmi gibi pembe yanaklı, candan bir kadın. Hayranları arasına ben de katıldım. Paneldeki herkes yaydığı pozitif, güzel enerjiyi hissetti.

Diğer konuşmacılar Maxi Cosi markasını da Türkiye’ye getiren ve şimdi kendi yerli ürünleriyle de pazara giren Grup Baby firmasının kurucularından Ayla Müstecaplıoğlu, hamile giyimde akla gelen isimlerden Encinta by Muna markasının sahibi Ayşe Akkay ve Joker Pazarlama Müdürü Hasan Erdemir’di. Pazarlama uzmanlarının arasında bir anne, ama daha da önemlisi blogcu bir anne olarak benim yer almam oldukça ilgi çekmiş olacak ki tüm sorular bana yöneltildi.

Sağdan: Pembe Candaner, Ayşe Akkay, Ayla Müstecaplıoğlu, Hasan Erendemir ve blogcu bir anne. Fotoğraf için Yeşim Mutlu'ya teşekkürler

Gerek panelden sonraki sorularda, gerekse oturumun öğleden sonraki kısmında firmaların anne blogcularla nasıl ortaklık yapabileceği konusu işlendi.

Amerika’daki kadar olmasa da Türkiye’de de hızla gelişen bir mecra blogculuk. Hele Amerika’da blogcu annelik alıp başını gitmiş durumda. Maria’nın anlattığı kadarıyla birçok blogcu annenin evine her gün bir sürü ürün geliyormuş firmalardan. Sebep: ürünü incelesinler ve onun hakkında bloglarında yazsınlar.

Türkiye’de henüz -en azından anne blogcular arasında diyeyim- bu kadar çivisi çıkmış olmasa bile benzer uygulamalar söz konusu: (Gerçi dün konuştuğum pazarlama uzmanlarından biri benzer bir şikayeti moda blogları için yaptı, bazı moda bloglarının sürekli ürün tanıtımına yer verdiğini ve artık okumak istemediğini söyledi. Ben takip etmediğim için bilmiyorum.)

• Geçenlerde eve bir geldim, kapıda bir kutu beni bekliyor. İçini açtım, minik minik bal tüpleri. Her birinin üzerinde Disney karakterleri. Bu kutuyu kim gönderdi, neden gönderdi, ne yapmamı istiyor, hiçbir fikrim yok. Gönderenin ismi de yok. Sadece alıcı kısmında benim ismim var. İyi de, niye gönderdiniz ki bunu bana, sormadan, etmeden? Belki benim çocuğumun bala alerjisi var? Ya da en azından bir isim koysaydınız içine de kim olduğunuzu bileydim.
• Yine benzer bir şekilde böcek ilacı geldi eve. Yanında Franz Kafka’nın Dönüşüm adlı kitabı, Beterböcek CD’si ve bir iki bir şey daha vardı. Teşekkür ederim ama kim, niçin gönderdi, hiçbir fikrim yok. Bunu gönderirkenki niyet neydi? Ben bunları ne yapayım? Böcek ilacı? Ne demek istiyorsunuz? Anlamadım.
• Her gün onlarca basın bülteni düşüyor posta kutuma. Bir tanesine dün yer verdim. (Muhtemelen PR şirketinin niyetinden farklı bir şekilde ya, neyse…) Bunlardan okurlarımın ilgisini çekeceğini düşündüklerime yer veriyorum. Ama öyle komik şeyler oluyor ki… Sevgili blogcuanne.com yazı işleri ekibi diye mail atıyorlar mesela… Pardon? Yazı işleri EKİBİ mi? Buradaki bütün ekip benim kardeşim. Yazı işleri müdürü de, muhasebeci de, genel yayın yönetmeni de, çaycı da…
  

  Maria Beiley, değişen pazarlama stratejilerini anlatıyor

• Yeşim ise farklı uygulamalardan bahsetti. Falanca ürünümüz hakkında yazarsanız size numune göndeririz diyenler… Filanca ürünü Twitter’daki takipçilerinize duyurursanız size 50 TL veririz önerileri… Garip şeyler.

Firmaların çok okunan blogların üzerinden annelere ulaşmak istedikleri bir gerçek. Ama bu, her iki tarafın da dikkatli ve özenli davranmasını gerektiren bir durum. Özellikle de blogcuların okurlarına bir ürünü tanıtmaları hassas bir konu. Tanıtmalı mı? Bunun için para almalı mı? Alıyorsa, bu bilgiyi okurlarına ne şekilde yansıtmalı? Bunlar dünkü oturumda ayrıntılarıyla irdelendi.

Maria Amerika’da çok uzun zamandır bu konuların konuşulduğunu söyledi. Hatta Federal Trade Commission sırf blogcu anneler için bir düzenleme yapmış. Tanıttığı bir ürünü kendisi satın almadıysa (firma hediye ettiyse) bunu okurlarına bildirmekle yükümlüymüş anne blogcular.

Türkiye’de henüz bu tür düzenlemeler yok bildiğim kadarıyla. Varsa da benim haberim yok. Herkes biraz kafasına göre takılıyor gibi. Birçok konuda olduğu gibi.

Diyeceğim o ki, ilginç ve çok yeni bir alan bu blogculuk işi. Giderek fark ettiğim kadarıyla moda ve yemek blogları halihazırda alıp başını yürümüş vaziyette Türkiye’de. Anne blogları firmalar tarafından yeni yeni keşfedilmeye başlanıyor. İlginç sonuçlar doğuracak bir sürecin eşiğindeyiz sanki…

Dolabı yazmaya başladıklarından beri keyifle takip ettiğim, her gün okuduğum Banu ve Yıldıray çiftiyle de tanışma imkanı buldum böylece.

Çekiliş, katılımcıların çoğunluğu küçük çocuklu olduğundan ve geç geldiğinden olsa gerek, planlanan saatten biraz daha sonra başladı. Masanın üzerindeki “dolap dolusu” kitap ve Banu’nun elleriyle yaptığı, üzerinde Moli ve Olaf’ın resimlerinin olduğu bez torbalar dikkat çekiciydi.

Yıldıray ilk talihliyi Banu’ya çektirdi.

Ardından oradaki hemen herkes bir isim çekti. Tabii Deniz de…

Derin’e de çektirmek istedim ama o sırada boya kalemlerini gözüne sokmaya çalışmakla meşguldü.

Derin’in çok eğlendiğini gören Deniz de boya kalemlerine ortak olmak isteyince ortalık biraz karıştı.

Bu sırada çekiliş devam ediyordu.

Maalesef biz sonuna kadar kalamadık. Babaannemin ölümünün birinci senesiydi bugün.  (Ne çabuk geçti bir sene, inanamıyorum.) Evde mevlüt, yemek, bir sürü bir şeyler vardı, ona yetişmemiz gerekiyordu. Zaten hareket de Derin’e fazla gelmiş, mızırdanmaya başlamıştı. Biz de İyi Cüceler’den ayrıldık.

Ayrılmadan hemen önce bize bir sürpriz yaptı Derin. İyi Cüceler’in tam ortasında, sürünerek kitap raflarına ulaştıktan sonra önce dizlerinin, sonra da ayaklarının üzerine kalkarak kendi alanında bir ilki (tutunup kalkma) gerçekleştirdi. Aşağıdaki fotoğraf, bahsi geçen andan az önce çekildi.

Her ne kadar dahil olduğumuz okul öncesi çekilişinde şans bize gülmediyse de, çok güzel bir zaman geçirdik İyi Cüceler’de. Bir Dolap Kitap sayesinde.

Banu ve Yıldıray’a, önce dolabı açtıkları için, sonra da bu güzel günü organize ettikleri için teşekkürler. Darısı her seneye.

Kitap kazananların tüm listesi ve diğer ayrıntılar yarın Bir Dolap Kitap‘ta olacakmış, kaçırmayın. Ben birkaç tanıdık ismi yakaladım, ama söylemem.