“Bazen bir şeyi sosyal medyada anlatmaya çalışmaktan, özellikle de Twitter’da 140 karaktere sığdırmaktansa bloga yazmak daha kolaydır” – Blogcu Anne Özlü Sözü.

ya da

Blogcu Anne Twitter’a bir şey yazarmış, kırk akıllı anne çıkaramazmış.

Bu düşüncelerden hareketle, bugün için planlamadığım bir yazı çıktı ortaya.

Şimdi, internet anneleri diye bir güruh var biliyorsunuz. Nedir bu internet anneleri? Kişiye göre değişir. Kimi “İnternete “Bi bakıp çıkıcaktım” diye bile giren her anne bir internet annesidir” diyebilir. Kimiyse “Blog yazan anneye İnternet Annesi denir” olarak tarif edebilir.

Bence:

İnterneti günlük hayatında kullanan, blog yazsın ya da yazmasın, blogları okuyan, Facebook ve/veya Twitter’da aktif olan her anne bir internet annesidir.

Efenim, biliyorsunuz ki günümüzde Twitter, sosyal medya platformları arasında giderek popüler olan bir trende sahip. Bundan kısa süre öncesine kadar hemen herkesin bir Facebook sayfası vardı ama Twitter’le herkesin alakası yoktu. Artık var. Twitter çok daha kısa. Yalın. Çabuk. Net. Söylemek istediğini 140 karakterde anlatmak zorunda olmak insanı buna zorluyor, iyi de ediyor. Hele de söz konusu olanlar biz anneler gibi konuştukça konuşası, anlattıkça anlatası gelenler ise.

Bak ben de lafı nereden nereye getirdim. Demek istediğim şuydu ki, internet anneleri birbirileriyle birçok yönden etkileşimde bulunabiliyorlar. Bu platformlara geçtiğimiz günlerde bir yenisi daha eklendi. MinikAynam blogunun yazarı Nihan, Google’da İnternet Anneleri adlı bir grup oluşturdu. Yetmedi Facebook grubu da yarattı. İlgilenenler Google grubuna buradan, Facebook grubuna buradan ulaşabilir.

Her internet annesinin sosyal medyayı nasıl kullandığı kendine... Ben en çok Facebook ve Twitter’ı kullanıyorum. Vakit buldukça annelere özel sosyal ağlara da yöneliyorum.

Yakın zamanda Twitter’da beni takip ettiğini bildiğim, benim de takip etmek istediğim insanları takip etmenin oldukça pratik bir yöntemini keşfettim: Listeler. Ana akışımda yüzleeeerce kişiyi takip etmek -ve aslında birçok şeyi kaçırmak- yerine, farklı kategoriler için listeler oluşturup takip etmediğim ancak bu kategorilere uyan hesapları o listelere yerleştirdim. Böylelikle listelerdeki hesapları da kolaylıkla takip edebiliyor, ama ana sayfamı da fazla kalabalıklaştırmamış oluyorum. (Bu bahsettiklerim Twitter kullanıcısı olmayanlara hiçbir şey ifade etmeyecektir. Hatta Twitter’cı olup da liste kullanmayanlar da anlamayabilir, ve fakat okumaya devam edin)

Ey bu yazıyı okuyan sevgili kişi, eğer sen de bir “internet annesi” isen, ve Twitter hesabın varsa:

1. Bana Twitter’dan haber verip, seni bu listeye eklememi sağlarsan sevinirim. Seni takip etmek isterim, bir.
2. Sen de diğer anneleri takip etmek istiyorsan bu listeye üye olabilirsin, iki.
3. Liste nedir, neden, nasıl oluşturulur hakkında daha fazla bilgi için Twitter’ın destek sayfasından (İngilizce) bilgi alabilirsin, üç. Türkçesi de burada gayet güzel anlatılmış: Twitter listeleri ne işe yarar, neden kullanmalısınız?

Hazır yeri gelmişken şunları da hatırlatayım:

• Blogcu Anne Facebook
• Blogcu Anne Twitter
• Instagramı olanlar için: Blogcu Anne Instagram
• Fotoğraf paylaşımları için: Blogcu Anne Flicker
• Çok aktif olmasam da: Google +
• Ve tabii ki Blogcu Anne takipçilerine özel: Blogcu Anne Forum

Hadi görüşürüz.

EkşiSözlük’ün bir klonu olan SözlükAna, “anne ve babalar için eğlenceli bir klavuz” olarak tanıtıyor kendini. Kurucusu, 6 aylık İda’nın annesi Işıl şöyle anlatıyor ortaya çıkışını:

Bir akşam ablam “arkadaşım bir sözlükte moderatör, yazar arıyorlar, ister misin” diye sordu. Olur dedim. Şu an adını hatırlayamadığım o sözlüğe üye olup yazmaya başladım. Bir ekşi sözlük klonuydu. İki günlük yazarlık hayatımdan sonra sözlük kapandı. Kalakaldım ortada! Sonra sayfayı incelemeye başladım; sozlukspot ekşi sözlük klonları yaratarak herkesin kendi sözlüğünü oluşturmasına olanak sağlıyordu. Üyesi olduğum ‘emziren anneler mail grubu’ her zaman bana çok iyi geldi, lohusa sendromumu sayesinde atlattım diyebilirim. Ama grupta çok fazla ortamı sulandıramıyorduk. Teşne bir durum hissedilse de iki mail sonra sakinleşiliyordu, bir yaptırım olduğundan değil, genel hava öyle. Gene böyle bir sakinleşme dönemine denk geliyor işte o kısa yazarlık günlerim. Sonraki adım ismi seçmekti; ilk başlık 16 Ekim 20011′de  “sözlük ana” oldu; altındaki tanım da “Analar ve babalar için eğlencelik klavuzdur. Google anne ve babalarının bilgi kirliliği içinde nefes alacakları yerdir.”

Bir süre sonra yine 6 aylık Murathan’ın annesi Gülcihan da Işıl’a moderatörlükte destek verince sözlük hızlanmış. Şimdi 100’e yakın yazarı var.

Yazar seçimi için henüz herhangi bir kriter koymamışlar, ancak sözlüğün hızla yayılması ve yazarlığa gösterilen ilgi yakında EkşiSözlük’te olduğu gibi rütbe dağıtmaya başlayacaklar.

Sözlükte genellikle anne-bebek ile ilgili tanımlar, doğum, anne-bebek ihtiyaçları, ürünleri ile ilgili açıklamalar oluyor. “Ben ciddi mecralarda dile getiremediğim esprileri yazmak istedim ama sözlük doğası sizi ciddi açıklamalar yapmaya da yöneltiyor. Bu yüzden her tür açıklama var: bilgilendirici de var, isyankâr da, tavsiye de var. İlk gazla iltifat da dolu!” diyor Işıl.

Sözlüğe ilk girdiğiniz anda, o gün girilen açıklamalar karşınıza çıkmış oluyor. Dolayısıyla sabahın ilk saatlerinde girer de bir şey bulamazsanız şaşırmayın. “Örneğin dolunay sebebiyle fazla uyumuş olabiliyor anneler” diyor Işıl. “Gün içinde hareketleniyor sözlük.”

“Senden alıyor” nasıl açıklanır , “Ebeveyn olunca karı koca olmayı unutmak” nedir, “Kaynana” ne demek? gibi şeylerin ANNECE açıklamalarını merak ediyorsanız SözlükAna’ya bir göz atın derim. Çok eğlenceli.

Oy vermeden önce aklınızda tutmanız gereken birkaç şey var:

1. Oy vermek için siteye kayıt olmanız, kayıt olmak için de anasayfadaki Üye Girişi bölümünü doldurmanız gerekiyor.
2. Kayıt olmadan oy vermeye çalışırsanız sistem size hiçbir uyarıda bulunmuyor. Siz “oy verdim” sanıyorsunuz, oysa tıklarınız boşa gidiyor. O yüzden lütfen OY VERMEDEN ÖNCE KAYIT OLUN.
3. Her kategoride 3 bloga oy verebiliyorsunuz.

Hadi bakalım, pamuk eller klavyeye…

Şimdiden: (1) Blogcu Anne’ye oy verdiğiniz, ve (2) Bu yazıyı Facebook’ta, Twitter’da, orada-burada, aklınıza gelecek her türlü sosyal mecrada paylaşacağınız için teşekkürler!  ;)

Tuvalet eğitimi nasıl verilir? – Anneysen.com’dan, Bengi Semerci Enstitüsü’nün hazırladığı kapsamlı ama kolay okunan bir makale

Yaz tatili için öneriler – Bir Dolap Kitap Banu’sunun çocuk hali yaz için tatil önerilerinde bulunuyor.

Savaşçı – Kitap özetleriyle dikkat çeken Seyyaf’ın Annesi, benim de ne zamandır okumak istediğim Doğan Cüceloğlu’nun Savşçı kitabını özetliyor.

0-1 Yaşındaki Bebeklerde Hareket ve Oyunun Önemi – OyuncakArıyorum.com uzmanlarından Yasemin Duçe, bebeklerin aylarına ve hareket gelişimlerine göre hangi aylarda hangi oyuncağın ve oyunun uygun olabileceğini özetliyor.

Ben “bunları okuyun” diyorum ya, okuyorsunuz, değil mi? Bak, sonra sözlü yapacağım.

Her çocuk ressam doğar – Kitap Teknesi blogunun yazarlarından Eren, Blogcu Anne Forum’da başlattığı çocuklarımızın resimlerini toparlama işini yazıya döktü. Gerisini de getirmek istiyor.

Emziklik dönemi beslenmesi – Diyetisyenim kuzenim Yasemin’im, Blogcu Anne okurlarının “emzirirken nasıl beslenmeliyiz?” sorularından yola çıkarak bir yazı kaleme aldı.

Kreş eken ne biçer? – Sevgi’den Sevgilerle, çalışan annelerin yaşadığı en büyük sıkıntılardan biri olan kreşsizlik konusuna değiniyor.

İlköğretim okulu seçiminde nelere dikkat etmeliyim? – Kendisi de eğitimci olan ve daha önce Küçüklerin Büyüğü mü, Büyüklerin Küçüğü mü konusunda yorumlarını paylaştığım Ülkü, blogunda okul seçimi hakkında aydınlatıcı bir yazıya yer veriyor.

Not 2: Bloguma Dokunma adli bildiriyi okuyun, paylasin.

***

Korkuyorum.

Sasiriyorum.

Inanamiyorum.

Sasirdigima sasiriyorum.

Inanamadigima inanamiyorum.

Oyle seyler oluyor ki ulkemde, bir yandan “Tamam, artik bundan daha kotusu olamaz” diyorum. Bir yandan da bikkinlik ve kabullenmislikle “Burasi Turkiye, her sey olur” diyorum.

Boyle hisseden yalniz ben degilim, biliyorum. Isin en uzucu tarafi, bu tur gelismeler insanlarda bir bikkinlik yaratiyor. Artik aldigimiz tutuklama, yasaklama haberlerine omuz silkerek, aci aci gulumseyerek tepki veriyoruz.

Nereye varacak bu isin sonu?

Gercekten korkuyorum. Cocuk yetistiyoruz, ne ogretecegiz onlara? Korkmayi mi? Dusunmemeyi mi? Dusunmeyi ama soylememeyi mi? Kendini kurtarmayi, gerisiyle ugrasmamayi mi?

Emege yazik, elbette yazik. Blogspot’ta nice bloglar var. Kimi cocugunu yaziyor, kimi hayatini. Kimi futbol elestirisi yapiyor, kimi kitap paylasimi. Bunlar nasil gormezden gelinir?… diye sorgulamaya gerek yok aslinda. Su anda SENELERDIR (Mustafa Balbay’in tutuklulugu iki seneye yaklasiyor) hukum giymeden iceride olan insanlari dusununce, milyonlarin yazdigi emekler bosa gitmis, cok mu boyle bir duzende?

Insanlar cocuklarini Amerika’da doguruyorlar. Amerikan pasaportu olsun, hayati guvence altina alinsin diye. Olur da Turkiye’de calkanti cikarsa kacabilsin, zorda kalmasin diye.

Care bu mu? Boyle mi yapmaliyiz hepimiz? En azindan imkanlari olanlar? Bu sekilde siyrilalim mi yani isin icinden? Hatta terk edelim ulkeyi, gidelim Amerika’da, orada burada yeni yasamlar kuralim. Kendimizi kurtaralim. Cocuklarimizin gelecegini garanti altina alalim. Bu kadar basit mi?

Turkiye’deki gelismelere cok sinirlenip Turk olmaktan utandigim cokca an yasadim gecmiste. Ama artik Turk olmaktan utanmiyorum.

Artik korkuyorum.

Kime, ne zaman ne olacagi belli olmuyor. Bugun var oluyorsunuz, yarin yok. Kimin annesi-babasi, kimin ogretmeni, kimin subayi, kimin imami, neyin nesi oldugunuzun hicbir onemi yok. Bir anda susturuluyorsunuz.

Yazik, vallahi yazik. Sevinecek, ogrenecek, ogretecek, paylasacak onca sey varken su uc gunluk dunyada ugrastigimiz seylere bak…

Maria Bailey, solda

Dün, geçen gün bahsettiğim Marketing to Moms adlı seminere katıldım. Benim rolüm aslında öğleden sonraki panelistte konuşmacı olmaktı. Ancak merak benim değil mi, tüm oturumları seyretmek istedim.

İlginç bir deneyimdi. Pazarlamacıların biz annelere ulaşmak ve satış yapmak için ne gibi taktikler uygulamaları gerektiğini dinledim. Tuhaf bir durumdu. Bir tarafta ürünlerini annelere ulaştırmak için strateji arayışında olan pazarlama yöneticileri. Bir tarafta da bu ürünleri alacak (ya da en azından almayı düşünecek) olan anneler.

Pazarlama uzmanları dışında blog ve anne dünyasından üç kişi vardı orada. Sevgili arkadaşım doğum fotoğrafçısı Yeşim Mutlu, Anneysen‘in kurucu ortaklarından yine bir başka anne arkadaşım Pınar Şimşek ve ben. Dolayısıyla ilginç diyaloglar da gerçekleşti bizler ve pazarlamacılar arasında. Keyif verici bir tecrübeydi.

Önce Maria Bailey‘den bahsedeyim. Kendisi, firmalara, annelere ulaşmak üzere danışmanlık yapan bir pazarlama uzmanı. Dört çocuğu var. Anladığım kadarıyla ilkini evlat edinmiş, hemen ardından da hamile kalınca kucağında iki bebekle gezip durmuş bir süre. Aslında bilim insanıymış ama anne olduktan sonra annelikle ilgili bir iş yapmaya karar vermiş (ne kadar çok rastlar olduk bu senaryoya, değil mi?). Bir sürü sosyal mecrası var. Annelerin video kaydı yapıp diğer annelerle canlı sohbetler edebildiği MomTv bunlardan biri. (Hatta dün ben ve Pınar’la ayrı ayrı yaptığı iki kayıt da burada yer alacak).

Ben burada oturup da pazarlama uzmanlarının biz annelere satış yapmak için ne gibi taktikler uygulamaları gerektiğini anlatmayacağım. Sadece şunu söyleyebilirim: Ben eğer anne kısmına yönelik ürünler satan bir şirketin pazarlama uzmanı olsaydım, bu konferansa katılmamış olmam çok büyük kayıp olurdu.

Panele gelince, o da başlı başına ilginç bir tecrübeydi. Panelin moderatörü Pembe Candener ne zamandır tanışmak istediğim biriydi. İsmi gibi pembe yanaklı, candan bir kadın. Hayranları arasına ben de katıldım. Paneldeki herkes yaydığı pozitif, güzel enerjiyi hissetti.

Diğer konuşmacılar Maxi Cosi markasını da Türkiye’ye getiren ve şimdi kendi yerli ürünleriyle de pazara giren Grup Baby firmasının kurucularından Ayla Müstecaplıoğlu, hamile giyimde akla gelen isimlerden Encinta by Muna markasının sahibi Ayşe Akkay ve Joker Pazarlama Müdürü Hasan Erdemir’di. Pazarlama uzmanlarının arasında bir anne, ama daha da önemlisi blogcu bir anne olarak benim yer almam oldukça ilgi çekmiş olacak ki tüm sorular bana yöneltildi.

Sağdan: Pembe Candaner, Ayşe Akkay, Ayla Müstecaplıoğlu, Hasan Erendemir ve blogcu bir anne. Fotoğraf için Yeşim Mutlu'ya teşekkürler

Gerek panelden sonraki sorularda, gerekse oturumun öğleden sonraki kısmında firmaların anne blogcularla nasıl ortaklık yapabileceği konusu işlendi.

Amerika’daki kadar olmasa da Türkiye’de de hızla gelişen bir mecra blogculuk. Hele Amerika’da blogcu annelik alıp başını gitmiş durumda. Maria’nın anlattığı kadarıyla birçok blogcu annenin evine her gün bir sürü ürün geliyormuş firmalardan. Sebep: ürünü incelesinler ve onun hakkında bloglarında yazsınlar.

Türkiye’de henüz -en azından anne blogcular arasında diyeyim- bu kadar çivisi çıkmış olmasa bile benzer uygulamalar söz konusu: (Gerçi dün konuştuğum pazarlama uzmanlarından biri benzer bir şikayeti moda blogları için yaptı, bazı moda bloglarının sürekli ürün tanıtımına yer verdiğini ve artık okumak istemediğini söyledi. Ben takip etmediğim için bilmiyorum.)

• Geçenlerde eve bir geldim, kapıda bir kutu beni bekliyor. İçini açtım, minik minik bal tüpleri. Her birinin üzerinde Disney karakterleri. Bu kutuyu kim gönderdi, neden gönderdi, ne yapmamı istiyor, hiçbir fikrim yok. Gönderenin ismi de yok. Sadece alıcı kısmında benim ismim var. İyi de, niye gönderdiniz ki bunu bana, sormadan, etmeden? Belki benim çocuğumun bala alerjisi var? Ya da en azından bir isim koysaydınız içine de kim olduğunuzu bileydim.
• Yine benzer bir şekilde böcek ilacı geldi eve. Yanında Franz Kafka’nın Dönüşüm adlı kitabı, Beterböcek CD’si ve bir iki bir şey daha vardı. Teşekkür ederim ama kim, niçin gönderdi, hiçbir fikrim yok. Bunu gönderirkenki niyet neydi? Ben bunları ne yapayım? Böcek ilacı? Ne demek istiyorsunuz? Anlamadım.
• Her gün onlarca basın bülteni düşüyor posta kutuma. Bir tanesine dün yer verdim. (Muhtemelen PR şirketinin niyetinden farklı bir şekilde ya, neyse…) Bunlardan okurlarımın ilgisini çekeceğini düşündüklerime yer veriyorum. Ama öyle komik şeyler oluyor ki… Sevgili blogcuanne.com yazı işleri ekibi diye mail atıyorlar mesela… Pardon? Yazı işleri EKİBİ mi? Buradaki bütün ekip benim kardeşim. Yazı işleri müdürü de, muhasebeci de, genel yayın yönetmeni de, çaycı da…
  

  Maria Beiley, değişen pazarlama stratejilerini anlatıyor

• Yeşim ise farklı uygulamalardan bahsetti. Falanca ürünümüz hakkında yazarsanız size numune göndeririz diyenler… Filanca ürünü Twitter’daki takipçilerinize duyurursanız size 50 TL veririz önerileri… Garip şeyler.

Firmaların çok okunan blogların üzerinden annelere ulaşmak istedikleri bir gerçek. Ama bu, her iki tarafın da dikkatli ve özenli davranmasını gerektiren bir durum. Özellikle de blogcuların okurlarına bir ürünü tanıtmaları hassas bir konu. Tanıtmalı mı? Bunun için para almalı mı? Alıyorsa, bu bilgiyi okurlarına ne şekilde yansıtmalı? Bunlar dünkü oturumda ayrıntılarıyla irdelendi.

Maria Amerika’da çok uzun zamandır bu konuların konuşulduğunu söyledi. Hatta Federal Trade Commission sırf blogcu anneler için bir düzenleme yapmış. Tanıttığı bir ürünü kendisi satın almadıysa (firma hediye ettiyse) bunu okurlarına bildirmekle yükümlüymüş anne blogcular.

Türkiye’de henüz bu tür düzenlemeler yok bildiğim kadarıyla. Varsa da benim haberim yok. Herkes biraz kafasına göre takılıyor gibi. Birçok konuda olduğu gibi.

Diyeceğim o ki, ilginç ve çok yeni bir alan bu blogculuk işi. Giderek fark ettiğim kadarıyla moda ve yemek blogları halihazırda alıp başını yürümüş vaziyette Türkiye’de. Anne blogları firmalar tarafından yeni yeni keşfedilmeye başlanıyor. İlginç sonuçlar doğuracak bir sürecin eşiğindeyiz sanki…

Dolabı yazmaya başladıklarından beri keyifle takip ettiğim, her gün okuduğum Banu ve Yıldıray çiftiyle de tanışma imkanı buldum böylece.

Çekiliş, katılımcıların çoğunluğu küçük çocuklu olduğundan ve geç geldiğinden olsa gerek, planlanan saatten biraz daha sonra başladı. Masanın üzerindeki “dolap dolusu” kitap ve Banu’nun elleriyle yaptığı, üzerinde Moli ve Olaf’ın resimlerinin olduğu bez torbalar dikkat çekiciydi.

Yıldıray ilk talihliyi Banu’ya çektirdi.

Ardından oradaki hemen herkes bir isim çekti. Tabii Deniz de…

Derin’e de çektirmek istedim ama o sırada boya kalemlerini gözüne sokmaya çalışmakla meşguldü.

Derin’in çok eğlendiğini gören Deniz de boya kalemlerine ortak olmak isteyince ortalık biraz karıştı.

Bu sırada çekiliş devam ediyordu.

Maalesef biz sonuna kadar kalamadık. Babaannemin ölümünün birinci senesiydi bugün.  (Ne çabuk geçti bir sene, inanamıyorum.) Evde mevlüt, yemek, bir sürü bir şeyler vardı, ona yetişmemiz gerekiyordu. Zaten hareket de Derin’e fazla gelmiş, mızırdanmaya başlamıştı. Biz de İyi Cüceler’den ayrıldık.

Ayrılmadan hemen önce bize bir sürpriz yaptı Derin. İyi Cüceler’in tam ortasında, sürünerek kitap raflarına ulaştıktan sonra önce dizlerinin, sonra da ayaklarının üzerine kalkarak kendi alanında bir ilki (tutunup kalkma) gerçekleştirdi. Aşağıdaki fotoğraf, bahsi geçen andan az önce çekildi.

Her ne kadar dahil olduğumuz okul öncesi çekilişinde şans bize gülmediyse de, çok güzel bir zaman geçirdik İyi Cüceler’de. Bir Dolap Kitap sayesinde.

Banu ve Yıldıray’a, önce dolabı açtıkları için, sonra da bu güzel günü organize ettikleri için teşekkürler. Darısı her seneye.

Kitap kazananların tüm listesi ve diğer ayrıntılar yarın Bir Dolap Kitap‘ta olacakmış, kaçırmayın. Ben birkaç tanıdık ismi yakaladım, ama söylemem.

Bunun sebebini çok fazla irdelemeden bazı “baba” kaynaklı birkaç web sitesine dikkat çekmek istedim. Nitekim, onlar da az değil aslında. Geçen sene Blog Ödüllerinin Aile Blogları kategorisini Baba Olmak kazanmakla kalmamış, üçüncülük de yine bir baba bloguna ait olmuştu.

Aşağıda hem son zamanlarda aşina olduğum birkaç baba blog/portal girişimine, hem de blogcu olmasa da internetteki aktifliği açısından annelerden geri kalmayan bir Nurturia babasına yer verdim.

***

Bebekolay.com – Türkiye’nin anne-bebek rehberi sloganıyla geçtiğimiz aylarda yayın hayatına başlayan bebekolay’ın arkasında bir baba var: Kemal Baştürk. Kendisi Harvey Karp konferansına katılan tek, Emziren Anneler grubuna da üye olan ilk baba. Emzirme Reformu gönüllülerinden de biri olan Kemal’in önderliğini yaptığı bebekolay kendini şöyle tanımlıyor:

Hamilelik ve bebeğin gelişim süreçlerini hafta hafta, ay ay takip ediyoruz. Üstelik bunu ”miniğiniz” tam 6 yaşına gelene kadar yapıyoruz.

Anne ve bebek bakımı konularında içerik üretiyoruz, annelerin birbiriyle iletişim içinde olmalarını sağlıyoruz ve üstelik tüm bunları yaparken web dünyasındaki en güncel altyapıları kullanıyoruz. Çok çalışıyoruz ve yeniliklere imza atmanın heyecanını yaşıyoruz. Merkezimiz İstanbul’un sakin bölgelerinden birinde: Beylikdüzündeyiz ve burada hoş bir Ofisimiz var. Yolunuz düşerse, mutfağımızda her zaman hazır olan çayımız ve kahvemizle, güzel bir sohbet için size kapımız her zaman açık.

***

Bir Adam Bir Bebek – Geçen seneki blog ödüllerinde üçüncü gelen blogunun ve takip eden derginin ortaya çıkışını şöyle anlatıyor Cesur Doruk:

Hamileliğin 6.ayında eşim bir öğlen beni aradı ve hastaneye yattığını söyledi.Apar topar gittim, doktorumuz erken doğum riski var bu gece buradasınız dedi ve biz 35 gece kaldık Bu süreçte NST, yok erken doğum, prematüre araştırması yaparken nette baktım her şey annelere, babalar için pek az şey var, ve biradambirbebek’i bir gece hastane odasında açıp yazmaya başladım.

Bir babanın ağzından böyle şeyleri okumak sanırım enteresan geldi insanlara ve site oldukça fazla beğenildi ve güzel yorumlar aldı. Bu sene blog ödüllerine katıldım ve 3. olunca dedim demek güzel şeyler yapmışız kısa sürede

Neyse biz yazmaya devam ederken bundan 3-4 ay önce bunun bir de dergisini yapalım dedim ve Biradambirbebek Dergi’yi çıkarmaya başladım. Şu an siteden ücretsiz olarak indirilebiliyor.

***

En Baba Blog – Gürkan Yücel, Babaların Buluşma Noktası olarak nitelediği, tuvalet eğitiminden mama sandalyesine, iştahsızlıktan hıçkırığa kadar türlü türlü deneyimlerini paylaştığı blogunun çıkış noktasını şöyle anlatmış:

Baba olacagimi ogrendigim gunden beri kendimi “Babalar” grubuna dahilmis gibi hissedemedim bir turlu. Anneler oyle degil, onlar hemen “Anneler” grubuna dahil oluveriyorlar bir anda,herkes once (ve hatta sadece) anneyi kutluyor,onun hal hatirini sorup sadece ona tavsiyelerde bulunuluyor, babalar ise boynu bukuk figurani oynuyor.Annelik ve hamilelikle ilgili bir suru site var mesela, ama babalikla ilgili hic site yok.Bu duruma bir el atmak lazim dedim ve once www.babayiz.biz sitesini almayi dusundum. Ancak dingilin biri bu sitenin domainini almis ve fakat icini bos birakmis. Bos yere isgal ediyo yani caanim siteyi. Ben de simdilik blogla cozeyim bu isi,sonrasi gelir diye dusundum.

Boyle bazen kafama bisi takiliyo, “sunu nasil yapmak lazim acaba” diye,ama dedigim gibi,nette annelerin her turlu sorusuna her turlu cevap bulunabiliyorken babalarin sorulari cevapsiz kaliyor. Simdi ben diyorum ki buradan her turlu deneyimlerimizi paylassak,paylastikca ogrensek, ogrendikce daha iyi bi baba olsak,insanlar el ele tutussa hayat bayram olsa….

***

Yukarıdakilerin dışında, portal ya da dergi olayına girişmeden, blog tutmakla uğraşmadan sosyal paylaşım ağlarında aktif olanlar da var. Birçok annenin gözbebeği Nurturia‘da baba olarak kendine bir yer edinen, en azından benim ağımdaki ilk ve en aktif baba Alkan, Nurturia’ya katılımını şöyle anlatıyor:

Neden buradasın?

Bunun cevabı aslında çok uzun Yeterince derine bakınca benim bir kontrol manyağı olmama kadar iniyor. Hayatımda olan ve değer verdiğim şeylerle ilgili her ayrıntıyı bilmek ve kontrol etmek istiyorum. Kızımız da hayatımızdaki en önemli şey olduğu için, eşimin hamileliğinden itibaren ne kadar önemsiz bile görünse de her bir konuyu en ince detayına kadar araştırdım. Hatta çoğu zaman eşimden daha fazla! Dolayısıyla çocuklarla ilgili web sayfalarından ve anne-babaların bloglarından haberim vardı.
Zamanla güzel cevaplar bulduğum sayfaları ve blogları düzenli okumaya başladım. Bunların arasında blogcuanne ve kitubi de vardı. Kitubi’den nurturia’nın açıldığını öğrendikten sonra bir süre çekindim üye olmaya ama sonra baktım herkes oraya yazıyor, üye oldum eşimi de üye yapmaya çalıştım ama beceremedim

Kısa cevap vermek gerekirse, kızımla ilgili her konuda bilgi sahibi olmak istiyorum, bu istek de beni nurturia’ya getirdi.

Nurturia’dan ne kazanıyorsun, neler paylaşıyorsun?

Yukarıda dediğim gibi, benzer sorunlarla karşılaşmış anne-babaların tecrübelerini kazanıyorum. Bu iş genelde annelerin tekelinde görünse de, bir sorun karşısında kızımızla ilgili bir karar alacaksak bu konuda benim dediğimin olması önemli control-freak demiş miydim?

Çok fazla katkıda bulunamıyorum aslında. Başlarda daha fazla soru cevaplıyordum, ama son zamanlarda soruların çoğu daha önceden sorulmuş oluyor, ya da basit bir aramayla nurturia dışında da cevabı bulunacak şeyler oluyor gibi geliyor. Diğer bir konu da her zaman okuma konusunda çok iyi ama yazma konusunda zayıf olmuşumdur

Son zamanlarda en çok anı defterini kullanıyorum. Çok faydalı bir eser.

Çoğunluğun kadın olduğu bir ortamda bulunmak sana ne hissettiriyor, diğer üyeler (anneler) sana nasıl yaklaşıyor?

Bu konuda biraz garip hissettiğimi söyleyebilirim. Doğrusu farklı bir yaklaşım hissetmedim ama doğal olarak, çoğu anne belki farkında bile olmadan babalara karşı daha uzak duruyor. Kadın kadına daha rahat ettikleri bir gerçek, dolayısıyla pek sorun etmiyorum.

Ama kesinlikle daha fazla baba olmasını isterdim.

Alkan’ın bu isteği yakında yavaş da olsa gerçekleşiyor gibi. Yeni katılan baba üyeler sorular sormaya başladılar Nurturia’da: Baba adaylarına düşen görevler. Cevaplar ise, babalardan olduğu kadar annelerden de geldi!

Kısacası, her ne kadar anneler baskın olsa da şu internet diyarında, babalara da yer var aslında.

Yine de içimden bir ses babaları takip edenlerin de çoğunlukla anneler olduğunu söylüyor. Bilmem yanılıyor muyum.

Emzirme Reformu gönüllüleri olarak yeni bir destek dalgası yaratmak adına bir Emzirme Reformu Sobesi başlatalım istedik. Sadece farkındalığa katkıda bulunmanın dışında, elimizde bu konuda veri olmasını sağlayacak sorular hazırladık.

Bugünden itibaren, başta Emzirme Reformu gönüllülerinkiler olmak üzere birçok blogda Emzirme Reformu Sobesi başlıklı yazılar okuyacaksınız.

Blogları olanlar, lütfen bu soruları yanıtlayıp, sobeleyebildiğiniz kadar çok blogcuyu sobeleyerek yayılmasını sağlayın. Yazılarınızın linkini bilgi@emzirmereformu.com adresine gönderin.

Blogları olmayan ancak bu kampanyana destek olmak isteyenler ise bu soruları Emzirme Reformu’nun Facebook sayfasındaki tartışma bölümünde yanıtlayabilir, kendi Facebook profillerinde paylaşabilir, ya da veri tabanına kaydedebilmemiz açısından soruların yanıtlarını bilgi@emzirmereformu.com adresine gönderebilirler.

Sorular şöyle:

(1)  Türkiye’de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı sizce yüzde kaç? (*)

(2) Siz bebeğinizi ne kadar süre anne sütü ile beslediniz?

(3) Kaç ay doğum izni kullandınız?

(4) Yasal süt izninizi kullanabildiniz mi?

(5) Emzirdiğiniz ya da süt iznini kullandığınız için iş yerinde mobbing (tepki, işi bırakmanız için baskı) ile karşılaştınız mı?

(6) Bebeğinizi toplum içinde, dışarıda emzirmeniz gerektiğinde sıkıntı yaşadınız mı?

(7) Emzirme konusunda desteğe ihtiyacınız oldu mu? Gerek emzirme danışmanlığı, gerekse psikolojik olarak yeterince destek bulabildiniz mi?

(8) Emzirdiğiniz süre boyunca etraftan “sütün yetmiyor, mama ver, bu çocuk meme emmek için çok büyük” şeklinde baskı gördünüz mü?

(9) Emzirme Reformu’nu biliyor musunuz? Sizce Emzirme Reformu neden gerekli?

(10) Emzirme Reformu’nu web sitesinde desteklediniz mi? Destek olmak için www.emzirmereformu.com adresindeki formu doldurmanız yeterli.

Yukarıdaki soruları yanıtladıktan sonra, veri takibi yapabilmek açısından yazınızın linkini bilgi@emzirmereformu.com adresine gönderiniz.

(*) Türkiye’de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı yüzde 1,3. (Kaynak UNICEF Türkiye). Annelerin yüzde 98′i doğumdan sonra emzirmeye başlıyor, fakat ilk iki aydan sonra genel emzirme sorunları veya işe başladıklarında yaşadıkları sıkıntılar nedeniyle emzirmeyi ve anne sütüyle beslemeyi sonlandırabiliyorlar.

Benim yanıtlarım ise aşağıdaki gibi:

(1)  Türkiye’de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı sizce yüzde kaç? (*) – Gerçeği öğrenmeden önce rahatlıkla yüzde 60 falan derdim.

(2) Siz bebeğinizi ne kadar süre anne sütü ile beslediniz? - İlk bebeğimi 13 ay emzirdim. İkinci bebeğim 9 aylık, onu da yaklaşık aynı süreyle emzirmeyi planlıyorum.

(3) Kaç ay doğum izni kullandınız?  - Ev dışında çalışmadığım için böyle bir şey söz konusu olmadı.

(4) Yasal süt izninizi kullanabildiniz mi? – Bkz. bir önceki soru.

(5) Emzirdiğiniz ya da süt iznini kullandığınız için iş yerinde mobbing (tepki, işi bırakmanız için baskı) ile karşılaştınız mı? - Bana kendi evimde mobbing uygulayacak adam anasının karnından doğmadı. (Yoksa doğdu mu? Deniz? Derin?)

(6) Bebeğinizi toplum içinde, dışarıda emzirmeniz gerektiğinde sıkıntı yaşadınız mı? - Türkiye’de hayır. Genellikle insanlar yardımcı olmak bile istiyorlar. Ancak sıkıntı yaşayanlar, örtünmesi gerektiği söylenenler olduğunu biliyorum. Amerika’da (Miami’de) tuhaf bakışlarla karşılaştım.

(7) Emzirme konusunda desteğe ihtiyacınız oldu mu? Gerek emzirme danışmanlığı, gerekse psikolojik olarak yeterince destek bulabildiniz mi? - Evet, oldu. İkinci bebeğim ilk aylarında efektif emmiyordu. Emzirme Danışmanı olan Beyhan Hemşire sayesinde bunalıma ve mamaya giden yoldan döndük. Şanslıydım, dokyorum da anne sütüne öncelik veriyordu.

(8) Emzirdiğiniz süre boyunca etraftan “sütün yetmiyor, mama ver, bu çocuk meme emmek için çok büyük” şeklinde baskı gördünüz mü? – Sütün yetmiyor mu? kaygılarını ilk aylarda duydum. Ancak buna hazırlıklı olduğumdan, ve gerek Emzirme Reformu, gerekse Emziren anneler grubu sayesinde içinde bulunduğum sosyal çevreden ötürü buna hazırlıklıydım ve kulak asmadım. Ancak hazırlıksız yakalanınca direnmek çok zor.

(9) Emzirme Reformu’nu biliyor musunuz? Sizce Emzirme Reformu neden gerekli? -  Emzirme Reformu gerekli, çünkü anne sütü bir bebeğin alabileceği en sağlıklı besin, ve bunun için de ilk altı ay çok, çok önemli. Gerek işe dönen, gerekse emzirme sorunu yaşayan birçok anne bebeğine ilk altı ay anne sütü vermek konusunda çok zorlanıyor. Sonrasında da işyerlerinin emzirmeyi destekler hale getirilmesi lazım ki anne ve bebek istediği sürece bu bağ devam edebilsin. Ancak Emzirme Reformu’nun tek kaygısı çalışan anneler değil. Çalışsın, çalışmasın, emziren tüm anneler gerek teknik, gerekse psikolojik açıdan desteklenmeli, özellikle de ilk zamanlarında. İşte Emzirme Reformu bu yüzden de gerekli.

(10) Emzirme Reformu’nu web sitesinde desteklediniz mi? Destek olmak için www.emzirmereformu.com adresindeki formu doldurmanız yeterli. Evet, destekledim.

Zinciri başlatmak adına bu sobeyi şu blogculara paslıyorum: binbirincigece, no: 27, DeryAze, DoUm, Doğal Anne, Doğal Çocuk , Özgüranne, Ancak lütfen okuyan herkes üzerine alınsın.