Bilin bakalım İstanbul temsilcisi kim? Evet, bendeniz.

Ancak ben, tek misyonu sabah akşam gezip restoranları, otelleri, müzeleri değerlendirmek olan bir insan olmadığımdan (keşke olsaydım, ne güzel olurdu!) özellikle de İstanbul’da yaşayan Blogcu Anne okurlarına danışmak istedim.

Böylece hem İstanbul’da yaşayan bizler için, hem de diğer şehirlerden İstanbul’a ziyarete gelecek olanlar için bir İstanbul’da Çocuklu Hayat Rehberi oluşur diye düşündüm.

Lütfen aşağıdaki tablodan doldurabildiklerinizi YORUM kısmında doldurabilir misiniz? Ben de derleyip toplayıp hem Momaboard’a göndereceğim, hem de burada yer vereceğim. Hem bakarsınız ileride benzerini diğer şehirler için de yaparız.

Aşağıdaki kriterleri, İstanbul’a ziyarete gelmek isteyen çocuklu bir aileye yardımcı olacak şekilde değerlendiriniz:

• Kalınacak yerler (Oteller, moteller, pansiyonlar, …)
• Çocukla gidilecek yerler/yapılacak aktiviteler (müzeler, parklar, eğlence parkları, hayvanat bahçeleri, …)
• Yemek yenilecek yerler (Çocuk dostu restoranlar, yerel mutfaktan çocukların sevecekleri tatlar)
• Alışveriş (alışveriş merkezleri, butikler, çocuklara özel mağazalar)
• Dikkat gerektiren konular (trafik, suç, tehlikeli yerler)
• Genel tavsiyeler (Çocuklara yönelik ürünlerin bulunurluğu, toplu taşıma detayları, dil konusunda dikkat edilecek hususlar, yerel kültüre yönelik özellikler, …)
• Şehrin çocuk dostu olma oranı (Çocukla şehirde gezme kolaylığı, şehirde bulunmanın maliyeti, çocuklu ailelere genel olan yaklaşım gibi kriterlere göre YÜKSEK, ORTA ya da DÜŞÜK şeklinde bir değerlendirme)
• Yerel hizmet sağlayıcılar hakkında tavsiyeler (Çocuklu ailelere yönelik araba kiralama (örneğin, araba koltuğu ile birlikte), bebek bakıcısı, hastane ve doktorlar, seyahat acenteleri,…)

“Yok, yorumlara yazmam” derseniz özelden mail de atabilirsiniz bana: blogcuanne@gmail.com

Cumartesi gününe kadar derleyip toplayıp Momaboard’a göndereceğim.

Bekliyorum!

Dün akşamüzeri kalabalıkça bir grupla uzun zamandır yapmadığımız bir şey yapalım, haydi Adana Kebap yiyelim dedik. Bu arada Deniz’in Babası’nın Adanalı olması sebebiyle Adana Kebap konusunda oldukça seçici olduğumuzu da belirteyim. Bundan 10 sene öncesine kadar adam gibi Adana Kebap yemek için tatillerde Adana’ya gitmeyi bekliyorduk. Çok şükür Adana çıkışlı kebapçılar (gerek Dostlar, gerek Yüzevler, ve aklıma şu an gelmeyen birkaç yer daha) açıldı da kebabı bulgur pilavıyla servis etme devri sona erdi.

Lafı uzatmayalım, akşam saat altı gibi Dostlar’a vardık. Tam da kalabalıklaşmaya başladığı saatlerdi. Giderken “Yaşasın! Artık kebapçılarda bile -içeride- sigara içilmiyor! Kıraathanedeymişiz gibi hissettiğimiz günler geride kaldı, lay lay lom!” diye şarkı söylesek de gittiğimizde arkadaşlarımızın dışarıdaki bir masaya oturmuş olduklarını gördük. Hava güzeldi, hem de masamız çocuk oyun alanına da yakındı, o yüzden “kebapçıda sigara dumanı olmadan içeride rahat rahat yemek yiyebilme” fantezimizi bir başka güne erteleyerek yerimizi aldık.

Tam mezelere yumulmaya başladığımız anda Deniz’in gözü yakınımızdaki çocuk oyun alanına ve oradaki oyuncaklara takıldı. Tam bana “Anne, ben oraya gidebilir miyim?” diye sorarken ve Deniz’in Babası’yla birbirimize “Sen mi götüreceksin, ben mi?” diye bakarken girerken çocuk oyun alanında gördüğümüz bir bayan yaklaştı, ve “Annesi, almamı ister misiniz?” dedi. Deniz’in Babası’yla birbirimize bakarken Deniz “abla”nın elinden tutmuş oyun alanına doğru yollanıyordu bile. Şaşkınlığımızı atlatır atlatmaz o bayanın Dostlar Kebapçısı’nın Çocuk Oyun Alanı’nın Resmi Ablası olduğunu teyit ettikten sonra kendimizi rakı-şalgam olayına kaptırdık.

Gelsin mezeler, gitsin şalgamlar derken ana yemeklere sıra gelmek üzereydi. Bu süreç herhalde bir yarım saat sürdü, ve biz bu yarım saat boyunca göz ucuyla Deniz’ bakmanın dışında onunla ilgilenmek adına hiçbir şey yapmadan keyif içinde arkadaşlarımızla sohbet ettik.

Yemeklerin gelmesine yakın Abla’yla Deniz el ele geldiler. Abla, “Annesi, yemeği gelince siz bana verin, ben burada yediririm, olur mu?” diye sordu. Ben şaşkınlık içinde “Pe-peki” dedim. Olur mu olmaz mı derken kız kardeşim “Sen peşinden koşarak yedirmeyeceksin ya… Bırak orada istediği gibi yesin” deyince hakikaten Deniz’in yemeğini ve ayranını oyun alanına servis yaptık.

Yine uzunca bir süre sonra Abla bir elinde Deniz, diğer elinde ilgilendiği Deniz’den biraz küçük bir kız çocuğu “Annesi, Deniz’in çişi gelmiş!” diye koşarak geldi. E artık bu kadarını da biz hallederiz canım diye düşünerek Deniz’le tuvaletlere yönlendik. İşimizi hallettikten sonra Deniz artık yorulduğuna ve bizimle oturmak istediğine karar verdi, ve Abla’ya teşekkür ederek yanımızdaki yerini aldı.

Bu noktada Deniz’in Babası kebapları çoktan mideye yuvarlamış, bense bitirmek üzereydim. Deniz’in yemeği ise çok az kalmıştı, onu da biraz naz, biraz kaş gözle sağolsun kuzenim yedirdi.

Uzun lafın kısası, biz, normalde Deniz odaklı bir yemek süreci boyunca ne yediğimizi anlamayacakken, oyun ablasının yükün neredeyse hepsini üzerimizden almasıyla adeta Deniz’sizmişçesine yemek yedik. Alan memnun, satan memnun. Hem Deniz bizimle gelmiş oldu, hem de herkes birbirini rahat bıraktı, güzel vakti geçirdi.

Anladığım kadarıyla kışın da iç mekânda daha da büyük bir oyun odaları varmış. Kesinlikle gideceğimizden eminim.

Tek eksik, yer açısından oldukça müsait olan tuvaletlerde bir alt değiştirme masası… Koca çocuk oyun odalarını üstelik de gayet temiz ve bakımlı oyuncaklarla donattıktan, ve başına sadece bir değil, üstelik de iki Oyun Ablası koyduktan sonra birkaç yüz liralık bir alt değiştirme masasının problem olmaması gerektiğini düşünüyor, ve en kısa zamanda bebekli müşterileri de memnun etmek adına tuvaletlerindeki yerini almasını diliyorum.

Dipnot: Gönül Dostlar Kebapçısı’na ait resimlere de yer vermek istedi, ama maalesef web sitelerindeki resimler açılmıyor.

–

Bu da ilginizi çekebilir: Çocuk Dostu Restoran ve Kafeler

• Anadolu Et Lokantası
• Hayat Lokantası
• Ikea Restaurant
• Kafkas Pastane Cafe & Restaurant
• Otantik Gemi Otel Miyar Restaurant

Varsa sizin de eklemek istediğiniz, lütfen blogcuanne@gmail.com adresine gönderiniz…

Güncellenmiş liste için burayı tıklayın.

Bir restoranın çocuk dostu olup olmadığına en iyi bunu tecrübe etmiş annelerin karar verebileceği düşüncesinden hareketle kendi Çocuk Dostu Restoran/Caféler listemi oluşturmaya karar verdim. Amacım hem bağımsız gözlemciler tarafından oluşturulmuş ve çocuklarımızla dışarıda yemek yemek istediğimizde işimizi kolaylaştıracak bir genel liste ortaya çıkarmak, hem de restoranların baz alacağı bir Çocuk Dostu restoran standardı oluşturmak.

Çocuk Dostu Restoran/Caféler listesini ben Blogcu Anne ve oğlum Deniz’in bizzat gidip, yiyip, içtiğimiz mekânlarda edindiğimiz tecrübelerden yola çıkarak hazırlamaya başladım. Bu restoranlarla herhangi bir alakam olmadığı gibi listeyi hazırlarken kimsenin etkisi altında da kalmadım. Listedeki her mekân mutlaka ya ben ya da benim gibi anne-babalar, yeğenlerini yemeğe çıkaran teyze/amca/halalar, vs. tarafından test edilip onaylanmış olacak. Bir diğer deyişle, restoranların kendi istekleriyle listeye eklenmeleri söz konusu değil. Deniz ve ben İstanbul’da yaşadığımız için başlangıç noktası olarak Yedi Tepeli Şehir’deki restoran ve kafelerden yola çıktık. Ancak listenin diğer şehirlerdeki çocuk dostu restoranları kapsaması için İstanbul dışında yaşayan annelerin katılımını özellikle bekliyorum.

Bir restoran ya da kafenin Çocuk Dostu olup olmadığını değerlendirmek için aşağıdaki ölçütleri taban aldım (Bütün bu ölçütlerin en başında kapalı alanda sigara içilmemesi maddesi gelecekti, ancak 19 Temmuz 2009 itibariyle bu maddenin tarihe karışacağını umuyorum):

• Mekânın aydınlık, geniş ve havadar olması: Anne-babaların çocuklarını rahat getirebilecekleri bir restoranda aranan özelliklerden ilki mekânın aydınlık, keyif veren bir tasarımının olması. Yerin iki kat altında, basık tavanlı, penceresiz alanlar şarap içmek ya da fasıl yapmak için uygun olsa da küçük çocukların arıza vermelerine neden olabileceğini düşünüyorum.
• Pusetle giriş-çıkış ve hareket kolaylığı: İstanbul (ve Türkiye genelinde) şehir planlamacılığının harikalar (!) yaratmış olması nedeniyle bazı mekânlara girerken onlarca basamak çıkmak (ya da inmek) gerekiyor. Eski binalara rampa eklemek bazen mümkün olmazken, sıfırdan inşa edilen yapılarda pusetle gelecek olan müşterilerin düşünülmemiş olması o mekânın pek de çocuk dostu olmadığını gösteriyor. Ayrıca içeriye girdikten sonra yer sıkıntısı olduğu için puseti katlamak ya da bir kenara koymak zorunda kalmak özellikle de bebek pusette uyurken büyük sıkıntı yaratabiliyor.
• Çocuk menüsü: Çocuklar için özel olarak düzenlenmiş, itiraz etmeden yiyecekleri ızgara köfte, makarna, pilav, patates kızartması gibi pratik yiyeceklerden oluşan bir çocuk menüsü annelerin işini her zaman kolaylaştırıyor. Bazı restoranlar çocuk menülerinde daha sağlıklı ve hatta organik gıdalardan hazırlanmış yiyeceklere bile yer veriyorlar.
• Mama sandalyesi: Özellikle çocuklarının peşinden koşturmadan yemek yedirmek isteyen anneler için mama sandalyesi, normal sandalyede kıpır kıpır kıpırdanmaktan oturamayan çocuğu beslemek için çok önemli.
• Tuvaletlerin temizliği ve alt değiştirme üniteleri: Tuvaleti temiz olmayan bir yemek mekânının mutfağının nasıl olduğunu düşünmek bile fena. Ayrıca, tuvaletleri genişlik olarak oldukça uygun olmasına rağmen alt değiştirme masası koymayan nice “şık” restoranda herkesin ortasında bebeğimin altını değiştirmek zorunda kaldığımı bilirim. (Bu durumdan ben çok fazla rahatsızlık duymadıysam bile özellikle yemek yiyen müşteriler açısından çok da keyif verici olmasa gerek. Ama suç benim değil, yayla gibi tuvaletine bir alt değiştirme masası koymayan restoran yönetiminin değil mi?!)
• Çocukları oyalayacak aktiviteler ve/veya oyun odası: Bazı restoran/cafélerde anne-babalar yemek yerken çocukların oyun oynayabilecekleri bir oda (ve hatta onlara göz kulak olabilecek ‘ablalar’) bulunuyor. Bu büyük bir lüks olmakla beraber çocuğun önüne bir resim kâğıdı ve iki-üç pastel boya vermek bile restoranın çocuk dostu olduğunu göstermek için yeterli.
• Çocuk dostu personel: Yukarıdakilerin hiçbirinin şu ya da bu sebepten olmadığı durumlarda bile çocuklu müşterileri ağrılarken güler yüz gösteren, rampa olmayan merdivenli mekânlarda karga tulumba pusetleri kucaklayan, çocukların döküp saçmasına somurtkan bir ifade ile değil peçete getirerek yanıt veren güler yüzlü çalışanlar çocuklu müşterilerinin o mekândan keyifle ayrılmalarını sağlıyorlar.

Deniz ve ben hayatımızın önemli bir kısmını restoranları değerlendirerek geçirmediğimizden listenin genişletilebilmesi için anne-babalar, amca-halalar, dayı-teyzeler gibi bağımsız gözlemcilerin katkıları çok önemli. Siz de çocuk dostu restoran/cafélerin isimlerini ve -yukarıdaki ölçütlere göre- değerlendirmelerini blogcuanne@gmail.com adresine gönderirseniz ana listeye eklenti yapacağım.

Yaşasın Çocuk Dostu mekanlar!